GSMONLINE.PL - Testy smartfonów

Samsung Galaxy Z Fold 8 - format ma sens, cena i aparaty mniej

2026-08-06T10:56:00+02:00

Galaxy Z Fold 8 jest najprzyjemniejszym składakiem Samsunga od lat. Nowy, krótki i szeroki format wreszcie daje wyraźnie inne doświadczenie niż dotychczasowe Foldy: telefon waży tylko 201 g, po rozłożeniu świetnie nadaje się do filmów, czytania i pisania, a po złożeniu nie przypomina już pilota do telewizora. Jednocześnie kosztuje od 8749 zł, nie ma teleobiektywu, nie obsługuje rysika S Pen i traci Flex Mode. To urządzenie, które łatwo polubić, lecz znacznie trudniej racjonalnie kupić.

Premiera Galaxy Z Fold 8 przypada na bardzo ciekawy, a zarazem trudny moment dla rynku smartfonów. Według Counterpoint Research składane modele odpowiadały w całym 2025 roku za zaledwie 1,6 proc. globalnych dostaw. W rekordowym trzecim kwartale ich udział wzrósł do 2,5 proc. To ważny sygnał, ale nie przełom: mniej więcej 98 na 100 nowych telefonów nadal się nie składa.

Jednocześnie cały rynek wszedł w kryzys pamięci. IDC szacuje, że globalne dostawy smartfonów mogą spaść w 2026 roku aż o 13,9 proc., a średnia cena sprzedaży wzrosnąć z około 450 do rekordowych 550 dolarów. Produkcja DRAM i NAND została podporządkowana przede wszystkim znacznie bardziej dochodowym centrom danych AI, a producenci elektroniki konsumenckiej płacą za pamięć więcej i trudniej zabezpieczają dostawy. Według IDC pamięć stanowi około 10-15 proc. kosztu podzespołów flagowego smartfonu.

Nie można jednak powiedzieć, że Fold 8 kosztuje 8749 zł wyłącznie przez drogi RAM. Samsung ma skalę, długoterminowe kontrakty i własne zaplecze półprzewodnikowe. Kryzys pamięci jest ważnym tłem i jednym ze źródeł presji cenowej, ale cennik Folda pozostaje także świadomą decyzją producenta, który pozycjonuje składaki jako sprzęt klasy superpremium.

Cena boli

Polskie ceny startowe Galaxy Z Fold 8 wynoszą 8749 zł za wersję 256 GB z 12 GB RAM, 9599 zł za 512 GB z 12 GB RAM oraz 11 299 zł za 1 TB z 16 GB RAM. Najbardziej racjonalnym sposobem dostępu do Folda 8 jest więc oficjalny program Samsung Flex. To nie jest sprzedaż ratalna, lecz wynajem ze stałą miesięczną opłatą i podstawowym pakietem ochronnym. Po zakończeniu okresu można zwrócić sprzęt, kontynuować najem, przejść na nowszy model albo poprosić o wycenę wykupu. To rozwiązanie jest pewniejsze niż kupowanie bardzo drogiego składaka z myślą o późniejszej samodzielnej odsprzedaży. Z góry wiadomo, ile kosztuje korzystanie, nie trzeba zamrażać niemal 9 tys. zł i samemu szukać kolejnego właściciela urządzenia z elastycznym ekranem.

To nie jest następca Folda 7

Nazewnictwo tegorocznej serii łatwo wprowadza w błąd. Galaxy Z Fold 8 nie jest bezpośrednim następcą Folda 7. Tę rolę przejął Galaxy Z Fold 8 Ultra z 8-calowym ekranem, bardziej klasycznymi proporcjami, aparatem głównym 200 MP i teleobiektywem. Zwykły Fold 8 jest nową gałęzią rodziny: mniejszą, lżejszą i nastawioną przede wszystkim na konsumowanie treści, media społecznościowe oraz szybkie tworzenie zdjęć i filmów.

Samsung zareagował bardzo szybko na trend krótszych, szerszych składaków, kojarzony ostatnio głównie z przeciekami o pierwszym składanym iPhonie. Sam pomysł nie jest jednak nowy. Podobne proporcje stosowali wcześniej Huawei, Oppo, Google i Microsoft.

Wprowadzenie Folda 8 obok Ultry jest odważne, ale jeszcze bardziej komplikuje portfolio Galaxy. Klient musi zrozumieć, że model bez dopisku Ultra nie jest po prostu tańszą wersją następcy, lecz innym pomysłem na składany telefon.

Krótszy, szerszy, lekki

Galaxy Z Fold 8 waży tylko 201 g. To mniej niż wiele klasycznych telefonów z dopiskiem Ultra i aż trudno uwierzyć, że w środku mieszczą się dwa ekrany, zawias i akumulator 4800 mAh. Po złożeniu obudowa ma około 123,9 x 81,9 x 9,7 mm, a po rozłożeniu 123,9 x 161,4 x 4,5 mm. Telefon nie wystaje z kieszeni tak jak wysokie Foldy i nie ciąży w niej jak mały tablet.

Nie oznacza to jednak bezwarunkowo lepszej ergonomii. Złożony Fold 8 ma aż 81,9 mm szerokości. W większej dłoni można go objąć pewnie, ale w naszej ocenie chwyt jest mniej wygodny niż w zwykłym, węższym smartfonie. Trudniej też dosięgnąć kciukiem przeciwległej krawędzi.

Matowy tył i ramka nie zbierają mocno odcisków. Front chroni Gorilla Glass Ceramic 3, tył Gorilla Glass Victus 2, a konstrukcję wzmacnia Armor Aluminum. Po zamknięciu pomiędzy połówkami nie zostaje szczelina. Jakość wykonania jest bardzo dobra.

Mimo to składak nadal wymaga większej ostrożności niż klasyczny flagowiec. Wewnętrzny panel jest miększy od szkła, a stopień ochrony IP48 nie oznacza pyłoszczelności. Cyfra 4 mówi o ochronie przed obiektami większymi niż 1 mm. Drobny piasek wciąż może dostać się do konstrukcji, dlatego plaża pozostaje dla Folda 8 ryzykownym miejscem.

Mamy też kilka mniej efektownych uwag. Przyciski zasilania i głośności są płaskie i niemal zlewają się z ramką, przez co trudno znaleźć je dotykiem. Ogromna wyspa dwóch aparatów mocno wystaje i sprawia, że telefon kołysze się na stole zarówno po złożeniu, jak i po rozłożeniu. Etui ograniczy ten problem, lecz odbiera część największej zalety konstrukcji, czyli jej smukłość i lekkość.

Zawias jest lepszy, ale Fold 8 traci ważną funkcję

Armor FlexHinge pozwala otworzyć telefon całkowicie na płasko. Samsung zastosował także skośne krawędzie wewnętrznej ramki, które mają ułatwiać rozdzielenie obu połówek. W naszym egzemplarzu zawias wymagał przy składaniu wyraźnej siły. Rozkładanie jest rzeczywiście łatwe.

Zawias nie utrzymuje wygodnie urządzenia w dowolnie wybranej pozycji. Mechanizm sprężynuje i dąży do pełnego otwarcia albo zamknięcia. W praktyce znika klasyczny Flex Mode, w którym poprzednie Foldy mogły stać jak mały laptop, pokazywać obraz rozmówcy na górze i elementy sterujące na dole albo służyć jako własny statyw do zdjęć. Swobodne ustawianie kąta zawiasu przez lata należało do najbardziej charakterystycznych zalet Foldów.

Dwa ekrany to dwa różne sposoby używania telefonu

Zewnętrzny ekran ma 5,5 cala, rozdzielczość 1248 x 1972 piksele, odświeżanie 120 Hz i proporcje zbliżone do 10:16. Jest krótki, szeroki i przypomina trochę pierwszego Galaxy Note z 2011 roku. To zaskakująco praktyczny format do pisania oburącz. Klawiatura ma normalną szerokość, więc liczba literówek spada w porównaniu z wąskimi ekranami wcześniejszych Foldów.

Na co dzień można obsłużyć większość wiadomości, pocztę, mapy, aparat i przeglądarkę bez otwierania urządzenia. Trzeba jednak zaakceptować, że ekran pokazuje mniej treści w pionie niż panel zwykłego telefonu o przekątnej 6,7 lub 6,9 cala. W aplikacjach z długą listą elementów częściej przewijamy, a część stron wydaje się ciasna. Zewnętrzny wyświetlacz jest w pełni funkcjonalny, lecz nie zastępuje dużego ekranu typowego flagowca.

Po rozłożeniu dostajemy 7,6 cala, 1848 x 2448 pikseli, 120 Hz i proporcje 4:3 w poziomie. Po obróceniu ekran staje się pionowym panelem 3:4. To właśnie te proporcje, a nie sama przekątna, definiują Folda 8.

W poziomie telefon bardzo dobrze wyświetla filmy, gry i dwie aplikacje obok siebie. Materiał 16:9 może być fizycznie większy niż na 8-calowym Foldzie 8 Ultra, ponieważ pozostawia mniejsze czarne pasy. Urządzenie staje się wygodnym czytnikiem stron, dokumentów, magazynów i e-booków. Kindle może pokazać dwie kolumny, komiksy mają naturalne proporcje. W pionie długi artykuł mieści znacznie więcej tekstu niż na zwykłym telefonie.

Oba panele osiągają deklarowane maksymalnie 3000 nitów, choć taki poziom pojawia się tylko automatycznie, w mocnym świetle i na ograniczonej części obrazu. Ważniejsza od rekordowej liczby jest bardzo dobra powłoka antyrefleksyjna wewnętrznego ekranu. Odbicia są wyraźnie słabsze, a plastikowy połysk mniej dokuczliwy niż w starszych Foldach.

Zagięcie nadal można wyczuć pod palcem i zobaczyć pod kątem, ale patrząc na ekran na wprost, szybko przestaje się je zauważać. Pomaga w tym Flex Titanium: pod panelem znalazły się dwie warstwy tytanu, które zwiększają sztywność powierzchni. Ekran mniej ugina się przy dotyku, a rowek w miejscu złożenia jest płytszy. Nie jest to panel całkowicie pozbawiony zagięcia, lecz najlepszy pod tym względem składak Samsunga.

Niektóre aplikacje się gubią

Długi tekst na nowym małym Foldzie pisze się wygodniej, bo klawiaturę można rozdzielić lub rozciągnąć, a nad nią zostaje dużo miejsca na dokument. Galeria wykorzystuje boczne menu i większą siatkę zdjęć, Ustawienia mają dwa panele, a aplikacja Pogoda zmienia się w rozbudowany dashboard.

To również bardzo dobre narzędzie do Instagrama, przeglądania zdjęć i szybkiej edycji. Duży ekran ułatwia wybór kadru i porównanie wersji przed oraz po obróbce. Nie każda aplikacja potrafi jednak wykorzystać nietypowe proporcje. Facebook bywa tylko powiększonym interfejsem telefonicznym, a zawartość strony w Chrome może pozostać w wąskiej kolumnie pośrodku. Slack, Reddit i X czasem wyglądają jak nadmiernie rozciągnięte aplikacje mobilne.

Wypasiony multitasking

One UI pozwala uruchamiać dwie albo trzy aplikacje w podziale ekranu, przeciągać je z docka i dodawać okna pływające. Można też zapisać ulubiony zestaw programów i otwierać go jednym dotknięciem. To jedna z najbardziej dojrzałych implementacji wielozadaniowości w świecie Androida.

Funkcja robi wrażenie, ale powierzchnia robocza każdej aplikacji jest już bardzo mała. Trzy okna przydają się do kontrolowania kilku źródeł lub przekopiowania drobnej informacji, jednak nie zapewniają komfortu pracy znanego z tabletu czy laptopa.

Najlepszym układem są dwie aplikacje. Rozmowa i Kalendarz, przeglądarka i Notatki, film i komunikator albo Galeria i edytor wykorzystują ekran naturalnie. Właśnie w takim scenariuszu Fold 8 daje coś, czego klasyczny telefon nie potrafi zaoferować bez ciągłego przełączania widoków.

Można ustawić osobny układ pulpitów i ikon dla ekranu zewnętrznego oraz wewnętrznego.

S Pen?

Galaxy Z Fold 8 nie obsługuje rysika S Pen. Nie jest to problem każdego użytkownika, ale taki ekran aż prosi się o odręczne notatki, podpisywanie dokumentów, szkicowanie i precyzyjną edycję zdjęć. Samsung zbudował bardzo dobry kieszonkowy notatnik, po czym usunął z niego jedną z najważniejszych funkcji notowania.

Wydajność jest wysoka, ale nie rekordowa

Snapdragon 8 Elite Gen 5 for Galaxy, 12 lub 16 GB RAM oraz szybka pamięć masowa zapewniają płynne działanie interfejsu, wielozadaniowości i typowych gier. W codziennym użyciu Fold 8 reaguje natychmiastowo, a przejście pomiędzy ekranami i orientacjami jest sprawne.

W naszym teście AnTuTu telefon uzyskał prawie 2.9 mln punktów: 842 625 za CPU, 1 073 518 za GPU, 365 116 za pamięć i 606 440 za UX. Temperatura wzrosła podczas pojedynczego przebiegu z 27,9 do 38,4 stopnia Celsjusza. To bardzo dobry rezultat i bezpieczny poziom temperatury, ale nie rekord wśród najwydajniejszych telefonów 2026 roku.

W wymagających grach i podczas długiego nagrywania 4K 60 kl./s, szczególnie w Logu, na 5G i w upale, mała obudowa zaczyna odprowadzać dużo ciepła. Po 10-15 minutach najbardziej wymagające tytuły mogą wymagać obniżenia ustawień, a ekran potrafi ograniczyć jasność.

Bateria lepsza, lecz konkurenci oferują już więcej

Akumulator ma 4800 mAh i wykorzystuje technologię krzemowo-węglową. Pojemność wzrosła o 400 mAh względem Folda 7, mimo że urządzenie jest bardzo cienkie i lekkie. Samsung deklaruje do 26 godzin odtwarzania wideo.

W praktyce typowy zakres wynosi około 6-8 godzin aktywnego ekranu i pełny dzień normalnego użytkowania. Wynik mocno zależy od tego, jak często otwieramy główny panel. Duży ekran, zdjęcia, nagrywanie, 5G i wysoka jasność potrafią skrócić ten czas.

Ładowanie przewodowe ma moc 45 W, a bezprzewodowe 20 W. Po 30 minutach można odzyskać około 63-70 proc. energii, a pełne ładowanie zajmuje w przybliżeniu 65-70 minut. To wyraźny postęp względem poprzednika, choć chińscy konkurenci nadal oferują szybsze ładowanie i większe ogniwa.

Telefon nie ma również wbudowanego pierścienia magnetycznego; do uchwytów i magnetycznych ładowarek potrzebne jest odpowiednie etui.

Brak teleobiektywu

Telefon ma cztery kamery: dwie tylne po 50 MP oraz dwa aparaty 10 MP umieszczone w ekranach. Na pleckach znalazł się aparat główny i ultraszerokokątny. Nie ma teleobiektywu.

Oba tylne aparaty dają w dzień spójne, przyjemne kolory. Główna kamera jest dobra, a nowy ultraszeroki moduł 50 MP stanowi duży postęp względem starszych 12-megapikselowych konstrukcji. Zdjęcia nadają się do publikacji i zwykle wyglądają atrakcyjnie bez edycji. Zoom 2x wykorzystujący matrycę aparatu głównego zachowuje dobrą jakość. Przybliżenie 4x bywa akceptowalne w mocnym świetle, ale 10x wyraźnie traci szczegóły i nie odpowiada klasie cenowej telefonu.

Brak teleobiektywu jest największą wadą sprzętową Folda 8. Kupujący smartfon za co najmniej 8749 zł nie powinien być zmuszany do wyboru między ciekawym formatem a możliwością zrobienia dobrego portretu lub zdjęcia odległego obiektu. Zwłaszcza że Fold 8 Ultra oferuje pełniejszy zestaw i nie jest pozycjonowany o kilka klas cenowych wyżej.

Po zmroku aparaty są po prostu poprawne. Pojawia się ziarno, miękkie szczegóły i zamglone niebo, a ultraszeroki kąt odstaje mocniej. Samsung nadal może mieć problem z poruszającymi się osobami i zwierzętami w słabszym świetle.

Sam proces robienia zdjęć jest za to wyjątkowo wygodny. Po rozłożeniu duży ekran staje się świetnym wizjerem i ułatwia ocenę ostrości, kadru oraz ekspozycji. Można też włączyć podgląd na ekranie zewnętrznym, aby fotografowana osoba widziała kadr.

Galaxy AI

W ustawieniach Folda 8 znajdziemy asystentów połączeń, pisania, notatek, transkrypcji, przeglądania i zdjęć, a także Creative Studio, Now Brief, Now Nudge, My FanCam i Audio Eraser. Lista jest bardzo długa. Najciekawsze są jednak te funkcje, które faktycznie korzystają ze składanej konstrukcji.

Photo Assist pozwala usuwać, przesuwać i powiększać obiekty albo opisać zmianę tekstem. Na dużym ekranie można wyświetlić oryginał i wersję zmodyfikowaną obok siebie, co jest znacznie wygodniejsze niż na klasycznym telefonie. Skanowanie dokumentów wykrywa krawędzie, obsługuje serie stron i potrafi usunąć z ujęcia palce, zagięte rogi oraz efekt mory.

Nie wszystkie narzędzia AI są wyjątkowe dla Folda 8 i nie wszystkie działają lokalnie. Część wymaga konta Samsung oraz połączenia z chmurą. Producent pozwala w ustawieniach wybrać, gdzie mają być przetwarzane dane, ale funkcje dostępne wyłącznie na urządzeniu są bardziej ograniczone.

Samsung deklaruje aktualizacje zabezpieczeń do 31 lipca 2033 roku. To ważny argument przy urządzeniu, którego koszt lub okres wynajmu może zachęcać do dłuższego użytkowania. Na wyposażeniu są także Wi-Fi 7, Bluetooth 6.0, UWB, NFC, USB 3.2 Gen 1 i Samsung DeX.

Werdykt

Samsung Galaxy Z Fold 8 jest najprzyjemniejszym składakiem Samsunga. Nie jest jednak najbardziej kompletnym składakiem. Krótsza, szersza obudowa, masa 201 g i ekran 4:3 realnie zmieniają sposób korzystania z telefonu. Fold świetnie sprawdza się do filmów, e-booków, stron internetowych, Instagrama, dłuższego pisania i pracy na dwóch aplikacjach. Bardzo dobra powłoka antyrefleksyjna, płytkie zagięcie, szybki procesor i dopracowane One UI sprawiają, że urządzenie jest gotowym produktem, a nie technologicznym eksperymentem.

Największym problemem nie jest już sama idea składaka, lecz lista rzeczy usuniętych mimo ceny. Brak teleobiektywu, S Pena i pełnego Flex Mode trudno usprawiedliwić kwotą 8749 zł. Do tego dochodzą przeciętne zdjęcia nocne, nierówna optymalizacja aplikacji, jednostronna scena głośników, wystająca wyspa aparatów i bateria słabsza niż u najlepszych konkurentów.

Gdyby Fold 8 był wyraźnie tańszy od Ultry, można byłoby uznać te kompromisy za świadomy wybór na rzecz lekkości. Przy obecnym cenniku format uzasadnia część ograniczeń, ale nie uzasadnia ceny. Dlatego dla większości zainteresowanych najlepszą drogą jest Samsung Flex: wynająć telefon, sprawdzić, czy nietypowy kształt rzeczywiście pasuje do codziennych nawyków, a dopiero później decydować o dalszym korzystaniu lub wykupie.

Fold 8 nie jest urządzeniem dla każdego. Jest dla osoby, która codziennie czyta, ogląda, pisze i edytuje na telefonie na tyle dużo, że większy ekran ma konkretną wartość, ale nie chce nosić Folda Ultra. Jeśli ten opis pasuje, nowy Samsung może być jednym z najbardziej satysfakcjonujących smartfonów na rynku. Jeśli najważniejsze są aparat, bateria i opłacalność, klasyczny flagowiec nadal będzie rozsądniejszy.

Najważniejsze zalety

Nowy, krótki i szeroki format o bardzo praktycznych proporcjach.
Masa tylko 201 g i niewielka grubość.
Znakomity ekran do filmów, czytania, stron i dwóch aplikacji.
Użyteczny ekran zewnętrzny oraz wygodna klawiatura do pisania oburącz.
Świetna powłoka antyrefleksyjna i znacznie płytsze zagięcie.
Bardzo wysoka wydajność oraz dopracowane oprogramowanie do wielozadaniowości.
Wygodne fotografowanie dzięki dużemu wizjerowi i podglądowi na ekranie zewnętrznym.
Rozbudowane funkcje wideo i Galaxy AI.
Większy akumulator, ładowanie 45 W i długie wsparcie aktualizacjami.

Najważniejsze wady

Bardzo wysoka cena i zbyt mały dystans do modelu Ultra.
Brak teleobiektywu
Brak obsługi S Pen.
Zawias nie daje pełnej swobody ustawienia i praktycznie eliminuje klasyczny Flex Mode.
Nierówna optymalizacja aplikacji dla nietypowych proporcji.
Spadki wydajności i jasności przy długim, mocnym obciążeniu.
Bateria lepsza niż wcześniej, lecz słabsza od najlepszych rywali.
Głośniki po rozłożeniu znajdują się po jednej stronie, a scena stereo jest przesunięta.
Duża wyspa aparatów powoduje mocne kołysanie na stole.
Brak wbudowanych magnesów.
IP48 nie zapewnia pełnej ochrony przed drobnym pyłem i piaskiem.

Test Garmin CIRQA Smart Band – droga opaska, która pozwala tanio wejść do świata Garmina

2026-08-03T16:10:00+02:00

Garmin CIRQA Smart Band kosztuje 859 zł, nie ma ekranu, wbudowanego GPS-u ani funkcji typowych dla smartwatcha. Na pierwszy rzut oka trudno więc nazwać ją okazją. CIRQA nie próbuje być kolejnym zegarkiem ani tanią opaską z kolorowym wyświetlaczem. Ma dyskretnie zbierać dane przez całą dobę, nie wyświetlać powiadomień i otwierać dostęp do rozbudowanego ekosystemu Garmina bez konieczności kupowania sportowego zegarka za kilka tysięcy złotych.

Na co dzień korzystam z Forerunnera 970. CIRQA nosiłem dodatkowo na prawym nadgarstku, przede wszystkim po to, aby sprawdzić pomiary snu i automatyczną rejestrację spacerów. Bieganie nadal uruchamiałem na zegarku, bo podczas treningu potrzebuję informacji o dystansie, tempie i tętnie. Podobnie postąpiłbym na siłowni. Taki sposób używania dobrze pokazuje najmocniejszą stronę CIRQA: to nie jest zamiennik dobrego zegarka sportowego, lecz jego spokojniejsze i wygodniejsze uzupełnienie. Może być też pierwszym urządzeniem Garmina dla osoby, która chce korzystać z Body Battery, analizy snu, Training Readiness i Training Status, ale nie chce nosić smartwatcha.

Konstrukcja: elektronika niemal znika pod paskiem

CIRQA należy do nowej grupy urządzeń ubieralnych pozbawionych ekranu. Moduł ma 27 × 47 × 9 mm i waży 14,8 g, a wraz z paskiem masa całego zestawu wynosi około 20,7–21,2 g, zależnie od rozmiaru. To wyraźnie mniej niż w przypadku Forerunnera 970 i większości klasycznych zegarków sportowych. Opaska jest dostępna w dwóch rozmiarach: S–M na nadgarstki o obwodzie 120–200 mm oraz L–XL na nadgarstki 145–240 mm. Producent oferuje cztery wersje kolorystyczne.

Najciekawszym elementem wzornictwa jest materiałowy pasek ComfortFit. Tkanina przechodzi nad modułem i częściowo go ukrywa, dlatego CIRQA bardziej przypomina minimalistyczną bransoletę niż elektronikę przypiętą do ręki. To bardzo udany projekt – prosty, dyskretny i estetyczny. Sam pasek jest miękki, lekko elastyczny i pozwala precyzyjnie ustawić obwód za pomocą rzepa. Moduł wykonano z polimeru wzmocnionego włóknem, a całość jest wodoodporna do 5 ATM.

W przeciwieństwie do bardzo małego Fitbit Air CIRQA nie jest najmniejszym urządzeniem w tej klasie, ale podczas noszenia jej gabaryty przestają mieć znaczenie. Niska masa i brak wystającej koperty sprawiają, że opaska nie przypomina zegarka. To ważne zwłaszcza nocą i podczas noszenia jej razem z drugim urządzeniem. Dla osób, które nadal czują moduł na nadgarstku podczas snu, Garmin oferuje osobną opaskę na ramię. W aplikacji trzeba wtedy wskazać miejsce noszenia, ponieważ algorytmy – w tym analiza faz snu – są do niego odpowiednio dostosowywane.

Paski można wymieniać, choć zastosowane mocowanie na teleskopach 14 mm nie jest tak wygodne jak systemy pozwalające po prostu wypchnąć moduł z opaski. Dodatkowe akcesoria są też kosztowne: zwykły pasek na nadgarstek kosztuje w polskim sklepie Garmina 219 zł, a wersja na ramię jest jeszcze droższa. W pudełku znajduje się przewód ze standardowym, czteropinowym złączem Garmina. Dla użytkownika Forerunnera jest to zaleta, bo do obu urządzeń wystarczy jedna ładowarka.

Brak ekranu jest tutaj najważniejszy

W CIRQA brak wyświetlacza nie jest oszczędnością, tylko podstawą całego pomysłu. Opaska nie pokazuje godziny, wiadomości, pogody ani wyniku treningu. Nie konkuruje o uwagę z telefonem i nie wibruje za każdym razem, gdy przychodzi e-mail lub komunikat. Dla jednych będzie to poważne ograniczenie, dla innych – główny argument przemawiający za zakupem.

Nie oznacza to całkowitego braku interakcji. Na boku modułu znajduje się fizyczny przycisk, dioda LED oraz silnik wibracyjny. Jedno naciśnięcie może uruchomić przypisaną aktywność, kolejne ją zakończyć, a różne sekwencje wibracji potwierdzają wykonanie polecenia. Przycisk służy również do obsługi budzika i może włączać transmisję tętna. To drobny, ale bardzo praktyczny element, którego brakuje wielu bezekranowym konkurentom. Nie trzeba wyciągać telefonu, aby mieć pewność, że rejestrowanie treningu rzeczywiście się rozpoczęło.

CIRQA może wibrować po ukończeniu automatycznego okrążenia oraz sygnalizować wybrane zdarzenia zdrowotne, niski poziom baterii lub gotową ocenę snu. Nie są to jednak klasyczne powiadomienia ze smartfona. Użytkownik zachowuje więc spokój charakterystyczny dla urządzenia bez ekranu, a jednocześnie nie traci podstawowych alertów związanych z jego działaniem.

Konfiguracja z Forerunnerem 970 i synchronizacja danych

Opaska wymaga sparowania z Garmin Connect. Konfiguracja jest prosta, a w czasie testu synchronizacja działała bez żadnych problemów. Dane były czytelne i trafiały do tego samego miejsca co informacje z Forerunnera 970.

Przy korzystaniu z dwóch urządzeń Garmina warto od razu ustawić ich role. CIRQA może być podstawowym urządzeniem ubieralnym, czyli głównym źródłem kroków, snu i pozostałych danych zdrowotnych. Forerunner 970 pozostaje wówczas podstawowym urządzeniem treningowym, odpowiedzialnym za ręcznie uruchamiane biegi i bardziej zaawansowane aktywności. Mechanizmy Unified Training Status, TrueUp i Physio TrueUp scalają informacje, zamiast je dublować.

W praktyce podczas biegania uruchamiałem tylko Forerunnera 970. Jeżeli w tym samym czasie CIRQA automatycznie rozpozna ruch, Garmin Connect daje pierwszeństwo aktywności zapisanej ręcznie na zegarku. Duplikaty mogą pojawić się dopiero wtedy, gdy użytkownik ręcznie uruchomi trening na obu urządzeniach. Najprostsza zasada brzmi więc: CIRQA odpowiada za codzienne monitorowanie, a trening rozpoczynamy na urządzeniu, z którego faktycznie chcemy korzystać podczas ćwiczeń.

To rozwiązanie ma też sens dla osób noszących klasyczny zegarek. CIRQA może pozostać na drugim nadgarstku albo na ramieniu i uzupełniać historię zdrowia bez zmiany stylu użytkownika. Z kolei posiadacz sportowego Garmina może założyć zegarek tylko na trening, a przez resztę dnia i nocy korzystać z lżejszej opaski.

Sen

Sen był dla mnie najważniejszym zastosowaniem CIRQA. Nie lubię spać w zegarku, a jednocześnie zależy mi na ciągłości danych, ponieważ nocny pomiar wpływa później na Body Battery, gotowość do treningu, czas regeneracji i status HRV. Pod tym względem CIRQA rozwiązuje bardzo konkretny problem.

W czasie testu opaska mierzyła sen wiarygodnie. W porównaniu z Forerunnerem 970 nie zauważyłem większych różnic, które zmieniałyby interpretację nocy. Czas snu i ogólna ocena były spójne, a opaska prawidłowo zasilała pozostałe wskaźniki w Garmin Connect. Przewaga CIRQA nie polega więc na wyraźnie lepszym algorytmie – Garmin wykorzystuje rozwiązanie zbliżone do stosowanego w zegarkach – lecz na formie urządzenia. Jest lżejsze, nie ma koperty ani ekranu i mniej przypomina zegarek, którego niektórzy po prostu nie chcą zabierać do łóżka.

Zakres danych jest bardzo szeroki. CIRQA zapisuje długość i fazy snu, ocenę jakości, ruch, tętno spoczynkowe, zmienność rytmu serca, częstotliwość oddechu, temperaturę skóry oraz – zależnie od ustawień – saturację. Wykrywa również drzemki, pokazuje rytm snu i korzysta z Asystenta snu, który podpowiada zalecaną długość kolejnej nocy. Funkcja Stan zdrowia zestawia nocne wyniki z indywidualną normą użytkownika, dzięki czemu łatwiej zauważyć nietypową zmianę.

Bardzo dobrze działa też budzik wibracyjny. Można ustawić zwykłą godzinę lub 30-minutowe okno inteligentnego budzenia, w którym opaska próbuje wybrać lżejszą fazę snu. Jedno naciśnięcie przycisku uruchamia drzemkę, a dłuższe wyłącza alarm.

Zdrowie i regeneracja: dostęp do drogich funkcji bez drogiego zegarka

Największą przewagą CIRQA nad prostymi opaskami nie jest liczba czujników, ale sposób wykorzystania danych. Na spodzie pracuje optyczny sensor tętna Garmin Elevate czwartej generacji, uzupełniony o pulsoksymetr i czujnik temperatury skóry. Nie jest to najnowszy Elevate V5 znany z droższych zegarków i przy cenie 859 zł można uznać ten wybór za rozczarowujący. Nie ma też sprzętowego EKG ani pomiaru ciśnienia.

Starszy sensor nie przekreśla jednak codziennego monitorowania. CIRQA przez całą dobę mierzy tętno, tętno spoczynkowe, stres, minuty intensywnej aktywności, oddech, HRV i poziom energii Body Battery. Na podstawie snu, obciążenia, regeneracji i stresu wylicza Training Readiness, a po zarejestrowaniu odpowiedniej liczby treningów pokazuje Training Status, obciążenie, charakter obciążenia, efekt treningu, czas regeneracji i szacowany pułap tlenowy.

To właśnie tutaj określenie „tanie wejście do ekosystemu Garmina” ma sens. CIRQA nie jest tanią opaską – kosztuje więcej niż wielu konkurentów i część prostych smartwatchy. Jest jednak relatywnie niedrogim sposobem uzyskania dostępu do analityki, którą Garmin kojarzył dotąd głównie z zaawansowanymi zegarkami. W Garmin Connect dane są przedstawione czytelnie, można śledzić trendy i sprawdzić, z czego wynika dany rezultat, zamiast otrzymywać wyłącznie pojedynczy, niewiele mówiący wynik.

Spacery wykrywa dobrze, ale zegarka sportowego nie zastąpi

CIRQA obsługuje ponad 80 profili aktywności. Są wśród nich bieganie, kolarstwo, pływanie, siłownia, HIIT, joga, sporty rakietowe, drużynowe, zimowe i wodne. Trening można uruchomić przyciskiem, rozpocząć w aplikacji albo pozostawić automatycznemu rozpoznawaniu ruchu.

W moim użytkowaniu spacery były wykrywane poprawnie. Algorytm nie zapisuje jednak każdej krótkiej przechadzki jako osobnego treningu – potrzebuje dłuższego, wyraźnego wzorca ruchu i wzrostu tętna. To rozsądne, bo aplikacja nie zapełnia się przypadkowymi, kilkuminutowymi aktywnościami. Rozpoznany spacer można później potwierdzić, edytować albo odrzucić.

Opaska nie ma własnego GPS-u. Jeżeli smartfon jest w pobliżu i aplikacja ma odpowiednie uprawnienia, CIRQA może użyć jego lokalizacji i zapisać trasę, dystans oraz tempo. Bez telefonu zarejestruje czas, tętno, kalorie, obciążenie i inne dane możliwe do wyliczenia z własnych czujników, ale nie pełny ślad trasy. Nie ma również wysokościomierza barometrycznego, więc nie policzy pięter ani przewyższenia bez danych z innego źródła.

Właśnie dlatego do biegania nadal wybierałem Forerunnera 970. Podczas treningu chcę na bieżąco widzieć tempo, dystans, strefę tętna i komunikaty nawigacyjne, a CIRQA z definicji nie może mi ich pokazać. Na siłowni także wygodniej byłoby mi korzystać z zegarka, zwłaszcza przy treningu zaplanowanym lub liczeniu serii. CIRQA jest wystarczająca wtedy, gdy chcemy jedynie zapisać wysiłek i przeanalizować go później.

Opaskę można wykorzystać jako zewnętrzny czujnik tętna. Nadaje sygnał przez ANT+ i Bluetooth, dzięki czemu współpracuje m.in. z licznikiem rowerowym, bieżnią albo kompatybilną aplikacją. Założenie modułu na ramię zwykle poprawia stabilność optycznego pomiaru podczas ruchu. Testy porównawcze z pasami piersiowymi wykonane przez innych recenzentów wskazują, że CIRQA radzi sobie dobrze podczas spokojnego biegu i jazdy na rowerze, ale – podobnie jak inne czujniki optyczne – gorzej reaguje na gwałtowne zmiany tętna, trening siłowy i pływanie. Dla wymagającego treningu interwałowego pas piersiowy nadal pozostaje pewniejszym rozwiązaniem.

Garmin Connect

W urządzeniu bez ekranu aplikacja nie jest dodatkiem, lecz centralną częścią produktu. Garmin Connect ma tutaj dużą przewagę wynikającą z wieloletniego rozwoju. Dane są czytelne, synchronizacja podczas testu działała bezproblemowo, a historia z CIRQA znajduje się obok treningów z Forerunnera 970.

Na górze ekranu można umieścić panel Essentials z czterema najważniejszymi wskaźnikami, np. oceną snu, Body Battery, gotowością do treningu i statusem HRV. Niżej pozostają szczegółowe karty, wykresy oraz trendy z ostatnich dni i tygodni.

Wszystkie najważniejsze pomiary CIRQA działają bez abonamentu. Bez dodatkowych opłat otrzymujemy analizę snu, Body Battery, HRV, Training Readiness, Training Status, historię aktywności i pełne podsumowania po treningu.

Garmin Connect+ jest opcjonalny

Garmin oferuje płatny plan Connect+, jednak nie jest on wymagany do używania CIRQA. Dodaje m.in. Active Intelligence, bardziej rozbudowane funkcje LiveTrack, monitorowanie odżywiania, pulpit wydajności, treści Garmin Coach, prowadzenie po etapach zaplanowanych treningów oraz dodatkowe statystyki aktywności na żywo.

Najbardziej kontrowersyjne jest ograniczenie podglądu treningu w czasie rzeczywistym. CIRQA nie ma ekranu, więc telefon jest jedynym miejscem, w którym można zobaczyć dane na żywo. Pełny wykres tętna i bardziej rozbudowany ekran aktywności pozostają elementami Connect+. Bez abonamentu dane nadal są zapisywane i po zakończeniu treningu można je szczegółowo analizować, ale płacenie za pełniejszy podgląd sygnału z własnego czujnika trudno uznać za eleganckie rozwiązanie.

Dla mojego sposobu używania nie jest to problem, bo podczas biegu patrzę na Forerunnera 970, a CIRQA służy przede wszystkim do snu i codziennego monitorowania. Osoba kupująca opaskę jako jedyne urządzenie treningowe może jednak odczuć to ograniczenie mocniej. Warto je znać przed zakupem, mimo że sam abonament pozostaje opcjonalny.

Bateria: realnie 8–9 dni

Garmin deklaruje do 10 dni działania. W praktyce CIRQA wytrzymywała u mnie 8–9 dni na jednym ładowaniu z włączonym pulsoksymetrem. To wynik wystarczający, aby nie myśleć o ładowarce codziennie, ale nie szczególnie imponujący jak na urządzenie pozbawione wyświetlacza i GPS-u. W porównaniu z deklaracją producenta oznacza mniej więcej dwa dni różnicy.

Na czas pracy wpływają przede wszystkim liczba rejestrowanych aktywności, tryb pulsoksymetru, korzystanie z GPS-u telefonu i transmisja tętna. Garmin pozwala włączyć oszczędzanie energii, które ogranicza działanie czujników, diody oraz automatycznego wykrywania ruchu. Stan baterii sprawdzamy w aplikacji lub – po aktywowaniu odpowiedniej opcji – przez dwukrotne stuknięcie w moduł i obserwację koloru diody.

Ładowanie odbywa się przez znane z zegarków Garmina czteropinowe złącze. Nie ma ładowania bezprzewodowego ani możliwości uzupełniania energii podczas noszenia. Dla posiadacza Forerunnera wspólny przewód jest jednak praktyczniejszy niż kolejna osobna ładowarka.

Najważniejsi rywale i koszty abonamentów

Najczęściej przywoływanym konkurentem jest WHOOP 5.0. To bardzo dojrzały system skupiony na trzech prostych pojęciach: wysiłku, regeneracji i śnie. Jego aplikacja potrafi podać wnioski w bardziej bezpośredniej formie niż Garmin Connect, ale urządzenie jest związane z obowiązkowym członkostwem. Na rynku amerykańskim podstawowy plan kosztuje obecnie od 199 dolarów rocznie. Oznacza to, że po roku użytkowania opłata wraca, podczas gdy za CIRQA płacimy raz, a Connect+ możemy całkowicie pominąć.

Amazfit Helio Strap jest znacznie tańszy – w amerykańskim sklepie producenta kosztuje 99,99 dolara – i nie wymaga abonamentu. Oferuje do 10 dni pracy, pomiar na nadgarstku lub ramieniu, transmisję tętna oraz ponad 50 trybów sportowych. To bardzo mocna propozycja cenowa. Garmin odpowiada bardziej rozbudowaną analityką treningową, lepszą współpracą z zegarkami i licznikami tej marki oraz fizycznym przyciskiem do jednoznacznego rozpoczynania aktywności.

Google Fitbit Air również startuje od 99,99 dolara. Podstawowe śledzenie aktywności, snu, gotowości, HRV i saturacji jest zawarte w cenie urządzenia. Płatny Google Health Premium odblokowuje przede wszystkim trenera opartego na Gemini, adaptacyjne plany, dokładniejsze wskazówki dotyczące snu i dodatkowe treści. Abonament nie jest więc potrzebny do podstawowego działania, ale Google wyraźnie zachowuje dla niego najbardziej rozbudowane funkcje coachingowe. Fitbit Air jest mniejszy i tańszy od CIRQA, natomiast Garmin pozostaje ciekawszy dla osób poważniej podchodzących do treningu oraz już posiadających urządzenia tej marki.

Polar Loop jest najbliższy CIRQA pod względem ceny i filozofii. Także nie ma ekranu i nie wymaga abonamentu. Polar Flow dobrze analizuje sen, Nightly Recharge i obciążenie treningowe, a dane można przeglądać również w serwisie internetowym. CIRQA wygrywa szerszym ekosystemem urządzeń, Body Battery, fizycznym przyciskiem oraz rozbudowaną obsługą dwóch urządzeń noszonych naprzemiennie. Polar pozostaje interesującą alternatywą dla osób, które wolą prostszą interpretację regeneracji i nie korzystają ze sprzętu Garmina.

W tym zestawieniu CIRQA nie jest najtańsza, ale ma najbardziej przewidywalny model kosztów dla obecnego użytkownika Garmina. WHOOP wymaga regularnego płacenia, Fitbit zachowuje coaching AI dla abonentów, a Amazfit i Polar są tańsze lub zbliżone cenowo, lecz nie zapewniają ciągłości z historią treningów Garmina.

Zalety i wady Garmin CIRQA Smart Band

Zalety

bardzo lekka, wygodna i dyskretna konstrukcja
atrakcyjny materiałowy pasek, który wizualnie otacza i ukrywa moduł
brak ekranu i powiadomień rozpraszających użytkownika
wiarygodny pomiar snu, zbliżony do wyników Forerunnera 970
czytelne dane i bezproblemowa synchronizacja z Garmin Connect
Body Battery, Training Readiness, Training Status, HRV i rozbudowana analiza snu
podstawowe i zaawansowane funkcje działające bez obowiązkowego abonamentu
poprawne automatyczne wykrywanie spacerów
dobry budzik wibracyjny i praktyczny fizyczny przycisk
ponad 80 profili aktywności oraz transmisja tętna przez ANT+ i Bluetooth
wodoodporność 5 ATM
bardzo dobra współpraca z zegarkami i licznikami Garmina

Wady

wysoka cena 859 zł
starszy czujnik tętna Elevate czwartej generacji
brak wbudowanego GPS-u, barometru i EKG
pełniejszy podgląd aktywności na żywo i treningi prowadzone wymagają Connect+
brak ekranu ogranicza użyteczność podczas biegania i treningu na siłowni
drogie dodatkowe paski, zwłaszcza opaska na ramię
ładowanie wyłącznie przewodowe przez firmowe złącze Garmina

Dla kogo jest Garmin CIRQA?

Garmin CIRQA ma trzy wyraźne grupy odbiorców. Pierwszą są użytkownicy zegarków Garmina, którzy chcą zachować ciągłość pomiarów, ale nie chcą spać w dużym zegarku. Drugą – osoby noszące na co dzień klasyczny zegarek i szukające dyskretnego monitora zdrowia bez wyświetlacza i powiadomień. Trzecią – nowi użytkownicy, którzy chcą możliwie tanio wejść do rozbudowanego ekosystemu Garmina, a sportowy zegarek mogą dokupić później.

Nie jest to natomiast idealny wybór dla biegacza oczekującego informacji o tempie i dystansie bez spoglądania na telefon, dla osoby chcącej płacić opaską albo odbierać powiadomienia, ani dla użytkownika, któremu wystarczy liczenie kroków i podstawowa analiza snu. W dwóch ostatnich przypadkach urządzenia Amazfit lub Fitbit mogą zaoferować podobną podstawową funkcjonalność za znacznie mniejsze pieniądze.

W moim przypadku CIRQA sprawdziła się najlepiej jako uzupełnienie Forerunnera 970. Sen mierzyła wiarygodnie, spacery wykrywała poprawnie, budzik działał dobrze, a synchronizacja nie sprawiała problemów. Podczas biegu i na siłowni nadal wybrałbym zegarek. To nie wada źle zaprojektowanego produktu, tylko konsekwencja jego świadomie ograniczonej formy.

Ostatecznie 859 zł nadal jest wysoką ceną za opaskę bez ekranu i GPS-u. Jeśli jednak spojrzymy na CIRQA jak na najlżejszy terminal dostępu do całego Garmin Connect – bez obowiązkowej subskrypcji, bez powiadomień i bez konieczności spania z zegarkiem – jej sens staje się znacznie łatwiejszy do obrony. Dla obecnych użytkowników Garmina to jeden z najbardziej logicznych dodatków do zegarka. Dla pozostałych pozostaje produktem bardzo dobrym, ale wymagającym świadomej decyzji, że płacimy przede wszystkim za ekosystem, a nie za samą opaskę.

Test TP-Link Deco X10-5G – 5G i obsługa Mesh

2026-08-03T14:25:00+02:00

Routery 5G najczęściej wybieramy tam, gdzie nie ma dostępu do światłowodu albo potrzebujemy zapasowego połączenia internetowego. TP-Link Deco X10-5G łączy modem 5G, dwuzakresowe Wi-Fi 6 i system Mesh, który można później rozbudowywać o kolejne jednostki z rodziny Deco.

Sam router nie musi zapewniać zasięgu w całym domu. Może stać w miejscu, w którym najlepiej odbiera sieć komórkową, a dodatkowe punkty Deco doprowadzą Wi-Fi do pozostałych pomieszczeń. W razie potrzeby można też podłączyć zewnętrzne anteny GSM.

TP-Link Deco X10-5G kosztuje 1369 zł. Nie jest więc tanim routerem 5G, ale jego atrakcyjność zwiększa możliwość dokupienia zwykłego Deco X10 za 189 zł. W ten sposób za stosunkowo niewielką dopłatą można powiększyć zasięg sieci bezprzewodowej i nadal zarządzać wszystkim z jednej aplikacji.

Design

TP-Link Deco X10-5G ma charakterystyczną dla rodziny Deco, prostą obudowę w białym kolorze. Router ma kształt wysokiego walca z lekko zaokrąglonymi krawędziami. Nie przypomina typowego routera z wystającymi antenami, dlatego można go ustawić w salonie, sypialni albo biurze i nie będzie zaburzał estetyki danego pomieszczenia.

Z przodu obudowy znalazło się jedynie niewielkie logo Deco 5G. Wszystkie anteny Wi-Fi oraz LTE zostały ukryte wewnątrz, z wyjątkiem możliwości podłączenia dwóch opcjonalnych anten zewnętrznych.

Dioda informująca o stanie urządzenia jest umieszczona na dolnej krawędzi, a jej światło odbija się od podłoża, na którym stoi router. Kolor podświetlenia pozwala szybko rozpoznać, czy router jest uruchamiany, konfigurowany, aktualizowany albo czy wystąpił problem. Stałe białe światło oznacza połączenie z siecią 5G, a zielone połączenie przez 4G lub przewodowy WAN. Czerwony kolor sygnalizuje problem albo brak połączenia jednostki satelitarnej z głównym Deco.

Router jest wyraźnie większy od zwykłego Deco X10. Jego wymiary wynoszą 198 × 117 × 117 mm, podczas gdy dodatkowy punkt Deco X10 ma 110 × 110 × 114 mm.

Na tylnej części obudowy znalazły się trzy gigabitowe porty Ethernet ustawione jeden nad drugim. Wszystkie automatycznie rozpoznają czy mają pracować jako WAN, czy LAN. Trzeba jednak pamiętać, że tylko jeden port może w danym momencie pełnić funkcję WAN. Niestety żaden z portów Ethernet nie ma przepustowości 2,5 Gbps.

Powyżej portów Ethernet umieszczono dwa złącza SMA-F przeznaczone dla zewnętrznych anten 5G, 4G lub 3G. Na dole znajduje się gniazdo zasilania, natomiast przycisk resetowania i gniazdo na kartę nano SIM umieszczono od spodu.

Rozmieszczenie złączy jest przemyślane. W zestawie znajdziemy Deco X10-5G, zasilacz, przewód Ethernet RJ45 i instrukcję szybkiej instalacji.

Specyfikacja i test prędkości

Deco X10-5G jest dwuzakresowym routerem Wi-Fi 6 klasy AX1500. W paśmie 5 GHz maksymalna teoretyczna prędkość połączenia wynosi 1201 Mb/s, a w paśmie 2,4 GHz 300 Mb/s. Router zachowuje zgodność ze starszymi standardami Wi-Fi 5 oraz Wi-Fi 4.

Za obsługę wielu klientów odpowiadają technologie OFDMA i 2×2 MU-MIMO. Pierwsza pozwala efektywniej dzielić dostępne pasmo pomiędzy wiele urządzeń Wi-Fi 6, a druga umożliwia równoczesną komunikację z kilkoma kompatybilnymi klientami. Producent deklaruje obsługę do 120 podłączonych urządzeń.

Wewnątrz obudowy znajduje się osiem anten odpowiedzialnych za łączność komórkową oraz dwie anteny Wi-Fi. Tak rozbudowany zestaw anten komórkowych powinien ułatwić stabilne utrzymanie połączenia, a w trudniejszych lokalizacjach można dodatkowo wykorzystać dwa złącza SMA-F.

Modem obsługuje sieci 5G, 4G i 3G oraz szeroki zestaw pasm używanych przez europejskich operatorów. Maksymalna teoretyczna szybkość pobierania w 5G wynosi 4,67 Gb/s, a wysyłania 1,25 Gb/s. Są to jednak wartości opisujące możliwości modemu, a nie szybkość, którą należy oczekiwać podczas codziennego użytkowania.

Rzeczywiste wyniki będą zależały od operatora, obciążenia stacji bazowej, używanego pasma, warunków radiowych i ustawienia routera. Dodatkowym ograniczeniem są gigabitowe porty Ethernet oraz maksymalna prędkość Wi-Fi wynosząca 1201 Mb/s w paśmie 5 GHz. Nawet przy wyjątkowo szybkim połączeniu 5G pojedynczy klient nie wykorzysta więc pełnych, teoretycznych możliwości modemu.

W naszym teście, po podłączeniu do kabla Ethernet router pozwalał wykorzystać pełną szybkość gigabitowego, stałego łącza. Natomiast w przypadku sieci 5G w Orange Flex, w miejscu gdzie router miał zasięg 4 na 5 możliwych kresek osiągnął wynik 375 Mbps pobierania oraz 101 Mbps wysyłania.

Deco X10-5G może działać jako:

router 3G, 4G lub 5G
klasyczny router Wi-Fi korzystający z przewodowego portu WAN
punkt dostępowy dla istniejącej sieci przewodowej
most 3G, 4G lub 5G przekazujący połączenie operatora bez routingu i translacji NAT

Router obsługuje protokoły IPv4 i IPv6, połączenia WAN z dynamicznym lub statycznym adresem IP, PPPoE, L2TP i PPTP. Dostępne są także przekierowanie portów, UPnP, TP-Link DDNS, rezerwacja adresów DHCP, VLAN, IGMP Proxy, IGMP Snooping oraz obsługa IPTV.

Nie jest to jednak konstrukcja przeznaczona do sieci wielogigabitowych. Wszystkie trzy porty mają przepustowość 1 Gb/s, a Wi-Fi działa tylko w pasmach 2,4 i 5 GHz. Nie znajdziemy tu Wi-Fi 6E, pasma 6 GHz ani Wi-Fi 7.

Pierwsze uruchomienie

Konfiguracja odbywa się przede wszystkim za pomocą aplikacji TP-Link Deco dostępnej na Androida i iOS. Na początku trzeba włożyć kartę nano SIM, podłączyć zasilanie, pobrać aplikację i zalogować się na konto TP-Link ID. To ważne, nie będzie można skonfigurować routera, bez zalogowania się lub utworzenia konta TP-Link.

Aplikacja prowadzi użytkownika przez kolejne etapy: wykrywanie urządzeń, uruchomienie routera, utworzenie nazwy sieci i ustawienie hasła. Jeżeli do sieci mają zostać dodane kolejne punkty Deco, najpierw konfiguruje się Deco X10-5G jako główną jednostkę, a dopiero później urządzenia satelitarne. Wybieramy również, czy główną rolą Deco X10-5G jest bycie routerem WiFi, routerem GSM, czy może routerem WiFi z backupem w postaci łączności GSM.

Sam proces jest przystępny również dla osób, które wcześniej nie konfigurowały systemu Mesh. Aplikacja automatycznie wykrywa jednostki i pomaga ocenić, czy wybrane miejsce zapewnia dostatecznie dobre połączenie z głównym punktem.

Konieczność utworzenia konta TP-Link ID może jednak nie odpowiadać użytkownikom, którzy chcą zarządzać siecią wyłącznie lokalnie. Router udostępnia dość ubogą konfigurację WWW, ale głównym i najbardziej rozbudowanym narzędziem pozostaje aplikacja mobilna. Zaletą tego rozwiązania jest możliwość sprawdzania stanu domowej sieci również poza domem.

Aktualizacje oprogramowania są dostarczane bezprzewodowo. Aplikacja umożliwia także ponowne uruchomienie jednostek, ustawienie harmonogramu restartów, zmianę działania diod i włączenie powiadomień o nowych klientach lub problemach z połączeniem.

Aplikacja Deco i funkcje

Interfejs aplikacji Deco jest jednym z mocniejszych elementów systemu TP-Link. Na ekranie głównym można zobaczyć topologię sieci, stan poszczególnych punktów oraz listę połączonych klientów. Aplikacja pozwala też sprawdzić, z którym Deco łączy się konkretny smartfon, komputer albo telewizor.

Z poziomu telefonu można zmienić nazwę i hasło Wi-Fi, utworzyć osobną sieć dla gości, zablokować wybranych klientów, skonfigurować WPS i sprawdzić raporty dotyczące działania sieci. Dostępna jest również optymalizacja, która analizuje wykorzystanie kanałów i pomaga ograniczyć zakłócenia pochodzące od sąsiednich sieci.

Funkcja QoS pozwala nadawać priorytet określonym urządzeniom. Można więc ustawić, aby komputer używany do pracy otrzymywał pierwszeństwo przed telewizorem, konsolą lub urządzeniami Smart Home. Jest to prostsze rozwiązanie niż rozbudowane reguły znane z routerów biznesowych, ale w domu powinno być wystarczające.

Aplikacja obsługuje również zarządzanie urządzeniami Smart Home, skróty i automatyzacje, choć dostępność poszczególnych funkcji zależy od modelu Deco, wersji oprogramowania oraz akcesoriów smart home.

TP-Link nie ograniczył oprogramowania wyłącznie do podstawowej konfiguracji. Bardziej zaawansowani użytkownicy znajdą w nim między innymi ustawienia przekierowania portów, DHCP, DDNS, IPTV i IPv6. Nadal jest to jednak interfejs zaprojektowany głównie z myślą o prostocie. Osoby oczekujące rozbudowanego, lokalnego panelu administracyjnego z dużą liczbą parametrów mogą uznać aplikację za zbyt ograniczającą.

Kontrola rodzicielska i bezpieczeństwo

Deco X10-5G obsługuje szyfrowanie WPA, WPA2 i WPA3, zaporę SPI, kontrolę dostępu oraz oddzielne sieci dla gości w pasmach 2,4 i 5 GHz. Można także umieszczać wybrane urządzenia na liście blokowanych klientów.

Kontrola rodzicielska umożliwia tworzenie osobnych profili, przypisywanie do nich urządzeń oraz filtrowanie kategorii treści. Rodzice mogą ustawić porę snu, czas dla rodziny, blokadę dostępu do internetu i dzienne limity. Dostępne jest również przyznawanie dodatkowego czasu oraz raporty tygodniowe i miesięczne pokazujące aktywność online.

Część zabezpieczeń działa w ramach platformy TP-Link HomeShield. Podstawowy plan jest bezpłatny, natomiast bardziej zaawansowane funkcje wymagają subskrypcji HomeShield Pro. Warto zwrócić na to uwagę przed zakupem, ponieważ nie wszystkie opcje są dostępne bez dodatkowych opłat.

Bezpłatny zestaw funkcji nadal powinien wystarczyć większości domowych użytkowników. Pozwala kontrolować klientów, ograniczać dzieciom dostęp do sieci, zmieniać priorytety urządzeń i korzystać z podstawowych mechanizmów ochrony. Płatny abonament jest potrzebny przede wszystkim osobom oczekującym bardziej szczegółowych analiz i dodatkowej ochrony urządzeń IoT.

Łączność 5G i Wi-Fi 6

Najważniejszą funkcją Deco X10-5G jest możliwość korzystania z internetu bez konieczności podłączania modemu operatora. Wystarczy umieścić w routerze kartę nano SIM i skonfigurować połączenie w aplikacji.

Takie rozwiązanie sprawdzi się w miejscach, w których nie ma dostępu do światłowodu, na działce, w wynajmowanym mieszkaniu albo w niewielkim biurze. Router można też potraktować jako element sieci, który łatwo przenieść do innej lokalizacji bez oczekiwania na instalację stałego łącza.

Osiem anten komórkowych i obsługa szerokiego zestawu częstotliwości zwiększają szansę na uzyskanie stabilnego połączenia. W przypadku słabego sygnału istotną przewagą nad prostszymi routerami jest możliwość podłączenia dwóch anten zewnętrznych.

Trzeba jednak pamiętać, że jakość działania 5G zawsze będzie uzależniona od konkretnej lokalizacji. Nawet najlepszy modem nie zapewni wysokich prędkości, jeżeli najbliższa stacja bazowa jest przeciążona albo sygnał musi przechodzić przez grube ściany i przeszkody terenowe. Dlatego Deco X10-5G warto początkowo ustawić w kilku różnych miejscach i porównać parametry połączenia.

Standard Wi-Fi 6 AX1500 wystarcza do typowego korzystania z internetu, oglądania filmów 4K, wideokonferencji i obsługi wielu urządzeń Smart Home. Nie jest to jednak rozwiązanie dla osób, które chcą budować najbardziej wydajną sieć lokalną albo kopiować duże pliki z prędkościami przekraczającymi 1 Gb/s.

Sieć Mesh z dodatkowym Deco X10

Najważniejszym argumentem przemawiającym za wyborem tego modelu zamiast zwykłego routera 5G jest kompatybilność z systemem Deco. Do głównego Deco X10-5G można dodać zarówno zwykłe Deco X10, jak i inne modele z rodziny TP-Link Deco.

W testowanej konfiguracji naturalnym uzupełnieniem jest Deco X10, które kosztuje 189 zł. Ma ten sam standard Wi-Fi 6 AX1500, dwie wewnętrzne anteny, technologie MU-MIMO i OFDMA oraz dwa gigabitowe porty Ethernet.

Jedno Deco X10 jest według producenta przeznaczone do mieszkań z jednym lub dwoma pokojami. Zestaw dwóch jednostek ma obsługiwać domy z dwoma do czterech pomieszczeń, a trzech z trzema do pięciu. Są to wartości orientacyjne, ponieważ rzeczywisty zasięg zależy od konstrukcji budynku, rozmieszczenia ścian, zakłóceń i położenia poszczególnych punktów.

Wszystkie jednostki tworzą jedną sieć o wspólnej nazwie. Smartfon lub laptop może automatycznie przełączać się między punktami, korzystając z tego, który oferuje lepsze warunki. Płynny roaming wykorzystuje standardy 802.11k, 802.11v i 802.11r, ale pełne działanie tej funkcji wymaga również kompatybilnego klienta.

Deco X10 skutecznie poprawił zasięg w domu z grubymi ścianami i w pomieszczeniu, które wcześniej było praktycznie pozbawione stabilnego Wi-Fi.

Najważniejsze ograniczenie wynika z dwuzakresowej konstrukcji. Przy bezprzewodowym połączeniu pomiędzy jednostkami to samo pasmo 5 GHz jest wykorzystywane zarówno przez urządzenia użytkownika, jak i do komunikacji między punktami Deco. Pod dużym obciążeniem szybkość uzyskiwana przez satelitarną jednostkę może być więc niższa niż przy głównym routerze.

W codziennym użytkowaniu, przy łączach o prędkości kilkuset megabitów, nie powinien to być poważny problem. Ograniczenie stanie się bardziej zauważalne, gdy przez dodatkowy punkt jednocześnie przesyłane są duże ilości danych albo gdy oczekujemy pełnej prędkości gigabitowego łącza w każdym miejscu domu.

Rozwiązaniem jest Ethernet backhaul, czyli przewodowe połączenie poszczególnych jednostek Deco. Wtedy komunikacja między punktami nie zajmuje części przepustowości Wi-Fi. Wymaga to jednak możliwości poprowadzenia przewodu sieciowego pomiędzy pomieszczeniami.

Podsumowanie

TP-Link Deco X10-5G nie jest po prostu kolejnym routerem 5G. Jego najważniejszą zaletą jest połączenie internetu mobilnego z ekosystemem Mesh, który można łatwo i stosunkowo niedrogo rozbudowywać.

Sam router oferuje modem 5G z szeroką obsługą pasm, osiem anten komórkowych, dwa złącza SMA-F dla anten zewnętrznych, trzy gigabitowe porty Ethernet i Wi-Fi 6 AX1500. Pozwala korzystać z karty nano SIM, przewodowego WAN, trybu punktu dostępowego oraz mostu komórkowego.

Na plus należy zaliczyć prostą konfigurację i rozbudowaną aplikację Deco. Użytkownik otrzymuje wygodne zarządzanie klientami, sieć dla gości, QoS, kontrolę rodzicielską, raporty, aktualizacje OTA oraz możliwość kontrolowania sieci spoza domu.

Największą przewagą okazuje się jednak możliwość dokupienia Deco X10 za 189 zł. Dzięki temu router 5G można ustawić tam, gdzie najlepiej odbiera sygnał operatora, zamiast wybierać miejsce wyłącznie pod kątem zasięgu Wi-Fi w domu. Dodatkowa jednostka może przejąć obsługę pomieszczeń położonych dalej od głównego routera.

Deco X10-5G ma również wyraźne ograniczenia. Standard AX1500, brak pasma 6 GHz i wyłącznie gigabitowe porty Ethernet nie odpowiadają możliwościom najbardziej zaawansowanych routerów dostępnych obecnie na rynku. Bezprzewodowe połączenie pomiędzy punktami korzysta ze wspólnego pasma, dlatego wydajność dodatkowej jednostki może spadać pod dużym obciążeniem. Część funkcji HomeShield wymaga ponadto płatnej subskrypcji, a pełne zarządzanie siecią jest powiązane z kontem TP-Link.

TP-Link Deco X10-5G kosztuje 1369 zł. To sporo, jeśli potrzebujemy wyłącznie prostego dostępu do internetu z karty SIM. Cena wygląda jednak rozsądniej, gdy zależy nam jednocześnie na 5G, możliwości podłączenia anten zewnętrznych i rozbudowie jednej, spójnej sieci Mesh.

Na tle prostych routerów 5G Deco X10-5G jest droższy, ale oferuje znacznie wygodniejszą rozbudowę zasięgu. Z kolei bardziej zaawansowane systemy Mesh z Wi-Fi 6E, Wi-Fi 7, dedykowanym pasmem dosyłowym i portami 2,5 Gb/s będą szybsze, lecz wymagają większego budżetu, a często także osobnego modemu 5G.

Deco X10-5G będzie szczególnie dobrym wyborem do domu, w którym internet mobilny ma być głównym łączem, a pojedynczy router nie zapewnia odpowiedniego zasięgu we wszystkich pomieszczeniach. Najwięcej zyska użytkownik, który od początku planuje połączyć router z jednym lub kilkoma niedrogimi punktami Deco X10.

Zalety

wbudowany modem 5G, 4G i 3G
obsługa szerokiego zestawu europejskich pasm komórkowych
osiem wewnętrznych anten LTE i dwie anteny Wi-Fi
dwa złącza SMA-F dla zewnętrznych anten komórkowych
trzy gigabitowe porty Ethernet z automatycznym rozpoznawaniem WAN i LAN
obsługa Wi-Fi 6 AX1500
możliwość stworzenia jednej sieci Mesh z innymi modelami Deco
płynny roaming pod jedną nazwą sieci Wi-Fi
opcjonalne przewodowe połączenie Ethernet backhaul
prosta konfiguracja w aplikacji Deco
rozbudowana kontrola rodzicielska
WPA3, zapora SPI i oddzielna sieć dla gości
możliwość zarządzania siecią spoza domu
niedrogi punkt rozszerzający Deco X10 kosztujący 189 zł

Wady

wysoka cena wynosząca 1369 zł
tylko gigabitowe porty Ethernet
brak Wi-Fi 6E, Wi-Fi 7 i pasma 6 GHz
dwuzakresowa konstrukcja bez osobnego pasma dosyłowego
spadek wydajności jednostek satelitarnych pod dużym obciążeniem
obsługa aplikacji wymaga konta TP-Link ID
część funkcji HomeShield wymaga płatnej subskrypcji
panel WWW jest mniej rozbudowany od aplikacji mobilnej (zwykle jest na odwrót)

Test Chery TIGGO 9 PHEV – 428 KM i siedem miejsc za 209 900 zł

2026-08-03T10:58:00+02:00

Chery TIGGO 9 PHEV kosztuje 209 900 zł. Za cenę dobrze wyposażonego SUV-a klasy średniej dostajemy samochód o długości 4,81 m, z trzema rzędami siedzeń, napędem na cztery koła, mocą systemową 428 KM, dużym akumulatorem 34,46 kWh i niemal kompletnym wyposażeniem. Nie trzeba dopłacać za skórzaną tapicerkę, wentylowane fotele, masaż, panoramiczny dach, rozbudowany system audio, wyświetlacz HUD ani kamery 540 stopni. W markach premium taka konfiguracja bez problemu przekracza 350 tys. zł, a często zbliża się do 400 tys. zł.

Chery potrafi przekonująco zbudować efekt premium, ale nie wszystkie elementy samochodu są równie dojrzałe. Napęd jest mocny, wnętrze robi świetne pierwsze wrażenie, a komfort na nierównej drodze potrafi zachwycić. Jednocześnie zawieszenie bywa zbyt miękkie, powyżej 120 km/h wyciszenie traci część uroku, a asystent utrzymywania auta na pasie ruchu jest niedorobiony. TIGGO 9 pokazuje więc również, za co nadal dopłacamy u marek europejskich z dłuższym doświadczeniem na rynku.

Cena i wyposażenie – jedna wersja i wszystko w standardzie

Polski cennik jest wyjątkowo prosty. TIGGO 9 występuje w jednej wersji Prestige za 209 900 zł. Bez dopłaty dostajemy napęd PHEV 428 KM, AWD, 20-calowe koła, reflektory LED, otwierany panoramiczny dach, naturalną skórę, przednie fotele z ogrzewaniem, wentylacją i masażem, podgrzewane i wentylowane zewnętrzne miejsca w drugim rzędzie, AR-HUD, centralny ekran 15,6 cala, cyfrowe zegary 10,25 cala, bezprzewodowe Apple CarPlay i Android Auto, nagłośnienie Sony z 14 głośnikami, ładowarkę indukcyjną 50 W, rozbudowany pakiet ADAS oraz kamery 540 stopni.

Lista dopłat właściwie kończy się na matowym lakierze Titanium za 5000 zł. Pozostałe kolory metalizowane nie wymagają dopłaty. Są również promocyjne formy finansowania, ale trzeba dokładnie porównać całkowity koszt, wysokość wpłaty i wykupu.

Nadwozie – nadmuchany duży SUV bez stylistycznych eksperymentów

TIGGO 9 mierzy 4810 mm długości, 1925 mm szerokości bez lusterek i 1741 mm wysokości. Rozstaw osi ma 2800 mm, prześwit 181 mm, a masa własna wynosi aż 2233 kg. To duży i ciężki samochód.

Stylistyka została pomyślana zachowawczo. Duży grill, wąskie światła, wyraźnie zarysowane błotniki i szeroki tył mają budować prestiż, ale nie próbują szokować. Dzięki temu TIGGO 9 wygląda poważnie i proporcjonalnie. Nie ma w nim kontrowersji znanych z niektórych nowych modeli z Chin, w których forma ma za wszelką cenę komunikować technologiczną nowość. Tutaj łatwo wyobrazić sobie rodzinnego SUV-a stojącego obok Volvo, Mazdy czy Hyundaia bez poczucia, że jest stylistycznym dziwakiem.

Widoczność z miejsca kierowcy jest dobra, a podczas manewrowania ogromnie pomagają kamery. Obraz jest wyraźny, można swobodnie zmieniać perspektywę, a dodatkowy widok podwozia ułatwia ustawienie dużego auta blisko krawężnika. To jeden z tych elementów wyposażenia, który nie służy tylko do efektownej prezentacji w salonie. W codziennym użytkowaniu rzeczywiście zmniejsza stres związany z wymiarami samochodu.

Słabiej wypada oświetlenie. TIGGO 9 ma statyczne reflektory LED, ale nie oferuje świateł matrycowych. Przy tej cenie można to zaakceptować, lecz przy ambicjach premium i bardzo bogatym wyposażeniu brak adaptacyjnego wycinania innych pojazdów jest widoczny. Szczególnie że u części droższych konkurentów takie reflektory są standardem albo przynajmniej dostępne jako opcja.

Wnętrze – najbliżej klasy premium

Kabina jest najmocniejszym argumentem TIGGO 9. Projekt deski rozdzielczej, duże powierzchnie miękkich materiałów, naturalna skóra i staranne spasowanie tworzą wnętrze, które naprawdę może się podobać. W miejscach, których często dotykamy, materiały są przyjemne, a ogólna atmosfera bardziej przypomina dobrze wyposażony samochód premium niż budżetowego SUV-a.

Przednie fotele są bardzo wygodne. Oferują ogrzewanie, wentylację i masaż, a fotel pasażera ma dodatkowo elektrycznie wysuwane podparcie łydek. Można go rozłożyć niemal do pozycji leżącej. Na postoju jest to znakomita funkcja wypoczynkowa. Podczas jazdy lepiej z niej nie korzystać w skrajnej pozycji, ponieważ pas bezpieczeństwa i poduszki powietrzne zapewniają najlepszą ochronę osobie siedzącej w prawidłowej, bardziej pionowej pozycji.

Duży, otwierany dach panoramiczny dodatkowo rozjaśnia kabinę i wzmacnia wrażenie przestronności. Został wyposażony w elektryczną roletę. Tylna kanapa ma elektryczną regulację przesuwu i pochylenia oparcia, a zewnętrzne miejsca są podgrzewane i wentylowane. W tym przedziale cenowym wentylacja tylnej kanapy nadal należy do rzadkości.

Pewnym zaskoczeniem jest tylko dwustrefowa klimatyzacja. Pasażerowie z tyłu mają nawiewy i panel obsługi, ale w tak dużym, siedmioosobowym samochodzie przydałaby się prawdziwa trzecia strefa.

System Sony z 14 głośnikami gra dobrze, potężnie i potrafi wypełnić dużą kabinę dźwiękiem. Nie jest jednak zestawem audio z absolutnie najwyższej półki. Przy mocniejszym basie zdarza mu się stracić kontrolę, precyzję i subtelność.

Multimedia i ergonomia – efektownie, ale nie zawsze prosto

Centralny ekran ma 15,6 cala, jest czytelny i szybko reaguje na dotyk. Bezprzewodowe Apple CarPlay oraz Android Auto są standardem, podobnie jak wyświetlacz AR-HUD. Pod względem rozmiaru, grafiki i liczby funkcji system nie odstaje od współczesnych konstrukcji. Problemem jest raczej filozofia obsługi. Zgodnie z modą zbyt wiele podstawowych ustawień przeniesiono do menu.

Najbardziej irytujący przykład pojawia się jeszcze przed ruszeniem. Gdy kierowca nie zapnie pasa, samochód potrafi nie zwolnić automatycznie hamulca postojowego. Aby ruszyć bez zapiętego pasa, trzeba znaleźć ręczne zwolnienie hamulca w ekranowym menu. Można uznać to za konsekwentne wymuszanie bezpieczeństwa, ale sposób realizacji jest przesadzony.

Podobnie działa kamera monitorująca kierowcę umieszczona na kolumnie kierownicy. Jej zasłonięcie uruchamia serię ostrzeżeń. Sam system ma uzasadnienie, lecz intensywność komunikatów bywa męcząca. W samochodzie, który aspiruje do klasy premium, elektronika powinna pomagać dyskretnie, a nie stale przypominać o swojej obecności.

Siedem miejsc, ale bagażnik nie przekonuje liczbą z katalogu

TIGGO 9 jest samochodem siedmioosobowym. Dostęp do trzeciego rzędu ułatwia elektryczne przesuwanie prawej części kanapy, a oparcia dwóch tylnych foteli można regulować. To dobre rozwiązanie dla rodzin, które potrzebują dodatkowych miejsc okazjonalnie. Sam trzeci rząd należy jednak traktować przede wszystkim jako przestrzeń dla dzieci albo dorosłych na krótszej trasie, tak jak w większości SUV-ów o długości około 4,8 m.

Producent podaje 143 l pojemności bagażnika przy rozłożonych wszystkich siedzeniach, 819 l po złożeniu trzeciego rzędu i 2065 l po złożeniu obu tylnych rzędów. Pierwsza liczba nie pozostawia wątpliwości: przy siedmiu osobach na bagaże zostaje niewiele miejsca. Większe zastrzeżenia budzi wartość 819 l. Bagażnik po schowaniu trzeciego rzędu nie wygląda na tak ogromny, jak sugeruje katalog. Najwyraźniej istotną rolę odgrywa sposób pomiaru i wykorzystanie przestrzeni aż do dachu.

W praktyce nie jest to kufer porównywalny np. ze Škodą Superb. Duża część długości nadwozia została przeznaczona na kabinę, trzeci rząd i rozbudowany napęd hybrydowy. Rodzina jadąca w pięć osób będzie miała ogromny problem ze zmieszczeniem wakacyjnego bagażu. Raczej jest to pojazd dla mniejszych rodzin.

Napęd – trzy silniki elektryczne plus silnik spalinowy

Układ Chery Super Hybrid łączy benzynowy silnik 1,5 turbo o mocy 143 KM z trzema maszynami elektrycznymi i przekładnią 3DHT. Łączna moc systemowa wynosi 428 KM, maksymalny moment obrotowy 580 Nm, a napęd trafia na obie osie.

Materiały marketingowe chętnie eksponują informację o trzech silnikach elektrycznych. Wymaga ona doprecyzowania. Jedna z maszyn pełni przede wszystkim funkcję generatora i rozrusznika, natomiast za napędzanie samochodu odpowiadają dwa silniki trakcyjne: przedni o mocy 122 KM oraz tylny o mocy 238 KM.

Akumulator trakcyjny ma 34,46 kWh brutto. To duża wartość jak na hybrydę plug-in i jeden z powodów, dla których TIGGO 9 może rzeczywiście pełnić funkcję samochodu elektrycznego w codziennych dojazdach. Oficjalny zasięg WLTP wynosi 147,6 km. W czasie naszych testów prądu starczało raczej na około 80 km. To i tak świetny wynik. W mieście można więc przez większość czasu jeździć wyłącznie na prądzie. Przy codziennym ładowaniu w domu, a szczególnie przy własnej instalacji fotowoltaicznej, zmienia to rachunek ekonomiczny całego samochodu. Silnik spalinowy staje się zabezpieczeniem na dłuższe trasy, a nie jednostką uruchamianą podczas każdego wyjazdu.

Ładowanie i spalanie – duży akumulator pomaga, ale AC jest przeciętne

TIGGO 9 przyjmuje prąd stały z maksymalną mocą 71 kW. Producent deklaruje 18 minut od 30 do 80 proc. W czasie naszych testów na ładowarce 150 kW taką moc udawało się na początku ładowania uzyskać – później szybko spadała do około 60 kW.

Ładowanie prądem przemiennym kończy się na 6,6 kW i jest jednofazowe. To wystarcza do uzupełnienia energii przez noc, ale nie wykorzysta pełnych możliwości popularnego trójfazowego wallboxa 11 kW.

Samochód oferuje także funkcję V2L o mocy do 6,6 kW, która pozwala zasilać zewnętrzne urządzenia. Adapter jest akcesorium, natomiast przewód do domowego gniazdka znajduje się w standardzie.

Oficjalne zużycie paliwa przy niskim stanie naładowania wynosi 6,9 l/100 km, a łączny zasięg 1050 km dzięki 70-litrowemu zbiornikowi. Nasze pomiary pokazywały około 6–7 l/100 km w mieście przy rozładowanym akumulatorze, 6 l przy spokojnej jeździe pozamiejskiej, około 8 l przy 120 km/h i 9-10 l przy 140 km/h. Są to dobre rezultaty dla samochodu ważącego ponad 2,2 tony, choć fizyki nie da się oszukać i szybka jazda autostradowa wyraźnie zwiększa spalanie.

Warto zachować ostrożność przy odczytach komputera pokładowego. System pokazuje też średnią z ograniczonego odcinka, co utrudnia ocenę całego wyjazdu. Dlatego najbardziej miarodajny pozostaje rachunek na podstawie zatankowanego paliwa i przejechanego dystansu.

Osiągi – szybki, ale nie sportowy

Producent deklaruje 5,4 s od 0 do 100 km/h i prędkość maksymalną 180 km/h. Gdy akumulator jest odpowiednio naładowany, pomiary potwierdzają przyspieszenie w granicach 5,5–5,8 s. To wynik bardzo dobry dla rodzinnego, siedmioosobowego SUV-a.

TIGGO 9 nie daje jednak przez cały czas wrażenia samochodu o mocy ponad 400 KM. Waży 2233 kg, jest bardzo miękko zestrojony, a dostępna moc zależy od stanu akumulatora i wybranego sposobu zarządzania energią. Nie oznacza to utraty nadal potężnej mocy podczas wyprzedzania, lecz pokazuje charakter PHEV-a: katalogową moc najłatwiej uzyskać wtedy, gdy układ ma zgromadzoną energię elektryczną.

Samochód najlepiej reaguje w trybie Sport. Pedał przyspieszenia staje się czulszy, układ chętniej korzysta z pełnej mocy i ciężkie nadwozie sprawia wrażenie lżejszego. Nadal nie jest to jednak sportowy SUV. Moc służy przede wszystkim do sprawnego włączania się do ruchu i bezpiecznego wyprzedzania.

Komfort jazdy – bardzo miękko, czasami za miękko

Zawieszenie TIGGO 9 zostało podporządkowane komfortowi. Samochód bardzo dobrze tłumi poprzeczne nierówności, studzienki i uszkodzony asfalt. Na spokojnie pokonywanej drodze daje wrażenie płynięcia, które jeszcze niedawno kojarzyło się z dużo droższymi SUV-ami. W mieście i na drogach lokalnych to jedna z jego największych zalet.

Mi brakowało trochę adaptacyjnych amortyzatorów albo ustawienia, które na żądanie usztywniłoby samochód. Tryb Sport poprawia reakcję napędu, lecz nie zmienia miękkiego charakteru zawieszenia. Kierowca otrzymuje więc 428 KM, ale podwozie zachęca, by korzystać z nich głównie na prostych.

Przy małych i średnich prędkościach kabina jest przyjemnie cicha, zwłaszcza podczas jazdy elektrycznej. Powyżej około 120 km/h zaczyna być jednak wyraźniej słychać powietrze i opony. Aktywna redukcja hałasu oraz podwójne szyby nie zapewniają na autostradzie takiego spokoju, jakiego można oczekiwać po wyglądzie kabiny. Różnica między miejskim komfortem a jazdą autostradową jest zauważalna. Pomimo tego TIGGO 9 nadal jest genialnym samochodem do pokonywania długich dystansów na ekspresówkach i autostradach, ale raczej prędkości nie powinny być większe niż 140 km/h.

Asystenci kierowcy – największy punkt do poprawy

Lista systemów bezpieczeństwa jest bardzo długa. Obejmuje między innymi adaptacyjny tempomat, monitorowanie martwego pola, ostrzeganie o ruchu poprzecznym, automatyczne hamowanie, rozpoznawanie znaków, kamerę kierowcy, aktywne utrzymywanie na pasie oraz automatyczne parkowanie. Samochód ma również dziesięć poduszek powietrznych.

Problemem jest sposób działania jednego z najważniejszych: centrowania samochodu na pasie. To podobne zachowanie do obserwowanego wcześniej w TIGGO 8 i największa wada testowanego modelu. Gdy puścimy kierownicę to samochód odbija się od namalowanych pasów, a nie jedzie stabilnie środkiem pasa ruchu.

Najważniejsi rywale

Najbliższym konkurentem jest JAECOO 8 Super Hybrid. To model tego samego koncernu, wykorzystujący bardzo podobny układ 1,5 T-GDI, przekładnię 3DHT, akumulator 34,5 kWh i napęd AWD. W wersji siedmioosobowej kosztuje około 15 tys. zł więcej.

OMODA 9 Super Hybrid kosztuje około 10 tys. zł więcej i oferuje 537 KM oraz bardziej sportowy charakter. Jest jednak samochodem pięcioosobowym, krótszym i mniej rodzinnym. Wybór między nimi jest prosty: OMODA dla osoby stawiającej na osiągi i styl, TIGGO 9 dla rodziny potrzebującej większej kabiny i trzeciego rzędu.

Hyundai Santa Fe PHEV jest dziś reklamowany od około 202 tys. zł, więc może znaleźć się bardzo blisko Chery. Oferuje dojrzałą ergonomię, dobrą przestronność i rozbudowaną sieć serwisową, ale jego układ PHEV ma 253 KM i znacznie mniejszy akumulator.

Kia Sorento PHEV korzysta z podobnego napędu o mocy 253 KM i kosztuje około 250 tys. zł. Oba koreańskie SUV-y są bardziej przewidywalnym wyborem pod względem obsługi, wartości rezydualnej i dopracowania systemów, ale nie zapewniają takiej mocy, zasięgu elektrycznego ani wyposażenia za tę samą kwotę.

Mazda CX-80 PHEV ma 327 KM, napęd AWD oraz sześć lub siedem miejsc. Jej katalogowa cena jest wyraźnie wyższa, choć akcje promocyjne mogą mocno zmniejszać różnicę. Mazda prowadzi się precyzyjniej i ma bardziej klasyczną koncepcję wnętrza, lecz przegrywa z Chery pojemnością akumulatora, zasięgiem elektrycznym i liczbą funkcji w standardzie.

Volvo XC90 T8 jest najlepszym premium odpowiednikiem TIGGO 9. Ma siedem miejsc, 455 KM i podobnie rodzinny charakter, ale kosztuje od 389 900 zł, a bogatsze odmiany przekraczają 400 tys. zł. Volvo jest bardziej dopracowane jako całość, lepiej łączy komfort z kontrolą nadwozia i oferuje sprawniej działające systemy wsparcia. Chery odpowiada wyposażeniem, większym akumulatorem i ceną niższą niemal o połowę.

Czy warto kupić Chery TIGGO 9 PHEV?

Za 209 900 zł dostajemy duży, dobrze wyglądający i bardzo bogato wyposażony samochód, który w mieście może przez większość czasu jeździć na prądzie, a w trasie nie wymaga planowania ładowarek. Ma świetne fotele, piękne wnętrze, bardzo dobry dach panoramiczny, ogromny zapas osiągów, użyteczne kamery i aż za bardzo komfortowe zawieszenie.

Zawieszenie jest momentami za miękkie, przy dużej prędkości kabina nie jest tak cicha, jak obiecuje jej wygląd, pojemność bagażnika rozczarowuje w zestawieniu z katalogowym 819 l, reflektory nie są matrycowe, klimatyzacja ma tylko dwie strefy, a część podstawowych funkcji ukryto w ekranie. Najpoważniejszym problemem pozostaje źle skalibrowane utrzymywanie na pasie ruchu.

To bardzo ciekawy zakup dla rodziny z budżetem około 200 tys. zł, możliwością regularnego ładowania i potrzebą posiadania jednego samochodu do miasta oraz dalekich wyjazdów. Szczególnie mocno broni się wtedy, gdy alternatywą jest mniejszy, znacznie słabiej wyposażony SUV marki premium albo klasyczny samochód segmentu D. Kierowca szukający precyzyjnego prowadzenia, doskonałego wyciszenia autostradowego i asystentów, którym można zaufać bez ciągłego nadzoru, powinien jednak spojrzeć na droższych i bardziej dojrzałych konkurentów.

Gdzie jest więc haczyk? Haczyk tkwi w ostatnich kilkunastu procentach dopracowania: kalibracji elektroniki, kontroli nadwozia i wyciszeniu przy wysokiej prędkości. To właśnie te kilkanaście procent nadal kosztuje na rynku motoryzacyjnym bardzo dużo. TIGGO 9 pozwala zdecydować, czy rzeczywiście chcemy za nie dopłacić zwykle przynajmniej 2 razy więcej.

Zalety i wady

Zalety	Wady
Bardzo korzystna cena w relacji do wielkości, mocy i wyposażenia	Źle skalibrowane centrowanie i utrzymywanie samochodu na pasie
Jedna, niemal kompletna wersja Prestige	Zawieszenie zbyt miękkie; brak adaptacyjnych amortyzatorów
Piękne, starannie wykończone wnętrze	Zauważalnie gorsze wyciszenie powyżej około 120 km/h
Bardzo wygodne, ogrzewane, wentylowane i masujące przednie fotele	Osiągi zależą od stanu naładowania akumulatora
Ogrzewanie i wentylacja zewnętrznych miejsc drugiego rzędu	Bagażnik nie sprawia wrażenia zgodnego z deklarowanymi 819 l
Duży, otwierany dach panoramiczny	Tylko dwustrefowa klimatyzacja
Duży akumulator i realna możliwość codziennej jazdy elektrycznej	Brak reflektorów matrycowych
428 KM, napęd AWD i bardzo dobre osiągi przy naładowanej baterii	Zbyt wiele podstawowych funkcji dostępnych tylko z tabletu
Wysoki komfort na nierównych drogach	Uciążliwe ostrzeżenia kamery monitorującej kierowcę
Bardzo dobre kamery 540 stopni i dobra widoczność	Niepewna przyszła wartość rezydualna i brak długiej historii modelu w Polsce
Długi zasięg całkowity i 70-litrowy zbiornik paliwa
Długa gwarancja

Najważniejsze dane techniczne

Parametr	Chery TIGGO 9 PHEV Prestige
Cena	209 900 zł
Nadwozie / liczba miejsc	SUV / 7
Wymiary	4810 × 1925 × 1741 mm
Rozstaw osi / prześwit	2800 / 181 mm
Masa własna / DMC	2233 / 2886 kg
Napęd	PHEV, AWD, przekładnia 3DHT
Silnik benzynowy	1.5 turbo, 143 KM, 215 Nm
Moc i moment systemowy	428 KM / 580 Nm
Akumulator	NMC, 34,46 kWh brutto
Zasięg elektryczny WLTP	147,6 km
Zasięg łączny	1050 km
Ładowanie AC / DC	6,6 / 71 kW
Przyspieszenie 0–100 km/h	5,4 s
Prędkość maksymalna	180 km/h
Zużycie przy niskim naładowaniu	6,9 l/100 km WLTP
Pojemność bagażnika	143 / 819 / 2065 l
Zbiornik paliwa	70 l
Uciąg przyczepy z hamulcem	1500 kg

Test roweru elektrycznego Engwe E26 3.0 Pro – jest ogromny i bardzo komfortowy

2026-07-29T10:53:00+02:00

Testowaliśmy już lekkie rowery miejskie Engwe, składane konstrukcje z dużym zasięgiem oraz ciężkie fatbike’i na kołach o średnicy 20 cali. Engwe E26 3.0 Pro łączy część ich zalet w zupełnie innej formie. To pierwszy testowany przez nas rower tej marki z szerokimi oponami i dużymi kołami o średnicy 26 cali. Jest również pierwszym Engwe z dużym zasięgiem, którego ramy nie można złożyć.

E26 3.0 Pro ma centralny silnik z czujnikiem momentu obrotowego, generujący 100 Nm, pełne zawieszenie, hydrauliczne hamulce tarczowe, ośmiobiegową przerzutkę Shimano Altus oraz szerokie opony 26 x 3,0 cala. Z jednej strony przypomina wygodny rower turystyczny z niskim przekrokiem, z drugiej ma część cech kojarzonych z fatbike’ami i rowerami przeznaczonymi na trudniejsze nawierzchnie.

Największym atutem Engwe E26 3.0 Pro jest wyjątkowo wygodna i płynna jazda. Przedni widelec i tylny amortyzator skutecznie izolują rowerzystę od dziur, szutru i korzeni, a silnik reaguje szybko, ale nie włącza się gwałtownie. To najbardziej komfortowy rower Engwe, jaki dotąd testowaliśmy.

Ma też jednak cechę, której nie da się zignorować: jest bardzo duży i ciężki. Waży 34 kg, nie składa się, a szerokie opony dodatkowo komplikują przewożenie go samochodem. To pierwszy testowany przez nas rower, który po ustawieniu pionowo nie zmieścił się w małej windzie w starym bloku.

Engwe E26 3.0 Pro kosztuje w promocji na start sprzedaży 8049 zł, a jego regularna cena to 8909 zł. Nie jest to więc tani rower elektryczny, ale lista wyposażenia jest długa, a centralny silnik o momencie 100 Nm i pełne zawieszenie wciąż nie są standardem w tym przedziale cenowym. Sprawdźmy, co dokładnie otrzymujemy za tę kwotę.

Jakie warunki musi spełniać rower elektryczny w UE?

Aby rower elektryczny mógł być traktowany jak zwykły rower i legalnie poruszać się po drogach dla rowerów, wspomaganie musi spełniać określone wymagania:

– maksymalna ciągła moc znamionowa silnika nie może przekraczać 250 W
– wspomaganie może działać do prędkości 25 km/h
– silnik powinien wspomagać pedałowanie, a nie zastępować rowerzystę

Engwe E26 3.0 Pro jest według deklaracji producenta rowerem typu EPAC zgodnym z normą EN 15194. Centralny silnik ma znamionową moc 250 W, a wspomaganie wyłącza się po osiągnięciu około 25 km/h.

Rower ma czujnik momentu obrotowego. Silnik reaguje więc nie tylko na obracanie korbą, ale również na siłę nacisku na pedały. Gdy pedałujemy lekko, wspomaganie jest delikatniejsze. Mocniejsze naciśnięcie powoduje zwiększenie mocy silnika. Dzięki temu reakcja jest płynniejsza i bardziej naturalna niż w prostych rowerach z czujnikiem kadencji.

Na każdym z pięciu poziomów wspomagania można osiągnąć prędkość około 25 km/h. Poszczególne ustawienia zmieniają przede wszystkim siłę pomocy i ilość wysiłku, który musi włożyć rowerzysta, a nie samo ograniczenie prędkości. Możemy więc być spokojni, że jadąc na Engwe E26 3.0 Pro, nie powinniśmy mieć żadnych problemów podczas kontroli przez policję.

Paczka z rowerem i montaż

Paczka z Engwe E26 3.0 Pro jest bardzo duża i ciężka. Już sama instrukcja zaleca, aby rozpakowywanie oraz montaż wykonywały dwie osoby. Jest to rozsądna sugestia, bo wyciągnięcie roweru z kartonu i obracanie go podczas przykręcania kolejnych elementów nie jest tak proste jak w przypadku lekkiego miejskiego elektryka.

Rower jest dobrze zabezpieczony. W zestawie otrzymujemy ładowarkę, pompkę, komplet kluczy imbusowych, klucze płaskie, śrubokręt, pedały, siodło ze sztycą, przednie koło, błotnik, podpórkę oraz elementy odblaskowe.

Do wykonania pozostają między innymi następujące czynności:

– ustawienie i przykręcenie kierownicy
– montaż przedniego zacisku hamulcowego oraz przedniego błotnika
– zamocowanie przedniego koła wraz z osią i elementami dystansowymi
– przykręcenie przedniej lampki
– montaż siodła, pedałów i stopki
– napompowanie opon oraz sprawdzenie hamulców i przerzutki

W zależności od doświadczenia warto zarezerwować od około 30 minut do godziny. Najwięcej cierpliwości może wymagać przednia lampka i jej uchwyt. Sam montaż nie jest szczególnie skomplikowany, ale ze względu na masę roweru wygodniej wykonywać go z pomocą drugiej osoby.

Dołączona instrukcja jest w języku polskim i szczegółowo pokazuje kolejne czynności na ilustracjach. Tłumaczenie oraz skład dokumentu nie zawsze są jednak dopracowane. Zwłaszcza złożenie przedniej osi mogłoby być szczegółowiej rozrysowane na większym powiększeniu.

Wielkość, waga i transport

Engwe E26 3.0 Pro ma aluminiową ramę z niskim przekrokiem. Wsiadanie jest łatwiejsze niż w rowerze z wysoką górną rurą, co ma znaczenie zwłaszcza po zamontowaniu toreb na tylnym bagażniku. Konstrukcja wygląda bardziej jak masywny rower turystyczny niż klasyczny fatbike, choć opony są wyraźnie szersze niż w standardowym rowerze trekkingowym.

Koła mają średnicę 26 cali, a opony szerokość 3,0 cala. To kompromis pomiędzy klasyczną oponą trekkingową a typowym fatbike’iem z ogumieniem o szerokości 4 cali. Większe koła lepiej przetaczają się przez dziury i korzenie, a szerokie opony zwiększają przyczepność oraz dodatkowo tłumią drobne drgania.

Za te właściwości płacimy jednak gabarytami. Engwe E26 3.0 Pro waży 34 kg. Jest więc cięższy od wielu składanych rowerów Engwe i trudno wygodnie chwycić go za ramę. Niski przekrok ułatwia wsiadanie, ale nie ułatwia podnoszenia.

W przypadku starego bloku problemem okazała się nieduża winda. Dotąd ciężkie rowery Engwe można było ustawić pionowo na tylnym kole, czasem dodatkowo złożyć kierownicę i w ten sposób zamknąć drzwi. E26 3.0 Pro jest na tyle długi, że jako pierwszy nie zmieścił się również w takim ustawieniu.

Brak składania, waga 34 kg oraz szerokie opony bardzo mocno utrudniają także transport samochodem. Przed zakupem bagażnika rowerowego trzeba sprawdzić jego dopuszczalne obciążenie oraz szerokość rynien na koła. Samodzielne podniesienie E26 3.0 Pro na bagażnik dachowy byłoby bardzo trudne.

Maksymalne dopuszczalne obciążenie całego roweru wynosi 150 kg. Tylny bagażnik może przewozić do 25 kg. Jest solidny i współpracuje ze standardowymi sakwami wyposażonymi w zaczepy. W zestawie są również pełne błotniki.

Mostek kierownicy ma regulację, która pozwala zmienić jej wysokość i kąt. Ułatwia to uzyskanie bardziej wyprostowanej albo nieco bardziej pochylonej pozycji. Zakres regulacji siodła powinien wystarczyć większości użytkowników, ale bardzo wysokie osoby powinny sprawdzić go przed zakupem. Osoby powyżej 190 cm wzrostu mogą potrzebować dłuższej sztycy.

Na ramie nie ma klasycznych mocowań na koszyk na bidon. Z przodu znajdują się natomiast punkty przeznaczone do montażu opcjonalnego koszyka lub odpowiedniego adaptera.

Silnik, przerzutka i hamulce

Centralny silnik to jeden z najważniejszych elementów Engwe E26 3.0 Pro. Generuje 100 Nm momentu obrotowego, czyli tyle samo co w testowanym wcześniej składanym modelu L20 3.0 Pro. W E26 silnik współpracuje jednak z większymi kołami i konstrukcją bardziej nastawioną na długie wycieczki.

Montaż silnika przy korbie ma kilka zalet. Napęd może korzystać z przełożeń przerzutki, co ułatwia pokonywanie stromych podjazdów. Masa jest również skupiona bliżej środka roweru, zamiast w tylnej piaście. Najważniejsza jest jednak jakość dozowania wspomagania.

Silnik reaguje szybko już po pierwszym mocniejszym naciśnięciu na pedały, ale nie szarpie. Wspomaganie narasta razem z wysiłkiem rowerzysty. Na niższych poziomach wspomagania można spokojnie utrzymywać tempo podczas relaksującej wycieczki, natomiast poziom piąty zapewnia bardzo mocne przyspieszenie spod świateł i wyraźną pomoc podczas ruszania pod górę.

Engwe E26 3.0 Pro dobrze radzi sobie na stromych podjazdach, także przy ruszaniu z miejsca i na luźniejszym podłożu. Odpowiednio wcześnie trzeba jednak zmienić przełożenie, aby nie obciążać nadmiernie łańcucha i zębatek.

Napęd ma ośmiobiegową przerzutkę Shimano Altus. To zauważalnie lepszy wybór niż podstawowe siedmiobiegowe Shimano Tourney spotykane w tańszych rowerach Engwe. Zmiana biegów jest wystarczająco precyzyjna, a osiem przełożeń pozwala lepiej wykorzystać możliwości centralnego silnika.

Przy silniku generującym 100 Nm warto pamiętać, aby nie zmieniać biegu pod pełnym obciążeniem. Najlepiej na moment zmniejszyć nacisk na pedały i dopiero wtedy przełączyć przełożenie. Zmniejsza to zużycie łańcucha oraz kasety.

Engwe E26 3.0 Pro ma hydrauliczne hamulce tarczowe z tarczami o średnicy 180 mm z przodu i z tyłu. Zapewniają odpowiednią siłę do zatrzymania ciężkiego roweru i pozwalają łatwo kontrolować hamowanie. W nowym egzemplarzu mogą początkowo delikatnie ocierać albo potrzebować dotarcia, ale po prawidłowym ustawieniu działają skutecznie.

Najlepsze zawieszenie spośród testowanych rowerów Engwe

Pełne zawieszenie jest największą różnicą między E26 3.0 Pro a większością turystycznych rowerów elektrycznych. Z przodu znajduje się masywny amortyzowany widelec z możliwością regulacji i blokady. Z tyłu zastosowano amortyzator powietrzny.

Tylny amortyzator można dostosować do masy użytkownika przez zmianę ciśnienia. Ma to duże znaczenie, bo zbyt wysokie ciśnienie sprawi, że zawieszenie będzie twarde i nie wykorzysta swojego skoku. Zbyt niskie może natomiast powodować nadmierne uginanie i częste dobicie.

Po prawidłowym ustawieniu zawieszenie działa bardzo dobrze. Przedni widelec nie tylko ugina się na większych dziurach, ale również dobrze pracuje na niewielkich nierównościach. Na pierwszy rzut oka widać, że golenie są pokryte powłoką lepszej klasy, która zapewnia mniejsze tarcie niż powłoki stosowane w pozostałych testowanych modelach. Tylny amortyzator wyraźnie zmniejsza wstrząsy odczuwane na siodle. W modelu L20 3.0 Pro konstrukcja była podobna, ale amortyzator nie miał żadnej regulacji.

W połączeniu z oponami 26 x 3,0 cala daje to najlepszy komfort spośród wszystkich dotąd testowanych przez nas rowerów Engwe. Na nierównej drodze, szutrze oraz leśnych ścieżkach można pozostać w siodle w sytuacjach, w których na rowerze bez tylnego amortyzatora trzeba byłoby stanąć na pedałach.

Nie jest to jednak rower górski przeznaczony do jazdy wyczynowej. Instrukcja wprost zastrzega, że Engwe E26 3.0 Pro nie jest przeznaczony do jazdy terenowej. Pełne zawieszenie należy więc traktować jako sposób na zwiększenie komfortu na drogach gruntowych, szutrach i zniszczonym asfalcie, a nie jako zachętę do skoków czy szybkiej jazdy po technicznych trasach MTB.

Komputer, oświetlenie i obsługa

Na środku kierownicy znajduje się duży, czytelny wyświetlacz. Pokazuje prędkość, wybrany poziom wspomagania, poziom naładowania baterii oraz przebieg dzienny. Za pomocą przycisku informacyjnego można przełączać między dodatkowymi danymi, takimi jak przebieg całkowity, czas jazdy, bieżąca moc silnika, prędkość maksymalna i średnia.

Pięć poziomów wspomagania jest oznaczonych różnymi kolorami, dzięki czemu łatwo zorientować się w ustawieniu bez dłuższego odrywania wzroku od drogi. Ekran pozostaje dobrze widoczny również na zewnątrz, choć jego powierzchnia może odbijać światło. Po włączeniu oświetlenia jasność wyświetlacza jest automatycznie zmniejszana.

Na panelu sterowania znajdują się przyciski zmiany wspomagania, włącznik oświetlenia, przycisk informacyjny oraz elektryczny klakson. Przytrzymanie przycisku z minusem aktywuje tryb prowadzenia, działający z prędkością poniżej 6 km/h. Przy masie 34 kg jest to funkcja znacznie bardziej przydatna niż w lekkim rowerze miejskim.

Z poziomu ustawień można zmienić jednostki, jasność ekranu oraz włączyć czterocyfrowe hasło. Bez jego wprowadzenia nie można uruchomić wspomagania. Nie zastąpi to solidnego zapięcia, ale może utrudnić szybkie odjechanie na skradzionym rowerze.

Przednia i tylna lampka są zasilane z głównego akumulatora. Przedni reflektor daje szeroką wiązkę, a tylne światło jest duże i dobrze widoczne.

Aplikacja i zabezpieczenia

Engwe E26 3.0 Pro ma moduł IoT i łączy się z aplikacją producenta. Po założeniu konta i przypisaniu roweru otrzymujemy dostęp do osobnego panelu, który pokazuje stan połączenia, poziom naładowania baterii oraz ostatnie statystyki jazdy. Z tego miejsca można zmieniać poziom wspomagania, włączyć lub wyłączyć oświetlenie, zablokować rower, uruchomić dzwonek oraz skorzystać z funkcji „Znajdź rower”.

Aplikacja pokazuje również czas jazdy, przebyty dystans, prędkość maksymalną i średnią oraz maksymalną kadencję. Na ekranie głównym znajdziemy pogodę dla aktualnej lokalizacji, zbiorcze statystyki przejazdów, instrukcje produktów oraz przewodnik po obsłudze. Jest też osobna sekcja społecznościowa, w której użytkownicy mogą publikować swoje trasy wraz z mapą, dystansem, czasem jazdy, średnią prędkością i sumą podjazdów.

W ustawieniach można zmienić nazwę roweru, sprawdzić wersję oprogramowania, ustawić hasło odblokowania oraz włączyć odblokowanie indukcyjne. Po aktywacji tej ostatniej funkcji wystarczy zbliżyć telefon do roweru, aby go odblokować. Można również uruchomić alarm ruchu. Po cyfrowym zablokowaniu rower wykrywa zmianę położenia i uruchamia alarm, jeżeli zostanie poruszony.

Ciekawą funkcją są ustawienia kondycji baterii. Aplikacja pokazuje szacowaną maksymalną pojemność akumulatora, a także pozwala regulować prąd ładowania w zakresie od 2 do 8 A, z ustawieniami 2, 4, 6 i 8 A. Wolniejsze ładowanie trwa dłużej, ale może być korzystniejsze, gdy nie zależy nam na czasie. Ustawienie 8 A pozwala natomiast wykorzystać możliwości szybkiej ładowarki. Taka regulacja jest rzadko spotykana w aplikacjach do rowerów elektrycznych i daje użytkownikowi większą kontrolę nad sposobem ładowania.

Funkcje lokalizacyjne, cyfrowa blokada oraz alarm ruchu są częścią usługi Smart Service. Pierwszy rok korzystania jest bezpłatny, licząc od momentu aktywacji. Po zakończeniu tego okresu usługę można przedłużyć odpłatnie. Producent informuje również, że funkcje te działają tylko w obsługiwanych krajach. Po wyjechaniu poza ich obszar zapisywanie lokalizacji zostaje zatrzymane, a aplikacja pokazuje ostatnią wykrytą pozycję roweru.

Aplikacja nie jest konieczna do jazdy. Engwe E26 3.0 Pro można uruchomić, zmieniać poziomy wspomagania i obsługiwać oświetlenie bez smartfonu. To ważne, bo podstawowe działanie roweru nie zależy od tego, czy mamy przy sobie telefon, dostęp do internetu albo aktywną usługę Smart Service.

Śledzenie położenia, alarm ruchu i cyfrowa blokada mogą zwiększyć szansę na odnalezienie roweru oraz ostrzec użytkownika przed próbą kradzieży. Nie zastępują jednak solidnego zabezpieczenia mechanicznego.

Bateria, ładowanie i deklarowany zasięg

Tabliczka znamionowa baterii rozwiewa wątpliwości dotyczące jej pojemności. Akumulator ma napięcie nominalne 48 V, pojemność typową 15 Ah i energię typową 720 Wh. Producent podaje również wartości znamionowe wynoszące 14,3 Ah oraz 686,4 Wh. Maksymalne napięcie ładowania to 54,6 V, maksymalny prąd ładowania wynosi 8 A, a maksymalny ciągły prąd rozładowania 25 A. W baterii zastosowano ogniwa LG INR21700 M50LT.

Bateria znajduje się w największej rurze ramy. Można ją odblokować kluczykiem i wyjąć, co ułatwia ładowanie w mieszkaniu oraz ogranicza masę roweru podczas transportu. Akumulator można także ładować bez wyjmowania, korzystając z gniazda umieszczonego w ramie. Po włączeniu roweru podczas ładowania wyświetlacz pokaże dokładny poziom naładowania baterii.

Niestety w naszym egzemplarzu bateria skrzypi podczas jazdy, poruszając się minimalnie w mocowaniu. To sprawka kołnierza baterii z tworzywa, zachodzącego na ramę po bokach. Takiego problemu nie zauważyliśmy w poprzednio testowanych rowerach Engwe. Może to dotyczyć tylko otrzymanego egzemplarza. Możliwe jest również, że z czasem skrzypienie ustąpi, jak się wszystko ułoży.

Producent deklaruje maksymalny zasięg 135 km. Pomiar został wykonany na pierwszym poziomie wspomagania, z obciążeniem 75 kg, na płaskiej nawierzchni, przy temperaturze 25 stopni Celsjusza i bez niekorzystnych warunków pogodowych. Jest to więc wynik osiągalny wyłącznie w bardzo sprzyjających warunkach.

Podczas trasy obejmującej podjazdy, przeciwny wiatr oraz korzystanie z mocniejszych poziomów wspomagania, po 27 km wskaźnik pokazywał 61% baterii. Nie był to pełny i kontrolowany test zasięgu, ale pokazuje, że podczas dynamicznej jazdy należy oczekiwać wyniku niższego niż katalogowe 135 km. Wstępnie można więc szacować zasięg na około 60–80 km.

Parametry ładowarki to 48 V i 4 A. Ładowanie roweru trwa około 3 godzin.

Baterię należy przed pierwszą jazdą w pełni naładować. Po długim okresie nieużywania może przejść w tryb uśpienia i wymagać aktywacji przez podłączenie ładowarki. Rower ma klasę odporności IPX5 - producent odradza mycie strumieniem wody kierowanym na złącza i elementy elektryczne.

Wrażenia z jazdy

Pozycja na Engwe E26 3.0 Pro jest wygodna i dość wyprostowana. Regulowany mostek pozwala podnieść kierownicę, a szerokie, ergonomiczne chwyty dobrze podpierają dłonie. Siodło jest obszerne, żelowe i pasuje do komfortowego charakteru roweru.

Największe wrażenie robi połączenie trzech elementów: centralnego silnika, pełnego zawieszenia i szerokich opon na 26-calowych kołach. Silnik zapewnia płynne, proporcjonalne wspomaganie, a zawieszenie pozwala utrzymywać tempo także na nawierzchni, która w klasycznym rowerze miejskim szybko stałaby się nieprzyjemna.

Engwe E26 3.0 Pro dobrze radzi sobie na szutrze. Szerokie opony zapewniają stabilność i przyczepność, ale nie dają tak ciężkiego odczucia jak typowe ogumienie fatbike’a o szerokości 4 cali. Rower nie ma tendencji do nerwowego reagowania na luźne kamienie, a zawieszenie skutecznie ogranicza uderzenia od dziur i korzeni, pomagając w zachowaniu przyczepności.

Na asfalcie opony generują większy szum i opór niż klasyczne ogumienie trekkingowe. Nie jest to jednak poziom typowy dla pełnego fatbike’a. Po osiągnięciu prędkości podróżnej rower toczy się płynnie, a silnik bez problemu kompensuje dodatkowe opory.

Jazda bez wspomagania jest możliwa, a centralny silnik nie stawia nadmiernego oporu. Masa 34 kg pozostaje jednak odczuwalna, szczególnie podczas ruszania i na podjazdach. Nie jest to rower, którym chcielibyśmy pokonywać długie dystanse po rozładowaniu baterii.

Na stromych podjazdach silnik pokazuje pełnię swoich możliwości. Rower potrafi ruszyć na pochyłości bez długiego rozpędzania, a po zmianie na lżejszy bieg utrzymuje wysoką siłę wspomagania także przy małej prędkości. Moment 100 Nm jest szczególnie odczuwalny na piątym poziomie.

Jednocześnie reakcja czujnika momentu pozostaje przewidywalna. Silnik nie włącza od razu pełnej mocy po minimalnym obróceniu korbą. Daje tyle pomocy, ile wynika z nacisku na pedały. Dzięki temu spokojna jazda nie wymaga ciągłego przełączania poziomów wspomagania.

Engwe E26 3.0 Pro jest przede wszystkim komfortowym rowerem turystycznym na asfalt, drogi gruntowe i szutry. Może poradzić sobie z dużymi nierównościami i stromymi podjazdami, ale jego masa oraz geometria nie zachęcają do technicznej jazdy typowej dla górskich rowerów elektrycznych.

Podsumowanie

Engwe E26 3.0 Pro to pierwszy testowany przez nas rower Engwe, który łączy szerokie opony z kołami o średnicy 26 cali, dużym zasięgiem i nieskładaną ramą. Jest znacznie bardziej turystyczny i wszechstronny niż modele na małych kołach, a jednocześnie zachowuje wysoką przyczepność i odporność na nierówne nawierzchnie.

Największą zaletą jest komfort jazdy. Przedni widelec, regulowany tylny amortyzator powietrzny oraz opony 26 x 3,0 cala tworzą najlepsze zawieszenie, z jakim spotkaliśmy się dotąd w rowerze Engwe. E26 3.0 Pro bardzo dobrze radzi sobie na dziurawym asfalcie, szutrach oraz leśnych drogach, nie przenosząc większości uderzeń bezpośrednio na kierownicę i siodło.

Centralny silnik o momencie 100 Nm jest mocny, ale nie działa nerwowo. Czujnik momentu obrotowego płynnie dopasowuje wspomaganie do nacisku na pedały. Na piątym poziomie rower sprawnie pokonuje strome podjazdy, a na niższych pozwala jechać spokojnie i oszczędzać baterię. Ośmiobiegowa przerzutka Shimano Altus oraz hydrauliczne hamulce z tarczami 180 mm dobrze pasują do osiągów i masy roweru.

Dużym atutem jest również kompletne wyposażenie. W standardzie otrzymujemy pełne błotniki, tylny bagażnik o udźwigu 25 kg, oświetlenie, klakson, czytelny komputer, tryb prowadzenia oraz moduł IoT z lokalizacją i wykrywaniem ruchu.

Największe ograniczenia wynikają z masy i wymiarów. Engwe E26 3.0 Pro waży 34 kg, nie składa się i ma szerokie opony. Wnoszenie go po schodach, ustawianie w małej windzie oraz transport samochodem są znacznie trudniejsze niż w przypadku większości rowerów elektrycznych. To nie jest dobry wybór dla osoby, która nie ma łatwo dostępnego miejsca do przechowywania na poziomie ulicy.

Wśród rzeczy do poprawy są skrzypiące mocowanie baterii oraz momentami niezbyt jasna instrukcja, szczególnie w przypadku składania przedniej osi.

Engwe E26 3.0 Pro kosztuje w promocji 8049 zł, a po jej zakończeniu 8909 zł. Na tle rowerów marek premium o podobnym wyposażeniu jest to konkurencyjna cena. Trudno znaleźć konstrukcję łączącą centralny silnik 100 Nm, pełne zawieszenie z amortyzatorem powietrznym, szerokie koła, hydrauliczne hamulce, duży akumulator i moduł lokalizacyjny bez wejścia na wyższą półkę cenową.

Dla osoby szukającej bardzo wygodnego, mocnego roweru na długie wycieczki, asfalt, szutry i drogi leśne Engwe E26 3.0 Pro jest ciekawą i opłacalną propozycją. Pod warunkiem, że mamy gdzie taki rower trzymać - najlepiej w prywatnym garażu. To rower, który świetnie sprawdza się podczas jazdy, ale wymaga odpowiednich warunków do przechowywania i transportu.

Zalety

– najlepsze zawieszenie spośród testowanych przez nas rowerów Engwe
– bardzo wysoki komfort na asfalcie, szutrze i drogach gruntowych
– centralny silnik z momentem obrotowym 100 Nm
– płynnie działający czujnik momentu obrotowego
– regulowany tylny amortyzator powietrzny
– szerokie opony 26 x 3,0 cala zapewniające przyczepność i stabilność
– hydrauliczne hamulce tarczowe z tarczami 180 mm
– ośmiobiegowa przerzutka Shimano Altus
– duży deklarowany zasięg
– wyjmowana bateria, którą można ładować również w ramie
– czytelny wyświetlacz i pięć poziomów wspomagania
– lokalizacja i wykrywanie ruchu w aplikacji
– pełne oświetlenie, błotniki i bagażnik w standardzie
– dopuszczalne obciążenie 150 kg
– konkurencyjna cena na tle podobnie wyposażonych rowerów

Wady

– bardzo duża waga wynosząca 34 kg
– brak możliwości składania
– duże wymiary utrudniają korzystanie z windy i przechowywanie
– szerokie opony i masa komplikują transport samochodem
– skrzypiąca bateria w testowanym egzemplarzu
– brak klasycznego mocowania na koszyk na bidon
– większy opór toczenia i hałas opon na asfalcie niż w rowerze trekkingowym
– instrukcja mogłaby lepiej pokazać kolejność elementów w przedniej osi

Samsung Galaxy XR – nasze pierwsze wrażenia - to teraz najważniejszy rywal Apple Vision Pro

2026-07-28T10:37:00+02:00

Samsung Galaxy XR to nie są lekkie okulary do noszenia przez cały dzień, lecz pełny headset rzeczywistości mieszanej, który zasłania oczy i łączy obraz z kamer z wirtualnymi ekranami. Samsung chce konkurować z Apple Vision Pro, ale buduje produkt wokół Androida XR, asystenta Gemini i aplikacji znanych z ekosystemu Androida.

Galaxy XR jest już oficjalnie dostępny w Wielkiej Brytanii. Wersja 256 GB kosztuje 1699 funtów i występuje w kolorze Silver Shadow. To nadal bardzo drogie urządzenie, ale Samsung wycenia je znacznie niżej niż Apple swój najbardziej zaawansowany headset. O sukcesie nie zdecyduje jednak sama cena. Najważniejsze będą wygoda, jakość obrazu oraz liczba aplikacji, dla których warto regularnie zakładać sprzęt na głowę.

Samsung Galaxy XR wygląda jak kopia okularów Apple, a te jak wiadomo nie odniosły wielkiego rynkowego sukcesu. Należy jednak pamiętać, że są znacznie droższe i też nadal nie są dostępne na wszystkich rynkach, na których Apple operuje.

W Londynie w największym showroomie KX koreańskiej firmy w centrum handlowym King's Cross mieliśmy okazję założyć gogle na głowę, ale Samsung nie udostępnił nam w czasie krótkiego testu żadnych aplikacji. Mogliśmy ocenić tylko jakość obrazu oraz technologie związane z analizą ruchów naszych dłoni oraz kamer odpowiedzialnych za widok passthrough.

Sam proces zakupu jest także kalką tego, co wcześniej wymyślił Apple. Klient musi się specjalnie umawiać na prezentację urządzenia w salonie.

545 gramów na głowie i kolejne 302 gramy w kieszeni

Sam headset waży 545 g z poduszką czołową. Zewnętrzny akumulator waży 302 g i jest połączony z urządzeniem przewodem. Przeniesienie baterii poza obudowę zmniejsza obciążenie twarzy, ale użytkownik nadal musi schować dodatkowy element do kieszeni albo położyć go obok siebie.

System dopasowania obejmuje poduszkę czołową, tylne podparcie, pokrętło regulacji, boczne paski i odpinane osłony światła. W zestawie są regulatory rozmiaru poduszek w dwóch grubościach. Konstrukcja wygląda solidnie, a duża liczba elementów dopasowujących powinna ułatwić rozłożenie ciężaru. Żaden opis nie zastąpi jednak co najmniej godzinnej sesji. W headsetach różnica między poprawnym a złym dopasowaniem decyduje o ucisku na czoło, policzki i kark.

Galaxy XR nie jest przeznaczony do używania na zwykłych okularach korekcyjnych. Samsung oferuje magnetyczne wkładki przygotowywane zgodnie z receptą, sprzedawane w Wielkiej Brytanii przez Vision Express od 99,99 funta. To dodatkowy koszt, o którym osoby z wadą wzroku muszą pamiętać przed zakupem.

Dwa ekrany 4K Micro OLED i 27 milionów pikseli

Każde oko otrzymuje ekran Micro OLED o rozdzielczości 3552 × 3840 pikseli. Łącznie headset wyświetla ponad 27 mln pikseli, pokrywa 95 procent przestrzeni DCI-P3 i pracuje z odświeżaniem 60 lub 72 Hz. Pole widzenia wynosi 109 stopni w poziomie i 100 stopni w pionie.

Tak wysoka rozdzielczość jest potrzebna nie tylko w filmach i grach. O czytelności tekstu na wirtualnym ekranie decyduje gęstość pikseli, ostrość soczewek i jakość śledzenia pozycji głowy. Samsung deklaruje ponad 4000 pikseli na cal. Podczas testu trzeba sprawdzić przede wszystkim małe czcionki w przeglądarce, dokumentach i interfejsie systemu, a nie tylko efektowne materiały demonstracyjne.

Dwa dwukierunkowe głośniki po obu stronach głowy obsługują dźwięk przestrzenny. Sześć mikrofonów odpowiada za polecenia głosowe i oddzielanie mowy od hałasu. Headset ma Wi-Fi 7 i Bluetooth 5.4.

Sterowanie wzrokiem, dłońmi i głosem

Galaxy XR może być obsługiwany bez kontrolerów. Cztery kamery śledzą oczy, a zestaw kamer i czujników rozpoznaje dłonie, gest uszczypnięcia oraz pozycję głowy. Czujnik głębi mapuje podłogi, ściany, sufit i przedmioty w otoczeniu. Dwukrotne dotknięcie panelu z boku przełącza między pełnym trybem wirtualnym a obrazem z kamer, czyli passthrough.

Naturalne sterowanie jest warunkiem powodzenia takiego produktu. W codziennym użyciu użytkownik nie chce szukać kontrolera tylko po to, aby przesunąć okno lub uruchomić film. Jednocześnie system musi poprawnie działać w słabszym świetle, rozpoznawać niewielkie ruchy dłoni i nie wybierać przypadkowych elementów, gdy wzrok na chwilę zatrzyma się na ikonie.

Kontrolery Galaxy XR są dostępne osobno i kosztują 249 funtów. Mają przyciski oraz wibracje i są przeznaczone głównie do gier oraz aplikacji wymagających większej precyzji. Etui podróżne również kosztuje 249 funtów. Pełny zestaw z akcesoriami i wkładkami korekcyjnymi szybko zbliża się więc do 2300 funtów.

Android XR i Gemini są ważniejsze niż sam procesor

Galaxy XR korzysta z układu Snapdragon XR2+ Gen 2 i platformy Android XR rozwijanej wspólnie przez Google, Samsunga i Qualcomma. Dzięki temu może uruchamiać aplikacje przygotowane dla XR, ale też wiele zwykłych programów z Google Play w postaci wirtualnych okien.

Najważniejszą różnicą wobec tradycyjnych gogli VR ma być Gemini. Asystent rozumie zarówno treść cyfrową, jak i obraz z kamer. Podczas oglądania filmu na YouTube można zapytać o widocznego zawodnika lub wyjaśnienie sytuacji na boisku. W Mapach Google użytkownik może przenieść się do wybranej lokalizacji i zadawać pytania o otoczenie. Circle to Search działa w trybie passthrough, a więc pozwala wskazać rzeczywisty przedmiot i wyszukać informacje bez zdejmowania headsetu.

Wirtualne biuro tylko dla części użytkowników

Galaxy XR obsługuje PC Link, który przenosi ekran laptopa do przestrzeni XR. Użytkownik może pracować na dużym wirtualnym pulpicie z klawiaturą i myszą, układać kilka okien oraz odbierać połączenia z telefonu Galaxy dzięki Call Continuity. Headset współpracuje też z funkcjami ekosystemu Samsunga, między innymi powiadomieniami i przesyłaniem obrazu.

To może być atrakcyjne podczas podróży lub w małym mieszkaniu, gdzie nie ma miejsca na kilka fizycznych monitorów. Ograniczeniem pozostaje komfort. Praca przez wiele godzin wymaga bardzo ostrego tekstu, niskiego opóźnienia, dobrego chłodzenia i braku ucisku. Zwykły monitor nadal jest tańszy, lżejszy i nie odcina użytkownika od otoczenia.

Dwie godziny pracy nadal ograniczają mobilność

Zewnętrzny akumulator zapewnia do dwóch godzin typowego użycia lub 2,5 godziny odtwarzania wideo. Bateria jest wymagana do działania headsetu. Obsługuje szybkie ładowanie i może służyć także jako powerbank dla innych zgodnych urządzeń.

Taki czas wystarczy na film, prezentację lub krótszą sesję pracy, ale nie na cały dzień. Przewód i dodatkowy akumulator pozostają kompromisem podobnym do rozwiązania stosowanego przez Apple. Galaxy XR jest urządzeniem przenośnym, lecz nie jest samodzielnym komputerem, o którego zasilaniu można zapomnieć.

Pierwsza ocena

Galaxy XR ma trzy mocne argumenty: bardzo wysoką rozdzielczość, system Android XR z dostępem do ekosystemu Google oraz Gemini rozumiejącego kontekst obrazu. Cena 1699 funtów pozostaje wysoka, ale otwiera kategorię nieco szerszej grupie odbiorców.

Największe problemy również są łatwe do wymienienia. To nadal ciężki headset z przewodem, dwugodzinną baterią i drogimi akcesoriami. Nie zastąpi lekkich okularów AR, które można nosić przez cały dzień. Jeżeli Android XR szybko zbuduje ofertę dobrych programów, Samsung może stać się najważniejszą alternatywą dla Apple Vision Pro. Jeżeli skończy się na prostych demach i wirtualnym kinie, Galaxy XR pozostanie efektownym, ale niszowym sprzętem. Jego największym konkurentem pozostaną gogle Mety - dużo tańsze i z bardzo bogatą ofertą atrakcyjnych aplikacji.

Zapowiada się niestety, że nowe gogle Samsunga nie trafią na polski rynek w oficjalnej sprzedaży. Większa szansa jest na to, że do Polski trafią najnowsze okulary AR, ale pewnie na to będziemy musieli trochę poczekać.

Galaxy Z Fold 8 już w naszych rękach - publikujemy pierwsze zdjęcia

2026-07-27T12:26:00+02:00

Samsung Galaxy Z Fold 8 trafił do naszej redakcji kilka dni temu podczas londyńskiej premiery. Rozpoczynamy jego pełne testy, a na początek publikujemy pierwszą galerię zdjęć wykonanych nowym, mniejszym Foldem. To szczególnie ciekawy sprawdzian, ponieważ Samsung zastosował w nim zupełnie inny zestaw aparatów niż w droższym Galaxy Z Fold 8 Ultra.

Galaxy Z Fold 8 ma z tyłu tylko dwa aparaty. Podstawowy wykorzystuje matrycę 50 MP, obiektyw z przysłoną f/1.8, autofocus Dual Pixel oraz stabilizację optyczną. Drugim aparatem jest ultraszeroki kąt 50 MP z przysłoną f/1.9 i polem widzenia 120 stopni. Samsung zrezygnował niestety z osobnego teleobiektywu. Przybliżenie 2x uzyskiwane jest przez wycięcie fragmentu obrazu z głównej matrycy, a maksymalny zoom cyfrowy wynosi 10x. Oba tylne aparaty mogą nagrywać wideo w rozdzielczości 8K.

To wyraźnie skromniejszy zestaw niż w Galaxy Z Fold 8 Ultra. Droższy model otrzymał aparat główny 200 MP, ultraszerokokątny 50 MP oraz teleobiektyw 10 MP z trzykrotnym zoomem optycznym i stabilizacją obrazu. Ultra oferuje również maksymalnie 30-krotne przybliżenie cyfrowe oraz tryb 200 MP z obsługą HDR.

Największym kompromisem zwykłego Folda 8 jest więc brak teleobiektywu. Ultraszeroki kąt wygląda natomiast znacznie bardziej obiecująco niż w poprzednich generacjach. Fold 7 miał aparat ultraszerokokątny o rozdzielczości zaledwie 12 MP, ale jednocześnie oferował główny aparat 200 MP i teleobiektyw z zoomem 3x. W standardowym Foldzie 8 Samsung poprawił zatem jeden aparat, ale ograniczył cały zestaw do dwóch ogniskowych. Dopiero Fold 8 Ultra łączy aparat 200 MP, nowy moduł ultraszerokokątny 50 MP i zoom optyczny.

W galerii publikujemy pierwsze zdjęcia wykonane Galaxy Z Foldem 8. Pełną ocenę aparatów, obejmującą jakość zdjęć dziennych i nocnych, działanie HDR, zoom cyfrowy, portrety oraz nagrania wideo, przedstawimy w szczegółowym teście.

Fotografie publikujemy bez dodatkowej obróbki, wprost z telefonu.

Samsung Galaxy Watch 9 – pierwsze wrażenia: największa zmiana znajduje się pod ekranem

2026-07-22T14:54:00+02:00

Galaxy Watch 9 wygląda znajomo. Samsung zachowuje wprowadzoną w poprzedniej generacji obudowę, okrągły ekran oraz dwa przyciski po prawej stronie. Najważniejsze nowości nie są widoczne na zewnątrz: platforma Snapdragon Wear Elite zastępująca układy Exynos, większy akumulator w wersji 40 mm, Bluetooth 6.0 oraz funkcje zdrowotne, które mają nie tylko rejestrować parametry, ale również wcześniej wykrywać odstępstwa od typowych wyników użytkownika.

Nie jest to generacja dla osób oczekujących całkowicie nowej stylistyki. Samsung skupił się na płynności systemu, dopasowaniu zegarka do nadgarstka oraz sposobie interpretowania danych zdrowotnych. W urządzeniu noszonym przez całą dobę taki zestaw zmian może mieć większe znaczenie niż kolejny projekt koperty.

Dwa rozmiary i niemal niezmieniona konstrukcja

Galaxy Watch 9 będzie dostępny w rozmiarach 40 i 44 mm. Większa wersja ma wymiary 43,7 × 46 × 8,6 mm i waży 34 g, natomiast mniejsza mierzy 40,4 × 42,7 × 8,6 mm i waży 31,5 g. Wymiary są takie same jak w Watchu 8. Model 44 mm zachował również tę samą wagę, natomiast wersja 40 mm jest o 1,5 g cięższa od poprzednika, który ważył 30 g.

Kopertę wykonano z aluminium. Zegarek zachowuje charakterystyczny dla obecnej generacji urządzeń Samsunga design „cushion”, czyli okrągły ekran osadzony w podstawie przypominającej poduszkę. Producent deklaruje lepsze dopasowanie do całodziennego noszenia, bardziej miękki pasek sportowy i zmodyfikowane ukształtowanie koperty. Ma to utrzymywać czujniki bliżej skóry, poprawiając zarówno wygodę, jak i stabilność pomiarów.

Wariant 44 mm będzie oferowany w kolorach srebrnym i grafitowym. Mniejszy model 40 mm trafi do sprzedaży w wersjach kremowej oraz grafitowej. Samsung ponownie zrezygnował z fizycznie obracającego się pierścienia. Do poruszania się po interfejsie służy ekran dotykowy wraz z wirtualnym bezelem.

Na pierwszy rzut oka Watch 9 zachowuje jedną z najważniejszych zalet standardowej serii: jest znacznie mniej masywny od Galaxy Watch Ultra 2. Powinien dzięki temu lepiej sprawdzić się podczas snu i całodobowego monitorowania zdrowia, szczególnie na mniejszych nadgarstkach. Rzeczywisty komfort trzeba jednak ocenić dopiero po kilku dobach ciągłego noszenia, kilku treningach oraz kilku nocach z aktywnymi pomiarami.

Te same ekrany, nadal do 3000 nitów

Większy Galaxy Watch 9 ma ekran o przekątnej 1,47 cala i rozdzielczości 480 × 480 pikseli. W modelu 40 mm zastosowano panel 1,34 cala o rozdzielczości 438 × 438 pikseli. Oba wyświetlacze chroni szkło szafirowe.

Maksymalna jasność wynosi 3000 nitów, czyli tyle samo co w Watchu 8. Nie należy więc oczekiwać znaczącej różnicy w czytelności w pełnym słońcu. Ekran poprzednika już dobrze radził sobie na zewnątrz, a większe znaczenie będą miały automatyczne sterowanie jasnością i zapotrzebowanie panelu na energię przy włączonym trybie Always On Display.

Samsung rezygnuje z Exynosa na rzecz Qualcomma

Galaxy Watch 9 korzysta z układu Snapdragon Wear Elite. Jest to pięciordzeniowa platforma wykonana w procesie technologicznym 3 nm. Zmiana jest istotna, ponieważ Watch 8 i Watch 7 wykorzystywały pięciordzeniowy układ Exynos W1000, również produkowany w technologii 3 nm.

Wewnątrz znalazły się 2 GB RAM i 32 GB pamięci na aplikacje, mapy, muzykę i pozostałe dane. Pojemność pamięci nie zmieniła się względem poprzedniej generacji.

Producent zapowiada szybsze uruchamianie aplikacji, płynniejszą obsługę interfejsu oraz lepszą optymalizację zużycia energii. Nowy procesor ma również sprawniej obsługiwać ciągłe monitorowanie parametrów zdrowotnych bez zauważalnych opóźnień.

Przejście na platformę Qualcomma może być jednak ważniejsze niż typowa coroczna aktualizacja procesora, szczególnie jeżeli poprawa obejmuje nie tylko wydajność, ale również efektywność energetyczną.

Galaxy Watch 9 obsługuje Bluetooth 6.0, podczas gdy poprzednik wykorzystywał Bluetooth 5.3. Otrzymujemy również Wi-Fi w pasmach 2,4 i 5 GHz, NFC, dwuzakresowe pozycjonowanie GPS L1+L5 oraz opcjonalną łączność LTE. Zegarek ma mikrofon, głośnik, silnik wibracyjny i obsługuje połączenia głosowe.

390 mAh w 40 mm i 445 mAh w 44 mm

Mniejszy Galaxy Watch 9 otrzymuje akumulator o pojemności 390 mAh. W Galaxy Watchu 8 w wersji 40 mm było to 325 mAh, więc wzrost wynosi 65 mAh, czyli 20%. To jedna z najważniejszych zmian całej generacji. Małe zegarki zwykle mają najtrudniejsze zadanie: powinny być wygodne na węższym nadgarstku, a jednocześnie wytrzymać cały dzień, noc z monitoringiem snu i kolejne godziny do momentu ładowania.

Wersja 44 mm ma akumulator 445 mAh. Poprzednik oferował 435 mAh, dlatego wzrost wynosi zaledwie 10 mAh. W większym modelu o rzeczywistym czasie pracy zdecydują przede wszystkim efektywność Snapdragona Wear Elite i optymalizacja systemu.

Samsung deklaruje do 30 godzin działania z włączoną funkcją Always On Display. Jest to taki sam oficjalny wynik, jaki podawano dla Watcha 8 i Watcha 7. Większy akumulator nie przekłada się więc na wyższą deklarację producenta, choć może zapewnić większy margines podczas korzystania z pomiarów zdrowotnych, aplikacji i GPS.

Według Samsunga zegarek ma wystarczyć na monitorowanie tętna i liczby kroków od rana do wieczora, a następnie na analizę snu w nocy bez doładowywania w ciągu dnia. Szczególnie w wersji 40 mm będzie to trzeba dokładnie sprawdzić.

Odporność bez zmian

Galaxy Watch 9 ma stopień ochrony IP68 i jest odporny na wodę do 5 ATM. Konstrukcja została również sprawdzona zgodnie z wymaganiami MIL-STD-810H. Parametry są takie same jak w Watchu 8.

Nie jest to jednak odpowiednik przeznaczonego do bardziej wymagających zastosowań Galaxy Watch Ultra 2. Standardowy Watch 9 pozostaje zegarkiem do codziennego użytku, pływania, biegania i typowych aktywności, a nie modelem zaprojektowanym z myślą o nurkowaniu, długich wyprawach czy bardziej ekstremalnych warunkach.

Bezdech senny z oceną stopnia nasilenia

Samsung rozwija funkcję wykrywania bezdechu sennego. Watch 9 ma nie tylko zwracać uwagę na ryzyko występowania problemu, ale również określać jego poziom nasilenia.

Producent wyróżnia trzy zakresy: minimalny – poniżej 5 zdarzeń na godzinę, sporadyczny – od 5 do 15 zdarzeń oraz częsty – powyżej 15 zdarzeń na godzinę. Samsung informuje, że funkcja wykrywania ryzyka bezdechu sennego została zatwierdzona przez amerykańską FDA.

Rozszerzenie pomiaru o ocenę nasilenia ma pomóc użytkownikowi zauważyć, czy problem zmienia się z czasem i czy warto zwrócić się do specjalisty. Funkcja nie zastępuje jednak profesjonalnego badania snu ani konsultacji lekarskiej. Jej dostępność w Polsce może zależeć od wymaganych zgód regulacyjnych i lokalnej wersji usługi Samsung Health Monitor.

Vitals ma wykrywać zmianę, a nie tylko pokazywać liczby

Nowa funkcja Stan zdrowia wykorzystuje pomiary wykonywane podczas snu. Analizuje pięć parametrów: tętno, zmienność rytmu serca HRV, częstotliwość oddechu, temperaturę skóry i natlenienie krwi.

Zegarek monitoruje pięć kluczowych parametrów życiowych podczas snu. Powiadamia o wskazaniach poza zakresem i przedstawia spersonalizowane wskazówki, które mają pomóc przywrócić je do normy.

To właściwy kierunek. Pojedyncza liczba bez kontekstu często nie mówi wiele, ponieważ typowe tętno, HRV czy temperatura skóry różnią się zależnie od osoby, kondycji i wcześniejszej aktywności. Porównanie z własną historią może zwrócić uwagę na przemęczenie, gorszą regenerację albo rozwijającą się infekcję, zanim użytkownik zauważy wyraźne objawy.

Zdrowie serca sprowadzone do wyniku od 0 do 100

Funkcja Zdrowie serca ma przedstawiać ogólny wynik w skali od 0 do 100. Samsung uwzględnia cztery główne elementy: czas snu, BMI, aktywność oraz obciążenie naczyniowe.

System śledzi poszczególne czynniki, wyjaśnia ich wpływ na końcową ocenę i przedstawia spersonalizowane spostrzeżenia. Użytkownik ma między innymi zobaczyć, jak regularność snu wpływa na kondycję układu krążenia. W materiałach Samsunga pojawia się również tygodniowy plan posiłków oparty na wykonanych analizach.

Daily Cardio Load pokazuje dzienne obciążenie układu sercowo-naczyniowego wynikające z aktywności i treningów. Funkcja ma pomóc zdecydować, czy danego dnia można zwiększyć intensywność, czy lepiej przeznaczyć więcej czasu na odpoczynek.

Fitness Index, czyli wskaźnik sprawności, analizuje między innymi tętno, aktywność i VO2 max. Wynik może być porównywany z rezultatami użytkowników Samsung Health w podobnym wieku, co ma ułatwić ocenę kondycji w dłuższym okresie.

Ochrona słuchu i ostrzeżenia o hałasie

Galaxy Watch 9 otrzymuje funkcję ochrony słuchu. Zegarek monitoruje natężenie dźwięku w otoczeniu i ostrzega, gdy poziom hałasu staje się zbyt wysoki, na przykład podczas imprezy, koncertu lub w głośnym miejscu pracy.

Użytkownik może również sprawdzać codzienną ekspozycję na hałas i obserwować, jak długo przebywał w warunkach potencjalnie szkodliwych dla słuchu.

Rozbudowany pakiet pomiarów zdrowotnych

Oprócz nowych funkcji Watch 9 zachowuje wcześniejszy zestaw pomiarów. Obejmuje on między innymi tętno, ostrzeżenia o nieregularnym rytmie serca, EKG, ciśnienie krwi, analizę składu ciała BIA, ciągły pomiar SpO2, temperaturę skóry, poziom stresu oraz śledzenie cyklu.

Dostępne pozostają także eksperymentalne funkcje z oznaczeniem Labs, takie jak indeks AGEs i wskaźnik antyoksydacyjny, a także analiza obciążenia naczyniowego. Część z nich wymaga określonych warunków pomiaru, kalibracji albo zgodnego telefonu Samsunga.

Gemini i Bixby bez dotykania ekranu

Funkcja Raise to Talk pozwala podnieść nadgarstek i od razu rozpocząć rozmowę z asystentem, bez wcześniejszego dotykania ekranu i bez wypowiadania frazy aktywującej. W ustawieniach można wybrać Gemini albo Bixby.

Samsung podaje proste przykłady zastosowania. Użytkownik może zapytać, co założyć do pracy, biorąc pod uwagę aktualną pogodę, albo ustawić 10-minutowy minutnik, gdy ma zajęte ręce podczas gotowania. Z poziomu zegarka można również sprawdzać wiadomości, zarządzać kalendarzem, sterować muzyką czy tworzyć przypomnienia.

Jest to niewielka zmiana, ale w urządzeniu noszonym na nadgarstku może okazać się szczególnie praktyczna. Podczas biegu, jazdy na rowerze lub pracy w kuchni głosowa obsługa ma więcej sensu niż przechodzenie przez kilka ekranów dotykowych.

Ceny Galaxy Watch 9

Galaxy Watch 9 40 mm w wersji Bluetooth kosztuje w Polsce 1749 zł. Za wariant z LTE trzeba zapłacić 1949 zł.

Większy Galaxy Watch 9 44 mm kosztuje 1899 zł w wersji Bluetooth oraz 2099 zł w wariancie LTE. Dopłata do łączności komórkowej wynosi więc w obu rozmiarach 200 zł.

Dla porównania Galaxy Watch Ultra 2 jest dostępny wyłącznie z LTE i kosztuje 3249 zł. Różnica między nim a najdroższym Watchem 9 wynosi 1150 zł. Model Ultra oferuje jednak tytanową konstrukcję, większy ekran, znacznie pojemniejszy akumulator 800 mAh oraz rozwiązania przeznaczone do bardziej wymagających aktywności.

W przedsprzedaży nabywcy Galaxy Watch 9 i Watch Ultra 2 mogą otrzymać korzyści o łącznej deklarowanej wartości do 1694 zł. Oferta obejmuje do 1000 zł zwrotu za dotychczasowy smartwatch, do 500 zł rabatu przy zamówieniu zegarka razem z premierowym smartfonem Galaxy z serii Z, 30% zniżki na pasek o wartości do 104,70 zł oraz 3 miesiące Samsung Care+ o wartości do 90 zł. Poszczególne korzyści wymagają spełnienia warunków promocji, a wysokość zwrotu zależy między innymi od modelu i stanu oddawanego zegarka.

Przedsprzedaż rozpoczyna się 22 lipca, natomiast regularną sprzedaż zaplanowano na 7 sierpnia.

Pierwsza ocena

Galaxy Watch 9 wygląda na bardzo zachowawczą aktualizację. W wersji 40 mm akumulator większy o 20% odpowiada na realny problem małych smartwatchy. W modelu 44 mm pojemność wzrosła tylko o 10 mAh, więc najważniejsza będzie efektywność platformy Snapdragon Wear Elite.

Wyświetlacze, pamięć i zasadnicza konstrukcja pozostały niemal bez zmian. Nowością jest Bluetooth 6.0, ale największy nacisk położono na analizę zdrowia: ulepszone monitorowanie bezdechu sennego, Stan zdrowia, wynik zdrowia serca, ochronę słuchu i dzienne obciążenie cardio.

Dla właściciela Galaxy Watch 8 powód do wymiany nie jest oczywisty, szczególnie w wersji 44 mm. Dla użytkownika starszego zegarka połączenie szybszego procesora, większej baterii w mniejszym modelu, dwuzakresowego GPS i bardziej rozbudowanej analizy zdrowia może być już znacznie bardziej przekonujące.

Jeśli ktoś wstrzymywał się z zakupem Galaxy Watch z powodu zbyt krótkiego działania na baterii, to Watch 9 prawdopodobnie nie rozwiąże tego problemu i nadal będzie wymagał codziennego lub niemal codziennego ładowania.

Samsung Galaxy Watch Ultra 2 – pierwsze wrażenia: akumulator 800 mAh zmienia najwięcej

2026-07-22T14:54:00+02:00

Galaxy Watch Ultra 2 zachowuje charakterystyczną konstrukcję łączącą prostokątną podstawę koperty z okrągłym ekranem. Z zewnątrz łatwo pomylić go z poprzednikiem, ale specyfikacja pokazuje znacznie większy zakres zmian. Akumulator urósł do 800 mAh, ekran jest większy i osiąga jasność 5000 nitów, a nowa platforma Snapdragon Wear Elite ma poprawić wydajność oraz energooszczędność. Samsung rozwija również funkcje dla biegaczy terenowych, usprawnia obsługę gestami i przygotowuje wspólnie z firmą Mares aplikację zmieniającą zegarek w komputer nurkowy.

Pierwsza generacja Ultra była przede wszystkim próbą wejścia Samsunga do segmentu zegarków sportowo-przygodowych. Druga ma mocniej uzasadnić nazwę specyfikacją i funkcjami, a nie tylko masywną kopertą oraz charakterystycznym pomarańczowym przyciskiem.

Cieńsza koperta i lżejszy pasek

Galaxy Watch Ultra 2 ma kopertę o wymiarach 47,4 × 47,1 mm wykonaną z tytanu. Będzie oferowany w wariantach kolorystycznych: tytanowym szarym oraz tytanowym srebrnym. Grubość obudowy zmniejszono z 12,1 do 10,7 mm, czyli o około 12%. To odczuwalna zmiana w przypadku zegarka.

Samsung przeprojektował wewnętrzną konstrukcję, aby zmieścić większy akumulator bez pogrubiania obudowy. Producent deklaruje również zwiększoną odporność konstrukcji na uderzenia. Zegarek zachowuje tytanową obudowę, szafirowe szkło oraz odporność odpowiadającą wymaganiom stawianym urządzeniom outdoorowym.

Nowy pasek jest bardziej miękki i o 25% lżejszy. Samsung wykorzystał analizę wielu punktów styku z nadgarstkiem, aby poprawić stabilność koperty podczas ruchu. Ma to znaczenie nie tylko dla komfortu. Zegarek przesuwający się podczas biegu może pogarszać jakość pomiaru tętna i innych parametrów zbieranych przez czujniki optyczne. Dodatkowo zegarek będzie teraz mógł leżeć płasko na ładowarce bezprzewodowej, nie sprężynując na pasku.

Mimo odchudzenia Galaxy Watch Ultra 2 nadal jest dużym zegarkiem. Koperta 47 mm nie będzie odpowiednia dla każdego nadgarstka, szczególnie podczas snu.

Akumulator 800 mAh to wzrost o ponad 35%

Najważniejszą zmianą jest akumulator o pojemności 800 mAh. Poprzedni Galaxy Watch Ultra miał 590 mAh, więc wzrost wynosi ponad 35%. To duża różnica, zwłaszcza że nowy zegarek jest jednocześnie cieńszy.

Większa pojemność ma szczególne znaczenie w modelu Ultra. Dwuzakresowe pozycjonowanie satelitarne, bardzo jasny ekran, nawigacja, pomiar tętna oraz ciągłe rejestrowanie trasy szybko zużywają energię. Zegarek przeznaczony do wielogodzinnych aktywności powinien wytrzymać co najmniej pełny aktywny weekend bez konieczności wyłączania najważniejszych funkcji.

Samsung mówi o wielodniowym czasie pracy, ale dopiero test pokaże, jak zegarek radzi sobie z aktywnym GPS, ekranem Always On Display, łącznością LTE i stałym monitoringiem zdrowia. To właśnie czas pracy będzie miał największy wpływ na ocenę. Spodziewamy się jednak, że Watch Ultra 2 nie będzie mógł konkurować ze sportowymi zegarkami Garmina, Suunto i Polara.

Snapdragon Wear Elite i ekran o jasności 5000 nitów

Galaxy Watch Ultra 2 jako pierwszy zegarek Samsunga korzysta z platformy Snapdragon Wear Elite. Według danych przedstawionych podczas prezentacji wydajność CPU wzrosła o 32%, a GPU o 19%. Nowy układ ma przyspieszyć uruchamianie aplikacji, poprawić płynność animacji i ograniczyć zużycie energii.

W praktyce sama moc procesora nie jest najważniejsza. Znacznie istotniejsze będą szybkość uruchamiania map i aplikacji treningowych, płynne przewijanie rozbudowanych ekranów z danymi oraz stabilność podczas wielogodzinnego zapisu aktywności.

Ekran ma przekątną 1,52 cala, a więc jest nieco większy niż 1,47-calowy panel poprzednika. Maksymalna jasność wzrosła z 3000 do 5000 nitów. Dodatkowy zapas powinien poprawić czytelność w pełnym słońcu, na śniegu i na wodzie, gdzie odbicia są szczególnie intensywne.

5000 nitów jest wartością szczytową osiąganą w określonych warunkach. Podczas długiego treningu jasność będzie zależała również od temperatury obudowy i poziomu naładowania akumulatora. Mimo to wzrost jest na tyle duży, że powinien być widoczny podczas korzystania z map i danych treningowych na zewnątrz.

Bieg przełajowy pokazuje profil trasy i kolejne podejścia

Nowy tryb Bieg przełajowy został przygotowany z myślą o biegach terenowych. Zegarek pokazuje przebieg trasy, aktualną wysokość, profil przewyższeń, postęp wspinaczki, kolejne podejście oraz średnie nachylenie. Ma więc nie tylko zapisywać dystans i tempo, ale również pomagać w rozłożeniu wysiłku na odcinkach o różnej trudności.

Na ekranie można sprawdzić, jak długa część podbiegu pozostała do pokonania i co czeka użytkownika w dalszej części trasy. Takie informacje są szczególnie przydatne podczas długich biegów górskich, gdy samo średnie tempo niewiele mówi o rzeczywistym obciążeniu.

Nutrition Alert rozwija dotychczasową funkcję szacowania utraty potu. Na podstawie utraty wody w odniesieniu do masy ciała system podpowiada, kiedy i ile wypić. Wyniki należy traktować orientacyjnie, ponieważ rzeczywiste zapotrzebowanie zależy od temperatury, wilgotności, intensywności wysiłku i indywidualnego tempa pocenia.

Rozbudowany kompas i funkcje bezpieczeństwa

Samsung przeprojektował również aplikację kompasu. Oprócz aktualnego kierunku może ona pokazywać dokładniejsze informacje o położeniu, wysokości i trasie. W połączeniu z mapami i dwuzakresowym pozycjonowaniem satelitarnym zegarek ma pełnić funkcję samodzielnego narzędzia nawigacyjnego podczas wypraw.

Galaxy Watch Ultra 2 obsługuje również wykrywanie upadków oraz funkcje SOS. Po wykryciu potencjalnie niebezpiecznego zdarzenia zegarek może poprosić użytkownika o potwierdzenie, a w razie braku reakcji uruchomić procedurę alarmową i przekazać zapisanym kontaktom informacje o położeniu.

Znaczenie ma tutaj fakt, że Watch Ultra 2 będzie sprzedawany wyłącznie w wersji LTE. Po odpowiednim skonfigurowaniu usług część funkcji komunikacyjnych i bezpieczeństwa może działać bez znajdującego się w pobliżu smartfona. Dostępność połączeń alarmowych i transmisji danych będzie jednak zależała od operatora, zasięgu i aktywnego planu eSIM.

Współpraca z Mares i tryb komputera nurkowego

Samsung przygotował wspólnie z firmą Mares aplikację do nurkowania, która ma automatycznie uruchamiać się po wejściu do wody. Rejestruje głębokość, czas i temperaturę, a także pokazuje tempo wynurzania, bezpieczny czas pozostawania pod wodą oraz najważniejsze informacje potrzebne podczas nurkowania rekreacyjnego.

Po zakończeniu aktywności użytkownik otrzyma dziennik nurkowania z zarejestrowanymi parametrami. Aplikacja ma pojawić się później w 2026 roku i być dostępna wyłącznie na Galaxy Watch Ultra 2.

To jedna z funkcji, które mogą realnie odróżnić model Ultra od zwykłego Galaxy Watch9. Watch Ultra 2 ma certyfikat komputera nurkowego i spełnia wymagania 10 ATM oraz normy EN13319 dotyczącej akcesoriów nurkowych.

Vitals, Fitness Index i dzienne obciążenie cardio

Galaxy Watch Ultra 2 otrzymuje zestaw nowych funkcji zdrowotnych, które trafią także na Watch9. Stan Zdrowia po około tygodniu nocnych pomiarów tworzy indywidualny poziom odniesienia dla tętna, zmienności rytmu serca, oddechu, temperatury skóry i natlenienia krwi. Następnie zwraca uwagę na istotne odstępstwa od typowych wyników użytkownika.

Wskaźnik sprawności przedstawia codzienny wynik sprawności fizycznej oparty na składzie ciała i zapisach ćwiczeń. Wynik można porównać z rezultatami osób w podobnym wieku, co ma ułatwić obserwowanie zmian kondycji w dłuższym okresie.

Dzienne obciążenie cardio pokazuje dzienne obciążenie układu krążenia. Zegarek analizuje wysiłek z ostatnich dni i pomaga ocenić, czy danego dnia lepiej wykonać mocniejszy trening, czy przeznaczyć czas na regenerację.

Można też sprawdzić wynik zdrowia serca łączący informacje o aktywności, śnie, masie ciała i BMI w jedną ocenę. Wszystkie te wyniki należy jednak traktować jako funkcje informacyjne.

Sterowanie bez dotykania ekranu

Przycisk Quick Button pozwala uruchamiać wybrane funkcje bez dotykania wyświetlacza. Może to być przydatne podczas biegu, jazdy na rowerze lub treningu.

Gemini obsługuje również gest uniesienia. Wystarczy podnieść nadgarstek i zacząć mówić, aby uruchomić asystenta bez wcześniejszego dotykania ekranu. W ten sposób można ustawić minutnik, uruchomić muzykę podczas biegu lub sprawdzić pogodę.

Skuteczność tych rozwiązań będzie zależała od rozpoznawania gestów i mowy w ruchu. Jeżeli działają bez konieczności kilkukrotnego powtarzania poleceń, mogą być znacznie bardziej użyteczne w zegarku niż w telefonie.

Tylko LTE i cena 3249 zł

Samsung Galaxy Watch Ultra 2 będzie dostępny wyłącznie w wersji z łącznością LTE. Polska cena wynosi 3249 zł.

Przedsprzedaż rozpocznie się 22 lipca, natomiast regularną sprzedaż zaplanowano na 7 sierpnia. Cena wyraźnie pozycjonuje zegarek powyżej podstawowych modeli Galaxy Watch9, ale pozostaje niższa od części specjalistycznych zegarków sportowych i przygodowych z najwyższych serii konkurencyjnych producentów.

Pierwsza ocena

Galaxy Watch Ultra 2 nie zmienia radykalnie wyglądu, ale poprawia najważniejsze parametry modelu outdoorowego. Akumulator 800 mAh, cieńsza koperta, większy i jaśniejszy ekran oraz nowa platforma Qualcomma mają większe znaczenie niż kosmetyczne modyfikacje obudowy.

Bieg przełajowy, rozbudowany kompas i współpraca z Mares pokazują, że Samsung próbuje wyjść poza ogólny monitoring aktywności. Wykrywanie upadków, SOS, sterowanie gestami i łączność LTE uzupełniają zestaw funkcji przydatnych poza miastem.

Najważniejsze testy dopiero przed nim. Trzeba sprawdzić czas pracy z aktywnym GPS i LTE, jakość zapisu śladu, dokładność pomiaru przewyższeń, komfort podczas snu oraz wiarygodność podpowiedzi dotyczących nawodnienia i obciążenia treningowego. Galaxy Watch Ultra 2 ma potencjał, aby być najlepszym sportowym zegarkiem Samsunga, ale do poziomu specjalistycznego sprzętu nie wystarczą same rozbudowane funkcje.

Samsung Galaxy Z Fold 8 Ultra – nasze pierwsze wrażenia

2026-07-22T14:54:00+02:00

Galaxy Z Fold 8 Ultra jest następcą Folda 7 pod względem rozmiaru, możliwości i pozycjonowania. Samsung pozostawia nazwę Fold 8 nowemu mniejszemu modelowi, a dopisek Ultra rezerwuje dla najbardziej zaawansowanej konstrukcji z dużym ekranem, aparatem 200 MP, mocniejszym akumulatorem i pełnym pakietem funkcji produktywności.

Sam podział oferty jest istotny. Fold przestaje być jednym urządzeniem, które ma jednocześnie spełniać wszystkie potrzeby. Fold 8 Ultra ma być bezkompromisowym, składanym odpowiednikiem Galaxy S Ultra – telefonem do pracy, edycji materiałów i wielozadaniowości.

Najcieńszy Fold i nowy zawias

Galaxy Z Fold 8 Ultra waży 215 g. Po złożeniu obudowa ma 8,9 mm grubości, a po rozłożeniu 4,1 mm. Samsung podkreśla również, że urządzenie jest nieco niższe i szersze, dzięki czemu zewnętrzny ekran ma bardziej naturalne proporcje.

Już po pierwszym wzięciu telefonu do ręki widać, że różnicę robi nie tylko mniejsza grubość. Nowe krawędzie z wycięciem sprawiają, że znacznie łatwiej wsunąć palec między połówki obudowy i rozpocząć otwieranie. To drobna zmiana konstrukcyjna, ale w codziennym użytkowaniu może okazać się zaskakująco praktyczna.

Mechanizm otwierania i zamykania również został przeprojektowany. W praktyce zawias pracuje zdecydowanie bardziej sprężyście niż wcześniej. Telefon wyraźnie chce sam dokończyć ruch i albo całkowicie się otworzyć, albo zamknąć. Podczas normalnego korzystania daje to bardzo przyjemne wrażenie, ale ma też swoją wadę – trudniej pozostawić Folda w pozycji częściowo otwartej, np. na stole podczas fotografowania lub nagrywania w trybie Flex.

Smartfon będzie dostępny w kolorach: ciemnofioletowym, grafitowym i kremowym. Wersja ciemnozielona pozostanie na wyłączność w sklepie internetowym producenta.

Flex Titanium ogranicza bruzdę zagięcia ekranu

Najciekawsza zmiana konstrukcyjna znajduje się pod panelem OLED. Flex Titanium składa się z bardzo cienkiej folii z elementami tytanu. Folia umieszczona bezpośrednio pod panelem ma grubość mniejszą niż 30% średnicy ludzkiego włosa i według Samsunga zapewnia 20 razy większą sztywność mechaniczną od dotychczasowego materiału polimerowego. Płyta pod wyświetlaczem stabilizuje całą konstrukcję.

Najważniejszy jest jednak efekt końcowy. Już podczas krótkiego kontaktu z urządzeniem różnica była wyraźnie zauważalna. Miejsce zgięcia ekranu jest obecnie niemal niewyczuwalne pod palcem i znacznie mniej widoczne niż w poprzednich Foldach. Samsung dołączył tym samym do ścisłej czołówki producentów składanych smartfonów pod względem jakości wykonania wewnętrznego wyświetlacza.

Obszar roboczy ma odpowiadać dwóm wyświetlaczom o przekątnej 6,5 cala ustawionym obok siebie. Maksymalna jasność wzrosła do 3000 nitów, w porównaniu do 2600 nitów w Foldzie 7.

Aparaty wreszcie na poziomie modelu Ultra

Główny aparat, podobnie jak w Foldzie 7, ma rozdzielczość 200 MP. Największą nowością jest jednak ultraszerokokątny moduł 50 MP, który zastępuje dotychczasową jednostkę 12 MP. Niestety Samsung nie zdecydował się odświeżyć teleobiektywu, choć to właśnie on najbardziej tego potrzebował. Teleobiektyw ma rozdzielczość 10 MP oraz 3-krotny zoom optyczny.

Snapdragon 8 Elite Gen 5, ale bez baterii krzemowo-węglowej

Galaxy Z Fold 8 Ultra napędza układ Snapdragon 8 Elite Gen 5 for Galaxy.

Akumulator ma pojemność 5000 mAh, a ładowanie przewodowe osiąga 45 W. Ładowanie bezprzewodowe oferuje moc 20 W.

Szkoda jednak, że Samsung nadal nie zdecydował się na zastosowanie baterii krzemowo-węglowej. Coraz więcej konkurencyjnych składanych smartfonów wykorzystuje tę technologię do zwiększenia pojemności bez powiększania obudowy.

AI wykorzystuje duży ekran

Now Nudge analizuje kontekst rozmów i powiadomień, proponując odpowiednie działania, np. zapisanie lokalizacji spotkania, wyszukanie restauracji czy dodanie wydarzenia do kalendarza. Dzięki dużemu ekranowi kolejne aplikacje mogą otwierać się obok aktualnie używanej, bez przerywania pracy.

Warto jednak zwrócić uwagę na jedną istotną zmianę. Samsung nadal nie przywrócił obsługi rysika S Pen. Nie tylko nie ma go w zestawie – nie można go również dokupić osobno. Dla części użytkowników, którzy wykorzystywali Foldy do pracy lub robienia odręcznych notatek, będzie to jedna z najbardziej kontrowersyjnych decyzji producenta.

Ceny i promocje

Galaxy Z Fold 8 Ultra będzie dostępny w trzech wersjach pamięciowych:

12 GB/256 GB – 9599 zł
12 GB/512 GB – 10 499 zł
16 GB/1 TB – 12 199 zł

W ramach przedsprzedaży Samsung przygotował standardowy pakiet korzyści. Klienci mogą liczyć na bezpłatny upgrade pamięci do wyższej wersji, rabaty na zakup nowych zegarków Galaxy Watch, zniżki na paski, bonus za odsprzedaż dotychczasowego smartfona oraz 3 miesiące ochrony Samsung Care+ bez dodatkowych opłat.

Pierwsza ocena

Po krótkim kontakcie Galaxy Z Fold 8 Ultra sprawia wrażenie najbardziej dopracowanego Folda w historii Samsunga. Największe wrażenie robi praktycznie niewidoczne zagięcie ekranu oraz nowa konstrukcja, która rzeczywiście ułatwia otwieranie telefonu. Bardzo dobrze wypadają również jakość wykonania i smuklejsza obudowa.

Z drugiej strony znacznie bardziej sprężysty zawias utrudnia korzystanie z telefonu w pozycjach pośrednich (mniej widoczne zagięcie jest tego moim zdaniem warte), producent całkowicie zrezygnował z obsługi rysika S Pen, a brak baterii krzemowo-węglowej oznacza, że pod względem pojemności akumulatora Fold nadal nie wykorzystuje możliwości, jakie oferuje obecnie rynek.

Mimo to pierwsze wrażenia są bardzo pozytywne, a dopracowane oprogramowanie Samsunga powstające we współpracy z Google jest zawsze dużym atutem. Ostatecznie największą przeszkodą będzie bardzo wysoka cena.

Samsung Galaxy Z Flip 8 – pierwsze wrażenia: lżejszy telefon i ulepszony ekran zewnętrzny

2026-07-22T14:54:00+02:00

Galaxy Z Flip 7 przyniósł największą od lat zmianę w konstrukcji składanego Samsunga: 4,1-calowy ekran zewnętrzny rozciągnięty niemal na całą pokrywę. Galaxy Z Flip 8 nie próbuje ponownie zmieniać całego formatu. Samsung odchudza obudowę, zmniejsza masę i przede wszystkim przebudowuje sposób korzystania z FlexWindow. Po prezentacji nowego modelu właśnie oprogramowanie zewnętrznego ekranu wygląda na najważniejszą zmianę tej generacji.

180 g i 6,1 mm po rozłożeniu

Galaxy Z Flip 8 waży 180 g i po rozłożeniu ma 6,1 mm grubości. Poprzedni Flip 7 ważył 188 g i miał 6,5 mm grubości, a więc nowy model jest o 8 g lżejszy i o 0,4 mm cieńszy. Samsung nazywa go najcieńszym i najlżejszym Flipem w historii.

Po wzięciu telefonu do ręki różnica nie jest rewolucyjna, ale daje się zauważyć. Flip 8 sprawia wrażenie smuklejszego i mniej masywnego, szczególnie podczas trzymania go w pozycji rozłożonej. Osiem gramów nie brzmi spektakularnie, lecz w urządzeniu, którego podstawową zaletą ma być poręczność, każda redukcja masy ma znaczenie. Telefon powinien być też nieco mniej odczuwalny w kieszeni.

Producent zastosował ramę Advanced Armor Aluminum oraz nowy materiał o podwyższonej wytrzymałości, wykorzystany w zawiasie. Na ocenę trwałości mechanizmu składania, sztywności obudowy oraz widoczności zagięcia ekranu trzeba poczekać do pełnego testu. Sam kierunek zmian jest jednak właściwy: Flip nie potrzebował większej konstrukcji, lecz dalszego ograniczania kompromisów wynikających ze składanego formatu.

Telefon będzie dostępny w kolorach: różowym, kremowym i grafitowym, natomiast wariant miętowy ma być oferowany wyłącznie w sklepie internetowym Samsunga. Różowy jest wyraźnie promowany jako kolor przewodni. Samsung nadal pozycjonuje Flipa jako najbardziej modowy i osobisty telefon w całej rodzinie Galaxy Z.

Aparat pozostaje podporządkowany konstrukcji Flipa

Główny aparat ma matrycę 50 MP. Samsung kładzie jednak większy nacisk nie na sam sensor, lecz na możliwości fotografowania wynikające z konstrukcji urządzenia. FlexCam pozwala ustawić częściowo złożony telefon na stole lub innej powierzchni, wykonywać zdjęcia bez dodatkowego statywu i korzystać z ekranu zewnętrznego do kontroli kadru. To nadal jedna z najważniejszych fotograficznych przewag Flipa nad klasycznymi smartfonami.

ProVisual Engine ma poprawiać odwzorowanie skóry, faktur i rozmycia tła w portretach. Do nagrywania w trybie FlexCam dodano funkcję Super Steady z blokadą poziomu. Rozwiązanie ma stabilizować obraz i utrzymywać prosty horyzont podczas rejestrowania materiałów w ruchu.

Samsung pokazywał również wykorzystanie aparatu jako elementu funkcji opartych na AI. Telefon może analizować obraz widoczny w kadrze, rozpoznawać obiekty oraz pomagać w wyszukiwaniu dodatkowych informacji.

Nie widać natomiast rewolucji sprzętowej. Flip 7 również miał aparat główny 50 MP, a Samsung nie umieścił teleobiektywu w nowym modelu. Jakość zdjęć trzeba będzie ocenić w bezpośrednim porównaniu, szczególnie nocą i podczas korzystania z cyfrowego zoomu. Flip 8 nadal będzie wybierany bardziej ze względu na wygodne selfie, zdjęcia grupowe i nagrywanie bez trzymania urządzenia niż z powodu najbardziej rozbudowanego zestawu aparatów w ofercie Samsunga.

FlexWindow zaczyna przypominać kompletny interfejs

Największą zmianą jest przebudowany ekran główny FlexWindow. Na zewnętrznym wyświetlaczu pojawiają się osobne ekrany startowe, powiadomienia, szybkie ustawienia, lista aplikacji, ostatnio używane programy oraz aplikacje zoptymalizowane do małego formatu. W poprzednich generacjach część tych funkcji była dostępna w ograniczonej postaci albo wymagała dodatkowej konfiguracji. W Flipie 8 Samsung chce wyraźnie zmniejszyć liczbę sytuacji, w których telefon trzeba rozkładać.

FlexWindow może służyć nie tylko do sprawdzania godziny, pogody czy powiadomień. Samsung pokazywał między innymi obsługę multimediów, aplikacji społecznościowych, aparatu, galerii, map oraz funkcji związanych z planowaniem dnia. Interfejs ma lepiej wykorzystywać kształt ekranu i pozwalać na szybsze przechodzenie między ostatnio używanymi programami.

Now Brief może być wyświetlany bezpośrednio na zewnętrznym ekranie. System korzysta z biblioteki 112 kart i obsługuje 56 scenariuszy przygotowanych specjalnie dla Flipa 8. Użytkownik może edytować istniejące karty albo opisać własną, wpisując polecenie tekstowe. W ten sposób da się przygotować ekran z planem treningu, statusem urządzeń inteligentnego domu, harmonogramem dnia lub informacjami o dojeździe.

To istotniejsza zmiana niż kolejne efekty wizualne generowane przez AI. Jeżeli większość podstawowych czynności rzeczywiście będzie można wykonać bez otwierania telefonu, FlexWindow zacznie pełnić funkcję drugiego, uproszczonego interfejsu.

Automatyzacja bez otwierania telefonu

Na FlexWindow mają działać również funkcje automatyzacji oparte na AI. Z poziomu zamkniętego telefonu będzie można zamówić przejazd lub jedzenie, zrobić rezerwację czy rozpocząć zakupy. System ma analizować informacje znajdujące się na ekranie i proponować działania pasujące do aktualnego kontekstu.

W prezentowanych przykładach telefon rozpoznawał treści związane z lokalizacją, posiłkami, podróżami i planami użytkownika, a następnie pozwalał przejść bezpośrednio do odpowiedniej usługi. Tego rodzaju rozwiązanie ma szczególnie dużo sensu w urządzeniu składanym, ponieważ ogranicza konieczność otwierania telefonu tylko po to, aby wykonać krótką czynność.

Trzeba jednak pamiętać, że funkcje tego rodzaju zależą od obsługiwanych aplikacji, języka i rynku. Dopiero lista partnerów dostępnych w Polsce pokaże, czy będzie to codzienne narzędzie, czy efektowna demonstracja działająca w kilku wybranych usługach.

Call Context wyjaśni, dlaczego ktoś dzwoni

Nowością jest Call Context. Jeżeli dzwoni restauracja, w której użytkownik ma rezerwację, na ekranie połączenia mogą pojawić się jej data, godzina, adres i numer rezerwacji. Podczas dzwonienia do linii lotniczej telefon może wyświetlić trasę, termin podróży i numer miejsca.

Samsung zapowiada obsługę informacji z 9 kategorii, w tym dotyczących rezerwacji hoteli i restauracji, transportu oraz biletów na wydarzenia sportowe i koncerty. Informacje mają być pobierane z usług powiązanych z kontem użytkownika, takich jak poczta, kalendarz czy cyfrowy portfel.

To jeden z bardziej konkretnych przykładów wykorzystania AI, ponieważ funkcja ogranicza konieczność ręcznego przeszukiwania wiadomości i aplikacji podczas rozmowy. Razem z tłumaczeniem połączeń, transkrypcją, wykrywaniem prób oszustwa i filtrowaniem rozmów tworzy też spójniejszy pakiet funkcji telefonicznych. Ponownie kluczowe będą dostępność języka polskiego oraz zakres usług działających na naszym rynku.

Galaxy Z Flip 8 kosztuje od 5699 zł

Galaxy Z Flip 8 będzie dostępny w Polsce w 2 wariantach pamięci. Model z 12 GB RAM i 256 GB pamięci wewnętrznej został wyceniony na 5699 zł. Za wersję 12/512 GB trzeba zapłacić 6549 zł, a więc dopłata do dwukrotnie większej pamięci wynosi 850 zł.

W ramach przedsprzedaży Samsung deklaruje pakiet korzyści o łącznej wartości do 5337 zł. Oferta obejmuje do 4250 zł zwrotu za dotychczasowy smartfon, do 500 zł rabatu przy zamówieniu telefonu razem z najnowszym zegarkiem Galaxy Watch oraz 6 miesięcy subskrypcji Google AI Pro o deklarowanej wartości 587 zł. Ostateczna wysokość korzyści będzie zależała między innymi od wycenianego urządzenia oraz spełnienia warunków poszczególnych promocji.

Pierwsza ocena

Galaxy Z Flip 8 jest niezbyt spektakularną ewolucją, ale zmiany dotyczą właściwych elementów. Telefon jest lżejszy i cieńszy, a ekran zewnętrzny staje się wyraźnie bardziej samodzielny. To może usprawnić sposób korzystania z urządzenia.

Po krótkim kontakcie nowa konstrukcja robi dobre wrażenie, choć właściciele Flipa 7 nie dostają jeszcze oczywistego powodu do wymiany. Aparat główny nie przeszedł sprzętowej rewolucji, a przydatność najbardziej rozbudowanych funkcji AI będzie zależała od ich dostępności w Polsce.

Dla właścicieli starszych generacji różnica w masie, grubości i funkcjonalności FlexWindow może być znacznie bardziej przekonująca. Cena startowa 5699 zł pozostaje wysoka, ale o ostatecznej ocenie zdecydują przede wszystkim czas pracy, trwałość konstrukcji oraz to, ile nowych automatyzacji i funkcji Call Context będzie faktycznie działało na polskim rynku.

Samsung Galaxy Z Fold 8 – nasze pierwsze wrażenia

2026-07-22T14:54:00+02:00

Galaxy Z Fold 8 nie jest następcą Folda 7. Samsung po raz pierwszy dzieli linię dużych składanych telefonów na dwa wyraźnie różne modele. Fold 8 Ultra przejmuje rolę najbardziej zaawansowanego narzędzia do pracy, a Fold 8 otrzymuje mniejszy, lżejszy format przygotowany przede wszystkim do przeglądania treści w internecie, oglądania wideo i tworzenia szybkich materiałów do mediów społecznościowych. Galaxy Z Fold 8 to chyba najciekawsza propozycja w tegorocznej rodzinie Galaxy Z. Oczywiście należy także przypomnieć, że ten zupełnie nowy format do tej pory był kojarzony z pierwszym „tajnym” składakiem Apple, który na rynku ma pojawić się jeszcze w tym roku. Koreańczykom udało się więc tym razem wyprzedzić największego konkurenta, choć oczywiście oni nie przyznają się do tego, że uczestniczyli w jakimś wyścigu.

Jeszcze przed premierą wydawało się, że Fold w nowym formacie powinien być zauważalnie tańszy od Ultry. Niestety okazuje się, że obie wersje są piekielnie drogie. Najdroższa Ultra kosztuje ponad 12 tysięcy złotych, a najdroższy Fold w nowym formacie to wydatek przekraczający 11 tysięcy. Samsung ma jednak nadzieję, że tegoroczne foldy będą sprzedawać się równie dobrze jak te z zeszłego roku.

Nowy pomysł na składaki: 7,6 cala i proporcje 4:3

Wewnętrzny ekran ma przekątną 7,6 cala. To mniej niż 8 cali w Foldzie 7, ale ważniejsze od samej przekątnej są proporcje. To 4:3 w układzie poziomym i 3:4 w pionowym. Ekran zewnętrzny ma proporcje 10:16. Samsung nazywa tę konstrukcję „content-native”. W poziomie ekran ma lepiej wykorzystywać szeroki kadr streamingu i gier. W pionie powinien wygodniej wyświetlać strony internetowe i media społecznościowe. Zewnętrzny ekran ma natomiast zachować proporcje wystarczająco zbliżone do zwykłego smartfonu, aby aplikacje nie wymagały nietypowych układów interfejsu.

Tytanowa konstrukcja ekranu i 3000 nitów

Fold 8 korzysta z nowej, bardzo cienkiej konstrukcji ekranu opartej na tytanie. W module zastosowano folię ze stopu tytanu oraz elastyczną płytę tytanową pod panelem. Materiały mają zwiększać sztywność, pozwalać na zmniejszenie grubości całego modułu i ograniczać widoczność zagięcia. Jest to technologia Flex Titanium zastosowana również w Foldzie 8 Ultra. Zagięcie nadal jest widoczne, ale chyba subiektywnie jest ono nieco mniej zagłębione.

Maksymalna deklarowana jasność wynosi 3000 nitów, a wyświetlacz ma powłokę ograniczającą odbicia i funkcję Vision Booster. Fold 7 osiągał 2600 nitów, więc poprawa powinna być zauważalna na zewnątrz.

Fold 8 będzie dostępny w kolorach Lavender, Cream i Graphite. Wariant Pistachio będzie sprzedawany wyłącznie przez internet.

Dwa aparaty 50 MP – kompromis

W nowym Galaxy Z Fold 8 mamy aparat szerokokątny 50 MP oraz aparat ultraszerokokątny 50 MP. Tryb Dual Recording pozwala jednocześnie rejestrować użytkownika i wydarzenie przed nim. Teleobiektyw trafia już tylko do wersji Ultra. To ważny kompromis w małym Foldzie, zwłaszcza że to przecież cenowa półka premium. Z drugiej strony matryca 50 MP w aparacie ultraszerokokątnym jest wyraźnym krokiem naprzód wobec 12 MP stosowanych wcześniej w dużych Foldach.

Większy akumulator i szybsze ładowanie

Fold 8 otrzymuje układ Snapdragon 8 Elite Gen 5 for Galaxy oraz akumulator 4800 mAh. To o 400 mAh więcej niż w Foldzie 7. Samsung deklaruje do 26 godzin odtwarzania wideo, podczas gdy „poprzednik” oferował do 24 godzin.

Moc ładowania urosła do standardowych dla Samsunga 45 W, a po 30 minutach akumulator ma osiągać 63 procent. Ładowanie bezprzewodowe ma moc 20 W zamiast 15 W.

4800 mAh wciąż raczej nie zagwarantuje bardzo długiego czasu pracy, bo dwa jasne ekrany i wydajny procesor mają duże zapotrzebowanie na energię.

Narzędzia do zdjęć, wideo i dokumentów

Photo Assist pozwala usuwać i przesuwać obiekty, a także dodawać elementy za pomocą szkicu lub polecenia tekstowego. My FanCam automatycznie śledzi wybrany obiekt w nagraniu i zmienia kadr na format przeznaczony do publikacji, między innymi pionowe 9:16. Użytkownik może wybrać orientację i proporcje bez ręcznego ustawiania każdego fragmentu materiału.

Document Scan wykrywa krawędzie dokumentu, obsługuje seryjne skanowanie wielu stron i usuwa z kadru palce, zagięte narożniki oraz efekt mory. Duży ekran ułatwia późniejsze sprawdzanie i porządkowanie skanów. Nie są to funkcje dostępne wyłącznie dzięki składanej konstrukcji, ale na 7,6-calowym wyświetlaczu ich obsługa jest wygodniejsza niż na zwykłym telefonie.

Pierwsza ocena

Galaxy Z Fold 8 ma szansę dotrzeć do osób, którym podobała się idea Folda, ale nie chciały nosić największego modelu, a składany Flip był dla nich za mało praktyczny. Mniejszy ekran w nowym Foldzie nie jest wadą, bo urządzenie rzeczywiście jest znacznie lżejsze i wygodniejsze w kieszeni. Szkoda tylko, że w mniejszym składaku zrezygnowano z teleobiektywu.

Fold 8 byłby bardziej przekonujący, gdyby Samsung nie potraktował go jako niemal równie drogiej alternatywy dla Ultry. Różnica w cenie jest niewielka i może się okazać, że większość najbardziej wymagających klientów wybierze Ultrę z większym ekranem, aparatem 200 MP i pełnym zestawem obiektywów, a modne dziewczyny nadal będą wolały kupić małego Flipa.

Fold zasługuje na docenienie przede wszystkim za to, że jest nowością, i to nowością, która wydaje się być bardzo ciekawą nową propozycją na rynku urządzeń superpremium. Niestety ceny pamięci spowodowały, że ten segment powoli zaczyna być dostępny wyłącznie dla największych krezusów finansowych.

Test realme Buds Air8 – więcej niż można oczekiwać za 349 zł

2026-07-17T15:10:00+02:00

Najnowszy model Buds Air8 ma ambicję powalczyć o klientów nie tylko atrakcyjną ceną, ale również funkcjonalnością, która jeszcze niedawno była zarezerwowana dla znacznie droższych konstrukcji. Producent zastosował dwa przetworniki w każdej słuchawce, aktywną redukcję hałasu o deklarowanej skuteczności do 55 dB, obsługę kodeka LHDC 5.0, możliwość jednoczesnego połączenia z trzema urządzeniami oraz zestaw funkcji AI. Wszystko to kosztuje 349 zł.

Na papierze specyfikacja wygląda bardzo obiecująco, jednak w tej klasie cenowej często okazuje się, że nie wszystkie deklaracje producenta mają odzwierciedlenie w codziennym użytkowaniu. Sprawdziliśmy więc, czy realme Buds Air8 rzeczywiście wyróżniają się na tle konkurencji.

Design

realme Buds Air8 wyraźnie różnią się stylistycznie od poprzednich generacji słuchawek producenta. Etui ma bardziej kanciasty, minimalistyczny kształt i sprawia wrażenie bardziej eleganckiego. Projekt powstał we współpracy z japońskim projektantem Naoto Fukasawą, który odpowiada za koncepcję nazwaną Urban Wild Design. W praktyce oznacza to połączenie prostych linii z materiałami mającymi przypominać naturalne faktury.

Do wyboru przygotowano dwie wersje kolorystyczne: Master Gold oraz Master Grey. Górna część etui została pokryta materiałem przypominającym silikonową skórę, natomiast dolna ma matowe wykończenie z metaliczną powłoką ograniczającą pozostawianie odcisków palców. To rozwiązanie sprawdza się lepiej niż błyszczące obudowy, które po kilku minutach użytkowania zwykle pokrywają się smugami lub mikrorysami.

Same słuchawki mają klasyczną konstrukcję dokanałową z krótkimi pałąkami. Zewnętrzna część jest matowa, dzięki czemu powierzchnia pozostaje czysta nawet po dłuższym użytkowaniu, natomiast od strony ucha zastosowano błyszczące tworzywo. Producent deklaruje, że konstrukcja została przeprojektowana z myślą o wygodniejszym dopasowaniu do kanału słuchowego i rzeczywiście słuchawki dobrze trzymają się w uchu.

Pomaga w tym również dostępny w aplikacji realme Link test dopasowania wkładek. Po jego uruchomieniu słuchawki analizują szczelność ułożenia w uszach i podpowiadają, czy warto zmienić rozmiar silikonowych końcówek. Dobre dopasowanie ma znaczenie nie tylko dla wygody, ale również skuteczności aktywnej redukcji hałasu oraz jakości niskich tonów.

realme Buds Air8 mają certyfikat IP55, dlatego nie powinny mieć problemów z potem, kurzem czy lekkim deszczem. Warto jednak pamiętać, że odporność dotyczy samych słuchawek, a nie etui ładującego.

Sterowanie i aplikacja

Do konfiguracji słuchawek wykorzystywana jest aplikacja realme Link. Interfejs jest czytelny i pozwala na dostęp do wszystkich najważniejszych funkcji z jednego ekranu. Możemy przełączać tryby redukcji hałasu, wybierać ustawienia korektora, aktywować dźwięk przestrzenny, włączyć kodek LHDC 5.0 czy tryb gry. Dostępne jest również podbicie głośności oraz funkcja Dźwięk dynamiczny odpowiedzialna za dodatkową obróbkę brzmienia.

Na uwagę zasługuje możliwość jednoczesnego połączenia z trzema urządzeniami. To rozwiązanie spotykane znacznie rzadziej niż klasyczny multipoint obsługujący dwa urządzenia. W praktyce można pozostawić słuchawki sparowane jednocześnie ze smartfonem, komputerem i tabletem, bez konieczności każdorazowego ponownego parowania.

Aplikacja pozwala także dowolnie skonfigurować gesty dotykowe, uruchomić funkcję automatycznego wstrzymywania odtwarzania po wyjęciu słuchawki z ucha oraz automatycznego odbierania połączeń. Nie zabrakło również funkcji odnajdywania telefonu oraz trybu MindFlow z relaksującymi dźwiękami tła.

Producent dodał także funkcje AI. Słuchawki obsługują tłumaczenie rozmów twarzą w twarz oraz tłumaczenie na żywo, a także integrację z Gemini poprzez funkcję „Zapytaj AI”. Są to dodatki, z których większość użytkowników prawdopodobnie będzie korzystać sporadycznie, ale podczas zagranicznych wyjazdów lub rozmów w obcych językach mogą okazać się przydatne.

Pod względem możliwości aplikacja realme Link należy do najbardziej rozbudowanych w tej klasie cenowej. Warto jednak pamiętać, że bez jej zainstalowania nie wykorzystamy pełni możliwości słuchawek, ponieważ większość dodatkowych funkcji dostępna jest właśnie z jej poziomu.

Jakość brzmienia

Największą nowością w realme Buds Air8 jest zastosowanie dwóch przetworników w każdej słuchawce. Za niskie tony odpowiada 11-milimetrowy głośnik niskotonowy, natomiast wysokie częstotliwości odtwarza osobny 6-milimetrowy przetwornik. Takie rozwiązanie nadal jest rzadko spotykane w słuchawkach kosztujących 349 zł i pozwala lepiej rozdzielić poszczególne zakresy pasma.

Słuchawki obsługują kodeki SBC, AAC oraz LHDC 5.0, a także mają certyfikat Hi-Res Audio. Po włączeniu LHDC w aplikacji realme Link możliwe jest przesyłanie dźwięku o wyższej jakości, jednak należy pamiętać, że wymaga to kompatybilnego smartfona, a dodatkowo skraca czas pracy na baterii. Różnica względem standardowego AAC jest zauważalna przede wszystkim podczas słuchania materiałów o wysokiej jakości.

Domyślna charakterystyka brzmienia jest nastawiona na mocniejszy bas. W większości współczesnej muzyki sprawdza się to dobrze, jednak przy niektórych gatunkach niskie tony potrafią zdominować pozostałe pasmo. Na szczęście producent udostępnił kilka gotowych profili korektora oraz możliwość stworzenia własnych ustawień. Po zmianie ustawień EQ dźwięk staje się bardziej zrównoważony, a wokale i instrumenty zyskują na czytelności.

Do wyboru przygotowano między innymi profile Czysty bas, Wokal, Oryginalny dźwięk oraz Bass Boost. To właśnie ustawienia korektora mają największy wpływ na charakter brzmienia i warto poświęcić chwilę na ich dopasowanie do własnych preferencji. Sam najczęściej korzystałem z profilu Oryginalny dźwięk, który zapewnia najbardziej uniwersalne brzmienie, ale domyślnym trybem był Czysty bas.

Na plus należy zaliczyć akceptowalną separację instrumentów. Poszczególne dźwięki nie zlewają się ze sobą. Trudno jednak oczekiwać, aby słuchawki z tego segmentu były bardzo szczegółowe.

Producent przygotował również dźwięk przestrzenny oparty na modelu HRTF oraz funkcję Dynamic Audio. Szczególnie pierwsza z nich sprawdza się podczas oglądania filmów, ponieważ zwiększa wrażenie przestrzenności i kierunkowości dźwięków. Efekt nie zastępuje prawdziwego wielokanałowego systemu audio, ale podczas seansów czy gier potrafi zwiększyć immersję.

Aktywna redukcja hałasu i rozmowy głosowe

Realme deklaruje redukcję hałasu sięgającą 55 dB, co według producenta jest jedną z najwyższych wartości w tej klasie cenowej. Aktywna redukcja szumów działa adaptacyjnie i automatycznie dostosowuje swoją intensywność do warunków otoczenia. Dodatkowo słuchawki analizują sposób ułożenia w kanale słuchowym, aby ograniczyć pogorszenie skuteczności wynikające z niewłaściwego dopasowania.

W codziennym użytkowaniu ANC skutecznie ogranicza jednostajne dźwięki, takie jak szum klimatyzacji, komunikacji miejskiej czy ulicznego ruchu. Nie eliminuje ich całkowicie, ale pozwala wyraźnie odciąć się od otoczenia podczas słuchania muzyki lub podcastów. W najmocniejszym trybie część użytkowników może odczuwać charakterystyczny efekt lekkiego ciśnienia w uszach, dlatego warto dobrać poziom redukcji do własnych preferencji.

Do dyspozycji pozostaje również tryb przepuszczalności, który pozwala usłyszeć dźwięki otoczenia bez wyjmowania słuchawek z uszu. Sprawdza się podczas krótkich rozmów lub wtedy, gdy chcemy usłyszeć komunikaty na dworcu czy lotnisku.

Za rozmowy odpowiada system sześciu mikrofonów – po trzy w każdej słuchawce – wspomagany algorytmami AI odpowiedzialnymi za redukcję szumu otoczenia. Mikrofony dobrze radzą sobie nawet podczas rozmów prowadzonych na ruchliwej ulicy lub w czasie jazdy rowerem. Głos pozostaje czytelny, a odgłosy otoczenia są skutecznie tłumione, dzięki czemu realme Buds Air8 mogą być dobrym wyborem również dla osób często prowadzących rozmowy poza biurem.

Bateria

realme Buds Air8 należą do czołówki swojej klasy pod względem deklarowanego czasu pracy. Producent podaje, że pojedyncze ładowanie wystarcza nawet na 14 godzin odtwarzania muzyki, natomiast z wykorzystaniem etui całkowity czas działania wydłuża się do 58 godzin. Są to wartości osiągane przy wyłączonej aktywnej redukcji hałasu i w określonych warunkach testowych.

Podczas korzystania z ANC czas pracy jest krótszy, ale nadal pozostaje bardzo dobry - można liczyć na około 8 godzin odtwarzania muzyki na jednym ładowaniu. W codziennym użytkowaniu oznacza to, że nawet intensywnie korzystając ze słuchawek przez kilka godzin dziennie, etui trzeba będzie ładować dopiero po kilku dniach.

Na uwagę zasługuje również szybkie ładowanie. Producent deklaruje, że już 10 minut podłączenia do zasilania pozwala uzyskać energię wystarczającą nawet na 11 godzin odtwarzania. To bardzo praktyczne rozwiązanie dla osób, które zapomną naładować słuchawki przed wyjściem z domu.

Pełne naładowanie zestawu – słuchawek wraz z etui – zajmuje około dwóch godzin. Ładowanie odbywa się wyłącznie przewodowo przez złącze USB-C. Ładowania bezprzewodowego nie przewidziano, co przy cenie 349 zł trudno uznać za poważny mankament, choć część konkurentów zaczyna już oferować tę funkcję w nieco droższych modelach.

Podsumowanie

Realme Buds Air8 to jedne z ciekawszych słuchawek TWS w okolicach 350 zł. Producent oferuje dwa przetworniki w każdej słuchawce, obsługę kodeka LHDC 5.0 oraz certyfikat Hi-Res Audio. W połączeniu z rozbudowanymi możliwościami personalizacji w aplikacji realme Link pozwala to dopasować charakter brzmienia do własnych preferencji, zwłaszcza jeśli preferujemy basowe brzmienie i maksymalna analityczność nie jest naszym celem.

Drugim mocnym punktem jest aktywna redukcja hałasu. ANC skutecznie ogranicza odgłosy otoczenia, a sześć mikrofonów dobrze radzi sobie podczas rozmów głosowych nawet w głośniejszym otoczeniu. W codziennym użytkowaniu doceniłem również możliwość jednoczesnego połączenia z trzema urządzeniami, co nadal pozostaje rzadko spotykaną funkcją w tym segmencie cenowym.

Nie obyło się jednak bez kilku kompromisów. Domyślne strojenie dźwięku jest wyraźnie nastawione na mocny bas i dopiero zmiana ustawień korektora pozwala w pełni wykorzystać potencjał słuchawek. Brakuje ładowania bezprzewodowego.

Biorąc jednak pod uwagę cenę wynoszącą 349 zł, realme Buds Air8 wypadają bardzo korzystnie. Oferują funkcje, które jeszcze do niedawna były zarezerwowane dla znacznie droższych modeli, a ich największymi atutami są jakość dźwięku, bogate wyposażenie i długi czas pracy na baterii. Jeśli priorytetem jest możliwie najlepszy stosunek możliwości do ceny, są to słuchawki zdecydowanie warte uwagi.

Zalety

– dobra jakość dźwięku po odpowiednim dostrojeniu korektora
– dwa przetworniki w każdej słuchawce
– obsługa LHDC 5.0 i certyfikat Hi-Res Audio
– skuteczna aktywna redukcja hałasu
– dobra jakość rozmów dzięki sześciu mikrofonom
– możliwość jednoczesnego połączenia z trzema urządzeniami
– długi czas pracy na baterii
– szybkie ładowanie zapewniające do 11 godzin odtwarzania po 10 minutach ładowania
– rozbudowana aplikacja realme Link z wieloma opcjami personalizacji
– wygodna konstrukcja i certyfikat IP55

Wady

– brak ładowania bezprzewodowego
– domyślne strojenie dźwięku jest zbyt mocno nastawione na bas
– korzystanie z kodeka LHDC skraca czas pracy na baterii

Najnowsze HUAWEI FreeClip 2 S – nasze pierwsze wrażenia

2026-07-16T10:10:22+02:00

Huawei wprowadził do Polski nową wersję swoich najbardziej charakterystycznych słuchawek otwartych. HUAWEI FreeClip 2 S nie są całkowicie nowym modelem, lecz specjalną edycją zaprezentowanego wcześniej modelu FreeClip 2. Największą zmianą jest nowy projekt etui ładującego oraz dwa nowe warianty kolorystyczne – niebieski i srebrny.

To o tyle istotne, że w przypadku serii FreeClip wzornictwo od początku było równie ważne jak funkcjonalność. Słuchawki nadal przypominają bardziej element biżuterii niż klasyczne słuchawki TWS, a nowa wersja jeszcze mocniej podkreśla ten kierunek.

Nowe etui to największa zmiana

Patrząc na nowe słuchawki, trudno nie odnieść wrażenia, że główną nowością jest właśnie etui. Huawei całkowicie zmienił jego kształt. Zamiast klasycznego, owalnego pudełka znanego z wcześniejszych generacji otrzymujemy niewielkie, okrągłe etui inspirowane chyba puderniczką. Kształtem jest teraz znacznie bardziej zbliżone do kuli.

Producent podkreśla również wieloetapowy proces polerowania powierzchni. Efekt rzeczywiście widać na żywo – etui ma bardziej biżuteryjny charakter niż większość dostępnych na rynku słuchawek bezprzewodowych. Nowy projekt etui, w którym słuchawki nie zachodzą na siebie nawzajem, jest wygodniejszy w użyciu – słuchawki łatwiej wyjąć i włożyć w odpowiednie miejsce. Z drugiej strony kształt zbliżony do kuli powoduje, że etui mocniej wypycha kieszeń spodni czy koszuli i bardziej pasuje do damskiej torebki.

Same słuchawki zachowały charakterystyczną konstrukcję klipsa, która od początku wyróżniała serię FreeClip na tle konkurencji.

Konstrukcja, która ma wiernych fanów

Już przy okazji pierwszej generacji FreeClip zwracałem uwagę, że jest to jedno z najwygodniejszych rozwiązań w kategorii słuchawek otwartych. Konstrukcja nie blokuje kanału słuchowego, dzięki czemu użytkownik pozostaje w kontakcie z otoczeniem i może komfortowo korzystać ze słuchawek przez wiele godzin.

HUAWEI FreeClip 2 S wykorzystują ten sam koncept. Producent deklaruje wagę 5,1 g dla każdej słuchawki. Za stabilność odpowiada mostek C-Bridge wykonany z miękkiego silikonu oraz stopu z pamięcią kształtu.

Takie rozwiązanie sprawdza się szczególnie podczas spacerów, pracy biurowej, rozmów telefonicznych czy treningów, kiedy całkowite odcięcie od otoczenia nie jest pożądane. To również słuchawki, które wybieram, słuchając podcastów przed zaśnięciem.

Specyfikacja taka jak w poprzedniku

Pod względem technicznym HUAWEI FreeClip 2 S bazują na rozwiązaniach znanych z FreeClip 2. Producent zastosował 10,8-milimetrowe przetworniki z podwójną membraną oraz technologię dźwięku przestrzennego.

Do dyspozycji użytkownika pozostają również funkcje, które pojawiły się już w poprzedniej generacji:

sterowanie głośnością poprzez przesuwanie palcem po elemencie znajdującym się za małżowiną uszną
adaptacyjna regulacja głośności
możliwość jednoczesnego połączenia z dwoma urządzeniami
Bluetooth 6.0
personalizacja ustawień w aplikacji HUAWEI Audio Connect

Huawei deklaruje także odporność IP57 dla słuchawek oraz IP54 dla etui ładującego.

Brzmienie i codzienna obsługa

Dla mnie kluczowe jest to, że utrzymano najważniejszą funkcję z drugiej generacji, czyli pełną obsługę dotykową na obudowie za uchem. Zastosowane gesty pozwalają na:

podwójne dotknięcie: odtworzenie i zatrzymanie muzyki lub odebranie połączenia
potrójne dotknięcie: przejście do następnego utworu
przesunięcie palcem po obudowie: zmianę głośności

Brzmienie jest bardzo dobre w kategorii słuchawek otwartych. Nie można liczyć na taką samą ilość basu ani na taką samą szczegółowość jak w słuchawkach dokanałowych, nie mówiąc o tym, że zwykle i tak trudno byłoby je usłyszeć ze względu na szum otoczenia. To zastrzeżenia głównie pod kątem osób, które nigdy ze słuchawek otwartych nie korzystały. Dla mnie to wciąż słuchawki, których będę używał wielokrotnie częściej niż słuchawek jakiegokolwiek innego typu, ze względu na wygodę i praktyczność codziennego użytkowania.

Do 38 godzin pracy z etui

Czas pracy pozostaje jednym z mocniejszych punktów serii. HUAWEI FreeClip 2 S mają działać do 9 godzin na jednym ładowaniu i do 38 godzin po wykorzystaniu energii zgromadzonej w etui.

Producent podaje również, że 10 minut ładowania wystarcza na około 3 godziny odtwarzania muzyki.

Etui można ładować zarówno przewodowo przez USB-C, jak i bezprzewodowo.

Cena i oferta premierowa

Rekomendowana cena HUAWEI FreeClip 2 S wynosi 899 zł. W ramach promocji obowiązującej od 14 lipca do 16 sierpnia 2026 roku słuchawki można kupić za 799 zł.

Dodatkowo Huawei przygotował roczne wsparcie na wypadek zgubienia słuchawki. W okresie obowiązywania usługi użytkownik może jednorazowo kupić pojedynczą słuchawkę HUAWEI FreeClip 2 S lub FreeClip 2 z 50-procentową zniżką.

Na stronie Huawei dostępna jest również limitowana wersja zestawu z ozdobnymi zawieszkami biżuteryjnymi montowanymi na mostku C-Bridge.

Pierwsze wnioski

HUAWEI FreeClip 2 S wyglądają przede wszystkim na nową, bardziej stylową odsłonę FreeClip 2, a nie całkowicie nową generację słuchawek. Kluczowe parametry, takie jak czas pracy, konstrukcja, przetworniki czy odporność na wodę, pozostają bez zmian.

Największą nowością jest nowe etui oraz odświeżona stylistyka. Dla osób, które od początku polubiły koncepcję słuchawek otwartych Huawei i traktują je również jako element codziennego stylu, może to być wystarczający argument do zainteresowania się nową wersją. Z perspektywy specyfikacji wygląda jednak na to, że mamy do czynienia przede wszystkim z edycją specjalną modelu FreeClip 2, a nie jego następcą.

Test Shokz OpenDots 2 – teraz będą moimi głównymi słuchawkami do biegania

2026-07-15T10:04:56+02:00

Shokz przez lata był kojarzony przede wszystkim ze słuchawkami z przewodnictwem kostnym. Modele z pałąkiem biegnącym za głową stały się popularne wśród biegaczy, rowerzystów i osób, które podczas treningu nie chcą odcinać się od ruchu ulicznego. Firma została założona w Shenzhen w 2004 roku, a w 2011 roku weszła na rynek konsumenckich słuchawek jako AfterShokz. Pod koniec 2021 roku skróciła nazwę do Shokz. Na koncepcji otwartego ucha zbudowała niemal całe portfolio, ale dziś nie ogranicza się już do przewodnictwa kostnego.

W aktualnej ofercie Shokz są trzy wyraźne grupy produktów. Seria OpenRun pozostaje sportową linią z pałąkiem i przewodnictwem kostnym lub hybrydowym. OpenFit to klasyczne słuchawki open-ear z zaczepami prowadzonymi za uchem. OpenDots wykorzystują natomiast coraz popularniejszą konstrukcję clip-on: mały głośnik znajduje się przy wejściu do kanału słuchowego, moduł z baterią opiera się po drugiej stronie małżowiny, a oba elementy łączy elastyczny pałąk.

OpenDots 2 są obecnie flagowym modelem Shokz w tej ostatniej kategorii. Kosztują w Polsce 849 zł. Tańsze OpenDots Air są wycenione na 599 zł, a starsze OpenDots ONE nadal pozostają w sprzedaży za 799 zł. OpenDots 2 nie są więc propozycją budżetową. Są słuchawkami do codziennego słuchania, rozmów i sportu.

OpenDots 2 nie przesyłają muzyki przez kości czaszki. Za dźwięk odpowiadają klasyczne przetworniki powietrzne umieszczone bardzo blisko ucha. Mikrofon wykorzystujący przewodnictwo kostne służy natomiast do lepszego wyłapywania głosu podczas rozmów.

Konstrukcja jest mała, lekka i dobrze przemyślana

Jedna słuchawka waży 6,4 g. Od strony kanału słuchowego znajduje się zaokrąglony moduł głośnika, z tyłu ucha spoczywa niewielka beczułka z baterią, a pomiędzy nimi pracuje elastyczny JointArc. W jego wnętrzu umieszczono płytkę ze stopu niklu i tytanu, a miejsca stykające się ze skórą pokryto miękkim silikonem.

Słuchawki nie wchodzą do kanału słuchowego i nie korzystają z zaczepu prowadzonego nad uchem. Nie kolidują więc z okularami, czapką ani zausznikami sportowych okularów przeciwsłonecznych. Po założeniu głośnik powinien znajdować się tuż przed kanałem słuchowym, a moduł z baterią za uchem. W aplikacji przygotowano krótki, czytelny samouczek pokazujący prawidłowe ułożenie.

Nie ma słuchawki lewej i prawej. OpenDots 2 automatycznie rozpoznają, na którym uchu zostały założone, i odpowiednio przypisują kanały. Nie trzeba oglądać obudowy ani zastanawiać się, po której stronie powinna znaleźć się konkretna słuchawka. Można również korzystać tylko z jednej.

Wygoda jest największą zaletą OpenDots 2

Wszystkie dobre słuchawki clip-on potrafią być wygodne, ale OpenDots 2 należą do najlepszych konstrukcji, jakie nosiłem. Nacisk na małżowinę jest wystarczający, aby utrzymać słuchawkę podczas biegu, lecz nie powoduje bólu. Podczas siedzenia przy biurku i podczas treningu szybko przestawałem je czuć. Po chwili można zapomnieć, że nadal są na uszach.

To inny rodzaj komfortu niż w lekkich słuchawkach dokanałowych. Nie ma rozpierania kanału słuchowego, wilgoci pod silikonową końcówką ani potrzeby ciągłego poprawiania dopasowania. Nie ma też pałąka za głową, który może zahaczać o kołnierz, czapkę lub kaptur.

Podczas biegania OpenDots 2 pozostają stabilne. Nie przesuwają się wraz z potem i nie wymagają dociskania po każdym mocniejszym ruchu głową. Oczywiście kształt uszu jest indywidualny i przed zakupem warto je przymierzyć, ale elastyczny JointArc zapewnia dobry kompromis pomiędzy pewnym chwytem a brakiem ucisku.

To właśnie dlatego OpenDots 2 będą teraz moimi głównymi słuchawkami do biegania. Nie oferują najlepszego dźwięku ze wszystkich słuchawek, jakie można kupić za 849 zł, ale w czasie treningu połączenie stabilności, komfortu i kontaktu z otoczeniem jest ważniejsze niż absolutna jakość basu.

Etui jest wyjątkowo małe i wygodne

Etui waży 38,8 g, a cały zestaw 51,6 g. Obudowa jest zaokrąglona, łatwo mieści się w kieszeni spodni, saszetce lub pasie biegowym. Dla biegaczy ma to spore znaczenie. Duże etui potrafi przeszkadzać podczas dłuższego treningu.

Odkładanie słuchawek do ładowania jest bardzo wygodne. Ponieważ nie mają stałego podziału na lewą i prawą stronę, nie trzeba szukać odpowiedniego gniazda. Magnesy pewnie wciągają słuchawki na miejsce, a dioda na froncie informuje o stanie ładowania.

Etui można ładować przez USB-C oraz bezprzewodowo w standardzie Qi. Samo etui ma klasę odporności IP54, co nadal jest rzadkością. Można bez większego stresu umieścić je w pasie biegowym lub mokrych od potu spodenkach. Nie oznacza to jednak pełnej wodoszczelności i etui nie należy zanurzać.

Sterowanie jest całkiem udane

OpenDots 2 obsługuje się na dwa sposoby. Można dwukrotnie stukać w bok słuchawek lub ścisnąć tylny moduł pomiędzy palcami. W „beczułce” pracuje czujnik nacisku, który daje bardzo czytelne potwierdzenie wykonania gestu. Nie jest to prawdziwy mechaniczny przycisk, ale odczucie przypomina kliknięcie znacznie bardziej niż zwykły panel dotykowy.

Podczas biegu najczęściej korzystałem właśnie ze ściskania. Pojedyncze ściśnięcie może uruchamiać i zatrzymywać odtwarzanie albo odbierać połączenie, podwójne zmienia utwór lub odrzuca rozmowę, a przytrzymanie reguluje głośność. Funkcje można osobno przypisać do lewej i prawej strony.

Sterowanie dotykowe także działa dobrze, choć nadal wolałbym niewielki fizyczny przycisk na tylnej części obudowy. Przy intensywnym ruchu mechaniczny element zawsze daje większą pewność. Mimo tego obecny system oceniam bardzo wysoko. Liczba przypadkowych reakcji jest mała, a klik czujnika nacisku pozwala kontrolować muzykę bez wyjmowania telefonu.

Aplikacja Shokz jest prosta, ale oferuje wszystkie potrzebne ustawienia

Po pierwszym połączeniu aplikacja pokazuje poziom energii obu słuchawek oraz etui. Na ekranie głównym znajdują się przełącznik Dolby Audio, profile korektora, konfiguracja sterowania, parowanie wielopunktowe i funkcja wyszukiwania słuchawek.

Do wyboru są cztery podstawowe profile EQ: Standard, Vocal, Bass i Private. Ostatni ogranicza wyciek dźwięku i przydaje się w cichym biurze lub komunikacji. Można również utworzyć własny profil w pięciopasmowym korektorze. Smart EQ przeprowadza serię porównań A/B i na tej podstawie próbuje dopasować brzmienie do preferencji użytkownika.

Aplikacja pozwala zmienić działanie gestów dla każdej słuchawki, włączyć połączenie z dwoma urządzeniami, uruchomić sygnał pomagający znaleźć zgubioną słuchawkę oraz zaktualizować oprogramowanie. Interfejs jest czytelny, a ustawienia nie zostały ukryte w wielu poziomach menu.

Dźwięk jest gładki, przestrzenny i dobry na wiele godzin

W każdej słuchawce pracuje sferyczny moduł Bassphere 2.0 z dwoma przetwornikami o średnicy 11,8 mm. Shokz deklaruje, że współpracują one jak pojedynczy przetwornik 16 mm. MirrorPitch kieruje dźwięk w stronę kanału słuchowego, a DirectPitch ma ograniczać jego rozchodzenie się na zewnątrz.

Najlepszym określeniem brzmienia OpenDots 2 jest „jedwabiste”. Dźwięk jest gładki, nieagresywny i bardzo łatwy w odbiorze. Wokale są czytelne, środek pasma brzmi naturalnie, a wysokie tony nie męczą nawet przy długim słuchaniu. Scena jest szeroka jak na tak małe słuchawki.

Bas jest wyraźny i znacznie lepszy niż w starszych słuchawkach z przewodnictwem kostnym. Nie jest tylko zaznaczeniem rytmu. Ma sprężystość i potrafi nadać nagraniom odpowiednią masę. Nadal jednak trzeba pamiętać o fizycznych ograniczeniach konstrukcji open-ear. Najniższy subbas nie ma ciśnienia znanego z dobrze dopasowanych słuchawek dokanałowych, a mocne uderzenie w muzyce elektronicznej jest łagodniejsze.

OpenDots 2 nie są najlepszym wyborem dla osoby oczekującej koncertowej energii, agresywnego dołu i maksymalnego efektu w EDM. Brakuje im odrobiny pazura i szaleństwa. Z drugiej strony można ich słuchać godzinami bez zmęczenia.

Dolby Audio daje zauważalną poprawę

W moim przypadku najwięcej daje włączenie Dolby Audio. Po aktywacji dźwięk staje się większy, bardziej przestrzenny i lepiej wypełniony. Bas zyskuje masę, a wokale pozostają czytelne. Nie jest to pełny Dolby Atmos ze śledzeniem ruchu głowy, lecz dobrze dobrany tryb przetwarzania, który pasuje do otwartej konstrukcji.

Część użytkowników może preferować standardowe brzmienie lub własny korektor, ale przez większość testu korzystałem z Dolby Audio. W zwykłym trybie OpenDots 2 grają poprawnie i naturalnie. Po włączeniu Dolby łatwiej zapomnieć, że głośniki nie uszczelniają kanału słuchowego.

Nie są to słuchawki z ANC. Otwarty kanał słuchowy jest podstawą ich działania. Muzyka może nieco zamaskować szum klimatyzacji, wentylatora lub biura, ale jest to zwykłe zagłuszanie dźwięków otoczenia, a nie aktywna redukcja hałasu. To zaleta podczas biegania po mieście, spaceru, jazdy na rowerze w bezpiecznych warunkach i pracy, w której trzeba słyszeć współpracowników. To wada w metrze, pociągu, samolocie i na głośnej siłowni. W takich miejscach podcast może zostać przykryty przez hałas, a zwiększanie głośności odbiera część korzyści wynikających z otwartej konstrukcji.

Na głośny trening w klubie nadal wybrałbym klasyczne słuchawki dokanałowe z dobrym ANC. OpenDots 2 są natomiast znacznie lepsze na trening na zewnątrz, gdzie odcięcie od samochodów i rowerów byłoby niebezpieczne.

Rozmowy są mocną stroną

Każda słuchawka ma dwa mikrofony powietrzne i jeden mikrofon wykorzystujący przewodnictwo kostne. System adaptacyjnego formowania wiązki i redukcji szumu ma oddzielać głos od otoczenia.

W praktyce OpenDots 2 dobrze nadają się do rozmów telefonicznych i wideokonferencji. Otwarta konstrukcja pozwala jednocześnie słyszeć własny głos oraz osoby znajdujące się w pomieszczeniu, co jest wygodne podczas pracy. Można prowadzić rozmowę i nadal kontrolować, co dzieje się w domu lub w open space.

W spokojnym biurze i przy umiarkowanym hałasie rozmówcy słyszeli głos wyraźnie. W bardzo głośnym otoczeniu klasyczne słuchawki dokanałowe z mikrofonami umieszczonymi bliżej ust mogą wypaść lepiej, ale do codziennej pracy OpenDots 2 są praktyczniejsze niż wiele sportowych modeli z pałąkiem.

Czas pracy i łączność

Producent deklaruje do 10 godzin słuchania na jednym ładowaniu i do 40 godzin łącznie z etui. Pięć minut szybkiego ładowania ma zapewniać około dwóch godzin odtwarzania. Pełne naładowanie słuchawek trwa około godziny, a pustego etui przez kabel około dwóch godzin.

To bardzo dobre wartości jak na tak małą konstrukcję. Dziesięć godzin wystarcza na bieg ultra, długi dzień pracy lub kilka treningów. Małe etui sprawia, że dodatkowe trzy pełne ładowania można bez problemu mieć przy sobie.

OpenDots 2 korzystają z Bluetooth 6.1, obsługują połączenie z dwoma urządzeniami, Google Fast Pair i Microsoft Swift Pair. W praktyce wygodne jest równoczesne połączenie z telefonem oraz komputerem. Słuchawki automatycznie zatrzymują i wznawiają odtwarzanie po zdjęciu oraz ponownym założeniu.

Lista kodeków jest krótka: SBC i AAC. Nie ma kodeka wysokiej rozdzielczości ani specjalnego trybu o bardzo małym opóźnieniu. Przy otwartej konstrukcji brak kodeka hi-res nie jest dużym problemem, ale przy cenie 849 zł można oczekiwać bardziej kompletnej specyfikacji.

Odporność IP57 oznacza, że pot i deszcz nie powinny być zagrożeniem dla słuchawek. Nie są to jednak słuchawki do pływania. Do basenu Shokz ma osobną serię OpenSwim.

OpenDots 2, OpenDots Air czy OpenFit?

Najtrudniejszym konkurentem OpenDots 2 może być tańszy model tej samej marki. OpenDots Air kosztują o 250 zł mniej, ważą praktycznie tyle samo i oferują bardzo podobny komfort. Mają do 9 godzin pracy i 36 godzin z etui, dwa mikrofony zamiast trzech, nie obsługują ładowania Qi, a ich etui nie ma klasy odporności na wodę. Nie dostajemy także Dolby Audio i bardziej zaawansowanego układu Bassphere 2.0.

Jeżeli słuchawki mają być używane głównie do krótkiego biegania i podcastów, OpenDots Air mogą okazać się rozsądniejszym zakupem. Dopłata do OpenDots 2 ma sens, gdy mają zostać głównymi słuchawkami open-ear: do sportu, pracy i codziennej muzyki. Wtedy lepsze brzmienie, dłuższy czas pracy, mocniejsze zabezpieczenie, lepszy zestaw mikrofonów i ładowanie bezprzewodowe są odczuwalne.

Starsze OpenDots ONE nadal są bardzo podobne pod względem kształtu i komfortu. Nowa generacja poprawia odporność, mikrofony, sterowanie, szybkość ładowania i przede wszystkim brzmienie. Przy niewielkiej różnicy ceny wybrałbym OpenDots 2. OpenDots ONE stają się interesujące dopiero po wyraźnej obniżce.

W portfolio Shokz alternatywą są także modele OpenFit z klasycznym zaczepem za uchem. OpenFit Pro oferują jeszcze pełniejsze brzmienie i bardziej rozbudowane funkcje, ale są większe, droższe i mniej dyskretne. OpenDots 2 wygrywają minimalizmem, małym etui i tym, że po chwili niemal znikają na uszach.

Na rynku bezpośrednimi rywalami pozostają np. Huawei FreeClip 2, Bose Ultra Open Earbuds i Soundcore AeroClip. Różnią się charakterem dźwięku, sposobem sterowania, wielkością etui oraz ceną.

Podsumowanie

Shokz OpenDots 2 nie udają słuchawek dokanałowych z ANC. Ich zadaniem jest zapewnienie dobrego dźwięku bez zatykania uszu i bez odcinania użytkownika od otoczenia. W tej roli wypadają bardzo dobrze.

Największą zaletą jest komfort. Słuchawki są lekkie, stabilne i nie wymagają poprawiania podczas biegu. Małe etui łatwo zabrać na trening, odkładanie słuchawek do ładowania jest proste, a czujnik nacisku daje niemal tak dobrą kontrolę jak fizyczny przycisk. Aplikacja ma komplet potrzebnych ustawień, rozmowy są wyraźne, a czas pracy nie ogranicza nawet długich treningów.

Brzmienie jest gładkie, przestrzenne i przyjemne. Bas jest wyraźny, ale nie zapewnia uderzenia znanego z dobrych słuchawek dokanałowych. OpenDots 2 nie zastąpią modelu z ANC w metrze, samolocie lub na głośnej siłowni. Cena 849 zł jest wysoka, szczególnie przy istnieniu znacznie tańszych OpenDots Air.

Mimo tych ograniczeń to właśnie OpenDots 2 będą teraz moimi podstawowymi słuchawkami do biegania. Dlatego że podczas treningu nie trzeba o nich myśleć. Zakładam je, uruchamiam muzykę i po chwili zapominam, że mam je na uszach.

Najważniejsze zalety:

bardzo wysoki komfort i stabilność podczas biegania,
małe i lekkie etui z ładowaniem Qi,
dobre, gładkie brzmienie oraz przydatny tryb Dolby Audio,
skuteczne sterowanie czujnikiem nacisku,
automatyczne rozpoznawanie lewego i prawego ucha,
dobre rozmowy telefoniczne,
10 godzin pracy i 40 godzin z etui,
IP57 dla słuchawek i IP54 dla etui,
rozbudowana, czytelna aplikacja.

Najważniejsze wady:

wysoka cena,
brak ANC jest naturalnym, ale istotnym ograniczeniem,
bas nie ma mocy dobrych słuchawek dokanałowych,
tylko kodeki SBC i AAC,
w głośnym otoczeniu muzyka i podcasty są zagłuszane,
OpenDots Air oferują podobny komfort za znacznie mniejsze pieniądze.

Dane techniczne Shokz OpenDots 2:

konstrukcja: otwarta, clip-on, przewodnictwo powietrzne,
przetworniki: dwa 11,8 mm w module Bassphere 2.0,
pasmo przenoszenia: 100 Hz – 20 kHz,
kodeki: SBC, AAC,
łączność: Bluetooth 6.1, multipoint, Fast Pair, Swift Pair,
mikrofony: dwa powietrzne i jeden kostny w każdej słuchawce,
czas pracy: do 10 godzin, do 40 godzin z etui,
szybkie ładowanie: 5 minut = do 2 godzin słuchania,
ładowanie etui: USB-C i Qi,
odporność: IP57 słuchawki, IP54 etui,
masa: 6,4 g jedna słuchawka, 38,8 g etui, 51,6 g cały zestaw,
kolory: Pearl White, Grey, Black,
cena w Polsce: 849 zł.

Test Dreame T12 Pro – jeden sprzęt zamiast odkurzacza i mopa, ale nie do każdego domu

2026-07-14T09:06:01+02:00

Dreame T12 Pro kosztuje obecnie 1099 zł i łączy odkurzanie z aktywnym myciem podłogi. Nie jest jednak uniwersalnym odkurzaczem do całego domu. Nie wyczyści kanapy, schodów ani grubego dywanu. Jego zadanie jest węższe: szybko zebrać kurz, okruchy, włosy i rozlane płyny z twardych podłóg, a jednocześnie przetrzeć je czystą wodą z dodatkiem płynu. W mieszkaniu z panelami, zabezpieczonym drewnem, gresem lub płytkami takie rozwiązanie bardzo się sprawdza. Alternatywą jest tani parowy mop, ale on nie odkurza.

Najważniejsze zalety T12 Pro: urządzenie bardzo łatwo się prowadzi, skutecznie zbiera suche i mokre zabrudzenia, ma duży zbiornik na czystą wodę i może pracować niemal całkowicie na płasko. Brakuje mu oświetlenia z przodu (genialny dodatek w odkurzaczach pionowych), a masa 4,8 kg daje o sobie znać podczas podnoszenia i odstawiania na stację.

Konstrukcja i wygląd

Dreame T12 Pro jest jednym z ładniejszych odkurzaczy myjących. Smukły korpus, srebrno-szare wykończenie i ograniczona liczba widocznych elementów sprawiają, że urządzenie nie wygląda jak sprzęt, który trzeba po każdym użyciu chować do schowka lub garażu. Stacja jest niewielka, a całość może stać przy ścianie w kuchni lub korytarzu bez psucia wyglądu wnętrza.

Jakość wykonania oraz zastosowane materiały są bardzo dobre. Zbiorniki są dobrze spasowane, uchwyty nie wymagają siłowania się, a przyciski na rękojeści znajdują się pod kciukiem. Na wyświetlaczu widać wybrany tryb, stan akumulatora oraz komunikaty dotyczące braku czystej wody, pełnego zbiornika na brudną wodę, zablokowanej szczotki lub zatkanej rurki.

Podczas jazdy po podłodze urządzenie nie wydaje się za ciężkie, ponieważ rolka obraca się płynnie, a głowica łatwo zmienia kierunek. Waga staje się odczuwalna dopiero wtedy, gdy trzeba odkurzacz podnieść, przenieść przez próg albo precyzyjnie ustawić na podstawie ładującej.

Bardzo łatwe prowadzenie

T12 Pro prowadzi się zaskakująco lekko. Nie trzeba mocno pchać go przed sobą ani walczyć z głowicą podczas zawracania. Przegub pozwala skręcać głowicę w zakresie do 80 stopni, dlatego można sprawnie objeżdżać nogi stołu, krzesła i wąskie fragmenty kuchni.

To ważna cecha, bo odkurzacze myjące są zwykle znacznie cięższe od klasycznych modeli bezprzewodowych. Tutaj podczas normalnego sprzątania masa pozostaje dobrze ukryta. Można prowadzić urządzenie jedną ręką, a ruchy nie wymagają dużej siły.

Gorzej wygląda samo odstawianie. Korpus trzeba unieść i ustawić na stacji. Dla sprawnej osoby nie jest to duży problem, ale osoba starsza, drobna lub mająca słabsze ręce może odczuć 4,8 kg. T12 Pro nie jest też wygodnym sprzętem do przenoszenia między piętrami.

Odkurzanie i mycie w jednym przejściu

Dreame T12 Pro bardzo dobrze odkurza i myje twarde podłogi. Zbiera kurz, włosy, okruchy i drobne śmieci, a w tym samym czasie obracający się wałek przeciera podłoże wodą. Nie trzeba najpierw odkurzać, a później wyjmować klasycznego mopa.

Przy codziennych zabrudzeniach rezultat jest widoczny po jednym spokojnym przejeździe. Urządzenie nie rozrzuca okruchów przed głowicą i dobrze radzi sobie z brudem, który gromadzi się w kuchni, przedpokoju lub pod stołem. Deklarowana siła ssania wynosi 25 000 Pa, ale ważniejszy od samej liczby jest praktyczny efekt: podłoga po przejeździe jest czysta, a pozostająca na niej warstwa wody jest niewielka.

Do wyboru są cztery tryby: Smart, Eco, Turbo i samo ssanie. Smart jest najbardziej uniwersalny do codziennego sprzątania. Eco ogranicza zużycie energii i wody, Turbo zwiększa ssanie oraz ilość wody przy mocniejszych zabrudzeniach, a tryb ssania służy do zbierania większej ilości płynu bez dodatkowego mycia.

Mocno zaschnięte zabrudzenia nadal mogą wymagać kilku wolniejszych przejazdów albo krótkiego namoczenia. T12 Pro nie zmienia każdego trudnego śladu w czystą podłogę w ułamku sekundy, ale w codziennym sprzątaniu jest znacznie szybszy od zestawu odkurzacz plus mop.

Brakuje światła z przodu

Najbardziej odczuwalnym brakiem jest przednie oświetlenie. Lampka LED bardzo pomaga zobaczyć kurz, włosy i drobne okruchy przy listwach oraz pod meblami. W T12 Pro szczególnie jej brakuje, ponieważ możliwość sprzątania pod łóżkiem jest jedną z głównych zalet urządzenia.

Głowica wjeżdża w ciemne miejsce, ale użytkownik nie widzi dokładnie, gdzie pozostał kurz. Trzeba sprzątać bardziej metodycznie albo korzystać z oświetlenia w telefonie. Przy kolejnej generacji Dreame powinno dodać prostą diodę z przodu głowicy.

Pozycja na płasko naprawdę zmienia sposób sprzątania

T12 Pro można rozłożyć do kąta 180 stopni. W pozycji leżącej korpus ma około 9,85 cm wysokości, dlatego urządzenie wjeżdża pod wiele łóżek, sof i niskich szafek, pod które typowe odkurzacze myjące nie mają dostępu.

T12 Pro można wsunąć głęboko pod mebel i normalnie kontynuować odkurzanie oraz mycie.

W pozycji poziomej urządzenie nadal zbiera brudną wodę. Pojemność zbiornika na zużytą wodę spada wtedy z 500 do 350 ml, ale przy sprzątaniu pojedynczej przestrzeni pod łóżkiem nie stanowi to problemu. Przed zakupem warto jedynie zmierzyć prześwit pod meblami. Potrzebne jest około 10 cm wolnej przestrzeni.

Duży zbiornik na czystą wodę

Zbiornik na czystą wodę ma pojemność 1000 ml. To jedna z praktyczniejszych cech T12 Pro, ponieważ nie trzeba wracać do kranu po umyciu każdego pokoju. Napełnianie jest proste: zbiornik wysuwa się z dolnej części korpusu i łatwo mieści się pod kranem.

Do wody można dodać zatwierdzony przez producenta płyn czyszczący. Nie należy wlewać przypadkowych detergentów, alkoholu ani środków silnie pieniących, ponieważ piana może trafić do układu ssącego.

Producent deklaruje do 60 minut pracy w trybie Eco i do 40 minut w trybie Smart. Pełne ładowanie trwa około czterech godzin. Rzeczywisty czas zależy od wybranego trybu, ilości zabrudzeń i częstotliwości korzystania z Turbo, ale parametry są wystarczające do sprzątania mieszkania z przewagą twardych podłóg bez planowania kilku sesji ładowania.

Zbiornik na brudną wodę jest dobrze zaprojektowany

Po sprzątaniu trzeba opróżnić zbiornik na brudną wodę. Tego obowiązku nie eliminuje żaden cykl automatyczny, ale Dreame zaprojektowało pojemnik rozsądnie. Zbiornik łatwo się wyjmuje, a wewnętrzny separator oddziela większe śmieci od wody.

W praktyce należy wyjąć zgromadzone włosy, okruchy i inne zanieczyszczenia, wylać brudną wodę oraz przepłukać pojemnik. Nie jest to najprzyjemniejsza część korzystania z odkurzacza myjącego, ale w T12 Pro nie jest szczególnie uciążliwa. Elementy są duże, dostęp do wnętrza jest dobry, a do zestawu dołączono szczoteczkę do czyszczenia.

Zbiornik powinien być opróżniany od razu po sprzątaniu. Pozostawienie w nim brudnej wody i resztek na kilka godzin lub dni szybko prowadzi do nieprzyjemnego zapachu, niezależnie od działania funkcji samoczyszczenia.

Samoczyszczenie i suszenie wałka

Po ustawieniu odkurzacza na stacji można uruchomić cykl samoczyszczenia. Urządzenie przepłukuje wałek czystą wodą, obraca go i usuwa z niego część zabrudzeń. Producent deklaruje mycie i suszenie w temperaturze do 95 stopni Celsjusza.

Dostępne jest szybkie, pięciominutowe suszenie gorącym powietrzem oraz dłuższy cykl 30-minutowy. To ważne, ponieważ wilgotny wałek pozostawiony w zamkniętej głowicy może po pewnym czasie zacząć nieprzyjemnie pachnieć.

Nie jest przeznaczony do mieszkań z dużą liczbą dywanów

Dreame T12 Pro został zaprojektowany do twardych, odpornych na wodę powierzchni. Instrukcja wymienia między innymi płytki, winyl, marmur i zabezpieczone drewno. Nie jest to dobry wybór do domu, w którym dominują dywany i wykładziny dywanowe.

Urządzenie najlepiej pasuje do wnętrz, w których zdecydowaną większość powierzchni stanowią panele, deska, gres lub płytki, a dywany są małe i można je ominąć. W takim domu T12 Pro może przejąć większość codziennego sprzątania podłogi i wyraźnie skrócić cały proces.

Cena, opłacalność, podsumowanie

W momencie przygotowania testu Dreame T12 Pro kosztował w oficjalnym polskim sklepie 1099 zł. Za tę cenę otrzymujemy skuteczne odkurzanie i mycie, możliwość pracy na płasko, duży zbiornik na czystą wodę, samoczyszczenie oraz suszenie wałka gorącym powietrzem.

Nie jest to model wyposażony we wszystkie dodatki spotykane w najdroższych odkurzaczach myjących. Najważniejsze funkcje związane z samym sprzątaniem działają jednak bardzo dobrze.

Dreame T12 Pro jest bardzo dobrym wyborem do mieszkania lub domu z przewagą twardych podłóg.

Największym minusem w codziennym użyciu jest brak oświetlenia z przodu. Drugie ograniczenie ujawnia się przy odstawianiu na stację: 4,8 kg może być problemem dla słabszych osób. Trzeba też pamiętać, że po każdym sprzątaniu nadal należy opróżnić i przepłukać zbiornik na brudną wodę.

T12 Pro nie powinien być kupowany jako jedyny odkurzacz do domu pełnego dywanów. Jeżeli jednak większość powierzchni stanowią panele, płytki lub zabezpieczone drewno, urządzenie może realnie zastąpić dwa etapy sprzątania jednym przejazdem. Właśnie w takim zastosowaniu jego cena 1099 zł jest uzasadniona.

Zalety i wady

Zalety

Wady

bardzo skuteczne odkurzanie i mycie twardych podłóg
bardzo łatwe prowadzenie
praca na płasko i wysokość około 9,85 cm
duży, litrowy zbiornik na czystą wodę
wygodne czyszczenie zbiornika na brudną wodę
samoczyszczenie i suszenie wałka
atrakcyjny wygląd
długi czas pracy
dobrej jakości, czytelny wyświetlacz
można go awaryjnie stosować do płaskich wykładzin

brak oświetlenia z przodu
masa odczuwalna podczas podnoszenia i odstawiania
nie jest przeznaczony do dywanów

Najważniejsze dane techniczne

Cena w oficjalnym sklepie w chwili testu	1099 zł
Siła ssania	do 25 000 Pa
Moc znamionowa	315 W
Masa	4,8 kg
Pojemność zbiornika na czystą wodę	1000 ml
Pojemność zbiornika na brudną wodę	500 ml w pionie, 350 ml w pozycji leżącej
Czas pracy	do 60 min w Eco, do 40 min w Smart
Czas ładowania	około 4 godzin
Tryby pracy	Smart, Eco, Turbo, ssanie
Praca na płasko	180 stopni, wysokość korpusu około 9,85 cm
Samoczyszczenie i suszenie	mycie i suszenie wałka; szybkie suszenie około 5 min

Test Soundcore Boom 2 Plus – potężny głośnik imprezowy z mocą 140W

2026-07-14T08:35:00+02:00

Przenośne głośniki Bluetooth nie przestają być popularne i nadal zabieramy je na kemping, działkę czy nad jezioro, gdzie oprócz dźwięku liczy się także odporność na warunki atmosferyczne, długi czas pracy i wygoda transportu. Soundcore Boom 2 Plus należy do kategorii mocniejszych i dużych głośników. Producent obiecuje moc sięgającą 140 W, wyraźnie podkreślony bas, odporność IPX7, możliwość unoszenia się na wodzie oraz funkcję powerbanku. Wszystko to kosztuje obecnie 669 zł, czyli wyraźnie mniej niż wiele konkurencyjnych modeli o podobnych gabarytach. Czy za tę cenę idzie równie dobra jakość wykonania i brzmienie?

Design

Soundcore Boom 2 Plus od razu sprawia wrażenie głośnika stworzonego z myślą o użytkowaniu poza domem. To duża konstrukcja typu boombox z masywnym uchwytem ułatwiającym przenoszenie. Producent oferuje trzy wersje kolorystyczne: czarną Phantom Black, zieloną Adventure Green oraz niebieską Explorer Blue.

Obudowę wykonano z solidnego tworzywa sztucznego, a front chroni grill o charakterystycznym wzorze 3D. Całość wygląda nowocześnie, ale bez przesadnie agresywnej stylistyki. Na panelu sterowania producent umieścił następujące elementy:

przycisk zasilania służący do włączania oraz wyłączania głośnika Soundcore Boom 2 Plus
przycisk Bluetooth aktywujący tryb parowania z telefonem lub łączący dwa takie same modele w jeden bezprzewodowy system stereo
przycisk służący do zmniejszania głośności dźwięku
przycisk odtwarzania i pauzy, który pozwala na zatrzymywanie muzyki oraz przełączanie utworów
przycisk pozwalający na zwiększenie głośności odtwarzania
przycisk odpowiedzialny za efekty świetlne, dający możliwość przełączania pomiędzy stylami animacji lub całkowitego wyłączenia diod LED
przycisk trybu PartyCast 2.0, który umożliwia jednoczesną synchronizację muzyki i podświetlenia z maksymalnie setką kompatybilnych głośników
przycisk technologii BassUp 2.0, uruchamiający profil dźwiękowy ze wzmocnionymi najniższymi tonami

Po bokach umieszczono membrany pasywne otoczone podświetleniem LED. Efekty świetlne reagują na rytm muzyki, a ich wygląd oraz jasność można zmieniać z poziomu aplikacji Soundcore lub całkowicie wyłączyć, jeśli zależy nam na maksymalnym czasie pracy na baterii.

Na tylnej ściance, pod szczelną gumową osłoną, znajdują się port USB-C służący do ładowania głośnika i zasilania innych urządzeń oraz klasyczne wejście AUX 3,5 mm. Aby zachować odporność na wodę, osłona musi być dokładnie zamknięta.

Soundcore dołącza do zestawu odpinany pasek naramienny wykonany z plecionego materiału oraz przewód USB-C - USB-C o długości około 60 cm.

Dużym atutem jest wygodny uchwyt. Mimo że Boom 2 Plus nie należy do najmniejszych głośników, jego przenoszenie nie sprawia większego problemu. Warto jednak pamiętać, że rozmiary i masa są zauważalnie większe niż w przypadku typowych przenośnych modeli. To kompromis, na który producent zdecydował się, stawiając na mocniejsze nagłośnienie i głębszy bas. To model do nagłośnienia dużej imprezy na działce, a nie do słuchania muzyki na pikniku.

Specyfikacja i funkcje

Boom 2 Plus wykorzystuje układ stereo 2+2 składający się z dwóch głośników niskotonowych o mocy 50 W każdy oraz dwóch głośników wysokotonowych o mocy 20 W. Według deklaracji producenta standardowa moc zestawu wynosi 100 W, natomiast po aktywowaniu technologii BassUp 2.0 wzrasta do maksymalnie 140 W.

Łączność bezprzewodową zapewnia Bluetooth 5.3, a osoby preferujące przewodowe źródła dźwięku mogą skorzystać z wejścia AUX. Głośnik współpracuje również z aplikacją Soundcore, która daje znacznie większe możliwości konfiguracji niż same przyciski na obudowie.

Największą zaletą aplikacji jest rozbudowany korektor graficzny z możliwością tworzenia własnych ustawień oraz zapisania ich do późniejszego wykorzystania. Do dyspozycji są również gotowe profile dźwięku, dzięki czemu można łatwo dopasować charakter brzmienia do rodzaju muzyki lub miejsca odsłuchu.

Producent przewidział także możliwość sparowania dwóch głośników Boom 2 Plus w parę stereo. Dostępna jest również funkcja PartyCast 2.0 pozwalająca zsynchronizować ponad 100 kompatybilnych głośników Soundcore podczas większych imprez – zapewne chodzi wówczas o nagłośnienie Stadionu Narodowego.

Boom 2 Plus spełnia normę IPX7, dlatego jest odporny na deszcz, zachlapania i przypadkowe wpadnięcie do wody. Co więcej, głośnik rzeczywiście utrzymuje się na powierzchni, dzięki czemu sprawdzi się podczas wypoczynku nad jeziorem lub przy basenie.

Producent wyposażył go również w funkcję powerbanku. Za pomocą portu USB-C można ładować smartfon lub inne urządzenia z mocą do 10 W, co bywa przydatne podczas dłuższych wyjazdów z dala od gniazdka.

Brzmienie

Soundcore Boom 2 Plus to głośnik nastawiony przede wszystkim na granie w plenerze i podczas spotkań w większym gronie. Nie próbuje oferować całkowicie neutralnego przekazu. Producent postawił na mocny, efektowny dźwięk z wyraźnie zaakcentowanym dołem pasma.

Największe wrażenie robi bas. Dwa głośniki niskotonowe potrafią wygenerować naprawdę dużo energii, a po aktywowaniu funkcji BassUp 2.0 niskie tony stają się jeszcze bardziej wyraziste. Na otwartej przestrzeni taki charakter sprawdza się bardzo dobrze, ponieważ bas nie ginie. W pomieszczeniach sytuacja wygląda nieco inaczej. Jeśli głośnik stoi blisko ściany lub w narożniku, niskich tonów potrafi być aż za dużo. W takich warunkach rozsądniej jest wyłączyć BassUp albo skorzystać z korektora w aplikacji. Niewątpliwie jednak, jeśli ktoś lubi słyszeć, ale i czuć wyraźny bas, to Soundcore Boom 2 Plus go nie rozczaruje.

Mimo rozrywkowego charakteru dźwięku Boom 2 Plus nie ogranicza się wyłącznie do mocnego basu. Wysokie tony pozostają wyraźne, a całość brzmi zazwyczaj czysto nawet przy głośniejszym słuchaniu. Średnica nie jest tak eksponowana jak dół pasma, dlatego wokale i część instrumentów bywają nieco cofnięte, jednak nie przeszkadza to podczas słuchania muzyki elektronicznej, rockowej, hip-hopowej czy popowej, czyli gatunków, do których ten głośnik został wyraźnie dostrojony. Natrafiłem jednak na jeden utwór, w którym wysokie partie wokalne miały nieprzyjemne dla ucha syczenie – był to „Knights of Cydonia” zespołu Muse. Miało to jednak miejsce podczas słuchania przy dużej głośności i z niewielkiej odległości od głośnika.

Dużym plusem jest zachowanie przy wysokich poziomach głośności. Boom 2 Plus potrafi nagłośnić naprawdę sporą przestrzeń. To jedna z cech, która odróżnia go od wielu mniejszych i tańszych konstrukcji.

Aplikacja Soundcore daje spore możliwości dopasowania charakterystyki dźwięku. Oprócz gotowych ustawień producent udostępnia wielopasmowy korektor, dzięki któremu można samodzielnie zmienić charakter brzmienia. To przydatne rozwiązanie, ponieważ pozwala przygotować osobne ustawienia do słuchania muzyki w domu i na zewnątrz.

W codziennym użytkowaniu Bluetooth działa stabilnie i nie sprawia problemów z odtwarzaniem muzyki z popularnych serwisów streamingowych. Parowanie przebiega szybko, a opóźnienia podczas oglądania filmów są na tyle niewielkie, że nie przeszkadzają podczas normalnego korzystania.

Bateria

Producent wyposażył głośnik w ogniwo o pojemności 7500 mAh / 7,3 V, co według deklaracji pozwala na maksymalnie 20 godzin pracy na jednym ładowaniu. Dotyczy to jednak odtwarzania przy głośności 50%, z wyłączonym trybem BassUp oraz efektami świetlnymi.

W praktyce czas działania zależy przede wszystkim od sposobu użytkowania. Korzystanie z wysokiej głośności, podświetlenia LED oraz wzmocnienia basu wyraźnie zwiększa zużycie energii, dlatego podczas imprezy na świeżym powietrzu można spodziewać się zauważalnie krótszego czasu pracy, niż podaje producent.

Na plus należy zaliczyć szybkie ładowanie. Po podłączeniu ładowarki USB-C Power Delivery o mocy 30 W pełne uzupełnienie energii zajmuje około 3 godzin.

Podsumowanie

Soundcore Boom 2 Plus to model zaprojektowany między innymi z myślą o słuchaniu muzyki na świeżym powietrzu. Duża moc, mocno zaakcentowany bas oraz wysoka głośność sprawiają, że w takich zastosowaniach czuje się znacznie lepiej niż typowe, kompaktowe głośniki Bluetooth.

Jednocześnie producent nie ograniczył się wyłącznie do wysokiej mocy. Boom 2 Plus ma dopracowaną aplikację z rozbudowanym korektorem dźwięku, możliwość stworzenia pary stereo, funkcję PartyCast 2.0, ładowanie przez USB-C oraz funkcję powerbanku. Do tego dochodzi odporność IPX7 i możliwość unoszenia się na wodzie, co rzeczywiście zwiększa jego uniwersalność podczas letnich wyjazdów.

Nie jest to jednak konstrukcja pozbawiona kompromisów. Duże rozmiary i masa oznaczają, że trudno traktować go jako głośnik, który bez zastanowienia wrzucimy do plecaka. Charakterystyka dźwięku również nie będzie odpowiadała każdemu. Osoby preferujące możliwie neutralne brzmienie mogą uznać, że bas jest zbyt mocno eksponowany, choć dzięki rozbudowanemu korektorowi można go skorygować. To głośnik przede wszystkim do słuchania energetycznej muzyki.

W cenie 669 zł Boom 2 Plus prezentuje się bardzo atrakcyjnie. Oferuje głośność i jakość brzmienia często spotykane dopiero w modelach kilkaset złotych od niego droższych. Jeśli szukacie dużego głośnika Bluetooth przede wszystkim do głośnego słuchania muzyki podczas imprez na świeżym powietrzu, będzie to jeden z ciekawszych wyborów w swoim segmencie cenowym.

Zalety

bardzo wysoka głośność i duży zapas mocy
mocny, głęboki bas z funkcją BassUp 2.0
dobra jakość dźwięku nawet przy wysokich poziomach głośności
odporność na wodę zgodna z normą IPX7 i możliwość unoszenia się na wodzie
szybkie ładowanie USB-C z mocą do 30 W
funkcja powerbanku 10 W
rozbudowana aplikacja z wielopasmowym korektorem EQ
możliwość stworzenia pary stereo oraz obsługa PartyCast 2.0
efektowne podświetlenie LED z możliwością personalizacji
atrakcyjna cena wynosząca 669 zł

Wady

duże gabaryty i masa utrudniają częste przenoszenie
domyślne strojenie mocno eksponuje bas, co nie każdemu przypadnie do gustu podczas słuchania, zwłaszcza w pomieszczeniach
sporadycznie, w określonej kombinacji utworu, otoczenia i głośności wysokie tony potrafią wpadać w syczenie

Samsung Galaxy A27 5G – więcej AI, nowy procesor i ekran z mniejszym wycięciem – nasze pierwsze wrażenia

2026-07-10T15:13:00+02:00

Samsung Galaxy A27 5G jest następcą bardzo popularnego modelu Galaxy A26 i na pierwszy rzut oka wygląda niemal identycznie. Producent wprowadził jednak kilka istotnych zmian. Najbardziej widoczną jest zastąpienie charakterystycznego wycięcia w kształcie litery U bardziej nowoczesnym otworem na przedni aparat, a wewnątrz znalazł się procesor Snapdragon 6 Gen 3. Telefon otrzymał również rozszerzony pakiet funkcji Awesome Intelligence oraz długie, sześcioletnie wsparcie aktualizacjami. Nie wszystkie zmiany można jednak uznać za krok naprzód. Galaxy A27 5G kosztuje 1529 zł w wersji 6/128 GB oraz 1919 zł za wariant 8/256 GB. Sprawdziliśmy, czy w tej cenie jest lepszym wyborem od swojego poprzednika.

Design

Galaxy A27 5G zachował charakterystyczny wygląd serii Galaxy A z płaską ramką i pionowo rozmieszczonymi aparatami. Największą zmianą jest przedni panel. Zamiast wycięcia w kształcie litery U zastosowano niewielki otwór na aparat do selfie, dzięki czemu telefon wygląda nowocześniej i bardziej przypomina droższe modele producenta.

Smartfon ma wymiary 162,4 × 78,2 × 7,8 mm i waży 200 g. Dostępny jest w trzech wersjach kolorystycznych: czarnej, niebieskiej oraz różowej.

Największą zmianą, która nie wszystkim przypadnie do gustu, jest obniżenie klasy odporności. Galaxy A27 spełnia normę IP64, co oznacza odporność na kurz oraz zachlapania wodą. To jednak wyraźnie mniej niż IP67 oferowane przez Galaxy A26. W praktyce telefon nadal nie powinien obawiać się deszczu, ale nie jest już przystosowany do zanurzenia w wodzie.

Czytnik linii papilarnych nadal znajduje się w przycisku zasilania na bocznej krawędzi. To sprawdzone rozwiązanie, które działa szybko i pewnie. W codziennym użytkowaniu nie sprawia problemów i bez trudu rozpoznaje odcisk palca już przy pierwszym dotknięciu.

Samsung pozostał również przy pojedynczym głośniku multimedialnym. Galaxy A27 nie oferuje głośników stereo, co w tej cenie zaczyna być coraz bardziej problematyczne. Sam dźwięk jest wystarczająco głośny do oglądania filmów czy prowadzenia rozmów, ale brakuje mu przestrzenności i głębi, którą zapewniają zestawy stereo.

Telefon obsługuje dwie karty nanoSIM, ale drugi slot jest współdzielony z kartą microSD. Oznacza to konieczność wyboru pomiędzy korzystaniem z dwóch numerów telefonu a możliwością rozszerzenia pamięci o kartę do 2 TB.

Wyświetlacz

Galaxy A27 otrzymał 6,7-calowy wyświetlacz Super AMOLED o rozdzielczości Full HD+ (1080 × 2340 pikseli) oraz częstotliwości odświeżania do 120 Hz. Producent zastosował nowy ekran Infinity-O z niewielkim otworem na aparat. Nie jest to rewolucyjna zmiana, ale ujednolica estetykę z wyższymi modelami tego producenta.

Sam panel prezentuje bardzo dobrą jakość obrazu. Kolory są żywe, kontrast wysoki, a czerń głęboka – dokładnie tego można oczekiwać od ekranów AMOLED Samsunga. To jeden z mocniejszych elementów telefonu i trudno mieć do niego większe zastrzeżenia.

Odświeżanie 120 Hz zapewnia płynne przewijanie interfejsu i stron internetowych. Telefon dobrze wykorzystuje możliwości wyświetlacza podczas codziennej pracy, dzięki czemu animacje są płynne, a korzystanie z systemu sprawia przyjemniejsze wrażenie niż w modelach z ekranami 60 Hz.

Podobnie jak w innych tańszych smartfonach, nie ma tu technologii dostosowania odświeżania do wyświetlanych treści, czyli LTPO. Samsung nie wspomina nic o wsparciu HDR.

Specyfikacja i system

Galaxy A27 5G otrzymał procesor Qualcomm Snapdragon 6 Gen 3 wykonany w litografii 4 nm. To jedna z najważniejszych zmian w porównaniu do Galaxy A26, który korzystał z układu Exynos 1380. Nowy Snapdragon nie oznacza rewolucji wydajnościowej - to model mający premierę w 2024 roku. Samsung oferuje telefon w dwóch wersjach pojemności pamięci: 6 GB RAM i 128 GB pamięci lub 8 GB RAM i 256 GB pamięci. W obu przypadkach pamięć można rozszerzyć kartą microSD o pojemności do 2 TB, co jest coraz większą rzadkością i występuje głównie w tańszych smartfonach.

W benchmarku AnTuTu Galaxy A27 uzyskał 812 155 punktów. Nie jest to wynik, który imponuje na tle telefonów wyposażonych w procesory Snapdragon 8s Gen 4 czy Dimensity 8400. Nie da się ukryć, że w niewiele wyższej cenie telefony POCO oferują znacznie wyższą wydajność. Telefon działa akceptowalnie podczas przeglądania internetu, korzystania z komunikatorów czy oglądania filmów. Nadal można zauważyć charakterystyczne dla One UI krótkie przycięcia podczas uruchamiania bardziej wymagających aplikacji lub zaraz po odblokowaniu telefonu po dłuższym czasie bezczynności. Nie zdarza się to jednak często i podczas normalnego użytkowania Galaxy A27 pozostawia pozytywne wrażenie.

Telefon obsługuje sieci 5G oraz Wi-Fi 5 (802.11ac), Bluetooth 5.3 i NFC. Nie znajdziemy natomiast nadajnika podczerwieni. Lokalizacja wykorzystuje systemy GPS, GLONASS, Galileo, BeiDou oraz QZSS.

Na pokładzie znalazł się zestaw podstawowych czujników obejmujący:

– akcelerometr
– żyroskop
– czujnik światła
– czujnik geomagnetyczny (kompas)
– boczny czytnik linii papilarnych
– wirtualny czujnik zbliżeniowy

Galaxy A27 pracuje pod kontrolą systemu Android 16 z nakładką One UI 8.5. Egzemplarz testowy miał zainstalowane poprawki zabezpieczeń z 1 lipca 2025 roku. Samsung ponownie należy do ścisłej czołówki pod względem długości wsparcia. Producent deklaruje sześć kolejnych wersji Androida oraz sześć lat aktualizacji zabezpieczeń liczonych od globalnej premiery urządzenia. Za ochronę poufnych danych odpowiada Samsung Knox Vault.

Największe zmiany względem poprzednika dotyczą pakietu Awesome Intelligence. Galaxy A27 otrzymał więcej funkcji AI niż Galaxy A26, a część z nich została rozbudowana.

Circle to Search pozwala teraz zaznaczyć jednocześnie kilka elementów znajdujących się na ekranie. Można wyszukiwać równocześnie kilka produktów lub obiektów bez konieczności wykonywania kolejnych wyszukiwań.

Gumka do usuwania obiektów została ulepszona i skuteczniej usuwa niechciane elementy ze zdjęć, starając się jednocześnie zachować naturalny wygląd tła. Funkcja nadal działa automatycznie i nie wymaga ręcznej edycji.

Sugestie dotyczące edytowania analizują fotografie zapisane w galerii i proponują poprawki, które mogą poprawić końcowy efekt zdjęcia.

Filtry niestandardowe umożliwiają tworzenie własnych filtrów na podstawie zdjęć zapisanych w galerii. Telefon analizuje kolorystykę wybranego zdjęcia i pozwala zastosować podobny styl do kolejnych fotografii.

Samsung rozszerzył również wybór asystentów AI. Użytkownik może korzystać nie tylko z Google Gemini, ale również z Bixby oraz Perplexity. Dzięki temu łatwiej dopasować sposób działania sztucznej inteligencji do własnych preferencji.

Nowością jest także funkcja Odczytaj na głos, która potrafi odczytywać artykuły internetowe oraz inne treści wyświetlane na ekranie.

Rozbudowano również możliwości aplikacji Dyktafon. Funkcja Transkrypcja głosu automatycznie zamienia nagrania na tekst, potrafi rozpoznawać wielu rozmówców, generować podsumowania oraz tłumaczyć zapis rozmowy na inne języki. To rozwiązanie może okazać się przydatne podczas spotkań, wykładów czy wywiadów.

Pod względem oprogramowania Galaxy A27 należy do najlepiej wyposażonych smartfonów w swoim segmencie.

Samsung nie tylko zapewnia długie wsparcie aktualizacjami, ale również konsekwentnie przenosi kolejne funkcje AI z droższych modeli do serii Galaxy A. Warto jednak pamiętać, że lista funkcji AI w serii Galaxy S jest mimo wszystko znacznie dłuższa, a One UI nie działa równie płynnie jak na wyższych modelach smartfonów.

Zestaw aparatów

Samsung nie zdecydował się na zmiany w głównym aparacie, natomiast zmodyfikował pozostałe elementy zestawu fotograficznego. Największą nowością jest 12-megapikselowy aparat do selfie, który zastąpił 13-megapikselową jednostkę z Galaxy A26. Producent deklaruje, że nowa matryca lepiej radzi sobie z rejestrowaniem szerszego zakresu tonalnego, dzięki czemu twarze wyglądają bardziej naturalnie, zwłaszcza przy trudniejszym oświetleniu. Jednocześnie rozdzielczość aparatu ultraszerokokątnego została obniżona z 8 do 5 megapikseli.

Specyfikacja aparatów prezentuje się następująco:

– 50 MP, OIS – aparat główny
– 5 MP – aparat ultraszerokokątny
– 2 MP – aparat makro
– 12 MP – przedni aparat do selfie

Samsung nie podaje bardziej szczegółowych parametrów obiektywów, takich jak jasność czy wielkość matryc, poza informacją o optycznej stabilizacji obrazu w aparacie głównym.

W praktyce główny aparat pozostaje najmocniejszym elementem zestawu fotograficznego. W dobrym oświetleniu wykonuje szczegółowe zdjęcia z atrakcyjną kolorystyką i szerokim zakresem dynamicznym. Charakterystyczne dla Samsunga nasycone barwy nadal są obecne, jednak nie sprawiają wrażenia przesadzonych. Automatyczny HDR dobrze radzi sobie z jasnym niebem i cieniami, dzięki czemu zdjęcia zwykle nie wymagają dodatkowej obróbki.

Optyczna stabilizacja obrazu pomaga podczas fotografowania po zmroku. Dzięki niej łatwiej uzyskać ostre fotografie bez poruszenia.

Znacznie słabiej prezentuje się aparat ultraszerokokątny. Obniżenie rozdzielczości do 5 MP jest zauważalne przede wszystkim po powiększeniu zdjęć. Liczba detali jest mniejsza, a fotografie mają wyraźnie niższą szczegółowość. Do okazjonalnych zdjęć krajobrazów czy architektury aparat nadal wystarczy, ale trudno uznać tę zmianę za krok naprzód.

Aparat makro o rozdzielczości 2 MP pełni przede wszystkim rolę wypełnienia wyspy aparatu trzecim obiektywem, aby wyspa wyglądała tak jak w droższych modelach tego producenta. Najlepsze efekty uzyskuje przy bardzo dobrym oświetleniu, natomiast jego praktyczna użyteczność pozostaje ograniczona.

Nowy aparat przedni oferuje bardziej naturalne odwzorowanie kolorów skóry i lepiej radzi sobie z kontrastowymi scenami niż rozwiązanie zastosowane w poprzedniku. Selfie wyglądają bardziej naturalnie, szczególnie podczas fotografowania w świetle dziennym.

Galaxy A27 nagrywa filmy maksymalnie w rozdzielczości 4K przy 30 kl./s. Dostępna jest również optyczna stabilizacja obrazu, która skutecznie ogranicza drgania podczas chodzenia. Materiały wideo są szczegółowe i dobrze odwzorowują kolory, choć po zmroku ilość szumów wyraźnie rośnie, co jest typowe dla smartfonów z tej półki cenowej.

Bateria

Samsung pozostawił akumulator o pojemności 5000 mAh, który od kilku lat jest standardem w serii Galaxy A. Telefon obsługuje przewodowe ładowanie o mocy do 25 W. Producent nie przewidział ładowania bezprzewodowego, co w tej klasie cenowej nie jest zaskoczeniem.

Podczas mojego testu polegającego na ciągłym odtwarzaniu materiałów z YouTube Galaxy A27 po 13 godzinach i 49 minutach nadal miał 42% energii. Oznacza to, że zużył jedynie 58% baterii, co przekłada się na bardzo dobry wynik i pozwala oszacować całkowity czas odtwarzania wideo na około 24 godziny podczas ciągłego strumieniowania z sieci.

W codziennym użytkowaniu oznacza to bezproblemowy dzień intensywnej pracy, a przy umiarkowanym korzystaniu z telefonu osiągnięcie dwóch dni pracy na jednym ładowaniu nie powinno stanowić problemu.

Ładowanie nie należy natomiast do najmocniejszych stron Galaxy A27. Maksymalna moc 25 W jest dziś po prostu słaba, szczególnie w porównaniu z konkurencją oferującą ładowanie 45, 67 czy nawet 90 W. W efekcie pełne naładowanie akumulatora trwa zauważalnie dłużej niż w wielu konkurencyjnych smartfonach kosztujących podobne pieniądze.

Porównanie z zeszłorocznym Samsungiem Galaxy A26

Galaxy A27 to ewolucja w porównaniu do poprzednika. Samsung odświeżył wygląd, wymienił procesor i rozbudował oprogramowanie, ale podjął też decyzje, które trudno uznać za korzystne.

Zmiany na lepsze:

wyświetlacz z nowoczesnym otworem na aparat (Infinity-O) zamiast budżetowego wcięcia w kształcie litery U
zastosowanie układu Snapdragon 6 Gen 3 zamiast Exynosa 1380
rozbudowany pakiet funkcji sztucznej inteligencji, obejmujący Circle to Search, asystentów Gemini i Perplexity oraz dyktafon z automatyczną transkrypcją i tłumaczeniem
nowy aparat do selfie 12 MP zapewniający naturalniejsze odwzorowanie kolorów skóry i lepsze działanie w trudnym oświetleniu

Zmiany na gorsze:

obniżenie normy uszczelnienia z IP67 na IP64, co oznacza brak pełnej odporności na zanurzenie w wodzie, a jedynie na zachlapania
spadek rozdzielczości aparatu ultraszerokokątnego z 8 MP do 5 MP, co przekłada się na mniej szczegółowe fotografie

Bez zmian pozostały kluczowe parametry, takie jak 6,7-calowy ekran Super AMOLED 120 Hz, akumulator o pojemności 5000 mAh, ładowanie 25 W, gniazdo na karty microSD oraz sześcioletnie wsparcie aktualizacjami. Biorąc to pod uwagę, przesiadka z Galaxy A26 ma niewiele sensu, a przy zakupie nowego telefonu wybór między tymi dwiema generacjami wiąże się z koniecznością pójścia na kompromis.

Podsumowanie

Galaxy A27 5G wnosi niewielkie zmiany i niestety nie wszystkie na lepsze. Samsung poprawił wygląd telefonu, stosując nowoczesny wyświetlacz Infinity-O, wymienił procesor na Snapdragona 6 Gen 3 oraz znacząco rozbudował możliwości pakietu Awesome Intelligence. W codziennym użytkowaniu smartfon działa akceptowalnie, oferuje bardzo dobry ekran AMOLED, długie wsparcie aktualizacjami i bardzo dobry czas pracy na baterii. W moim teście niemal czternaście godzin ciągłego odtwarzania YouTube pozostawiło jeszcze 42% energii.

Nie wszystkie decyzje Samsunga można jednak pochwalić. Obniżenie klasy odporności z IP67 do IP64 trudno uznać za dobrą zmianę, podobnie jak zastosowanie 5-megapikselowego aparatu ultraszerokokątnego zamiast wcześniejszej jednostki 8 MP. Rozczarowuje również pozostawienie pojedynczego głośnika oraz ładowania o mocy 25 W, które na tle konkurencji nie robi już pozytywnego wrażenia.

Galaxy A27 kosztuje 1529 zł za wersję 6/128 GB oraz 1919 zł za wariant 8/256 GB. To rozsądnie wyceniony smartfon dla osób szukających dobrze działającego telefonu z długim wsparciem producenta i rozbudowanymi funkcjami AI. Trudno jednak nie zauważyć, że część zmian względem Galaxy A26 ma charakter kompromisów, dlatego decyzję o zakupie warto poprzedzić porównaniem obu modeli.

Zalety:

– bardzo dobrej jakości ekran Super AMOLED 120 Hz
– nowoczesny wyświetlacz Infinity-O bez wycięcia w kształcie litery U
– płynnie działający Snapdragon 6 Gen 3
– długie wsparcie: 6 wersji Androida i 6 lat aktualizacji zabezpieczeń
– rozbudowany pakiet funkcji Awesome Intelligence
– szybki i pewnie działający czytnik linii papilarnych w przycisku zasilania
– bardzo dobry czas pracy na baterii
– możliwość rozszerzenia pamięci kartą microSD do 2 TB

Wady:

– obniżenie odporności z IP67 do IP64 w porównaniu do Galaxy A26
– słabszy aparat ultraszerokokątny niż w poprzedniku
– brak głośników stereo
– ładowanie 25 W jest już słabe
– brak ładowania bezprzewodowego

Nasz test najnowszego Dreame Z30 AquaCycle Pro – tym razem jest stacja dokująca

2026-07-09T14:51:00+02:00

Dreame Z30 AquaCycle Pro jest sprzętem, który bardzo łatwo źle ocenić po samej nazwie. Można założyć, że to po prostu kolejna wersja Z30 z końcówką do mycia podłóg. W praktyce najważniejsza zmiana jest gdzie indziej. Wersja Pro dostała stację dokującą, która nie tylko ładuje odkurzacz i porządkuje akcesoria, ale też czyści wałek myjący i suszy go gorącym powietrzem. Właśnie tego brakowało wcześniejszym modelom AquaCycle.

To ma duże znaczenie, bo odkurzacze myjące zawsze mają ten sam problem: po sprzątaniu trzeba zająć się mopem, który przed chwilą zbierał brudną wodę, resztki jedzenia, kurz, sierść i wszystko to, co zwykle ląduje na podłodze. Jeżeli producent nie rozwiąże tego dobrze, urządzenie po kilku dniach zaczyna być po prostu notorycznie brudne.

Nie oznacza to jednak, że jest to sprzęt bez kompromisów. Z30 AquaCycle Pro bardzo dobrze myje podłogi, skutecznie zbiera mokre zabrudzenia i jest znacznie wygodniejszy w obsłudze po sprzątaniu niż starsze konstrukcje z serii AquaCycle. Jednocześnie jako klasyczny odkurzacz pionowy nie jest tak wszechstronny, jak można by oczekiwać po topowej serii Z30. Największym ograniczeniem nie jest moc, tylko zestaw końcówek i brak dedykowanej szczotki do odkurzania na sucho twardych podłóg.

Cena i miejsce w ofercie Dreame

Dreame Z30 AquaCycle Pro kosztuje w oficjalnym sklepie 1999 zł. Dla porównania, Z30 AquaCycle jest oferowany za 1429 zł, a Z20 AquaCycle za 1099 zł. Wersję Pro nie jest więc najtańszą hybrydą do odkurzania i mycia, ale też nie jest sprzętem z poziomu najdroższych odkurzaczy myjących z dużymi, rozbudowanymi stacjami. Oficjalna karta produktu podaje moc ssania 34 000 Pa, moc 310 AW, akumulator 8 x 3200 mAh, zbiornik czystej wody 400 ml, zbiornik brudnej wody 320 ml, czas pracy do 90 minut i ładowanie ok. 4 godziny.

Z30 AquaCycle Pro trzeba traktować jako sprzęt do regularnego sprzątania twardych podłóg, kuchni, salonu, przedpokoju, okolic stołu i miejsc, w których pojawiają się mokre albo mieszane zabrudzenia. To już nie jest na szczęście zwykły odkurzacz z symboliczną przystawką do mopowania. Końcówka AquaCycle 2.0 ma własny obieg wody, zbiera brudną wodę do osobnego zbiornika i pracuje bardziej jak kompaktowy odkurzacz myjący.

Największa nowość to stacja z czyszczeniem i suszeniem

W poprzednich modelach AquaCycle użytkownik dostawał końcówkę myjącą, ale po zakończonym sprzątaniu obsługa wałka zostawała w dużej mierze po jego stronie. W Z30 AquaCycle Pro stacja dokująca przejmuje część tej pracy. Po odstawieniu odkurzacza można uruchomić samoczyszczenie. System przepłukuje element roboczy, a potem suszy go gorącym powietrzem o temperaturze 70°C. Suszenie trwa około 30 minut i niestety jest dosyć głośne – wydaje się, że najlepszym miejscem na stację dokującą będzie np. garaż.

W Z30 AquaCycle Pro po sprzątaniu nadal trzeba opróżnić zbiorniki, ale sama końcówka myjąca wymaga mniej ręcznej obsługi. To jeden z najważniejszych argumentów za dopłatą do wersji Pro.

Stacja ma jeszcze jedną zaletę: porządkuje cały zestaw. Odkurzacz stoi w miarę stabilnie, ładuje się automatycznie, a najważniejsze końcówki mają swoje miejsca. To ważne, bo odkurzacze pionowe z dużą liczbą akcesoriów często kończą jako zestaw przypadkowo porozrzucanych elementów w szafie. Konstrukcja stacji chyba jednak miała spory wpływ na to, ile końcówek znajdujemy w pudełku z odkurzaczem.

Mycie podłóg – Z30 AquaCycle Pro rządzi

Największy sens Z30 AquaCycle Pro widać podczas mycia podłóg. Rozlany sos, błoto z butów, ślady po gotowaniu, zaschnięte plamy przy stole, kawałki jedzenia po dzieciach albo mokre zabrudzenia po zwierzętach - Z30 AquaCycle Pro potrafi zebrać takie zabrudzenia szybciej i bardziej higienicznie niż klasyczny mop, bo brudna woda i drobiny nie zostają na szmatce, tylko trafiają do zbiornika. Nie znaczy to oczywiście, że każde zaschnięte zabrudzenie znika po jednym przejeździe. Przy trudniejszych plamach trzeba przejechać kilka razy. Różnica polega na tym, że nie trzeba przerywać pracy, moczyć mopa, płukać go w wiadrze i rozmazywać brudu po większej powierzchni. Dla kuchni, salonu z twardą podłogą i przedpokoju to bardzo wygodne rozwiązanie. Duży plus należy się też za zwrotność końcówki. Minus natomiast trzeba przyznać za wysokość końcówki mopującej – pod żaden niski mebel z Z30 nie wjedziemy.

Odkurzanie na sucho – moc jest, ale szczotka ma ograniczenia

Jako klasyczny odkurzacz pionowy Dreame Z30 AquaCycle Pro wypada dobrze, ale nie bez zastrzeżeń. Moc ssania jest wysoka, tryb automatyczny dobrze pasuje do codziennego sprzątania, a podświetlenie CelesTect pomaga zobaczyć kurz, którego normalnie nie widać na podłodze. Szczotka TangleCut z podwójnymi ostrzami rozwiązuje kwestię włosów nawijających się na wałek. To ważne w domach ze zwierzętami albo długimi włosami. Największy problem dotyczy większych suchych zabrudzeń na twardej podłodze. Wielofunkcyjna elektroszczotka dobrze radzi sobie z kurzem, włosami, drobnym piaskiem i dywanami. Większe kawałki nie zawsze wpadają pod szczotkę tak sprawnie, jak w głowicy z miękkim wałkiem i szerzej otwartym frontem. Dreame potrafi robić bardzo dobre szczotki do podłóg twardych z miękkim wałkiem, dlatego szkoda, że w zestawie Pro nie ma takiej końcówki jako osobnego akcesorium. Starszy Z30 AquaCycle miał bogatszy zestaw i zawierał m.in. podświetlaną szczotkę z miękkim wałkiem, wąż przedłużający oraz więcej końcówek.

Bardzo praktyczna jest zmotoryzowana mini szczotka. To akcesorium do kanap, materacy, foteli samochodowych i tapicerki, czyli miejsc, w których zwykła końcówka szczelinowa nie wystarcza. Końcówki szczelinowej zresztą także nie otrzymujemy w komplecie z odkurzaczem, a to już jest naprawdę spore niedopatrzenie ze strony producenta.

Ergonomia

Dreame Z30 AquaCycle Pro ma zginaną rurę, która w teorii pozwala sprzątać pod łóżkiem, sofą albo szafką bez mocnego schylania się. Sama jednostka główna waży 2,2 kg. Przy odkurzaniu podłóg nie jest to problem, bo ciężar częściowo przenosi się na szczotkę. Przy dłuższym sprzątaniu półek, sufitu albo tapicerki nad głową masa będzie już odczuwalna. To typowe dla mocnych odkurzaczy pionowych z dużym akumulatorem.

Filtracja i higiena

Dreame podaje pięciostopniową filtrację HEPA H14 ze skutecznością 99,99% dla cząstek do 0,1 μm. To mocny argument, szczególnie dla osób wrażliwych na kurz. Trzeba jednak pamiętać, że dobra filtracja podczas pracy nie oznacza, że kontakt z kurzem całkowicie znika. Z30 AquaCycle Pro nie ma stacji automatycznego opróżniania pojemnika na kurz. Suche zabrudzenia nadal trzeba wyrzucać ręcznie.

Czas pracy i hałas

Producent deklaruje do 90 minut pracy. Takie wartości zawsze trzeba traktować jako scenariusz przy sprzątaniu w trybie o najniższej mocy. W codziennym użytkowaniu ważniejszy jest tryb Auto, bo to on najlepiej łączy skuteczność, hałas i czas pracy. W Turbo odkurzacz jest głośny, ale to tryb do krótkich zadań, a nie do całego mieszkania.

Zestaw akcesoriów – nie tak bogaty, jak można było oczekiwać

W pudełku z Z30 AquaCycle Pro są najważniejsze elementy: jednostka główna, szczotka AquaCycle 2.0, wielofunkcyjna szczotka TangleCut, rura przedłużająca, miękka szczotka, zmotoryzowana mini szczotka, końcówka wielofunkcyjna, stacja bazowa, ładowarka i instrukcja. Problem polega na tym, że seria Z30 przyzwyczaiła do bardzo bogatych zestawów. Z30 AquaCycle miał m.in. szczotkę z miękkim wałkiem, narzędzie do sierści, obrotową miękką szczotkę, przedłużacz, elastyczny adapter i wąż przedłużający. Z20 AquaCycle też miał osobną szczotkę z miękkim wałkiem i wąż przedłużający. Na tym tle Z30 AquaCycle Pro wygląda mniej kompletnie. Dreame najwyraźniej uznało, że największą wartością wersji Pro jest nowa stacja i AquaCycle 2.0, ale użytkownik porównujący pudełka może czuć niedosyt. Ograniczeniem jest zapewne głównie stacja bazowa, która nie pomieściłaby większej liczby końcówek.

Czy warto kupić Dreame Z30 AquaCycle Pro?

Dreame Z30 AquaCycle Pro ma największy sens dla osób, które mają w domu dużo twardych podłóg i chcą je często mopować, a nie tylko odkurzać. To dobry wybór do mieszkań z dziećmi, zwierzętami, kuchnią połączoną z salonem i przedpokojem, w którym stale pojawia się piasek, błoto albo mokre ślady. W takich warunkach połączenie odkurzania i aktywnego mycia naprawdę działa doskonale.

Największą przewagą wersji Pro nad wcześniejszymi modelami AquaCycle jest stacja z samoczyszczeniem i suszeniem. Szkoda tylko, że sam proces jest długi i głośny.

Do odkurzania na sucho Z30 AquaCycle Pro jest mocny i skuteczny, ale zestaw akcesoriów jest mniej kompletny, niż powinien być. Szczotka wielofunkcyjna dobrze sprawdza się na dywanach, przy włosach i codziennym kurzu, ale przy większych suchych zabrudzeniach na twardych podłogach wolałbym osobną dedykowaną końcówkę z miękkim wałkiem.

Jeżeli priorytetem jest mycie podłóg, Dreame Z30 AquaCycle Pro jest najlepszym modelem AquaCycle w tej serii. Jeżeli ktoś szuka przede wszystkim maksymalnie bogatego odkurzacza pionowego do wszystkich końcówek, szczelin, auta, półek i tapicerki, wcześniejszy Z30 AquaCycle może nadal wyglądać bardzo atrakcyjnie. Pro wygrywa stacją i higieną po myciu. Starszy model broni się wszechstronnością zestawu.

Wady i zalety Dreame Z30 AquaCycle Pro

Plusy:

bardzo dobre mycie podłóg,
stacja z samoczyszczeniem i suszeniem wałka 70°C,
skuteczne zbieranie mokrych i mieszanych zabrudzeń,
wysoka moc ssania,
wygodna łamana rura,
dobre prowadzenie końcówki myjącej,
podświetlenie CelesTect,
filtracja HEPA H14,
mini elektroszczotka przydatna do sierści i tapicerki.

Minusy:

brakuje osobnej szczotki z miękkim wałkiem do twardych podłóg,
stacja dokująca jest duża,
brakuje końcówki szczelinowej,
proces czyszczenia i suszenia mopa jest długi i głośny

Sprawdziliśmy nowy kontroler Triki z Żabki

2026-07-08T14:42:00+02:00

W czerwcu sieć sklepów Żabka we współpracy z polską marką HopX wprowadziła na rynek nietypowe akcesorium. Mowa o kontrolerze do gier mobilnych o nazwie Triki, który swoim rozmiarem i kształtem przypomina standardowy kapsel od butelki. Początkowo dostęp do niego był ograniczony w ramach pilotażu i wymagał zdobycia specjalnego kodu, jednak docelowo produkt trafia do szerokiej dystrybucji. Kontroler kosztuje standardowo 69,99 zł, natomiast po zeskanowaniu odpowiedniego vouchera w aplikacji cena spada do 39,99 zł. Jest to interesująca próba połączenia programu lojalnościowego z cyfrową rozrywką.

Budowa i zastosowane technologie

Od strony inżynieryjnej Triki to projekt przemyślany i poprawnie zrealizowany. W klasycznym, stalowym kapslu umieszczono płytkę drukowaną oraz elementy z tworzywa sztucznego. Przezroczysta część obudowy została wykonana z polipropylenu. Ten materiał zapewnia odpowiednią elastyczność i wytrzymałość, dzięki czemu kontroler nie odkształca się pod naciskiem i jest odporny na upadki. Wewnątrz tej miniaturowej konstrukcji producent zmieścił podstawowe, ale wystarczające do prostych gier podzespoły, do których zalicza się wbudowany żyroskop, akcelerometr oraz detektor ruchu pełniący również funkcję prędkościomierza. Za łączność bezprzewodową odpowiada moduł Bluetooth, a całe zasilanie opiera się na standardowej baterii CR2032. Dzięki wbudowanym czujnikom akcesorium rejestruje swoje położenie w przestrzeni, siłę wychylenia oraz prędkość obrotu. Pod względem wielkości jest na tyle poręczne, że bez problemu mieści się w kieszeni czy przegródce portfela.

Konfiguracja i obsługa w aplikacji

Aby rozpocząć korzystanie z kontrolera, należy połączyć go ze smartfonem. Proces ten opiera się w całości na ekosystemie Żabki, co wymaga pobrania lub zaktualizowania aplikacji Żappka i przejścia do dedykowanej strefy gier. Połączenie przebiega w kilku prostych krokach, zaczynając od aktywacji modułu Bluetooth oraz udostępnienia lokalizacji w smartfonie. Następnie należy włączyć kontroler poprzez naciśnięcie zielonej części obudowy z literą "Ż", co skutkuje potwierdzeniem gotowości przez jednokrotne mignięcie wbudowanej diody. Kolejnym krokiem jest wybór akcesorium Triki z listy dostępnych na ekranie telefonu. Po sparowaniu smartfona z kontrolerem użytkownik tworzy w aplikacji swój profil, wybierając awatar i pseudonim.

Baza gier i mechanika sterowania

Rozgrywka opiera się na fizycznym manipulowaniu kapslem. Sterowanie przypomina nieco rozwiązania znane z kontrolerów ruchowych stosowanych w konsolach, w których zamiast wciskania przycisków reagujemy ruchem dłoni. W aplikacji Żappka oddano do dyspozycji sześć minigier.

Snake to wariacja na temat klasycznej gry, w której kręcąc kontrolerem jak kierownicą, zbieramy zielone elementy wydłużające węża i unikamy klocków skracających naszą postać. Z kolei ninja frog wymaga potrząsania kapslem w celu unoszenia postaci lecącej z plecakiem odrzutowym, gdzie zadaniem jest zbieranie paliwa i unikanie ścian. Bokser to gra imprezowa polegająca na zaciśnięciu dłoni na kapslu i wyprowadzeniu ciosu w powietrze, a wbudowany prędkościomierz ocenia siłę uderzenia. Kolejny tytuł, toss, polega na podrzucaniu akcesorium niczym monetą, przy czym celem jest uzyskanie wskazanej przez grę liczby obrotów w powietrzu. Dostępny jest również wariant snake multi, który pozwala na bezpośrednią rywalizację dwóch graczy na jednym ekranie smartfona przy użyciu dwóch kontrolerów. Ostatnia gra, czyli piłka nożna, stawia przed graczem zadanie sterowania piłkarzem, unikania wślizgów przeciwników i strzelania goli.

Zarówno rozgrywka, jak i oprawa graficzna są mocno uproszczone, nawet jak na standardy gier mobilnych. Tutaj zabawa ma płynąć z samego faktu wykorzystania kontrolera ruchowego i z innego podejścia do sterowania niż dotykanie ekranu, a nie z rozbudowania samych gier.

Tryby rozgrywki i model biznesowy

Głównym celem wprowadzenia tego akcesorium wydaje się zatrzymanie użytkownika w ekosystemie programu lojalnościowego i skłonienie go do wydawania wirtualnej waluty. Aplikacja oferuje dwa tryby rozgrywki, z których pierwszy to darmowy tryb treningowy, pozwalający na zapoznanie się z mechaniką bez żadnych kosztów i zobowiązań. Drugi tryb ma charakter rankingowy i aby wziąć w nim udział, należy wydać 25 punktów lojalnościowych, czyli Żappsów. Wyniki graczy trafiają do tabeli liderów, gdzie nagradzanych jest sto najlepszych miejsc, przy czym regulamin nie przewiduje remisów. Wśród nagród znajdują się zasilenia konta tysiącami punktów lub możliwość zakupu produktów, takich jak hot dogi i pizza, za jednego Żappsa lub symboliczną złotówkę. Dodatkowo w aplikacji dostępne są codzienne i cotygodniowe wyzwania gwarantujące zniżki na konkretny asortyment, ale można je realizować wyłącznie w płatnym trybie rankingowym.

Projekt Triki to ciekawe pod względem inżynieryjnym akcesorium z poprawną reakcją na ruch. Technologia zamknięta w tak małej obudowie została wykorzystana solidnie, jednak trzeba pamiętać, że całe to oprogramowanie służy w głównej mierze monetyzacji i angażowaniu zgromadzonych na koncie punktów. Dla osób interesujących się nietypowymi kontrolerami będzie to z pewnością ciekawostka warta sprawdzenia, natomiast dla wielu użytkowników stanowić będzie po prostu gadżet dodany do zakupów, który po wstępnych testach trafi na dno szuflady.

Test Motorola Razr Fold – najdłuższy czas pracy i świetne aparaty

2026-07-07T15:41:00+02:00

Motorola znana jest z produkcji składanych smartfonów i to jeszcze z czasów przed smartfonami. Motorola Razr Fold to pierwszy fold w portfolio Motoroli. Smartfon przynosi ogromną baterię, świetny zestaw aparatów zapożyczony z fotograficznego modelu Signature oraz dopracowane i wizualnie atrakcyjne oprogramowanie. Choć telefon jest nieco cięższy i grubszy od części bezpośredniej konkurencji, nadrabia to wszechstronnością oraz rzadko spotykanym w tej klasie czasem pracy na jednym ładowaniu. Smartfon kosztuje aż 9999 zł za wariant 16/512 GB, ale przy odrobinie szczęścia można skorzystać z oferty promocyjnej, w której do odzyskania jest aż 1500 zł w ramach zwrotu gotówki, czyli popularnego cashbacku. Sprawdziłem, jak ta nowość radzi sobie w codziennym użytkowaniu.

Design

Motorola Razr Fold to smartfon, który wyróżnia się eleganckim wzornictwem. Obudowa nie należy do najcieńszych i najlżejszych na rynku, ponieważ po złożeniu mierzy 9,89 mm grubości, a po rozłożeniu 4,55 mm, przy wadze 243 g. To wciąż wynik pozwalający zachować komfort zbliżony do nierozkładalnego flagowca. Zewnętrzny ekran pokrywa najnowsze szkło Corning Gorilla Glass Ceramic 3, z kolei ramka została wykonana ze szczotkowanego aluminium. Zawias uformowano w kształt kropli wody ze stali nierdzewnej, co ma na celu zmniejszenie naprężeń i poprawę trwałości mechanizmu. Tył obudowy pokrywa tak zwana wegańska skóra, jednak jej faktura diametralnie różni się w zależności od koloru. Wersja granatowa oznaczona jako Pantone Blackened Blue ma lekko gumowaną, diamentową fakturę poprawiającą chwyt. Z kolei wariant biały, czyli Pantone Lily White, jest całkowicie matowy, niezwykle odporny na odciski palców i w dotyku przypomina tkaninę, a nie tworzywo sztuczne. Wyróżnikiem designu jest też kwadratowa wyspa aparatów, wykończona aluminiową płytką.

Smartfon spełnia normy uszczelnienia IP48 oraz IP49. Oznacza to, że telefon jest zabezpieczony przed ciałami stałymi o wielkości powyżej 1 mm, ale nie jest w pełni pyłoszczelny. Zapewnia za to wyjątkowo mocną wodoszczelność, wytrzymując całkowite zanurzenie do 1,5 metra przez 30 minut, a także działanie silnych strumieni wody o wysokiej temperaturze.

Czytnik linii papilarnych zintegrowano z przyciskiem zasilania na prawej krawędzi obudowy. Działa on niezwykle szybko, bezbłędnie i jest aktywny przez cały czas, choć umiejscowiono go dość wysoko. Głośniki stereo, strojone przez markę Bose, umieszczono tak, że grają symetrycznie na górze i na dole po złożeniu telefonu. Brzmienie wspiera technologia Dolby Atmos. Dźwięk jest zbalansowany, z zauważalnym basem i przyjemnymi tonami wysokimi, choć partie wokalne są odrobinę przeciętne, a głośność maksymalna nie zrywa przysłowiowych czapek z głów.

W pudełku z telefonem znajdziemy dedykowane, dwuczęściowe etui z przezroczystego plastiku z dopasowanymi kolorystycznie ramkami, a także aktywny rysik Moto Pen Ultra ze specjalnym, obszytym ciemnym materiałem etui ładującym z portem USB-C, wskaźnikiem naładowania i zapasową końcówką. Na rynku europejskim w zestawie zabrakło jednak ładowarki sieciowej.

Wyświetlacz

Wewnętrzny, elastyczny ekran to panel LTPO pOLED o przekątnej 8,09 cala, rozdzielczości 2232 na 2484 pikseli i adaptacyjnym odświeżaniu do 120 Hz. Ekran obsługuje 10-bitową paletę kolorów, a także najwyższe standardy obrazu, w tym HDR10+ i Dolby Vision. Szczytowa jasność deklarowana przez producenta to 6200 nitów, a w codziennym użytkowaniu bez problemu przekracza 1400 nitów w trybie automatycznym. Miejsce zgięcia jest doskonale zamaskowane i mało wyczuwalne pod palcem.

Zewnętrzny wyświetlacz to 6,6-calowy panel pOLED o proporcjach 21:9 i rozdzielczości 1080 na 2520 pikseli. Oferuje on niemal te same parametry obrazu, w tym 10-bitowe kolory, wsparcie dla HDR10+ i Dolby Vision ze szczytową jasnością do 6000 nitów. Jego maksymalna częstotliwość odświeżania wynosi 165 Hz, jednak jest ona dostępna wyłącznie po wymuszeniu jej z poziomu dedykowanej aplikacji do gier, podczas gdy na co dzień system operuje w standardowym zakresie do 120 Hz. Do ściemniania obydwu ekranów użyto mechanizmu PWM o częstotliwości 720 Hz.

Oprogramowanie Motoroli wspiera format rozkładanej obudowy. Mamy tu do dyspozycji wygodny tryb naśladujący laptopa, gdzie na wpół zgięty telefon wyświetla na dolnej połówce touchpad oraz dodatkowe przyciski, a także tryb biurkowy pełniący rolę interaktywnego zegara z kalendarzem, który aktywuje się, gdy tylko spojrzymy w stronę przedniej kamery. Oba wyświetlacze współpracują z dołączonym do zestawu rysikiem, oferując precyzyjne wykrywanie kąta pochylenia oraz siły nacisku.

Specyfikacja i system

Sercem smartfonu jest wydajny procesor Qualcomm Snapdragon 8 Gen 5 wykonany w 3-nanometrowym procesie litograficznym. Układ współpracuje z 16 GB szybkiej pamięci RAM w standardzie LPDDR5X, wspieranej funkcją RAM Boost, oraz z 512 GB lub 1 TB pamięci na pliki w standardzie UFS 4.1. Wynik w AnTuTu: 3 040 470 punktów. Smartfon nie ma najpotężniejszej z możliwych wersji procesora z dopiskiem Elite, co widać po nieznacznie niższych maksymalnych osiągach w testach syntetycznych w porównaniu do droższej konkurencji z Korei. Z drugiej strony Motorola Razr Fold bardzo dobrze radzi sobie z odprowadzaniem ciepła wykorzystując wbudowane chłodzenie, co przekłada się na dużo wyższą stabilność i bardzo płynne działanie podczas grania.

Pakiet komunikacyjny pokrywa wszystkie współczesne standardy. Telefon ma łączność 5G, szybkie Wi-Fi 7, Bluetooth oraz moduł NFC. Zrezygnowano jedynie z emitera podczerwieni. Zestaw systemów lokalizacyjnych opiera się na GPS, GLONASS, Galileo, QZSS, BeiDou oraz NavIC. Wbudowane czujniki to czytnik linii papilarnych, akcelerometr, żyroskop, kompas, barometr, czujnik Halla, wielospektralny czujnik kolorów, czujnik zbliżeniowy oraz podwójny czujnik oświetlenia. Smartfon obsługuje karty eSIM.

Motorola Razr Fold pracuje pod kontrolą najnowszego Androida 16 z przejrzystą, wolną od nachalnych dodatków nakładką Hello UI. Producent gwarantuje aż 7 lat wsparcia obejmującego główne aktualizacje systemu oraz regularne łatki bezpieczeństwa. Telefon kładzie ogromny nacisk na inteligentne funkcje, wspierane dodatkowym, fizycznym przyciskiem na lewej krawędzi ramki, którego niestety nie można łatwo przypisać do innych zadań. Użytkownik ma dostęp do modeli Google Gemini, Perplexity, Microsoft Copilot oraz świetnie zintegrowanego ekosystemu moto ai. Wśród kluczowych nowości znajdziemy funkcję Catch Me Up do streszczania powiadomień i długich wątków w komunikatorach oraz asystenta Pay Attention służącego do szybkiej transkrypcji notatek głosowych. Ciekawie wypada też aplikacja Image Studio zdolna wygenerować obraz na podstawie naszkicowanych rysikiem kształtów. Flagowym rozwiązaniem pozostaje aplikacja Smart Connect, dawniej znana jako Ready For, umożliwiająca bezprzewodowe przesyłanie ekranu, plików i współdzielenie schowka z komputerami PC.

Zestaw aparatów

Moduł fotograficzny to w mojej ocenie jedna z kluczowych zalet razr fold. Motorola ma zestaw aparatów znany z fotograficznego modelu z serii Signature.

Zestaw aparatów wygląda następująco:

50 MP, f/1.6, 23 mm, 1/1.28", wielokierunkowy PDAF, OIS – aparat główny
50 MP, f/2.4, 71 mm, 1/1.95", dual pixel PDAF, OIS – aparat z teleobiektywem
50 MP, f/2.0, 12 mm, 1/2.76", PDAF – aparat szerokokątny
32 MP, f/2.4, 22 mm, 1/3.42", stała ostrość – wewnętrzny aparat do selfie
20 MP, f/2.4, 21 mm, 1/3.6", stała ostrość – zewnętrzny aparat do selfie

W codziennym fotografowaniu Motorola Razr Fold spisuje się bardzo dobrze. Główna matryca Sony LYTIA gwarantuje zdjęcia o dużej rozpiętości tonalnej, nasyconych i miłych dla oka kolorach oraz, co bardzo ważne, z bardzo naturalnymi i trafnymi odcieniami skóry. Fotografie nocne robią bardzo dobre wrażenie, mają dobrze zbalansowaną ekspozycję i minimalizują ilość nieprzyjemnego szumu.

Peryskopowy teleobiektyw oferuje trzykrotne powiększenie optyczne. W tym natywnym przybliżeniu zdjęcia charakteryzują się świetną szczegółowością, choć kolory są odrobinę mniej nasycone, a kontrast nieco wyższy niż w głównym aparacie. To doskonała ogniskowa do portretów, zapewniająca naturalne proporcje twarzy i przyjemne, optyczne rozmycie tła. Przy powiększeniu sześciokrotnym wciąż uzyskujemy sporo detali i jest to wysoce użyteczny tryb na co dzień, choć daje się już zauważyć cyfrowe wyostrzanie i sporadyczne odchylenia balansu bieli. Oprogramowanie obsługuje też wspierany przez sztuczną inteligencję Super Zoom Pro, który oferuje nawet stukrotne przybliżenie. Warto jednak podchodzić do tego z rezerwą – wyraźną przewagę w szczegółowości w porównaniu do konkurencji widać na przykład przy powiększeniu dziesięciokrotnym, ale po przekroczeniu wartości trzydziestokrotnej obraz staje się już mocno abstrakcyjny. Z maksymalnych, bliskich stukrotnemu przybliżeń najlepiej w ogóle nie korzystać, ponieważ efekty są po prostu słabej jakości i pozbawione użytecznych detali.

Ultraszerokokątny aparat wypada znakomicie za dnia, oferując szersze pole widzenia niż większość rynkowych rywali, świetną dynamikę i bardzo dobrą ostrość. Ponieważ ma autofocus, sprawdza się również w charakterze obiektywu makro, pozwalając na bardzo bliskie ostrzenie. W nocy jednak jakość z tego szerokiego kąta zauważalnie spada, a w cieniach zaczyna brakować detali. Warto mieć z tyłu głowy, że autoportrety robione obiektywem głównym, z podglądem na zewnętrznym ekranie, zapewniają dużo głębsze i bardziej szczegółowe efekty niż ujęcia z którejkolwiek kamery dedykowanej do selfie.

Jeśli chodzi o kręcenie wideo, główny aparat i teleobiektyw mogą rejestrować obraz w rozdzielczości 8K w 30 klatkach na sekundę. Przy nagrywaniu w formacie 4K i 60 klatkach na sekundę można filmować, korzystając ze wszystkich trzech tylnych obiektywów i wewnętrznego aparatu do selfie. Smartfon wspiera zapis wideo w standardach HDR10+ i Dolby Vision, z wyłączeniem maksymalnej rozdzielczości 8K. Filmy cechują się szczegółowością i atrakcyjnymi kolorami, choć zastosowany tu kontrast jest chwilami odrobinę zbyt agresywny. Na ogromne brawa zasługuje świetna stabilizacja obrazu, sprawnie niwelująca drgania kroków. Obecna jest tu również funkcja utrzymywania poziomu Horizon Lock (funkcja, która zyskała spory rozgłos w przypadku Samsunga, ale Motorola wprowadziła ją wcześniej), jednak narzuca ona limit w postaci użycia szerokiego kąta i nagrywania w 1080p w 30 klatkach.

Bateria

Wnętrze telefonu skrywa nowoczesne ogniwo krzemowo-węglowe o wyjątkowo imponującej pojemności 6000 mAh, co jest cechą wyróżniającą na rynku składanych smartfonów. Przekłada się to na niebywale długi czas pracy bez konieczności szukania gniazdka. Telefon pozwala na nawet 16 godzin ciągłej aktywności dużego ekranu, co przy codziennym, umiarkowanym mieszanym użytkowaniu uwzględniającym oglądanie materiałów na YouTube bez trudu daje od 9 do 10 godzin SOT, pozwalając przetrwać nawet najbardziej intensywny dzień bez żadnego oszczędzania energii. W przypadku odtwarzania wideo z YouTube na zewnętrznym ekranie Motorola dobija do rekordowych 32 godzin ciągłego strumieniowania.

Ładowanie przewodowe wykorzystuje technologię TurboPower o mocy 80 W, dzięki której naładowanie akumulatora od 0 do 100 procent zajmuje jedynie około 60 minut. Oprócz tego na pokładzie nie zabrakło szybkiego ładowania bezprzewodowego z mocą aż 50 W, a także ładowania zwrotnego 5 W, które nieraz potrafi uratować rozładowane słuchawki czy zegarek.

Podsumowanie

Motorola Razr Fold to zaskakująco dojrzały i przemyślany debiut w kategorii składanych smartfonów tego typu. Cena 9999 zł jest niestety wysoka, wyższa od wielu konkurentów, ale to w zasadzie niemal jedyny minus tego telefonu. Smartfon dystansuje konkurentów doskonałym czasem pracy na jednym ładowaniu, lepszym odprowadzaniem ciepła, rysikiem dołączonym do zestawu bez dodatkowych opłat, a także uniwersalnym, udanym zestawem aparatów.

W ramach kompromisów użytkownik musi pogodzić się z nieznacznie większą masą oraz świadomością, że procesor w benchmarkach wypada trochę gorzej od topowych rozwiązań. Jeśli jednak cenisz bardzo szybkie ładowanie, zaawansowane funkcje AI oraz sprzęt, na którym można komfortowo popracować bez obaw o stan baterii, Motorola Razr Fold będzie znakomitym wyborem.

Zalety:

świetna jakość wykonania ze szkłem Gorilla Glass Ceramic 3
atrakcyjny wygląd
bardzo jasne i wysokiej klasy ekrany OLED
wiodący w tej kategorii aparat główny i świetny teleobiektyw
bezkonkurencyjny czas pracy na ogromnej baterii 6000 mAh
wyjątkowo szybkie ładowanie przewodowe 80 W oraz bezprzewodowe 50 W
bardzo dobrze działający, dołączony w zestawie rysik Moto Pen Ultra
płynna, doskonale przemyślana nakładka systemowa z siedmioletnim wsparciem
bogaty pakiet asystentów opartych o sztuczną inteligencję i tryb laptopa
brak problemów z przegrzewaniem pod dużym obciążeniem

Wady:

zauważalnie większa waga i minimalnie grubsza bryła w porównaniu do głównych konkurentów
dedykowany na ramce przycisk AI nie ma opcji dowolnej konfiguracji
maksymalna moc procesora ustępuje nieznacznie najdroższym modelom konkurencji
rysik ma osobne etui służące do ładowania - nie da się go nosić zintegrowanego z telefonem
kosmicznie wysoka cena

Test Nothing Ear (3a) - najładniejsze słuchawki w tej klasie

2026-07-07T12:26:00+02:00

Nothing Ear (3a) nie są następcą flagowych Ear (3). To nowa, bardziej kolorowa i funkcjonalna wersja idei znanej już z Ear (a). Słuchawki wyróżniają się wyglądem, oferują LDAC, ANC i wygodną aplikację. Teraz tylko muszą kosztować wyraźnie mniej niż modele z wyższej półki.

Najważniejsze wnioski po teście:

Największy atut: design. Ear (3a) wyglądają świeżo i dużo ciekawiej niż większość słuchawek TWS w podobnej cenie.
Najbardziej praktyczna nowość: Audio Snapshot i nagrywanie rozmów (na razie ta druga funkcja nie działa w Polsce)
Dźwięk: dobry, ale nie od razu idealny. Po wyjęciu z pudełka warto wejść w equalizer i dopasować charakter brzmienia do własnych preferencji.
ANC: skuteczne w codziennych warunkach, ale nie jest to poziom najlepszych konstrukcji Sony, Bose czy Apple.
Największa wada: sterowanie przez ściskanie trzonków. Działa, ale nie jest tak wygodne i ergonomiczne, jak powinno być w słuchawkach używanych codziennie.
Warunek sukcesu: cena. Jeżeli Nothing utrzyma ją blisko poziomu Ear (a), model 3a może być bardzo ciekawą propozycją. Jeśli zbliży się do Ear (3), przewaga słuchawek zacznie topnieć.

To następca Ear (a), nie Ear (3)

Nazewnictwo Nothing może wprowadzać w błąd. To nie są tańsze Ear (3) z jedną wyciętą funkcją. To bardziej rozbudowany, dojrzalszy następca Ear (a), który ma pozostać modelem bardziej masowym, kolorowym i cenowo rozsądnym.

Ear (3) są wyżej w hierarchii. Mają bardziej flagowy charakter, Super Mic w etui i są produktem dla osób, które chcą mieć najlepszy model Nothing w ofercie. Ear (3a) idą inną drogą: mają być bardziej „zakręcone” wizualnie, bardziej dostępne i przy okazji wprowadzają funkcję nagrywania, która może być dla wielu użytkowników ważniejsza niż część droższych rozwiązań z modelu Ear (3).

W porównaniu z Ear (a) nowy model jest wyraźnie ulepszony. Dostajemy większy przetwornik 12 mm zamiast 11 mm, nowe kolory, odświeżone etui, statusową diodę LED, cztery rozmiary silikonowych końcówek, Bluetooth 6.0, 8-pasmowy equalizer, dźwięk przestrzenny typu Static Spatial Audio oraz funkcje Audio Snapshot i nagrywania rozmów.

Design: Nothing nadal umie robić gadżety, które zachwycają wyglądem

Ear (3a) są bardzo ładne. I w przypadku Nothing to jedna z głównych cech produktu. Większość słuchawek TWS wygląda jak mniej lub bardziej udane klony AirPodsów. Nothing próbuje robić słuchawki, które mają własny charakter.

Transparentne elementy nadal są znakiem rozpoznawczym marki. Kolory - żółty oraz różowy – jeszcze bardziej wyróżniają ten produkt. Dla tradycjonalistów jest też wersja biała i czarna.

Etui jest lekkie, płaskie i wygodne do noszenia w kieszeni. Nowa dioda statusu jest praktyczna, bo pozwala szybko sprawdzić poziom baterii i stan parowania bez sięgania do aplikacji.

Same słuchawki są wygodne. W komplecie są cztery rozmiary końcówek - XS, S, M i L - więc łatwiej dobrać uszczelnienie niż w typowym zestawie z trzema kompletami gumek. To ma znaczenie nie tylko dla komfortu, ale przede wszystkim także dla basu i ANC. Przy źle dobranej końcówce można niesprawiedliwie ocenić zarówno brzmienie, jak i redukcję hałasu.

Sterowanie: ściskanie działa, ale ergonomia nie zachwyca

Największym zgrzytem pozostaje sterowanie. Nothing stawia na ściskanie trzonków: pojedyncze, podwójne, potrójne, dłuższe przytrzymanie i kombinacje do Audio Snapshot lub nagrywania rozmów. W teorii to bardzo logiczne. W praktyce ściskanie małych słuchawek dokanałowych nigdy nie jest tak naturalne, jak dotknięcie dużej płaskiej powierzchni albo fizyczny przycisk z wyraźnym klikiem.

Problem nie polega na tym, że system jest zawodny. Problem polega na tym, że wymaga precyzji. Trzeba złapać słuchawkę za niewielki element, nie przesunąć jej w uchu i wykonać gest z odpowiednim rytmem. Przy chodzeniu, w rękawiczkach, w zimie albo podczas szybkiej zmiany utworu nie jest to najwygodniejsze rozwiązanie.

Aplikacja Nothing X częściowo ratuje sytuację, bo pozwala zmienić przypisane gesty. Można więc ograniczyć liczbę operacji wykonywanych na słuchawkach i zostawić na nich tylko najważniejsze funkcje. To jednak jest obejście problemu, a nie jego pełne rozwiązanie.

Nothing X: bardzo dobra aplikacja i dużo miejsca na zabawę dźwiękiem

Aplikacja Nothing X wygląda spójnie z całym światem Nothing i jest wystarczająco rozbudowana. Można w niej włączyć LDAC, dopasować ANC, uruchomić test dopasowania końcówek, sprawdzić lokalizację ostatniego połączenia, zarządzać dwoma urządzeniami, zmienić sterowanie i wejść w rozbudowany equalizer.

Najważniejszy jest equalizer. Ear (3a) nie są słuchawkami, które po wyjęciu z pudełka każdemu zabrzmią idealnie. Ich charakter można jednak sensownie poprawić. W prostym trybie są gotowe ustawienia, a w zaawansowanym 8-pasmowy EQ. Jest też sekcja Explore z profilami tworzonymi przez Nothing i społeczność.

Na Androidzie warto włączyć LDAC, jeśli zależy nam na jakości. Wówczas jednak tracimy opcję nagrywania. Na iPhonie zostajemy przy AAC, więc potencjał Hi-Res Wireless jest tam niewykorzystany.

Dźwięk: dobry, ale equalizer jest potrzebny

Ear (3a) grają „wystarczająco”. Bas jest obecny i ma energię. Nie jest to jednak bas perfekcyjnie kontrolowany i subtelny. Po korekcie w equalizerze sytuacja wyraźnie się poprawia. W domyślnych ustawieniach jest bardzo dużo średnich tonów i trzeba je ograniczyć w ustawieniach. Nie są to słuchawki dla audiofilów, ale mniej wymagający fani muzyki popularnej będą z nich na pewno zadowoleni. Nie traktowałbym też trybu fabrycznego jako ostatecznego brzmienia tych słuchawek.

Ear (3a) są po prostu dobrymi słuchawkami do codziennego słuchania: do popu, elektroniki, podcastów, YouTube’a, rozmów i muzyki w tle podczas pracy. Nie jest to audiofilska konstrukcja, która zawstydzi droższych konkurentów.

Static Spatial Audio jest dodatkiem, z którego część osób będzie korzystać, a część wyłączy po pierwszym dniu. Efekt powiększa scenę i może sprawdzać się w filmach lub grach, ale w muzyce nie zawsze brzmi naturalnie.

ANC: dobre do miasta i biura, ale liderzy rynku mogą spać spokojnie

Nothing deklaruje do 45 dB redukcji hałasu i szerokopasmowe ANC działające także w wyższej części pasma. W praktyce Ear (3a) dobrze radzą sobie z jednostajnym szumem: klimatyzacją, ruchem ulicznym, niskim buczeniem komunikacji miejskiej czy ogólnym tłem biura. W takich warunkach redukcja jest odczuwalna i poprawia komfort słuchania.

Nie jest to jednak ANC z absolutnej czołówki. Najlepsze modele Sony, Bose czy Apple nadal skuteczniej odcinają od świata, szczególnie gdy hałas jest zmienny, głośny albo ma dużo wysokich częstotliwości. Ear (3a) nie udają, że są słuchawkami za ponad tysiąc złotych. Oferują solidną redukcję hałasu, ale ich przewagą pozostaje cały pakiet: wygląd, aplikacja, funkcje nagrywania, LDAC i potencjalnie cena.

Audio Snapshot i nagrywanie: ta funkcja naprawdę ma sens

Najciekawszą funkcją Ear (3a) nie jest ANC ani LDAC, tylko nagrywanie. Słuchawki mają 32 MB wbudowanej pamięci i potrafią zapisywać dźwięk bezpośrednio na urządzeniu. Audio Snapshot pozwala uchwycić fragment tego, czego słuchamy - muzyki, podcastu, wykładu, rozmowy online czy materiału wideo. Można też zachować do 30 sekund sprzed uruchomienia nagrywania.

Dla dziennikarza, studenta, osoby robiącej dużo spotkań albo kogoś, kto regularnie słucha podcastów i chce zapamiętać konkretny fragment, to może być świetne narzędzie. W aplikacji Nothing X nagrania są synchronizowane, można je odtworzyć, udostępnić, przyspieszyć, edytować i transkrybować. Nothing dorzuca też trzy miesiące Pro Transcription z limitem 120 minut miesięcznie.

Nagrywanie rozmów w czasie naszych testów nie działało i nie wiadomo, z czego to wynikało. Nothing przewidziało komunikat informujący uczestników rozmowy, że rozpoczęto nagrywanie. To ważne, bo funkcja nie powinna być traktowana jako ukryty dyktafon, tylko jako wygodne narzędzie do legalnego i świadomego zapisywania rozmów lub spotkań.

Rozmowy i mikrofony

Każda słuchawka ma trzy mikrofony MEMS, a Nothing korzysta z Clear Voice Technology i AI ENC. Rozmowy wypadają dobrze w typowych warunkach: w mieszkaniu, biurze, w samochodzie jako pasażer, na spokojniejszej ulicy. Głos jest czytelny i nie trzeba mówić głośniej niż zwykle.

Przy silnym wietrze albo bardzo hałaśliwym otoczeniu algorytmy zaczynają mocniej pracować i wtedy głos może brzmieć mniej naturalnie. To typowe dla tej klasy słuchawek.

Bateria i łączność

Nothing deklaruje do 42 godzin pracy z etui i szybkie ładowanie, które po 5 minutach ma dawać do godziny odtwarzania przy wyłączonym ANC. W praktyce przy korzystaniu z ANC, LDAC i większej głośności trzeba liczyć się z krótszym czasem pracy, ale to normalne dla TWS-ów. Najważniejsze, że etui zapewnia spokojny zapas na kilka dni typowego używania.

Bluetooth 6.0 brzmi bardzo efektownie w specyfikacji i jest jednym z elementów odróżniających Ear (3a) od Ear (a), które korzystały z Bluetooth 5.3. Dual connection pozwala mieć podpięty telefon i komputer, a aplikacja daje kontrolę nad połączeniami.

Porównanie: Ear (3a) kontra Ear (a) i Ear (3)

Ear (3a) są najciekawszą opcją dla osób, które podobały się Ear (a), ale chciałyby większego przetwornika, lepszej aplikacji, nowych kolorów i funkcji nagrywania. Ear (3) nadal powinny zostać modelem dla tych, którzy chcą flagowego Nothinga i Super Mic w etui. Ear (a) będą miały sens tylko wtedy, gdy ich cena mocno spadnie.

Cecha	Nothing Ear (3a)	Nothing Ear (a)	Nothing Ear (3)
Pozycjonowanie	Następca idei Ear (a), model bardziej dostępny i kolorowy	Poprzedni tańszy model Nothing	Model wyżej pozycjonowany, bardziej flagowy
Design	Nowe etui, cztery kolory, mocny efekt „gadżetu”	Transparentna stylistyka, m.in. żółta wersja	Bardziej techniczny wygląd, transparentne etui
Przetwornik	12 mm dynamiczny	11 mm dynamiczny	12 mm dynamiczny
Kodeki	AAC, SBC, LDAC	AAC, SBC, LDAC	LDAC / Hi-Res 24-bit
ANC	Do 45 dB, szerokopasmowe ANC	Do 45 dB	Do 45 dB
Nagrywanie	Audio Snapshot i nagrywanie rozmów bezpośrednio na słuchawkach	Brak tej funkcji	Super Mic w etui jako główny wyróżnik
Aplikacja	8-pasmowy EQ, profile, Static Spatial Audio, dual connection	Custom EQ, Bass Enhance, dual connection	Nothing X i funkcje modelu flagowego
Łączność	Bluetooth 6.0	Bluetooth 5.3	Model wyżej pozycjonowany; szczegóły zależne od wersji/rynku
Cena	Nieoficjalnie równowartość 99 euro	W polskim sklepie widoczna cena 390 zł	W polskim sklepie widoczna cena promocyjna 565 zł przy cenie przekreślonej 784 zł

Wady

sterowanie przez ściskanie nie jest wystarczająco wygodne i wymaga przyzwyczajenia;
dźwięk po wyjęciu z pudełka warto poprawić equalizerem;
ANC jest dobre, ale nie dorównuje najlepszym modelom na rynku;
przy zbyt wysokiej cenie Ear (3a) mogą znaleźć się niebezpiecznie blisko Ear (3).

Zalety

bardzo atrakcyjny i rozpoznawalny design;
funkcja Audio Snapshot
dobra aplikacja Nothing X z rozbudowanym equalizerem;
LDAC i certyfikacja Hi-Res Wireless na Androidzie;
solidne ANC do miasta, biura i komunikacji;
wygodne etui z diodą statusu;
cztery rozmiary końcówek w pudełku;
dual connection i stabilna łączność.

Podsumowanie

Nothing Ear (3a) to słuchawki, które najpierw kupuje się oczami, a dopiero później docenia za funkcje. Wyglądają świetnie i nie udają kolejnych anonimowych pchełek z ANC. Ich największą przewagą jest połączenie designu, dobrej aplikacji i nagrywania Audio Snapshot. Ta ostatnia funkcja jest naprawdę użyteczna i może być powodem, dla którego ktoś wybierze właśnie ten model.

Dźwięk jest dobry, ale wymaga chwili z equalizerem. ANC jest skuteczne, ale nie wybitne. Sterowanie przez ściskanie jest funkcjonalne, lecz ergonomicznie mogłoby być lepsze.

Kluczowa będzie cena. Przy poziomie zbliżonym do Ear (a) Nothing Ear (3a) mogą być jednym z najciekawszych wyborów w średniej półce. Nothing zrobiło bardzo ładne i sensownie wyposażone słuchawki. Teraz musi je jeszcze dobrze wycenić.

Test Chery Tiggo 8 PHEV Prestige – luksusowy SUV, siedem miejsc, 279 KM za 160 tysięcy

2026-07-06T09:21:00+02:00

Chery Tiggo 8 PHEV Prestige to duży, siedmioosobowy SUV plug-in hybrid, który ma bardzo długą listę zalet, ale też kilka wad i braków, które chyba zostały wprowadzone, aby Tiggo 8 nie podgryzało zbyt mocno flagowego Tiggo 9.

Samochód ma bardzo komfortowe wnętrze, cichy i sprawny napęd, duży realny zasięg, ogromny bagażnik w konfiguracji pięcioosobowej, bardzo dobre kamery 360 stopni, udane audio Sony oraz wyposażenie, które w europejskich i koreańskich SUV-ach zwykle wymaga ogromnych dopłat.

Testowana wersja Prestige kosztuje w aktualnej promocji 164 900 zł. To cena za dużego SUV-a z siedmioma miejscami, hybrydą plug-in, 279 KM, 15,6-calowym ekranem, head-up displayem, panoramicznym dachem, wentylowanymi fotelami, podgrzewaną tylną kanapą, elektryczną klapą bagażnika, kamerami 540 stopni i 12-głośnikowym audio Sony. Już samo zestawienie tych elementów pokazuje, dlaczego ten samochód jest bardzo atrakcyjną propozycją.

Oczywiście Chery nie zbudowało Mercedesa GLS za cenę dobrze wyposażonego kompaktowego SUV-a. Zbudowało natomiast bardzo atrakcyjny samochód dla wymagających klientów, którzy jednocześnie nie mają obsesji posiadania samochodu znanej marki lub nie chcą kłuć w oczy zazdrosnych sąsiadów.

Parametr	Chery Tiggo 8 PHEV Prestige
Cena promocyjna	164 900 zł
Napęd	Plug-in hybrid, FWD, automatyczna skrzynia 1DHT
Moc systemowa	279 KM
Moment systemowy	365 Nm
Akumulator	18,3 kWh brutto, LFP
Zasięg elektryczny WLTP	90 km
Ładowanie	AC 6,6 kW, DC 40 kW
Wymiary	4725 / 1860 / 1705 mm, rozstaw osi 2710 mm
Bagażnik	193 / 889 / 1930 l

Marka Chery - już nie egzotyka

Chery to jeden z największych chińskich eksporterów samochodów i firma, która coraz mocniej rozpycha się poza własnym rynkiem. W Polsce najpierw poznaliśmy Omodę i Jaecoo, a dopiero później główną markę Chery.

Chery nie próbuje być najbardziej ekstrawagancką częścią tego koncernu. Ma być bardziej rodzinna, prostsza w odbiorze, mniej pokazowa i bardziej nastawiona na relację ceny do wielkości, wyposażenia i napędu. W skrócie: to ta marka, która ma przekonać ludzi szukających dużego, praktycznego SUV-a.

Tiggo 8 wpisuje się w tę strategię bardzo precyzyjnie. Nie ma krzykliwego designu, nie robi z siebie luksusowego coupe-SUV-a. Jest duży, rodzinny, praktyczny i bardzo klasyczny. Dla jednych to będzie nuda. Dla innych główna zaleta.

Cennik - tu zaczyna się problem konkurencji

Cennik Tiggo 8 PHEV jest prosty. Są dwie wersje wyposażenia: Comfort i Prestige. W promocji rocznika 2025 Comfort kosztuje 152 900 zł, a Prestige 164 900 zł. Dopłata do Prestige jest rozsądna, bo dodaje do wyposażenia standardowego (i tak bogatego) panoramiczny dach, elektryczną klapę bagażnika, wentylację foteli, podgrzewaną tylną kanapę, podgrzewaną kierownicę, HUD, lepsze audio Sony, masaż i podparcie łydek dla pasażera oraz dodatkowe elementy bezpieczeństwa.

Najważniejsze jest jednak nie to, ile kosztuje Tiggo 8 samo w sobie, ale co można kupić za podobne pieniądze u bardziej znanych producentów. Jeżeli klient szuka siedmiu miejsc, dużego nadwozia, automatu, mocnego napędu i hybrydy plug-in, to nagle okazuje się, że okolice 165 tysięcy złotych są bardzo niewygodnym miejscem dla konkurencji. Wiele samochodów podobnych gabarytowo jest droższych. Wiele tańszych jest mniejszych. Wiele ma gorsze wyposażenie. A część w ogóle nie oferuje takiego połączenia: 7 miejsc plus PHEV plus tak bogata wersja.

Dane techniczne

Chery Tiggo 8 PHEV ma 4725 mm długości, 1860 mm szerokości, 1705 mm wysokości i 2710 mm rozstawu osi. To już duży SUV, ale nadal są dłuższe samochody w tym segmencie. Samochód waży niecałe 2 tony, więc nie jest źle.

Napęd to układ Chery Super Hybrid. Pod maską pracuje benzynowy, turbodoładowany silnik 1.5 T-GDI o mocy 143 KM i momencie 215 Nm, połączony z silnikiem elektrycznym o mocy 204 KM i momencie 295 Nm. Moc systemowa wynosi 279 KM, a maksymalny moment obrotowy układu to 365 Nm. Napęd trafia wyłącznie na przednie koła przez automatyczną przekładnię 1DHT. Napęd na przód powoduje to, przy szybszym ruszaniu nawet na suchej nawierzchni Tiggo 8 potrafi zerwać trakcję. W zimie to może być jeszcze większy problem i na pewno warto go wyposażyć w bardzo dobre zimówki.

Akumulator ma 18,3 kWh brutto i jest wykonany w technologii LFP. Producent deklaruje do 90 km jazdy elektrycznej w cyklu mieszanym, ładowanie AC z mocą 6,6 kW, ładowanie DC z mocą do 40 kW oraz funkcję V2L o mocy 3,3 kW. Przyspieszenie od 0 do 100 km/h ma zajmować 9 sekund, prędkość maksymalna wynosi 180 km/h, a zbiornik paliwa mieści 60 litrów.

Bagażnik ma 193 litry przy rozłożonych wszystkich siedzeniach, 889 litrów po złożeniu trzeciego rzędu i 1930 litrów po złożeniu drugiego oraz trzeciego rzędu.

Wygląd - spokojnie, tradycyjnie, klasycznie

Tiggo 8 wygląda jeszcze lepiej na żywo niż na zdjęciach i jest to samochód, za którym ludzie okazjonalnie odwracają się na ulicy. Nadwozie jest masywne, proporcjonalne i dość klasyczne. Z przodu mamy duży grill, LED-owe światła i szeroki pas, który nadaje autu trochę amerykańskiego charakteru. Z boku widać zwykłą, dużą bryłę SUV-a, bez przesadnych przetłoczeń i efektownych sztuczek.

Najładniej wypada tył. Światła są dopracowane, mają ciekawy wzór i dobrze pasują do charakteru auta. To nie jest design przełomowy, ale jest bezpieczny w najlepszym znaczeniu tego słowa. Tiggo 8 nie wygląda tanio, nie wygląda dziwnie i nie wygląda jak samochód, który za wszelką cenę próbuje ukryć, że jest rodzinny.

Wnętrze - premium

Po otwarciu drzwi Tiggo 8 robi bardzo dobre pierwsze wrażenie. Mamy tu luksus klasy premium i całość wygląda na przemyślaną, dopracowaną i droższą, niż sugeruje cena auta. Materiały w wielu miejscach są miękkie, przeszycia wyglądają estetycznie, tapicerka ze skóry ekologicznej jest miła w dotyku, a spasowanie elementów jest dobre.

W testowanej wersji Prestige wnętrze ma też kilka elementów, które bardzo skutecznie budują poczucie komfortu: duży panoramiczny dach, efektowne oświetlenie ambientowe, wygodne fotele, spory ekran centralny, HUD, podgrzewaną kierownicę, wentylację foteli i naprawdę dobre audio.

Centralny ekran ma 15,6 cala i rozdzielczość 2.5K. Jakość obrazu jest bardzo dobra, system działa płynnie, a interfejs jest czytelny i zrozumiały. Przed kierowcą znajduje się cyfrowy zestaw wskaźników o przekątnej 10,25 cala.

Ergonomia

Chery poszło trochę za daleko w przenoszeniu funkcji do ekranu. Klimatyzacja jest sterowana głównie z tabletu. Gdy korzystamy z systemu Chery, najważniejsze elementy są jeszcze dość łatwo dostępne. Problem zaczyna się po uruchomieniu Apple CarPlay albo Android Auto. Wtedy pasek klimatyzacji znika i trzeba go wywoływać gestem od dołu ekranu.

W samochodzie z ekranem 15,6 cala to jest kompletnie niepotrzebne. Wystarczyłoby zostawić stały pasek klimatyzacji na dole i oddać resztę powierzchni na CarPlay.

Podobnie jest z lusterkami. Ich regulacja odbywa się przez ekran i przyciski na kierownicy. Da się z tym żyć, bo lusterka ustawia się rzadko, ale klasyczny joystick byłby po prostu lepszy.

Fotele - pasażer ma lepiej niż kierowca

Fotele są jedną z największych zalet Tiggo 8. Są miękkie, wygodne i dobrze pasują do charakteru samochodu. To nie są sportowe kubełki i nikt rozsądny nie powinien ich tak oceniać. Mają być komfortowe w mieście, na ekspresówce i w dłuższej trasie. I takie są.

Największą ciekawostką jest fotel pasażera. W wersji Prestige ma elektryczną regulację, masaż oraz elektrycznie wysuwane podparcie łydek. Można go ustawić niemal w pozycję „do spania”. To bardzo miły dodatek i jeden z tych elementów, które świetnie wyglądają w salonie, ale też naprawdę przydają się w dłuższej podróży.

Tylko dlaczego masaż ma pasażer, a nie kierowca? To jedna z tych decyzji, które trudno zrozumieć. Chery najwidoczniej uznało, że w tym samochodzie królem komfortu ma być osoba siedząca z przodu po prawej stronie.

Drugi i trzeci „awaryjny” rząd siedzeń

W drugim rzędzie miejsca jest dużo. Kanapa jest przesuwana, oparcie można regulować, podłoga jest prawie płaska, a pasażerowie dostają nawiewy, porty USB i podgrzewane skrajne miejsca. To bardzo dobry poziom jak na rodzinny samochód. Duży dach panoramiczny nie zabiera przesadnie dużo przestrzeni nad głową, a szerokość kabiny pozwala wygodnie podróżować dorosłym.

Trzeci rząd trzeba traktować uczciwie: to miejsca awaryjne. Jeżeli drugi rząd przesuniemy maksymalnie do tyłu, w trzecim rzędzie robi się bardzo ciasno. Jeżeli przesuniemy go do przodu, da się wygospodarować sensowny kompromis, ale wtedy wszyscy muszą trochę ustąpić.

To nie jest auto dla siedmiu dorosłych osób na wakacyjny wyjazd do Chorwacji. To samochód dla rodziny, która na co dzień używa czterech miejsc, ale chce mieć dodatkowe fotele na sytuacje awaryjne: odbiór „dodatkowych” dzieci ze szkoły, podwiezienie znajomych, krótki przejazd większą ekipą.

Bagażnik - największy sens ma konfiguracja pięcioosobowa

Przy rozłożonych wszystkich siedzeniach bagażnik ma 193 litry. To przestrzeń na plecaki, drobne zakupy albo kilka miękkich toreb, ale nie na duży rodzinny wyjazd. To normalne w SUV-ach tej wielkości. Trzeci rząd zawsze zabiera większość kufra.

Po złożeniu trzeciego rzędu robi się zupełnie inny samochód. 889 litrów to bardzo dużo, a kształt bagażnika jest regularny i praktyczny. Otwór załadunkowy jest szeroki, klapa otwiera się elektrycznie, a jej wysokość można regulować z poziomu ekranu. Po złożeniu drugiego i trzeciego rzędu otrzymujemy 1930 litrów przestrzeni i prawie płaską podłogę.

Roleta robi się problematyczna po rozłożeniu trzeciego rzędu - trzeba ją zostawić w garażu.

Multimedia, kamery i audio - mocna strona Tiggo 8

System multimedialny nie ma rozbudowanego sklepu z aplikacjami, tak jak np. w Xpengach. To akurat nie musi być wada, bo większość kierowców i tak chyba korzysta z Apple CarPlay albo Android Auto. Ważniejsze jest to, że ekran jest duży, czytelny, szybki i bardzo dobrze pokazuje mapę.

Fabryczna nawigacja w testowanym egzemplarzu wymagała aktywacji karty SIM, której nie udało się uruchomić.

Kamery 360 stopni są świetne. Obraz jest czytelny, widoki są użyteczne, a system 540 stopni z podglądem podwozia realnie pomaga przy manewrowaniu.

Bardzo dobrze wypada też audio Sony. 12 głośników, w tym głośniki w zagłówku kierowcy, dają czysty i mocny dźwięk z przyjemnym basem. To nie jest high-end klasy marek premium, ale w codziennym słuchaniu muzyki Tiggo 8 wypada naprawdę dobrze. Głośniki w zagłówku pomagają też przy rozmowach telefonicznych, bo głos jest wyraźny i bliski kierowcy.

Napęd – bardzo oszczędny

Układ PHEV w Tiggo 8 jest jednym z najważniejszych powodów, dla których ten samochód ma sens.

W mieście Tiggo 8 potrafi zachowywać się jak samochód elektryczny. Rusza cicho i bardzo płynnie. Silnik elektryczny ma 204 KM. Auto sprawnie przyspiesza, daje się normalnie prowadzić i pozwala przez 2-3 dni jeździć bez uruchamiania benzyny, jeśli codzienne dystanse mieszczą się w elektrycznym zasięgu. Zasięg w teorii to około 90 km, ale praktycznie jest ich chyba trochę mniej. Gdy chcemy mieć większy zasięg elektryczny to musimy dopłacić do Tiggo 9.

Gdy bateria się rozładuje, Tiggo 8 nie zamienia się w ciężkiego, paliwożernego SUV-a z małym silnikiem. System zostawia sobie rezerwę energii i działa jak klasyczna hybryda. W praktyce oznacza to, że silnik elektryczny nadal wspiera ruszanie i przyspieszanie, a spalinowy 1.5 nie zostaje sam z prawie dwutonowym nadwoziem. Samochód nadal jedzie płynnie i cicho, a spalanie przy rozładowanym akumulatorze może utrzymywać się w rozsądnych granicach. U nas na ekspresówce przy 120 km/h pojawił się wynik około 7 l/100 km. Jak na duży SUV PHEV to bardzo dobry wynik. W mieście ten wynik powinien być jeszcze lepszy.

Tiggo 8 można ładować z gniazdka, wallboxa albo szybkiej ładowarki DC. To ważne, bo wiele hybryd plug-in nadal ogranicza się do ładowania AC. Tutaj mamy AC 6,6 kW i DC do 40 kW. Pełne ładowanie z wallboxa potrwa kilka godzin, więc nocne uzupełnianie energii jest naturalnym scenariuszem. Na szybkiej ładowarce można doładować akumulator podczas zakupów, choć oczywiście 40 kW w świecie elektryków nie robi już wrażenia. W czasie naszych testów samochód ładował się z mocą ponad 50 kW.

Jest też V2L o mocy 3,3 kW, czyli możliwość zasilania zewnętrznych urządzeń z akumulatora samochodu. To funkcja, którą jedni uznają za ciekawostkę, a inni wykorzystają na kempingu, działce, przy pracy w terenie albo do awaryjnego zasilenia sprzętu.

Osiągi - 279 KM brzmi dumnie, ale emocji brakuje

Katalogowe 9 sekund do 100 km/h nie robi delikatnie mówiąc wielkiego wrażenia, zwłaszcza gdy widzimy w specyfikacji 279 KM. Trzeba jednak pamiętać, że Tiggo 8 waży prawie dwie tony i ma napęd tylko na przednie koła. To nie jest SUV, który ma wciskać w fotel.

W praktyce dynamika jest więcej niż wystarczająca. Samochód sprawnie rusza, dobrze przyspiesza w mieście i bez problemu włącza się do ruchu. Na drogach ekspresowych też nie brakuje mu siły. Przy wyższych prędkościach nie ma już jednak takiego efektu natychmiastowego kopnięcia, jaki sugerowałaby sama moc. To szybki rodzinny SUV, a nie emocjonujący samochód do dynamicznej jazdy.

Przedni napęd bywa ograniczeniem. Przy mocniejszym ruszaniu koła potrafią stracić przyczepność, szczególnie na gorszej nawierzchni. W samochodzie o takiej mocy i masie napęd 4x4 byłby bardzo mile widziany. Nie po to, żeby Tiggo 8 udawało terenówkę, tylko po to, żeby lepiej przenosiło moment na asfalt.

To jedna z ważniejszych wad. Chery daje mocny układ hybrydowy, ale nie daje napędu na cztery koła. Dla wielu klientów nie będzie to problem, bo auto i tak będzie jeździć głównie po mieście, ekspresówkach i normalnych drogach. Ale zimą, na mokrej nawierzchni albo przy pełnym obciążeniu 4x4 byłoby dużą zaletą.

Komfort jazdy - tu Tiggo 8 jest bardzo przekonujące

Zawieszenie jest zestrojone miękko i komfortowo. Tiggo 8 nie jest samochodem sportowym, nie chce nim być i nie powinno być za to krytykowane. Przy normalnym tempie jazdy auto płynie spokojnie, dobrze tłumi mniejsze nierówności i daje poczucie dużego, rodzinnego SUV-a.

Na ekspresówce jest stabilne i przyjemnie wyciszone. To jedna z tych cech, które robią większe wrażenie po kilkudziesięciu kilometrach niż podczas krótkiej jazdy wokół salonu. Tiggo 8 nie męczy. Kabina jest cicha, napęd pracuje kulturalnie, a duże nadwozie daje poczucie spokoju.

Nie jest jednak idealnie. Na dużych wybojach zawieszenie potrafi pokazać, że komfort ma swoje granice – to nie jest Range Rover na 1 mln zł.

Systemy bezpieczeństwa - utrzymanie pasa wymaga poprawy

Wyposażenie z zakresu bezpieczeństwa wygląda bardzo dobrze. Jest adaptacyjny tempomat, systemy monitorowania martwego pola, ostrzeganie przed ruchem poprzecznym, asystenci pasa ruchu, automatyczne hamowanie awaryjne, czujniki, kamery i komplet systemów, których oczekujemy od współczesnego auta.

Adaptacyjny tempomat działa dobrze. Znacznie gorzej wypada utrzymanie pasa ruchu. To prawdopodobnie największa wada tego egzemplarza z punktu widzenia codziennej jazdy. System potrafi odbijać się od linii w sposób, który przypomina rozwiązania sprzed kilku lat. Zamiast delikatnie centrować samochód, czasami reaguje zbyt późno albo zbyt mało naturalnie. Co gorsza, Tiggo 4 potrafiło robić to lepiej, więc trudno uznać, że to problem całej marki nie do przeskoczenia. Nie jest to wada dyskwalifikująca, ale na pewno taka, którą warto sprawdzić podczas jazdy próbnej.

Światła - dobre LED-y, ale bez matrixów

Tiggo 8 ma reflektory LED i automatyczne światła drogowe. Świecą dobrze, wyglądają atrakcyjnie i pasują do charakteru auta. Z tyłu światła są jednym z najładniejszych elementów stylistycznych całego samochodu.

Brakuje natomiast reflektorów matrycowych. Przy tej cenie można to jeszcze zrozumieć, ale przy tak bogatym wyposażeniu Prestige brak matrixów rzuca się w oczy. Chery daje ogromny ekran, panoramiczny dach, wentylowane fotele, masaż pasażera, HUD i świetne kamery, ale nie daje jednego z najbardziej przydatnych elementów w nocnej trasie.

Co irytuje najbardziej

Najbardziej irytuje nie jedna wielka wada, tylko zestaw małych decyzji, które niepotrzebnie komplikują życie. Brak osobnego panelu klimatyzacji jest pierwszą z nich. Druga - brak masażu kierowcy przy masażu pasażera. Trzecia - brak napędu 4x4. Czwarta - słabe utrzymanie pasa ruchu.

Do tego dochodzą mniejsze rzeczy: brak automatycznego parkowania, jedna ładowarka indukcyjna, brak matrycowych reflektorów, przeciętna użyteczność komputera pokładowego i system multimedialny bez rozbudowanego ekosystemu aplikacji. Fabryczna nawigacja w testowanym aucie nie była aktywna, co też nie pomaga w budowaniu wrażenia pełnej gotowości.

Była też sytuacja z wyjazdem ze żwirowego parkingu, gdzie ESP zaczęło działać dziwnie i samochód miał problem z ruszeniem. To nie musi być typowa cecha modelu, ale warto ją odnotować, bo w aucie z przednim napędem, dużą masą i mocnym silnikiem elektrycznym kontrola trakcji ma sporo pracy.

Co jest największą zaletą

Największą zaletą Tiggo 8 jest to, że jego podstawowe cechy są dobre. Nie tylko lista wyposażenia, nie tylko ekran i nie tylko cena. Dobre jest wnętrze. Dobry jest komfort. Dobry jest napęd. Dobre jest wyciszenie. Dobre są kamery. Dobra jest przestrzeń. Dobry jest bagażnik. Dobre jest audio. To są rzeczy, których nie da się łatwo ukryć marketingiem, jeśli samochód ich nie ma.

Tiggo 8 najlepiej działa jako rodzinny SUV do miasta i na trasy. W mieście można jeździć na prądzie i traktować go prawie jak elektryka. W trasie można korzystać z dużego zasięgu i spokojnego charakteru. Na wakacje można zabrać dużo bagażu. W awaryjnej sytuacji można rozłożyć trzeci rząd. Pasażerowie mają wygodnie, a kierowca nie czuje, że prowadzi samochód budżetowy.

To jest bardzo mocny zestaw zalet.

Konkurencja - Tiggo 8 nie musi być lepsze od wszystkich, wystarczy, że jest inne cenowo

Najłatwiej porównać Tiggo 8 do dużych SUV-ów rodzinnych: Skody Kodiaq, Kii Sorento, Hyundaia Santa Fe, Peugeota 5008, Nissana X-Trail czy Toyoty Highlander, choć część z tych modeli gra już w innych widełkach cenowych, napędowych albo wymiarowych. Jeżeli kryterium brzmi: duży SUV, 7 miejsc, automat, bogate wyposażenie, hybryda plug-in i cena około 165 tysięcy złotych, lista rywali robi się bardzo krótka.

Najbliżej Tiggo 8 rozmiarem są m.in. Nissan X-Trail mierzący 4680 mm, Renault Espace o długości 4722 mm, Peugeot 5008 mający 4791 mm, Volkswagen Tayron mierzący 4792 mm, Kia Sorento o długości około 4810–4815 mm oraz Hyundai Santa Fe mierzący 4830 mm. Do tej grupy można też dopisać MG HS, BYD Seal U DM-i oraz Omodę 9 Super Hybrid, choć każdy z tych modeli trafia w trochę inny typ klienta. MG HS jest krótszy i tańszy, BYD Seal U DM-i nie oferuje siedmiu miejsc, Omoda 9 jest droższa i bardziej prestiżowo pozycjonowana, a Kia Sorento czy Hyundai Santa Fe w dobrze wyposażonych wersjach szybko uciekają cenowo wyraźnie powyżej Tiggo 8.

Najciekawsze jest porównanie z modelami, które klient realnie może brać pod uwagę przy rodzinnym SUV-ie. Nissan X-Trail startuje w okolicach 164 tys. zł, ale nie jest hybrydą plug-in. Renault Espace zaczyna się bliżej 185 tys. zł, a Peugeot 5008 i Volkswagen Tayron w podstawowych konfiguracjach mogą wyglądać cenowo podobnie, lecz dopiero doposażenie ich do poziomu Tiggo 8 pokazuje właściwą różnicę. Kia Sorento to już zwykle poziom ponad 220 tys. zł, a Hyundai Santa Fe, choć bardzo ciekawy i większy, również gra w wyższym budżecie. BYD Seal U DM-i potrafi być atrakcyjny cenowo i ma dobry napęd plug-in, ale nie jest samochodem siedmioosobowym. Omoda 9 Super Hybrid jest mocniejsza, bardziej efektowna i lepiej wyposażona, ale kosztuje już około 215–220 tys. zł.

Tiggo 8 czy Tiggo 9 Roberta Lewandowskiego - dopłata za AWD, moc i jeszcze większy luksus

Parametr	Tiggo 8 PHEV Prestige	Tiggo 9 Prestige
Cena	164 900 zł	209 900 zł
Długość / rozstaw osi	4725 mm / 2710 mm	4810 mm / 2800 mm
Napęd	FWD, 1DHT	AWD, 3DHT
Moc / moment	279 KM / 365 Nm	428 KM / 580 Nm
0-100 km/h	9,0 s	5,4 s
Akumulator	18,3 kWh, LFP	34,46 kWh, NMC
Zasięg elektryczny WLTP	90 km	147,6 km
Ładowanie DC	40 kW	71 kW
Bagażnik	193 / 889 / 1930 l	143 / 819 / 2065 l

Tiggo 9 nie jest minimalnie większym Tiggo 8. To wyżej pozycjonowany model, który na papierze naprawia kilka najważniejszych słabości testowanego auta. Jest dłuższy o 85 mm, ma większy rozstaw osi o 90 mm, napęd AWD, skrzynię 3DHT, 428 KM, 580 Nm i przyspieszenie do 100 km/h w 5,4 s. Dostaje też większą baterię 34,46 kWh, deklarowany zasięg elektryczny 147,6 km, ładowanie DC do 71 kW, system automatycznego parkowania, masaż także dla kierowcy, wentylowaną i elektrycznie regulowaną tylną kanapę, naturalną skórę oraz audio Sony z 14 głośnikami. To już nie jest tylko rodzinny SUV w dobrej cenie, ale próba wejścia Chery w obszar, w którym zaczyna się rozmowa o komforcie klasy wyższej.

Różnica w cenie jest jednak konkretna. Tiggo 8 Prestige kosztuje 164 900 zł, a Tiggo 9 Prestige 209 900 zł. Dopłata 45 tysięcy złotych ma sens dla kierowcy, który chce mocniejszego plug-ina, lepszej trakcji zimą, większej baterii, szybszego ładowania DC i bardziej dopieszczonego drugiego rzędu. Jeżeli priorytetem jest maksymalna relacja ceny do wielkości, wyposażenia i rodzinnej funkcjonalności, Tiggo 8 pozostaje rozsądniejszym wyborem.

Gwarancja

Chery daje 7 lat gwarancji mechanicznej z limitem 150 000 km albo 3 lata bez limitu kilometrów, zależnie od tego, co będzie korzystniejsze według warunków. Na akumulator, silnik elektryczny i elektronikę napędu przewidziano 8 lat lub 160 000 km. Do tego dochodzi 3-letnia gwarancja na lakier i 12 lat na perforację.

To mocny argument, choć gwarancja sama w sobie nie rozwiązuje wszystkich obaw. Klient nadal będzie pytał o szybkość napraw, dostępność części, jakość obsługi dealerskiej i to, jak samochód zachowa wartość po kilku latach. Ale długi okres ochrony jest ważny, szczególnie w przypadku marki, która dopiero buduje zaufanie w Polsce.

Podsumowanie

Chery Tiggo 8 PHEV Prestige nie jest samochodem idealnym. Ma kilka irytujących rozwiązań ergonomicznych, nie ma napędu 4x4, nie oferuje reflektorów matrycowych, a system utrzymywania pasa ruchu wymaga poprawy. Nie daje też wielkich emocji z prowadzenia, mimo że katalogowe 279 KM może sugerować coś bardziej dynamicznego.

Ale to nie jest samochód do emocji. Jest duży, wygodny, cichy, dobrze wyposażony, ma sensowny trzeci rząd, ogromny bagażnik w konfiguracji pięcioosobowej, bardzo przyjemne wnętrze i napęd PHEV, który naprawdę sprawdza się zarówno w mieście, jak i w trasie. Można nim przez kilka dni jeździć jak autem elektrycznym, a po rozładowaniu baterii nie zamienia się w ociężałego smoka.

Największym problemem konkurencji jest cena. Za 164 900 zł w wersji Prestige Tiggo 8 oferuje tak dużo samochodu, że porównanie z bardziej znanymi markami robi się niewygodne. Nie dlatego, że Chery jest od nich pod każdym względem lepsze. Nie jest. Ale dlatego, że bardzo trudno zignorować różnicę między tym, co dostajemy, a ile za to płacimy.

To doskonały wybór dla osób gotowych zaufać nadal nowej marce.

Test ZTE G50 MC8520B – szybki router stacjonarny z obsługą 5G i Wi-Fi 7

2026-07-03T10:00:00+02:00

Routery z łącznością komórkową nie są jeszcze może bardzo popularne, ale stanowią świetne rozwiązanie, gdy np. chcemy mieć dobrą sieć na swojej działce lub po prostu zależy nam na backupie łącza stacjonarnego w domu. Gdy nasze sieci komórkowe oferują już prędkości zbliżone do 1 Gbps to wówczas taki router obsługujący dodatkowo 5G może być najlepszym wyborem dla osób, które nie mogą sobie pozwolić na brak internetu nawet na parę godzin. ZTE G50 należy do najnowszej generacji takich urządzeń. Oferuje obsługę sieci 5G zgodnej ze standardem 3GPP Release 17, Wi-Fi 7, możliwość jednoczesnego wykorzystania internetu mobilnego i przewodowego oraz dwa złącza dla anten zewnętrznych.

Router na stronie producenta kosztuje 1149 zł, jednak w sklepach, w promocji, można go kupić za około 799 zł. To sprawia, że cenowo plasuje się pomiędzy prostymi routerami LTE a znacznie droższymi konstrukcjami 5G wyposażonymi w najbardziej rozbudowane funkcje. Czy warto się nim zainteresować?

Design

W ZTE G50 producent postawił na prostą, pionową konstrukcję w białym kolorze, która nie zwraca na siebie przesadnej uwagi. Dzięki temu router bez problemu można ustawić zarówno w salonie, jak i w biurze.

Obudowa ma cylindryczny kształt z delikatnie zaokrąglonymi krawędziami. Z przodu znalazły się jedynie diody informujące o stanie pracy urządzenia, natomiast wszystkie złącza umieszczono z tyłu i na spodzie obudowy. Takie rozwiązanie pozwala schować większość przewodów i utrzymać porządek na biurku.

Router waży niespełna kilogram, a dokładniej 923 gramy. Nie jest więc tak lekki jak najprostsze routery LTE, ale wynika to między innymi z rozbudowanego układu anten oraz zastosowanej elektroniki. Wymiary wynoszą 107 × 107 × 230,5 mm, dlatego urządzenie zajmuje niewiele miejsca.

Na tylnej ściance producent umieścił dwa porty Ethernet 2,5 Gb/s. Jeden z nich może pracować jako LAN lub WAN, dzięki czemu router może korzystać zarówno z internetu mobilnego, jak i klasycznego łącza przewodowego. Obok znalazło się również gniazdo telefoniczne RJ11, port USB-C 3.1, dwa złącza TS-9 do podłączenia anten zewnętrznych oraz przycisk zasilania.

Na uwagę zasługuje także obecność modułu NFC. Wystarczy przyłożyć kompatybilny smartfon z Androidem do oznaczonego miejsca na obudowie, aby połączyć go z siecią Wi-Fi bez wpisywania hasła. To rozwiązanie spotykane raczej sporadycznie w routerach.

Pierwsze wrażenie jest bardzo pozytywne. ZTE G50 sprawia wrażenie dopracowanego urządzenia klasy premium.

Specyfikacja

Największą zmianą w porównaniu z wieloma starszymi routerami 5G jest zastosowanie standardu Wi-Fi 7. Router pracuje jednocześnie w pasmach 2,4 oraz 5 GHz, oferując maksymalną teoretyczną przepustowość do 3570 Mb/s. Jednocześnie zachowuje zgodność ze starszymi urządzeniami wykorzystującymi standardy Wi-Fi 6, Wi-Fi 5 i wcześniejsze.

Za komunikację komórkową odpowiada modem zgodny z 3GPP Release 17 obsługujący sieci 5G SA i NSA oraz agregację pasm. Maksymalna teoretyczna prędkość pobierania danych wynosi 2,92 Gb/s, choć oczywiście rzeczywiste osiągi zależą przede wszystkim od możliwości operatora, odległości od stacji bazowej i jakości sygnału.

Na pokładzie znalazł się czterordzeniowy procesor wykonany w litografii 4 nm i taktowany częstotliwością 2,2 GHz. Producent deklaruje, że zastosowana platforma została zaprojektowana specjalnie z myślą o obsłudze sieci 5G i ma zapewniać stabilną pracę nawet przy dużym obciążeniu.

Jedną z najciekawszych cech routera jest zestaw aż dwunastu wewnętrznych anten. Maksymalny zysk anten sięga 13 dBi, a dodatkowo użytkownik może podłączyć własne anteny zewnętrzne poprzez dwa złącza TS-9. To rozwiązanie może okazać się szczególnie przydatne w miejscach oddalonych od nadajników operatorów.

Router pozwala jednocześnie podłączyć do 128 urządzeń bezprzewodowych, dlatego bez problemu poradzi sobie nie tylko w domu, ale również w niewielkim biurze.

Na wyposażeniu znalazły się również:

– dwa porty Ethernet 2,5 Gb/s

– port USB-C 3.1 obsługujący pamięci masowe

– gniazdo telefoniczne RJ11

– obsługa EasyMesh

– NFC umożliwiające szybkie połączenie z siecią

– obsługa internetu mobilnego i przewodowego

– możliwość agregacji połączenia WAN z siecią 5G

Już sama specyfikacja pokazuje, że producent nie ograniczył się wyłącznie do dodania Wi-Fi 7. ZTE G50 oferuje również rozwiązania, które zwykle spotyka się dopiero w znacznie droższych routerach.

Pierwsze uruchomienie

Konfiguracja routera nie należy do skomplikowanych. Po włożeniu karty nano SIM urządzenie automatycznie nawiązuje połączenie z siecią komórkową. Do konfiguracji można wykorzystać zarówno przeglądarkę internetową, jak i aplikację ZTE Smart Life - obie opcje zostały przetłumaczone na język polski.

Dużą zaletą jest możliwość pracy w kilku różnych trybach. Router może działać jako klasyczny router 5G, wykorzystywać internet przewodowy przez port WAN albo automatycznie przełączać się pomiędzy oboma źródłami połączenia. Dostępny jest również tryb agregacji, w którym jednocześnie wykorzystywane są oba łącza. To rozwiązanie zwiększa nie tylko wydajność, ale również odporność na awarie jednego z połączeń.

Interfejs administracyjny jest przejrzysty i pozwala zarządzać wszystkimi funkcjami urządzenia. Można zmieniać ustawienia sieci bezprzewodowej, wybierać tryby pracy, konfigurować sieć Mesh czy monitorować wykorzystanie transmisji danych. Router oferuje znacznie więcej opcji administracyjnych niż większość podstawowych modeli 5G, zachowując przy tym czytelny układ ustawień.

Z poziomu przeglądarki zyskujemy wgląd w bardzo szczegółowe informacje diagnostyczne, w tym parametry sygnału takie jak RSRP, RSRQ czy SINR, rozpisane z podziałem na konkretne, aktualnie agregowane pasma LTE oraz 5G. Zaawansowani użytkownicy z pewnością docenią ukrytą zakładkę opcji programistycznych. To tam umieszczono narzędzie do ręcznego blokowania częstotliwości, dające kontrolę nad wyborem pasm dla sieci LTE oraz 5G w architekturze SA i NSA, a także użyteczną funkcję blokowania konkretnej komórki stacji bazowej na podstawie wartości PCI i NR-ARFCN.

Sekcja konfiguracji sieci bezprzewodowej została wyposażona w szereg ustawień zaawansowanych. Poza ustalaniem mocy sygnału, można w niej wymusić tryb zgodności ze starszymi urządzeniami Wi-Fi 5, jak również sprecyzować standard pracy i szerokość kanału – odpowiednio do 40 MHz dla pasma 2,4 GHz oraz do 160 MHz dla 5 GHz. Z kolei ustawienia sieci komórkowej umożliwiają sprawne zarządzanie profilem APN z obsługą protokołu IPv6 oraz dają możliwość wyłączenia automatycznego roamingu.

Urządzenie ma również rozbudowane funkcje bezpieczeństwa i usług sieciowych. Oprogramowanie integruje wbudowanego klienta VPN obsługującego protokół PPTP. Rozbudowany firewall pozwala na filtrowanie adresów MAC, IP, a także adresów URL. Obok standardowego mapowania i przekierowywania portów znajdziemy przełączniki dla funkcji UPnP, strefy zdemilitaryzowanej (DMZ) czy SIP ALG, wspierającej bezproblemowe działanie telefonii internetowej. Uzupełnieniem tych możliwości jest rozbudowana zakładka systemowa, która pozwala między innymi na precyzyjną konfigurację serwerów czasu SNTP z obsługą automatycznego przesunięcia na czas letni.

Łączność 5G i Wi-Fi 7

Największą zaletą ZTE G50 jest połączenie nowoczesnego modemu 5G z obsługą standardu Wi-Fi 7. W praktyce oznacza to, że router nie stanie się wąskim gardłem nawet wtedy, gdy w najbliższych latach operatorzy zaczną oferować jeszcze szybsze usługi.

Modem zgodny ze standardem 3GPP Release 17 obsługuje zarówno sieci 5G SA, jak i NSA oraz agregację pasm. Maksymalna teoretyczna szybkość pobierania danych sięga 2,92 Gb/s, natomiast wysyłania 180 Mb/s w trybie ENDC. Oczywiście są to wartości laboratoryjne, których nie należy oczekiwać w codziennym użytkowaniu, ale pokazują możliwości samej platformy.

Podobnie wygląda sytuacja z Wi-Fi 7. Producent deklaruje maksymalną przepustowość 3570 Mb/s, jednak rzeczywiste osiągi zawsze będą zależały od urządzeń klienckich oraz warunków pracy sieci. Najważniejsze jest to, że router nie ogranicza nowoczesnych smartfonów i komputerów wyposażonych w najnowsze moduły bezprzewodowe. W moim przypadku prędkość po Wi-Fi była porównywalna z połączeniem kablowym.

W porównaniu z wieloma starszymi routerami 5G zauważalnym krokiem naprzód jest również zastosowanie kanałów o szerokości do 160 MHz oraz obsługa technologii MLO, która pozwala efektywniej wykorzystywać dostępne pasma. Nie oznacza to, że każdy użytkownik od razu odczuje ogromny wzrost szybkości internetu. Większość domowych łączy nadal jest znacznie wolniejsza od możliwości samego routera. Korzyści pojawiają się przede wszystkim podczas jednoczesnego korzystania z sieci przez wiele urządzeń oraz przy kopiowaniu danych w obrębie sieci lokalnej.

Warto przy tym zwrócić uwagę, że ZTE nie zdecydowało się na obsługę pasma 6 GHz. Router pracuje wyłącznie w pasmach 2,4 oraz 5 GHz. W praktyce dla większości użytkowników nie będzie to duży problem, ponieważ obecnie stosunkowo niewiele urządzeń korzysta z 6 GHz, ale osoby planujące budowę najbardziej zaawansowanej sieci Wi-Fi powinny mieć tego świadomość.

Jakość sygnału

Jakość odbioru sygnału jest jedną z najmocniejszych stron tego modelu. Router bardzo dobrze radzi sobie zarówno z niższymi częstotliwościami odpowiedzialnymi za zasięg, jak i z pasmami zapewniającymi najwyższe prędkości transmisji. Nawet przy słabszym sygnale utrzymuje stabilne parametry połączenia, dzięki czemu nie dochodzi do gwałtownych spadków szybkości.

Nie oznacza to oczywiście, że router zastąpi dobrze ustawioną antenę kierunkową w wyjątkowo trudnych lokalizacjach. W takich przypadkach możliwość podłączenia zewnętrznych anten pozostaje dużym atutem.

Podsumowanie

ZTE G50 MC8520B pokazuje, że nowoczesny router 5G nie musi być przeznaczony wyłącznie dla osób mieszkających poza zasięgiem światłowodu. Oczywiście nadal będzie bardzo dobrym wyborem tam, gdzie internet mobilny jest jedyną dostępną opcją, ale dzięki obsłudze połączenia przewodowego, funkcji automatycznego przełączania między dwoma źródłami internetu oraz możliwości agregacji obu łączy sprawdzi się również jako centralny element domowej lub firmowej sieci.

Na plus należy zaliczyć przede wszystkim bardzo nowoczesną specyfikację. Wi-Fi 7, dwa porty Ethernet 2,5 Gb/s, modem 5G zgodny z Release 17, obsługa EasyMesh oraz możliwość podłączenia anten zewnętrznych sprawiają, że trudno wskazać funkcję, której rzeczywiście mogłoby tu zabraknąć. Producent pomyślał także o mniej oczywistych rozwiązaniach, takich jak NFC do szybkiego łączenia z siecią Wi-Fi, port USB-C umożliwiający udostępnianie pamięci masowej czy gniazdo telefoniczne RJ11.

Dużym atutem jest również rozbudowany system anten. Dwanaście anten wewnętrznych oraz możliwość zastosowania anten zewnętrznych sprawiają, że router powinien dobrze radzić sobie również w trudniejszych lokalizacjach. Potwierdzają to również zagraniczne testy, w których zwracano uwagę przede wszystkim na stabilność połączenia i bardzo dobre parametry radiowe nawet przy słabszym sygnale.

Jednocześnie warto pamiętać, że nie jest to najwyższy model w ofercie producenta. Osoby oczekujące obsługi pasma 6 GHz lub najbardziej rozbudowanych funkcji klasy premium znajdą je dopiero w wyższych konstrukcjach ZTE. W praktyce jednak zdecydowana większość użytkowników nie odczuje z tego powodu żadnych ograniczeń. Nadal niewiele urządzeń korzysta z Wi-Fi 7 w paśmie 6 GHz, a przepustowość oferowana przez ZTE G50 i tak znacząco przewyższa możliwości większości domowych łączy internetowych.

Również od strony oprogramowania router prezentuje się dojrzale. Zarówno aplikacja mobilna, jak i panel administracyjny pozwalają skonfigurować wszystkie najważniejsze funkcje bez konieczności zagłębiania się w skomplikowane ustawienia. Bardziej zaawansowani użytkownicy również znajdą tu sporo opcji konfiguracji, dlatego router nie powinien szybko stać się ograniczeniem wraz z rozbudową domowej sieci.

Na stronie producenta ZTE G50 kosztuje 1149 zł, jednak w momencie przygotowywania recenzji można go już kupić w sklepach za około 799 zł. To znacząco poprawia jego atrakcyjność. W tej cenie trudno znaleźć drugi router oferujący jednocześnie Wi-Fi 7, modem 5G Release 17, dwa porty 2,5 Gb/s, obsługę EasyMesh, agregację internetu mobilnego i przewodowego oraz możliwość podłączenia anten zewnętrznych.

Jeżeli ktoś szuka nowoczesnego routera 5G z dużymi możliwościami rozbudowy i zapasem wydajności na kolejne lata, ZTE G50 MC8520B jest jedną z ciekawszych propozycji w swojej klasie cenowej.

Zalety

– obsługa Wi-Fi 7 z przepustowością do 3570 Mb/s

– modem 5G zgodny ze standardem 3GPP Release 17

– dwa porty Ethernet 2,5 Gb/s

– możliwość jednoczesnego wykorzystania internetu mobilnego i przewodowego

– funkcja agregacji łącza WAN i 5G

– 12 wbudowanych anten o zysku do 13 dBi

– dwa złącza TS-9 do podłączenia anten zewnętrznych

– obsługa EasyMesh

– szybkie łączenie z siecią przez NFC

– port USB-C z możliwością udostępniania pamięci w sieci

– obsługa do 128 urządzeń jednocześnie

– przejrzysty panel administracyjny i aplikacja ZTE Smart Life w języku polskim

– atrakcyjna cena w sklepach wynosząca około 799 zł

Wady

– brak obsługi pasma Wi-Fi 6 GHz

– złącza TS-9 umieszczono bardzo blisko siebie, co może utrudniać korzystanie z niektórych adapterów antenowych

Test Dreame X60 Pro Ultra Complete – jest najbardziej wypasiony, ale też na razie maksymalnie drogi

2026-07-01T14:30:00+02:00

Dreame X60 Pro Ultra Complete jest flagowym robotem sprzątającym z ceną regularną 6399 zł i ceną premierową 5999 zł. Na tle X60 Ultra Complete oraz X50 Ultra Complete płaci się przede wszystkim za większą siłę ssania, bardziej rozbudowane mechanizmy wysuwania szczotki i mopa, nowszy system rozpoznawania otoczenia oraz funkcje ułatwiające pracę w mieszkaniach z progami, niskimi meblami i zabudową kuchenną z cofniętym cokołem.

Nie jest to robot, którego warto kupować wyłącznie z powodu wartości 42 000 Pa. Największą przewagą modelu Pro nad tańszymi robotami Dreame jest mechanika: SideReach wysuwa szczotkę boczną do 12 cm poza obrys robota, MopExtend RoboSwing wysuwa pad mopujący do 18 cm, VersaLift obniża wysokość robota do 8,9 cm, a ProLeap pozwala pokonywać progi niedostępne dla klasycznych konstrukcji. Ograniczeniem pozostaje mopowanie najtrudniejszych zabrudzeń. Dwa rotujące pady są skuteczne w codziennym utrzymaniu czystości, ale nie pracują jak system rolkowy lub gąsienicowy z ciągłym odbiorem brudnej wody.

Cena i miejsce w portfolio Dreame

X60 Pro Ultra Complete startuje w Polsce jako najdroższy model z serii X60. W materiałach sprzedażowych z końca czerwca 2026 r. cena regularna wynosiła 6399 zł, a oferta premierowa obniżała ją do 5999 zł. Dla porównania X60 Ultra Complete kosztował 4999 zł, a X50 Ultra Complete był dostępny za 2899 zł. Różnice cenowe są na tyle duże, że w teście trzeba oddzielić dwie kwestie: jakość samego urządzenia i opłacalność dopłaty do wersji Pro.

X60 Pro Ultra Complete ma największy sens w domach, w których zwykły robot zostawiał brud przy cokołach, nie mieścił się pod meblami i miał problem z progami. Jeżeli mieszkanie jest proste, bez progów i bez trudnej zabudowy, znacznie tańszy X50 Ultra lub X60 Ultra Complete mogą dać bardzo podobny efekt użytkowy.

Porównanie z X60 Ultra, X50 Ultra i Matrix10 Pro

Model	Cena z materiałów	Najważniejsze parametry	Wniosek zakupowy
Dreame X60 Pro Ultra Complete	6399 zł regularnie / 5999 zł w ofercie premierowej	42 000 Pa, 5000 mAh, pojemnik kurzu 310 ml, zbiornik wody 80 ml, Dual UltraExtend 12/18 cm, AI OmniSight 3.0, ProLeap do 10 cm, PowerMaster 11A, stacja 4,2/3 l	Najlepszy wybór, gdy liczą się krawędzie, niskie meble, wysokie progi, dywany i sierść. Dopłata jest uzasadniona głównie przez mechanikę i nowszą percepcję.
Dreame X60 Ultra	4299 zł	35 000 Pa, 6400 mAh, pojemnik kurzu 220 ml, zbiornik wody 80 ml, VersaLift, Proactive Light Dirt Detection, HyperStream DuoBrush 2.0, stacja 4,2/3 l	Bardzo mocna alternatywa, jeżeli nie potrzebujemy maksymalnego zasięgu ramion i najwyższej mocy ssania.
Dreame X50 Ultra	2399 zł	20 000 Pa, 6400 mAh, zbiorniki stacji 4,5/4 l, ProLeap, VersaLift, Dual Flex Arm, PowerDock, czas pracy deklarowany do 207 min	Najlepszy punkt odniesienia cenowego. Przy dużej różnicy w cenie nadal może być rozsądniejszym zakupem do mniej wymagającego mieszkania.
Dreame Matrix10 Pro	3299 zł	30 000 Pa, stacja z automatyczną wymianą trzech kompletów padów, mycie padów wodą do 100°C, nacisk na dobór padów do pomieszczeń	Inny kierunek konstrukcyjny: mniej ramion i progów, więcej automatyzacji w doborze padów mopujących.

Specyfikacja, która ma znaczenie w praktyce

Element	Dreame X60 Pro Ultra Complete	Znaczenie w użytkowaniu
Siła ssania	42 000 Pa	Wysoka wartość pomaga przy piasku, żwirku, okruchach i zabrudzeniach z dywanów, ale nie zastępuje dobrej szczotki i właściwego algorytmu jazdy.
Szczotka główna	HyperStream Detangling DuoBrush 2.0; szczotka TPU + szczotka z włosiem; elementy gumowe grubsze niż w poprzedniej generacji; prędkość do 1600 obr./min według materiałów producenta	Istotna przy dywanach i włosach. To jeden z elementów, które decydują, czy robot wymaga częstego czyszczenia ręcznego.
Ramiona sprzątające	SideReach do 12 cm, MopExtend RoboSwing do 18 cm	Najważniejsza różnica względem typowych robotów okrągłych: robot może czyścić bliżej cokołów, ścian, narożników i nóg mebli.
Wysokość robota	8,9 cm po schowaniu modułu VersaLift	Ułatwia wjazd pod niższe meble. Pod meblem robot polega mocniej na kamerach i oświetleniu LED, a nie na wystającej wieżyczce.
Progi	ProLeap: do 5 cm dla pojedynczego progu i do 10 cm dla stopnia podwójnego według deklaracji producenta	To funkcja ważna w mieszkaniach z listwami przejściowymi, prowadnicami drzwi przesuwnych i wysokimi dywanami.
Mopowanie	Dwa pady 280 obr./min, nacisk 15 N, pad termiczny utrzymujący podwyższoną temperaturę przez kilka minut	Skuteczne do codziennego mycia, szczególnie przy krawędziach. Ograniczone przy ciężkich, zaschniętych plamach.
Stacja	PowerDock: zbiornik czystej wody 4,2 l, brudnej 3 l, worek na kurz 3,2 l, mycie padów wodą do 100°C, 20 dysz natryskowych, suszenie gorącym powietrzem	Zmniejsza obsługę ręczną, ale nie eliminuje jej całkowicie. Nadal trzeba wymieniać wodę, worek, detergent, pady i czyścić elementy stacji.
Akumulator i ładowanie	5000 mAh, ładowanie PowerMaster 11A	Pojemność nie jest rekordowa, ale szybkie doładowanie podczas serwisowania mopów ogranicza przestoje w dużych mieszkaniach.
Nawigacja	AI OmniSight 3.0, dwie kamery 120°, światło strukturalne, LED, rozpoznawanie ponad 320 typów obiektów według producenta	Pomaga unikać przewodów, zabawek i misek, ale małe obiekty, czarne maty i błyszczące nogi mebli nadal mogą być problemem.

Konstrukcja i stacja PowerDock

Robot ma klasyczną, okrągłą obudowę, ale z przodu i z boku pracuje więcej elementów mechanicznych niż w standardowych konstrukcjach. Wysuwana szczotka, wysuwany pad, moduł ProLeap i chowany lidar powodują, że X60 Pro Ultra Complete należy oceniać bardziej jak bardzo złożony i skomplikowany system sprzątający niż zwykły robot z mocniejszym silnikiem.

Stacja PowerDock jest duża i wymaga miejsca. Nie jest to drobny dodatek, który da się ukryć pod szafką. W zamian przejmuje większość czynności serwisowych: opróżnia pojemnik na kurz, płucze pady, suszy je, dozuje detergent, uzupełnia wodę w robocie i utrzymuje tackę w lepszym stanie niż proste stacje myjące. Błyszczący front wygląda dobrze na zdjęciach, ale łatwo zbiera odciski palców i kurz.

Temperatura wody 100°C dotyczy mycia padów w stacji, a nie mycia podłogi wrzątkiem. Ciepło pomaga w płukaniu materiału i w ograniczaniu zapachu.

Aplikacja Dreamehome i konfiguracja

Dreamehome daje bardzo szeroką kontrolę nad robotem: moc ssania, wilgotność mopów, częstotliwość płukania padów, kolejność pomieszczeń, strategię dla dywanów, intensywność pracy przy krawędziach, zdjęcia przeszkód, funkcje dla zwierząt, tryb CleanGenius, zachowanie stacji i ustawienia baterii. To aplikacja dla użytkownika, który chce dostosować robota do układu mieszkania, a nie tylko uruchamiać jeden tryb automatyczny.

Przewaga takiej aplikacji jest oczywista dopiero po dopracowaniu mapy. Kuchnia może mieć wyższą wilgotność mopów i częstsze powroty do stacji. Salon z dywanem może wymagać pozostawienia padów w stacji albo mocniejszego ssania. Wtedy X60 Pro Ultra Complete wykorzystuje sprzętowe możliwości znacznie lepiej niż po pierwszym, domyślnym sprzątaniu.

Słabsza strona jest taka, że liczba opcji może zniechęcić użytkownika oczekującego maksymalnej prostoty. CleanGenius dużo automatyzuje, ale pełny sens modelu Pro pojawia się dopiero wtedy, gdy świadomie ustawimy dywany, progi, strefy zakazane, czułość omijania przeszkód i częstotliwość mycia padów. Wbudowany asystent OK Dreame nie jest kluczowym argumentem w Polsce, bo nie obsługuje języka polskiego. Ważniejsze są integracje z Matter, Apple Home, Google Home, Alexą i Siri, choć najdokładniejsze sterowanie nadal pozostaje w Dreamehome.

Odkurzanie twardych podłóg

Na twardych podłogach X60 Pro Ultra Complete korzysta z połączenia wysokiej mocy ssania, podwójnej szczotki głównej i wysuwanej szczotki bocznej. Kurz, piasek, okruchy, żwirek i drobne zanieczyszczenia nie są dla niego problemem. W codziennym sprzątaniu większe znaczenie od samej wartości Pa ma to, że robot potrafi zgarnąć zabrudzenie z krawędzi i skierować je pod szczotkę główną.

SideReach jest genialną nowością, a nie szalonym pomysłem marketingowca. Standardowy okrągły robot dojeżdża do ściany korpusem, ale jego szczotka ma ograniczony zasięg i często zostawia wąski pas zabrudzeń przy cokole. X60 Pro Ultra Complete potrafi wysunąć szczotkę dalej, więc skuteczniej pracuje w narożnikach, przy listwach, przy kuchennej zabudowie i przy nogach mebli. Wciąż nie zastąpi ręcznego sprzątania każdej szczeliny, ale znacznie zmniejsza liczbę miejsc, które typowe roboty regularnie pomijają.

Dywany

Na dywanach X60 Pro Ultra Complete ma dobre warunki sprzętowe: 42 000 Pa, szczotkę TPU do podrywania zabrudzeń, drugą szczotkę z włosiem i system ograniczający plątanie włosów. W praktyce powinno to dawać najlepsze rezultaty na dywanach niskich i średnich, gdzie szczotka może efektywnie pracować w runie, a przepływ powietrza nie jest nadmiernie tłumiony.

Przy wysokim runie skuteczność zależy od kilku zmiennych: ustawionego poziomu ssania, liczby przejazdów, kierunku pracy szczotki względem włosia, rozpoznania powierzchni jako dywanu oraz od tego, czy robot nie potraktuje większego zanieczyszczenia jako przeszkody.

HyperStream Detangling DuoBrush 2.0 jest jedną z mocniejszych stron X60 Pro Ultra Complete, bo konstrukcja szczotek niemal całkowicie ogranicza nawijanie włosów na wałek główny.

Mopowanie

X60 Pro Ultra Complete wykorzystuje dwa rotujące pady mopujące z prędkością do 280 obr./min i naciskiem 15 N. Prawy mop może wysunąć się do 18 cm, więc robot dokładniej myje przy ścianach, pod cofniętymi cokołami i przy podstawach mebli.

Najlepsze zastosowanie tego systemu to regularne podtrzymywanie czystości: kurz połączony z wilgocią, ślady butów, zaschnięte krople wody, drobne zabrudzenia kuchenne, lekko lepkie miejsca przy blacie i typowe ślady użytkowania podłogi po kilku dniach. Tu X60 Pro Ultra Complete ma przewagę nad robotami, które mopują tylko środkiem trasy i zostawiają suche pasy przy krawędziach.

Dwa pady są okresowo płukane w stacji, ale między powrotami pracują tym samym materiałem. Robot może zwiększyć wilgotność, wrócić do stacji, wypłukać pady i wykonać dodatkowy przejazd, jednak nie odbiera brudnej wody z podłogi w sposób ciągły. Dlatego w scenariuszach z zaschniętym sosem, błotem, tłuszczem albo rozlaną gęstą cieczą konstrukcje z rolką lub gąsienicą myjącą mogą mieć przewagę: stale podają świeżą wodę na element roboczy i szybciej odprowadzają brudną wodę do zbiornika.

Progi, niskie meble i dywany z wyższą krawędzią

ProLeap to jedna z funkcji, które mogą zdecydować o sensie zakupu w konkretnym mieszkaniu. Producent deklaruje pokonywanie pojedynczych progów do 5 cm oraz podwójnych stopni do 10 cm. W praktyce trzeba pamiętać, że wysokość to tylko jeden parametr. Liczy się także kształt krawędzi, przyczepność powierzchni, miejsce na rozbieg, ustawienie robota i to, czy przeszkoda nie zostanie uznana za obiekt do ominięcia.

VersaLift działa w podobnej logice. Chowany moduł nawigacyjny obniża wysokość do 8,9 cm i pozwala wjechać pod część mebli, pod którymi robot z klasyczną wieżyczką LDS się nie zmieści. Nie jest to gwarancja wjazdu pod każdą kanapę lub komodę, ale w praktyce zwiększa zakres powierzchni sprzątanej automatycznie.

AI, kamera i przeszkody

AI OmniSight 3.0 łączy dwie kamery o kącie widzenia 120 stopni, światło strukturalne i doświetlenie LED. Producent deklaruje rozpoznawanie ponad 320 typów obiektów oraz szybkie planowanie objazdu. W domu oznacza to przede wszystkim mniejsze ryzyko wciągnięcia kabla, skarpety, zabawki, miski zwierzęcia lub innego przedmiotu zostawionego na trasie. Tego typu systemy są coraz lepsze, ale nadal nie są nieomylne.

Kamera daje też funkcje dodatkowe: podgląd mieszkania, zdjęcia przeszkód, funkcje dla zwierząt i zdalną kontrolę sytuacji w domu. Są praktyczne, ale wymagają świadomego podejścia do prywatności. Warto samodzielnie zdecydować, czy chcemy zapisywać zdjęcia przeszkód i korzystać z trybów kamerowych. Nie każdy użytkownik potrzebuje robota, który może pełnić rolę mobilnej kamery.

Bateria i szybkie ładowanie

Akumulator 5000 mAh nie wygląda imponująco na tle X50 Ultra i X60 Ultra Complete, które w materiałach mają 6400 mAh. Dreame nadrabia to ładowaniem PowerMaster 11A. Robot może odzyskiwać energię podczas wizyt w stacji, gdy i tak płucze pady, uzupełnia wodę lub przygotowuje się do kolejnego etapu pracy.

Najważniejsze zalety

Dual UltraExtend realnie zwiększa zasięg sprzątania przy ścianach, cokołach, nogach mebli i niskich szczelinach.
Siła ssania 42 000 Pa jest wsparta dobrą szczotką główną, a nie pozostaje wyłącznie parametrem katalogowym.
HyperStream Detangling DuoBrush 2.0 ogranicza nawijanie włosów i sierści na szczotkę główną.
VersaLift obniża wysokość robota do 8,9 cm i zwiększa szansę wjazdu pod meble.
ProLeap może rozwiązać problem progów i prowadnic, które blokują typowe roboty.
PowerDock znacząco ogranicza obsługę ręczną: opróżnia kurz, myje i suszy pady, dozuje detergent oraz uzupełnia wodę.
Aplikacja pozwala bardzo precyzyjnie dostosować sprzątanie do poszczególnych pomieszczeń.
Rozbudowane rozpoznawanie przeszkód pomaga w mieszkaniach ze zwierzętami, przewodami i zabawkami.
Wersja Complete zawiera zapas elementów eksploatacyjnych, które w tej klasie sprzętu szybko mają znaczenie kosztowe.
Szybkie ładowanie podczas serwisowania mopów poprawia płynność pracy na większych metrażach.

Najważniejsze wady i ograniczenia

Cena regularna 6399 zł wymaga bardzo konkretnego uzasadnienia układem mieszkania i realnym wykorzystaniem funkcji Pro.
Dwa rotujące pady nie są najlepszą konstrukcją do najtrudniejszych, zaschniętych i tłustych zabrudzeń; systemy rolkowe lub gąsienicowe mogą być skuteczniejsze w takich scenariuszach.
Szczotka do listew przypodłogowych na razie nie jest zbyt udana.
Stacja jest duża i wymaga widocznego miejsca w mieszkaniu.
Asystent głosowy Dreame nie działa po polsku.
Konieczność dość częstej wymiany wody.

Dla kogo jest X60 Pro Ultra Complete

Ten model ma największy sens w mieszkaniach i domach z trudną geometrią: kuchnią z cofniętymi cokołami, podwieszanymi szafkami łazienkowymi, dywanami, wysokimi listwami przejściowymi, prowadnicami drzwi przesuwnych, niskimi meblami, dużą liczbą krzeseł i obecnością zwierząt. W takim środowisku X60 Pro Ultra Complete wykorzystuje swoje przewagi sprzętowe i może zastąpić więcej ręcznych poprawek niż tańszy robot.

To także dobry wybór dla użytkownika, który chce mieć kontrolę nad parametrami sprzątania. Jeżeli ktoś poświęci czas na konfigurację mapy, progów, dywanów, wilgotności mopów i harmonogramów, robot potrafi pracować znacznie precyzyjniej niż w ustawieniach domyślnych.

Dla kogo nie jest

Nie kupowałbym X60 Pro Ultra Complete do małego, prostego mieszkania bez progów, dywanów i trudnych krawędzi. Robot nadal będzie sprzątał bardzo dobrze, ale nie wykorzysta głównych elementów, za które dopłaca się względem X60 Ultra Complete lub X50 Ultra.

Jeśli priorytetem są zaschnięte plamy, błoto, tłuste zabrudzenia i oczekiwanie możliwie najmocniejszego mycia na mokro, trzeba porównać go z robotami wyposażonymi w rolkę lub gąsienicę myjącą. X60 Pro Ultra Complete nadrabia zasięgiem przy krawędziach i automatyzacją stacji, ale nie zmienia fizycznych ograniczeń dwóch padów mopujących.

Dreame X60 Pro Ultra Complete jest jednym z najbardziej zaawansowanych robotów sprzątających dostępnych w Polsce, ale jego przewaga nie wynika wyłącznie z deklarowanej mocy ssania. Kluczowe są elementy mechaniczne: wysuwana szczotka, wysuwany mop, chowany lidar i system pokonywania progów.

Najważniejszy argument za wersją Pro to Dual UltraExtend. W domach z cokołami, niskimi szafkami, nogami krzeseł i narożnikami system ten ma większe znaczenie niż kolejny wzrost mocy ssania. Na wysoką ocenę zasługuje również szczotka główna, która ogranicza plątanie włosów, oraz ProLeap, który może rozwiązać problem przejść między pomieszczeniami.

Największy problem to na razie cena. Jeśli mieszkanie wykorzysta wysuwane ramiona, ProLeap i VersaLift, X60 Pro Ultra Complete jest uzasadnionym wyborem. Jeśli nie, dopłata względem X60 Ultra Complete lub X50 Ultra będzie trudniejsza do obrony. Innym rozwiązaniem jest poczekanie na dobrą promocję.

Test zegarka Honor Watch 6 – nawet 35 dni na baterii i bardzo jasny ekran

2026-07-01T10:29:00+02:00

Honor Watch 6 to smartwatch skierowany przede wszystkim do osób aktywnych, które oczekują bardzo długiego czasu pracy na baterii, rozbudowanych funkcji zdrowotnych i sportowych oraz klasycznego wyglądu przypominającego tradycyjny zegarek. Producent stawia tutaj na ogromną baterię o pojemności 980 mAh, ekran AMOLED o jasności sięgającej 3000 nitów, ponad 120 trybów sportowych oraz dwuzakresowy moduł GPS. Nie jest to jednak zegarek oparty na Wear OS, dlatego zamiast bogatego ekosystemu aplikacji otrzymujemy zamknięty system skupiony przede wszystkim na monitorowaniu aktywności i zdrowia. W chwili przygotowywania recenzji polska cena nie była jeszcze znana, jednak wszystko wskazuje na to, że będzie to model pozycjonowany w przystępniejszym segmencie cenowym.

Design

Honor Watch 6 jest dostępny w dwóch wersjach kolorystycznych: czarnej oraz brązowej. Czarny wariant wyposażono w kopertę z aluminiowym frontem i pierścieniem wykonanym ze stali nierdzewnej 316L, natomiast brązowa wersja otrzymała zarówno pierścień, jak i przednią część koperty ze stali 316L. Tył obudowy w obu przypadkach wykonano z wytrzymałego tworzywa sztucznego.

Średnica koperty wynosi 46,5 mm, grubość 10,8 mm. W zależności od wersji kolorystycznej zegarek waży około 41 lub 50 gramów bez paska. Do wyboru są paski z fluoroelastomeru lub materiału kompozytowego.

Stylistycznie Honor Watch 6 przypomina analogowy zegarek. Producent postawił na klasyczną, okrągłą kopertę.

Na prawym boku znajdują się dwa przyciski. Górny pełni jednocześnie funkcję obrotowej koronki - to istotne, bo w niektórych, zwłaszcza tańszych modelach, zdarza się, że koronka nie ma żadnej funkcji. W Honor Watch 6 obracanie koronką pozwala wygodnie przewijać listy i menu, a całość działa płynnie i precyzyjnie. Dolny przycisk domyślnie uruchamia menu treningów, choć jego funkcję można zmienić.

Honor Watch 6 ma wbudowany głośnik oraz mikrofon, dzięki czemu umożliwia prowadzenie rozmów telefonicznych przez Bluetooth oraz nagrywanie notatek głosowych. Głośnik osiąga zadowalającą głośność, jednak jest dostrojony przede wszystkim do odtwarzania mowy.

Wibracje sprawiają dobre wrażenie podczas codziennego użytkowania i należą do lepszych w tej klasie urządzeń. Jedynie podczas alarmów mogłyby być nieco mocniejsze, szczególnie dla osób śpiących bardzo głęboko.

Zegarek spełnia normy IP69 oraz 5 ATM. Oznacza to odporność na pył i wodę podczas codziennego użytkowania oraz możliwość korzystania z niego podczas pływania. Producent zaznacza jednak, że nie jest przeznaczony do nurkowania, sauny ani gorących kąpieli.

Wyświetlacz

Honor Watch 6 ma okrągły ekran AMOLED o przekątnej 1,46 cala i rozdzielczości 464 × 464 piksele, co przekłada się na zagęszczenie pikseli wynoszące 317 ppi. Producent deklaruje maksymalną jasność dochodzącą do 3000 nitów.

Wyświetlacz pozostawia bardzo dobre wrażenie. Jest wyjątkowo czytelny nawet podczas korzystania z zegarka w pełnym słońcu, a wysoka jasność rzeczywiście okazuje się przydatna na zewnątrz.

Interfejs działa z częstotliwością 60 Hz, a animacje są płynne.

Honor udostępnia funkcję Always-On Display, automatyczną regulację jasności, wybudzanie ruchem nadgarstka oraz dotknięciem ekranu. Dostępny jest również bogaty wybór tarcz zegarka, z których większość można pobrać bez dodatkowych opłat.

Specyfikacja i system

Honor nie ujawnia zastosowanego procesora ani pojemności pamięci RAM. Wiadomo natomiast, że zegarek ma 4 GB pamięci wewnętrznej przeznaczonej między innymi na lokalne pliki muzyczne.

Łączność bezprzewodową zapewnia Bluetooth 5.4 z obsługą BLE, BR i EDR. Obecne jest również NFC, jednak w dostępnej wersji oprogramowania zegarek nie obsługuje płatności zbliżeniowych. To jedno z istotniejszych rozczarowań, ponieważ użytkownik nadal musi zabierać ze sobą telefon lub kartę płatniczą.

Brakuje również modułu Wi-Fi. Aktualizacje systemu pobierane są wyłącznie przez Bluetooth, przez co pierwsza konfiguracja może zająć dłuższy czas. W moim wypadku zegarek dotarł już z najnowszą wersją oprogramowania.

Za lokalizację odpowiada dwuzakresowy moduł GNSS obsługujący sygnały L1 i L5 oraz systemy GPS, Galileo, GLONASS, BeiDou, QZSS i NavIC. Dzięki temu zegarek może dokładnie rejestrować aktywność bez konieczności zabierania telefonu.

Honor Watch 6 jest wyposażony w akcelerometr, żyroskop, magnetometr, barometr, czujnik światła oraz optyczny czujnik tętna.

Zegarek współpracuje z Androidem 9.0 i nowszym oraz iOS 15.1 i nowszym. Do konfiguracji służy aplikacja Honor Health.

System koncentruje się przede wszystkim na funkcjach zdrowotnych i sportowych. Do dyspozycji użytkownika oddano ponad 120 trybów aktywności, treningi biegowe, ocenę wieku biologicznego, analizę energii organizmu, całodobowy pomiar tętna, monitorowanie snu, saturacji, poziomu stresu oraz ćwiczenia oddechowe. Dostępny jest także kompleksowy raport zdrowotny podsumowujący najważniejsze parametry.

Podczas testów interfejs działał bardzo płynnie, a wszystkie animacje były dobrze zoptymalizowane. Nie zauważyłem zawieszania się systemu ani spadków płynności.

Na uwagę zasługuje możliwość nagrywania notatek głosowych, które w przypadku telefonów Honor automatycznie synchronizują się z aplikacją notatek. Zegarek potrafi również synchronizować alarmy z telefonem, dzięki czemu korzystanie z urządzeń tej samej marki przypomina działanie znane z bardziej rozbudowanych ekosystemów.

Do dyspozycji użytkownika są także kompas, barometr, prognoza pogody, stoper, minutnik, latarka, sterowanie muzyką, zdalny spust migawki aparatu oraz możliwość sparowania słuchawek Bluetooth.

Nie zabrakło odtwarzacza muzyki, jednak obsługuje on wyłącznie lokalne pliki zapisane w pamięci zegarka. Serwisy streamingowe nie są wspierane, co jest archaicznym rozwiązaniem. Dziś już prawie nikt nie gromadzi plików MP3.

Największym ograniczeniem systemu pozostaje brak sklepu z aplikacjami i bardzo ograniczone możliwości jego rozbudowy. Osoby przyzwyczajone do Wear OS lub bardziej rozwiniętych zegarków Huawei mogą odczuwać niedosyt.

Brakuje również możliwości odpowiadania na wiadomości. Powiadomienia można odczytać, ale odpowiedź wymaga sięgnięcia po telefon.

Tryb treningu siłowego także należy do prostszych. Zegarek rejestruje czas i parametry wysiłku, ale nie analizuje automatycznie wykonywanych ćwiczeń ani liczby powtórzeń.

Bateria

Jednym z największych atutów Honor Watch 6 jest bateria o pojemności aż 980 mAh - to niemal dwukrotnie większa pojemność niż w ogromnej większości zegarków na rynku. Producent deklaruje do 35 dni pracy w trybie oszczędnym oraz około 17 dni typowego użytkowania.

Praktyczne testy pokazują, że nie są to obietnice całkowicie oderwane od rzeczywistości. W moim wypadku połowa baterii wystarczyła na dwa pełne tygodnie użytkowania i pozostał jeszcze mały zapas. To bardzo dobry wynik, sugerujący, że nawet intensywnie korzystający użytkownicy nie będą musieli często sięgać po ładowarkę. Nawet w trybie AOD można liczyć na ponad 10 dni działania.

Ładowanie odbywa się za pomocą magnetycznego przewodu z pinami. Producent zaleca stosowanie ładowarki o parametrach co najmniej 5 V i 2 A. Trochę szkoda, że ładowanie nie jest bezprzewodowe, bo wówczas łatwiej byłoby znaleźć kompatybilną ładowarkę, gdy nie zabierzemy ze sobą dedykowanego przewodu.

Podsumowanie

Honor Watch 6 to smartwatch, który wyraźnie stawia na długi czas pracy na baterii oraz ekran o dobrych parametrach. Producent nie próbuje konkurować z zegarkami działającymi pod kontrolą Wear OS pod względem liczby aplikacji czy rozbudowanych funkcji smart. Zamiast tego oferuje bardzo płynnie działający system, świetny wyświetlacz AMOLED, bogaty zestaw czujników oraz jedną z największych baterii spotykanych w smartwatchach.

Największymi ograniczeniami pozostają brak sklepu z aplikacjami, brak płatności zbliżeniowych, brak możliwości odpowiadania na wiadomości oraz stosunkowo prosty zestaw funkcji typowo smart. Dla części użytkowników będą to istotne kompromisy, zwłaszcza w porównaniu z zegarkami wyposażonymi w Wear OS.

Jeżeli jednak priorytetami są bardzo długi czas pracy, wygodna obsługa, czytelny ekran i rozbudowane monitorowanie zdrowia oraz aktywności, Honor Watch 6 zapowiada się na bardzo ciekawą propozycję. Ostateczną ocenę opłacalności będzie można jednak wystawić dopiero po poznaniu oficjalnej ceny.

Zalety:

– bardzo długi czas pracy na baterii potwierdzony praktycznymi testami
– bateria o pojemności 980 mAh
– jasny ekran AMOLED o deklarowanej jasności do 3000 nitów
– bardzo płynnie działający interfejs i animacje
– ponad 120 trybów sportowych
– dwuzakresowy moduł GNSS z obsługą sześciu systemów lokalizacji
– komplet najważniejszych czujników, w tym barometr i żyroskop
– wbudowany głośnik i mikrofon
– dobra jakość wykonania
– odporność 5 ATM i IP69
– wygodna obrotowa koronka
– współpraca z Androidem i iOS

Wady:

– brak sklepu z aplikacjami
– brak płatności zbliżeniowych mimo obecności NFC
– brak możliwości odpowiadania na wiadomości
– brak Wi-Fi
– odtwarzacz muzyki obsługuje wyłącznie lokalne pliki
– trening siłowy oferuje ograniczoną analizę ćwiczeń
– zdalny spust migawki nie wyświetla podglądu z aparatu
– wibracje alarmów mogłyby być mocniejsze

Test Chery Tiggo 4 Hybrid — chiński SUV za 100 tysięcy, który mocno miesza w segmencie B

2026-06-29T08:56:00+02:00

Chery Tiggo 4 Hybrid jest jednym z tych samochodów, które jeszcze kilka lat temu trudno byłoby poważnie traktować jako bezpośrednią konkurencję dla Toyoty, Renault, Skody, Volkswagena czy Forda. Dziś sytuacja wygląda inaczej. Tiggo 4 jest tego bardzo dobrym przykładem. To SUV/crossover z pogranicza segmentu B i kompaktów, z pełną hybrydą, automatyczną przekładnią, dwoma dużymi ekranami, kamerami 360 stopni, bogatym wyposażeniem i ceną startującą od 95 900 zł. Testowana, lepiej wyposażona wersja Prestige kosztuje 105 900 zł. Samochód nie sprawia wrażenia taniego, nie jeździ jak budżetowa ciekawostka i nie wygląda w środku jak kompromis, który trzeba zaakceptować wyłącznie dlatego, że cena jest niska. Ma za to kilka dziwnych rozwiązań, parę braków wyposażeniowych, ale cały czas należy pamiętać, że to segment B, a nie klasa S Mercedesa, która zresztą też ma swoje ułomności.

Marka Chery

Chery to duży koncern motoryzacyjny, który od lat należy do najważniejszych chińskich eksporterów samochodów. Marka Chery jest najbardziej klasyczną, rodzinną częścią całego portfolio, ale wokół niej działa znacznie większy ekosystem. Do grupy Chery należą lub są z nią powiązane m.in. Omoda, Jaecoo, Exeed, Jetour, iCar, Luxeed, Lepas i inne projekty kierowane na różne rynki oraz do różnych grup klientów. W Polsce klienci znają już Omodę i Jaecoo, które zbudowały pierwszą rozpoznawalność koncernu. Chery jako marka główna ma być bardziej rodzinna, praktyczna i mniej „lanserska”. To ma być marka od SUV-ów dla ludzi, którzy chcą dostać dużo samochodu za rozsądne pieniądze. To taka chińska Skoda.

Polska oferta Chery opiera się dziś na rodzinie Tiggo. Najmniejszym modelem jest właśnie Tiggo 4 Hybrid. Wyżej stoi Tiggo 7, dostępny w wersjach spalinowych, hybrydowych i plug-in hybrid. Jeszcze większy jest Tiggo 8, czyli siedmioosobowy SUV rodzinny. Na szczycie gamy znajduje się Tiggo 9 PHEV — duży, mocny, 7-miejscowy SUV plug-in hybrid z napędem 4x4, który stał się też samochodem kojarzonym z Robertem Lewandowskim, globalnym ambasadorem Chery.

Portfolio Tiggo w Polsce

W przypadku Chery trzeba bardzo uważnie patrzeć na rocznik, promocję, wersję i finansowanie, bo ceny potrafią się zmieniać wraz z kampaniami sprzedażowymi. Obecnie gama wygląda mniej więcej tak:

Model	Napęd	Cena od / przykładowa cena promocyjna
Chery Tiggo 4 Hybrid Essential	pełna hybryda, 163 KM	95 900 zł
Chery Tiggo 4 Hybrid Prestige	pełna hybryda, 163 KM	105 900 zł
Chery Tiggo 7	benzyna / HEV / PHEV zależnie od wersji	od ok. 116 900–124 900 zł w promocjach
Chery Tiggo 7 PHEV	plug-in hybrid	od ok. 132 900–136 900 zł w promocjach
Chery Tiggo 8	benzyna, 7 miejsc	od ok. 133 900 zł w promocjach
Chery Tiggo 8 PHEV	plug-in hybrid	od ok. 154 900 zł w promocjach
Chery Tiggo 9 PHEV	plug-in hybrid, 4x4, 7 miejsc	od 209 900 zł

Tiggo 4 jest więc modelem podstawowym, którym Chery wchodzi w najtrudniejszy fragment rynku — małe i kompaktowe SUV-y, gdzie konkurencja jest ogromna, a klienci porównują wszystko: cenę, spalanie, ekran, gwarancję, wielkość bagażnika, prestiż marki, resztę wartości i realny komfort rodzinnego użytkowania.

Segment rynku

Tiggo 4 formalnie najbliżej ma do segmentu B-SUV, ale jego wymiary, cena i rodzaj napędu sprawiają, że realna lista konkurentów jest dużo szersza. To nie jest tylko rywal Toyoty Yaris Cross. Klient oglądający Tiggo 4 może równolegle rozważać MG ZS Hybrid+, Dacię Duster Hybrid, Renault Captura, Forda Pumę, Skodę Kamiq, Volkswagena T-Crossa, Seata Aronę, Hyundaia Bayona, Kię Stonic, Nissana Juke’a, Opla Fronterę, Suzuki Vitarę, Suzuki S-Crossa, Citroena C3 Aircrossa, a nawet Omodę 5.

To pokazuje, jak skomplikowany i konkurencyjny jest dziś rynek na tej półce cenowej. Jedne auta są tańsze, ale mają tylko silnik benzynowy. Inne są hybrydami, ale kosztują dużo więcej. Jeszcze inne oferują większe nadwozie, ale gorsze wyposażenie. Do tego dochodzą promocje, rabaty, roczniki 2025, finansowanie, pakiety ubezpieczeniowe i ceny specjalne.

Najważniejsi konkurenci Tiggo 4 Hybrid

Model	Napęd	Cena od
Chery Tiggo 4 Hybrid	pełna hybryda	95 900 zł
MG ZS Hybrid+	pełna hybryda	od ok. 98 900 zł
Toyota Yaris Cross Hybrid	pełna hybryda	od ok. 105 300 zł w cenie specjalnej
Dacia Duster Hybrid 155	pełna hybryda	od ok. 112 000–123 000 zł zależnie od oferty
Renault Captur full hybrid E-Tech 160	pełna hybryda	zwykle od ok. 122 000–125 000 zł w ofertach dealerskich
Mitsubishi ASX	benzyna / mild hybrid	od ok. 90 000 zł promocyjnie
Nissan Juke	benzyna / hybryda	od ok. 107 900 zł, hybryda drożej
Ford Puma	mild hybrid	od ok. 99 900 zł
Hyundai Bayon	benzyna	od ok. 86 700 zł promocyjnie
Kia Stonic	benzyna / mild hybrid	od ok. 90 990 zł, MHEV drożej
Skoda Kamiq	benzyna	od ok. 89 900 zł
Volkswagen T-Cross	benzyna	od ok. 86 290 zł w cenie specjalnej
Seat Arona	benzyna	od ok. 79 900 zł w cenie specjalnej
Suzuki Vitara	mild hybrid	od ok. 107 100 zł
Suzuki S-Cross	mild hybrid	od ok. 99 900 zł promocyjnie
Citroen C3 Aircross	benzyna / mild hybrid / elektryk	od ok. 84 900 zł
Opel Frontera	mild hybrid / elektryk	od ok. 104 500 zł
Omoda 5	benzyna	od ok. 107 900 zł promocyjnie
Omoda 5 Hybrid	pełna hybryda	od ok. 116 500 zł promocyjnie

Najważniejszy wniosek jest prosty: Tiggo 4 nie jest najtańszym crossoverem na rynku, ale jako pełna hybryda z automatem i bogatym wyposażeniem ma dobrą cenę. Szczególnie jeśli porównujemy go nie z bazowymi, benzynowymi wersjami konkurentów, ale z autami o podobnym poziomie wyposażenia i podobnym typie napędu.

Dane techniczne

Chery Tiggo 4 Hybrid ma 4320 mm długości, 1831 mm szerokości, 1653 mm wysokości i 2610 mm rozstawu osi. To nie jest maleńki crossover miejski. Auto jest wyraźnie większe od wielu klasycznych przedstawicieli segmentu B-SUV.

Napęd jest klasyczną pełną hybrydą, bez ładowania z gniazdka. Pod maską pracuje benzynowy, wolnossący silnik 1.5 o mocy 95 KM, połączony z mocnym silnikiem elektrycznym. Moc systemowa wynosi 163 KM, a maksymalny moment obrotowy układu to 260 Nm. Sam silnik elektryczny ma według danych producenta 204 KM i 310 Nm, co dobrze tłumaczy, dlaczego samochód tak chętnie reaguje przy miejskich prędkościach.

Akumulator trakcyjny ma pojemność 1,83 kWh brutto. To nie jest bateria pozwalająca na jazdę elektryczną w rozumieniu plug-ina, ale w hybrydzie tej klasy jest to sensowna pojemność, pozwalająca bardzo często ruszać, toczyć się i manewrować w trybie EV. Producent deklaruje przyspieszenie 0–100 km/h w 8,9 sekundy, prędkość maksymalną 150 km/h, średnie zużycie paliwa 5,3 l/100 km i zasięg do 950 km.

Bagażnik ma 430 litrów pojemności, a po złożeniu kanapy 1190 litrów. Zbiornik paliwa mieści 51 litrów. Masa własna wynosi 1550 kg.

Nadwozie

Tiggo 4 to klasycznie narysowany SUV: wysoki, dość masywny, z dużym grillem, prostymi bokami i sylwetką, która ma się podobać szerokiej grupie klientów. To może być zaleta. W segmencie, w którym wiele aut próbuje na siłę wyglądać dynamicznie, Tiggo 4 wygląda po prostu normalnie. Ma zwykłe klamki, normalne lusterka, klasyczną bryłę. Wygląda elegancko i atrakcyjnie, ale jego największą siłą nie jest efekt „wow” na parkingu, tylko proporcja ceny do wielkości i wyposażenia.

Wnętrze

Największe zaskoczenie przychodzi po otwarciu drzwi. Tiggo 4 kosztuje około 100 tysięcy złotych, ale wnętrze nie wygląda jak wnętrze samochodu za 100 tysięcy złotych. Jest tu raczej klimat aut za 150–200 tysięcy złotych.

Kokpit jest nowoczesny, ale nie przekombinowany. Przed kierowcą są dwa ekrany o przekątnej 12,3 cala, ukryte pod jedną taflą. Wygląda to efektownie, szczególnie w tej klasie cenowej. Grafika systemu nie jest idealna — kolory menu sprawiają momentami wrażenie lekko wyblakłych, a interfejs jest znacznie prostszy niż w modelach 2 razy droższych. Ale szybkość działania, wielkość ekranów i ogólny efekt są bardzo dobre.

Bardzo ważne jest to, że Chery nie schowało wszystkiego w ekranie. Mamy fizyczne przyciski, osobne sterowanie wybranymi funkcjami, normalną regulację lusterek, zwykłe klamki i logicznie rozmieszczone podstawowe elementy. To duży plus. W czasach, gdy nawet droższe samochody każą szukać prostych funkcji w tablecie, Tiggo 4 potrafi być zaskakująco praktyczne.

Są jednak irytujące drobiazgi. Gniazdo USB jest trudno dostępne. Brakuje ładowarki indukcyjnej. Nie ma fabrycznej nawigacji, choć obecność bezprzewodowego Apple CarPlay i Android Auto w dużej mierze rozwiązuje ten problem. Szkoda też, że dźwignia skrzyni biegów nie trafiła przy kierownicę, bo przy takim układzie wnętrza zwolniłoby to sporo miejsca w tunelu środkowym.

Fotele i przestrzeń

Z przodu siedzi się wygodnie. Fotele są komfortowe, pozycja za kierownicą jest wysoka, widoczność dobra, a ilość miejsca zaskakująco duża. Tiggo ma elektrycznie sterowany fotel kierowcy, ale prawy fotel był regulowany ręcznie. To detal, który przypomina, że mamy do czynienia z autem budżetowo wycenionym, nawet jeśli jego wnętrze próbuje grać wyżej.

Dobrze też wypada drugi rząd. Z tyłu jest naprawdę dużo miejsca. Kanapa jest wygodna, pasażerowie mają sporo przestrzeni na nogi i nad głową, a ogólne wrażenie jest takie, że Tiggo 4 może bez problemu pełnić funkcję taniego auta rodzinnego. Wysokie nadwozie działa tutaj na korzyść. Auto nie wygląda może dzięki temu szczególnie dynamicznie, ale w środku daje poczucie swobody.

Bagażnik

Bagażnik ma 430 litrów, więc na papierze wygląda bardzo dobrze. Jest spory i rodzinny, ale ma jedną istotną cechę: widoczne wybrzuszenie związane z umiejscowieniem akumulatora. W praktyce oznacza to, że kufer jest pojemny, lecz nie tak ustawny, jak sugerowałaby sama liczba litrów. Nie ma też koła zapasowego.

W codziennym użytkowaniu bagażnik będzie wystarczający dla rodziny, zakupów, krótkiego wyjazdu i normalnego życia. Trzeba tylko pamiętać, że konkurenci z pozornie mniejszymi bagażnikami mogą czasami oferować bardziej regularny kształt przestrzeni.

Na minus: klapa z tyłu jest ciężka i jest obsługiwana ręcznie. Przy tej cenie można to zaakceptować, ale przy ogólnym poziomie wyposażenia auta aż chce się zapytać, dlaczego nie dorzucono elektrycznego otwierania. Maska silnika ma natomiast teleskopy.

Multimedia, kamery i audio

Jednym z najlepszych elementów Tiggo 4 jest system kamer 360 stopni. Jakość obrazu jest bardzo dobra, lepsza niż można byłoby oczekiwać po samochodzie w tej cenie. Widok z kamer pomaga przy parkowaniu, manewrowaniu i dojeżdżaniu do krawężników. To nie jest symboliczny dodatek z rozmytym obrazem, ale realnie użyteczne narzędzie.

Bezprzewodowy Apple CarPlay i Android Auto działają jako naturalne uzupełnienie systemu. Brak fabrycznej nawigacji przestaje przeszkadzać, bo i tak większość kierowców będzie korzystać z Google Maps, Apple Maps lub Waze.

Zaskakująco dobrze wypada system audio. To nie jest markowy zestaw klasy premium, ale dźwięk jest lepszy, niż sugerowałaby cena samochodu. W codziennym słuchaniu muzyki Tiggo 4 wypada naprawdę przyjemnie. To jeden z tych elementów, które budują wrażenie, że siedzimy w aucie droższym, niż jest w rzeczywistości.

Hybryda

W mieście auto jest ciche, szybkie i bardzo sprawne. Rusza miękko, często korzysta z napędu elektrycznego, dobrze reaguje na gaz i nie sprawia wrażenia ociężałego. Moc 163 KM w samochodzie tej klasy jest więcej niż wystarczająca, a elektryczne wsparcie daje natychmiastową reakcję przy niskich prędkościach. To właśnie dlatego Tiggo 4 najlepiej czuje się w mieście, na obwodnicach, drogach ekspresowych i zwykłych krajówkach.

W naszym teście spalanie w mieście, przy dynamicznej jeździe i częstym korzystaniu z trybu Sport, wynosiło około 5–6 l/100 km. To bardzo dobry wynik. Przy spokojniejszej jeździe można realnie zejść niżej. W trasie zużycie paliwa rośnie, ale nie w sposób dramatyczny. Przy 110–120 km/h auto nadal ma sens. Przy 140 km/h zaczyna już być wyraźnie mniej oszczędne i głośniejsze, ale tego należy oczekiwać po wysokim crossoverze z wolnossącym silnikiem i hybrydową przekładnią.

Najważniejsze jest jednak to, że nie trzeba wciskać gazu do podłogi, żeby Tiggo 4 jechało sprawnie. Jeśli kierowca nauczy się korzystać z momentu elektryka i nie będzie prowokował układu do gwałtownego wchodzenia na obroty, samochód odwdzięczy się płynną, cichą i oszczędną jazdą.

Na autostradzie do około 120 km/h jest dobrze. Powyżej tej prędkości zaczynają być bardziej słyszalne szumy powietrza i silnik. Czy to wada? Częściowo tak. Ale trzeba zachować proporcje. Mówimy o samochodzie za około 100 tysięcy złotych, wysokim crossoverze z segmentu B. W tej klasie trudno oczekiwać przy wysokich prędkościach ciszy limuzyny.

Tryb Sport

Tryb Sport wyraźnie zmienia charakter samochodu. Tiggo 4 staje się wtedy bardziej bezpośrednie, chętniej reaguje na gaz i sprawia wrażenie o 100 procent żywszego. Aktywacja tego trybu jest dziwna, bo samochód przy okazji zaczyna sam przyspieszać.

Szkoda też, że trybu Sport nie da się ustawić na stałe. Po ponownym uruchomieniu samochodu trzeba wracać do ustawień. To typowy drobiazg, który w codziennym użytkowaniu może irytować. Nie dlatego, że samochód bez trybu Sport jest powolny, ale dlatego, że właśnie w Sport Tiggo 4 daje najwięcej frajdy z prowadzenia.

Przy mocnym wciśnięciu gazu silnik benzynowy wyraźnie wyje. To nie jest dźwięk sportowej jazdy, tylko typowe zachowanie hybrydy, w której jednostka spalinowa musi wejść na wysokie obroty. Warto jednak podkreślić: w normalnej jeździe nie trzeba tego robić. Tiggo 4 potrafi być szybkie bez gazu w podłodze. To było widać na warszawskich światłach, gdzie bardzo często reszta stawki zostawała z tyłu.

Prowadzenie

Tiggo 4 jest zwrotne, łatwe do wyczucia i precyzyjne jak na rodzinnego crossovera. Nie jest sportowe, ale daje kierowcy dobre poczucie kontroli. W mieście manewruje się nim bardzo łatwo, a na szybszych drogach samochód jest stabilny.

Auto nie buja się przesadnie, dobrze znosi szybkie zmiany kierunku i nie sprawia wrażenia ciężkiego pontonu. Na gorszych nawierzchniach czuć jednak, że komfort nie jest priorytetem absolutnym. To kompromis: Chery wybrało bardziej zwarte prowadzenie kosztem miękkości.

Na wybojach Tiggo 4 daje wyraźnie znać, że jest tanim samochodem i powinniśmy zmniejszyć prędkość.

Systemy bezpieczeństwa

Tiggo 4 ma bogaty zestaw systemów wsparcia kierowcy. Jest adaptacyjny tempomat, systemy utrzymywania pasa, rozpoznawanie znaków, monitorowanie uwagi kierowcy i cały pakiet asystentów, których dziś wymagamy od nowoczesnego auta. Na papierze wygląda to bardzo dobrze, a wiele funkcji działa poprawnie.

Niektóre ostrzeżenia potrafią być zbyt częste, a część systemów kierowca będzie chciał wyłączać. Na szczęście dostęp do wielu ustawień jest dość szybki.

Adaptacyjny tempomat działa sensownie i w codziennej jeździe będzie jedną z częściej używanych funkcji. Kamery 360 stopni, czujniki parkowania i dobra widoczność sprawiają natomiast, że Tiggo 4 jest łatwe do opanowania mimo dość wysokiego nadwozia.

Co irytuje najbardziej

Lista minusów nie jest krótka, ale większość z nich dotyczy szczegółów, a nie fundamentów samochodu. Najbardziej irytuje brak oświetlenia z tyłu. To drobiazg, który producent powinien poprawić natychmiast. Ciemno jest także w bagażniku – lampka jest tam tragiczna. Drugi minus to brak ładowarki indukcyjnej. Trzeci — brak fabrycznej nawigacji, choć tutaj sytuację ratuje bezprzewodowy CarPlay i Android Auto.

Szkoda też, że tylna klapa jest ręczna, prawy fotel regulowany ręcznie, a gniazdo USB umieszczone w mało wygodnym miejscu. Do tego dochodzi wybrzuszenie w bagażniku, brak koła zapasowego, nieco dziwne menu systemu i tryb Sport, który jest świetny w działaniu, ale irytujący w obsłudze.

Automatyczna klimatyzacja też nie zawsze działa tak, jak byśmy chcieli. Lepiej ustawić ją ręcznie i ograniczyć siłę nawiewu, bo wtedy kabina jest przyjemniejsza. To kolejny przykład samochodu, który ma dużo technologii, ale czasami wymaga od kierowcy własnej korekty.

Co zaskoczyło najbardziej

Najbardziej zaskakuje ogólne wrażenie jakości. Po przesiadce z dobrze wyposażonej Skody Superb 1.5 nie ma poczucia, że Tiggo 4 jest samochodem znacznie tańszym. Oczywiście różnice istnieją, ale nie są tak duże, jak można byłoby sądzić po cenie i segmencie.

Wnętrze wygląda drożej niż kosztuje. Fotele są wygodne. Z tyłu jest dużo miejsca. Audio gra zaskakująco dobrze. Kamery 360 stopni mają świetną jakość. Hybryda w mieście jest cicha i oszczędna. Układ kierowniczy jest przyjemny. Samochód jest zwrotny, dynamiczny i nie męczy w codziennym użytkowaniu.

To właśnie suma tych elementów sprawia, że Tiggo 4 jest tak groźne dla konkurencji. Nie wygrywa jednym spektakularnym parametrem. Wygrywa tym, że za około 100 tysięcy złotych daje bardzo dużo rzeczy naraz.

Nasza ocena końcowa

Chery Tiggo 4 Hybrid nie jest samochodem bez wad. Brakuje mu kilku prostych elementów wyposażenia, ma czasami dziwne decyzje ergonomiczne, nie ma jeszcze za sobą lat obecności na polskim rynku.

Ale trzeba napisać, że to bardzo udany samochód. W mieście jest cichy, dynamiczny i oszczędny. W trasie daje radę, o ile nie oczekujemy od niego limuzynowej ciszy przy 140 km/h. W środku jest przestronny i dobrze wyposażony. Ma świetne kamery, niezłe audio, wygodne fotele, dużo miejsca z tyłu i napęd, który realnie zużywa mało paliwa.

Największym komplementem dla Tiggo 4 jest to, że po kilku dniach przestajemy myśleć o nim jak o „chińskim samochodzie za małe pieniądze”. Zaczynamy myśleć o nim jak o normalnym, dobrze wyposażonym, rodzinnym crossoverze, który kosztuje mniej niż większość podobnie skonfigurowanych rywali.

Czy poleciłbym go do jazdy próbnej osobie, która szuka hybrydowego SUV-a za około 100 tysięcy złotych? Zdecydowanie tak.

Na tym nie kończymy przygody z Chery. W planach mamy także test większego Tiggo 8 oraz flagowego Tiggo 9 PHEV — czyli samochodu Roberta Lewandowskiego.

Zalety Chery Tiggo 4 Hybrid - pełna lista

Bardzo mocna relacja ceny do wyposażenia. Tiggo 4 Hybrid startuje od 95 900 zł, a wersja Prestige kosztuje 105 900 zł. W tej kwocie dostajemy pełną hybrydę, automat, dwa duże ekrany, kamery 360 stopni, bogaty pakiet systemów wsparcia i wyposażenie, które u wielu konkurentów wymaga dopłat albo wyższych wersji.
Pełna hybryda, a nie tylko miękka hybryda. To ważny argument w segmencie B-SUV. W tej cenie wielu rywali oferuje tylko silnik benzynowy albo układ mild hybrid. Chery daje klasyczną samoładującą się hybrydę, która realnie potrafi jeździć w mieście cicho i oszczędnie.
Niskie spalanie w mieście. Zużycie paliwa na poziomie około 5-6 l/100 km w mieście i to przy dynamicznej jeździe oraz częstym korzystaniu z trybu Sport. To bardzo dobry wynik jak na wysokiego crossovera.
Cicha i sprawna jazda miejska. Tiggo 4 najlepiej czuje się w mieście. Często rusza i manewruje na napędzie elektrycznym, jest płynne, nie szarpie i nie sprawia wrażenia auta budżetowego.
Dobre osiągi na co dzień. 163 KM mocy systemowej i deklarowane 8,9 s do 100 km/h w zupełności wystarczają do rodzinnego SUV-a tej klasy. Auto nie wymaga brutalnego wciskania gazu, żeby sprawnie przyspieszać.
Tryb Sport naprawdę zmienia charakter auta. Po jego uruchomieniu Tiggo 4 staje się wyraźnie żwawsze, chętniej reaguje na gaz i daje więcej przyjemności z jazdy. To nie jest symboliczna zmiana grafiki na ekranie, tylko realna różnica w zachowaniu napędu.
Bardzo zwrotny charakter. Auto jest łatwe do wyczucia, przyjemnie manewruje w mieście i nie sprawia wrażenia ociężałego.
Prowadzenie lepsze, niż sugeruje cena. Tiggo 4 nie jest sportowym SUV-em, ale jest stabilne, zwarte i przewidywalne. Nie buja się jak łóżko wodne, a kierowca ma poczucie kontroli.
Dobre wyciszenie przy miejskich i podmiejskich prędkościach. W mieście samochód jest bardzo cichy, a na trasach ekspresowych do około 110-120 km/h nadal można podróżować komfortowo. Większy hałas silnika pojawia się dopiero przy szybszej jeździe autostradowej.
Wnętrze wygląda na droższe niż cena samochodu. Po przesiadce z dobrze wyposażonej Skody Superb nie ma poczucia, że Tiggo 4 jest o wiele tańszym autem. To bardzo ważna obserwacja, bo wrażenie jakości jest jednym z najmocniejszych argumentów Chery.
Dużo miejsca z przodu. Kierowca i pasażer mają sporo przestrzeni, wygodne fotele, wysoką pozycję i dobrą widoczność. Auto nie sprawia wrażenia ciasnego crossovera miejskiego.
Bardzo dużo miejsca z tyłu. To jeden z najmocniejszych punktów Tiggo 4. Z tyłu jest dużo miejsca na nogi i nad głową, a samochód może bez problemu pełnić rolę rodzinnego auta.
Wygodna tylna kanapa.
Wygodne przednie fotele. Fotele są komfortowe, dobrze pasują do codziennej jazdy i nie psują dobrego pierwszego wrażenia z kabiny. W wersji Prestige kierowca ma elektryczną regulację.
Spory bagażnik. 430 litrów pojemności to bardzo dobry wynik w tej klasie. Kształt nie jest idealny, ale sama przestrzeń bagażowa jest użyteczna i wystarczająca dla rodziny.
Wysokie nadwozie pomaga w codziennym użytkowaniu. Tiggo 4 nie wygląda przez to bardzo sportowo, ale oferuje wygodne wsiadanie, dobrą widoczność i dużo miejsca nad głowami pasażerów.
Dwa duże ekrany 12,3 cala. Zestaw ekranów robi dobre pierwsze wrażenie i wygląda nowocześnie. W tej cenie taki kokpit jest mocnym argumentem sprzedażowym.
Bezprzewodowy Apple CarPlay i Android Auto. To częściowo rekompensuje brak fabrycznej nawigacji. Kierowca i tak najczęściej będzie korzystał z Google Maps, Waze albo Apple Maps.
Bardzo dobre kamery 360 stopni. Jakość kamer jest lepsza niż w Skodzie Superb.
Zaskakująco dobry system audio. Dźwięk jest lepszy niż można oczekiwać po samochodzie za około 100 tys. zł.
Dużo fizycznych przycisków. Chery nie schowało wszystkiego w ekranie. Są normalne przyciski, osobne skróty i bardziej klasyczna obsługa wielu funkcji. To ogromny plus w codziennym użytkowaniu.
Normalna regulacja lusterek. Regulacja lusterek nie została ukryta w tablecie. To niby detal, ale w praktyce pokazuje, że ergonomia nie została całkowicie podporządkowana modzie na ekrany.
Normalne klamki. Brak przekombinowanych, chowanych klamek to plus.
Dwustrefowa klimatyzacja.
Podgrzewane przednie fotele.
Adaptacyjny tempomat.
Bogaty pakiet systemów bezpieczeństwa. Chery deklaruje pakiet 24 systemów ADAS. Nawet jeśli część asystentów potrafi być nadgorliwa, sama lista wyposażenia bezpieczeństwa jest mocna.
LED-owe oświetlenie zewnętrzne.
Ambientowe oświetlenie wnętrza.
Lakier bez dopłaty.
Nawiew dla pasażerów z tyłu.
Podłokietnik z tyłu.
Długa gwarancja

Wady Chery Tiggo 4 Hybrid - pełna lista

Brak lampki z tyłu
Brak ładowarki indukcyjnej
Trudno dostępne gniazdo USB
Brak fabrycznej nawigacji.
Automatyczna klimatyzacja działa dziwnie.
Tylna klapa otwierana ręcznie.
Prawy fotel regulowany ręcznie.
Tryb Sport nie może być domyślnym.
Aktywacja trybu Sport jest zaskakująca – samochód sam zaczyna przyspieszać
Silnik wyje przy wciśnięciu gazu do deski.
Nie jest to samochód do szybkich autostradowych przelotów.
Brak koła zapasowego.
Wybrzuszenie w bagażniku.
Słabej jakości instalacja radiowa
Za cichy dźwięk włączonego kierunkowskazu

Osobisty system chłodzenia 3 w 1 - Shark ChillPill — drogi sposób na upał

2026-06-27T10:33:00+02:00

Shark ChillPill to nie jest zwykły mały wiatraczek z bazaru, to ma być osobisty klimatyzator. Shark nazywa go osobistym systemem chłodzenia 3 w 1, bo w jednym urządzeniu łączy trzy końcówki: klasyczny wentylator, moduł mgiełki wodnej oraz płytkę chłodzącą InstaChill, którą przykłada się bezpośrednio do skóry. Brzmi trochę jak gadżet z TikToka, ale w czasie obecnych upałów w Polsce taki sprzęt nagle zaczyna mieć więcej sensu, niż sugerowałby jego dość zabawkowy wygląd.

Shark to marka należąca do grupy SharkNinja, znanej przede wszystkim z odkurzaczy, urządzeń do sprzątania, wentylatorów, sprzętów kuchennych Ninja oraz produktów z kategorii beauty i home. Firma od lat próbuje łączyć sprzęt AGD z efektownym, konsumenckim designem i mocnym marketingiem. ChillPill wpisuje się w tę strategię: jest mały, ładnie zaprojektowany, kolorowy, łatwy do pokazania w stories przez influencerów.

Problem polega na tym, że ta obietnica kosztuje w Polsce bardzo dużo. Na stronie SharkNinja standardowa wersja Shark ChillPill w kolorze czarnym kosztuje 559,99 zł, a wariant z etui podróżnym 659,99 zł. Do tego dochodzą akcesoria sprzedawane osobno: klips mocujący za 69,99 zł i uchwyt za 99,99 zł. W materiałach producent pokazuje urządzenie przypięte do paska, ramienia, wózka, roweru czy sprzętu treningowego, ale w naszym zestawie dostaliśmy tylko urządzenie, końcówki i mały woreczek.

Co właściwie robi Shark ChillPill?

ChillPill jest modułowy. Główna część urządzenia ma cylindryczną konstrukcję, niewielki ekran pokazujący poziom pracy, pokrętło do regulacji oraz złącze USB-C do ładowania. Końcówki wymienia się przez przekręcenie i odblokowanie modułu. Całość jest dość kompaktowa, mieści się w dłoni i wygląda jak dopracowany gadżet.

Pierwszy tryb to wentylator. Ma 10 poziomów mocy i może pracować pod różnymi kątami, bo konstrukcję można obracać. Producent deklaruje mocny strumień powietrza, a w materiałach pojawia się informacja o wyrzucie powietrza z prędkością do 7,5 m/s przy odpowiedniej nasadce zwiększającej wydajność. W praktyce niższe poziomy przydają się raczej w spokojnym pomieszczeniu, przy biurku, w pociągu albo w hotelu. Na zewnątrz, przy prawdziwym upale, sens zaczyna się od średnich i wyższych ustawień. Wtedy jednak rośnie hałas i szybciej spada bateria. Poziom 1 daje bardzo długi czas pracy, ale realne chłodzenie w gorącym klimacie zaczyna się dopiero znacznie wyżej — w okolicach poziomu 7–10.

Drugi tryb to mgiełka ewaporacyjna. Do specjalnej końcówki wlewa się wodę, a urządzenie rozpyla delikatną mgiełkę. To nie jest silny spryskiwacz, który zalewa twarz i koszulkę, ale raczej delikatny chłodny obłok. W teorii ma to dawać efekt odświeżenia bez uczucia mokrej skóry. W testach faktycznie ten tryb wypada najlepiej wtedy, gdy jesteśmy blisko urządzenia i nie ma dużego wiatru. Przy lekkim podmuchu mgiełka szybko ucieka, więc trudno mówić o dużym zasięgu. Zaletą jest natomiast natychmiastowe uczucie ulgi, szczególnie w bardzo dusznym miejscu, np. w aucie stojącym na słońcu, na przystanku albo na rozgrzanym tarasie. Wadą jest krótki czas działania zbiorniczka - mgiełka trwa kilka minut, a później trzeba było dolewać wodę.

Trzeci tryb jest najbardziej oryginalny. To płytka chłodząca InstaChill, czyli metalowa powierzchnia, którą przykłada się do karku, policzka, skroni, nadgarstka albo szyi. Producent deklaruje, że płytka może obniżyć temperaturę skóry nawet o 9°C. To właśnie ta funkcja najbardziej odróżnia ChillPilla od tanich wentylatorków. Wentylator dmucha powietrzem o temperaturze otoczenia, mgiełka daje krótkie odświeżenie, a płytka faktycznie daje uczucie kontaktu z czymś zimnym — trochę jak przyłożenie schłodzonej puszki napoju do szyi.

Najlepsze jest nie to, co wygląda najlepiej na reklamach

Na zdjęciach reklamowych najefektowniej wygląda mgiełka i montaż urządzenia do wózka, roweru albo paska. W praktyce najbardziej przekonująca wydaje się jednak płytka chłodząca. To ona daje najbardziej „technologiczny” efekt i najmocniej uzasadnia, że mamy do czynienia z czymś więcej niż zwykłym wiatrakiem na USB.

Przykładamy ją do karku i od razu czuć zimno. Nie jest to oczywiście klimatyzacja, która schłodzi całe ciało, ale w czasie upału może przynieść szybką ulgę. To szczególnie przyjemne w komunikacji miejskiej, w kolejce, na spacerze, na plaży, po treningu albo podczas podróży samochodem, gdy kabina dopiero zaczyna się chłodzić. Zimny kompres „na żądanie” działa bardzo przyjemnie.

Wiatraczek działa, ale cudów nie robi

Sam wentylator jest poprawny. Przy niższych poziomach jest raczej delikatny, przy wyższych daje już realny strumień powietrza, ale robi się głośniejszy. To typowy kompromis w małych urządzeniach: albo jest cicho, albo mocno. Przy polskich upałach, gdy temperatura w mieście przekracza 30°C, a asfalt i beton oddają ciepło jeszcze długo po zachodzie słońca, zwykłe dmuchanie ciepłym powietrzem ma ograniczony sens. Wentylator pomaga, gdy skóra jest lekko wilgotna, gdy siedzimy w cieniu albo gdy potrzebujemy punktowego przewiewu przy twarzy. Nie zastąpi jednak klimatyzacji i nie sprawi, że marsz w pełnym słońcu nagle stanie się komfortowy.

Zaletą jest regulacja. Dziesięć poziomów pozwala dopasować siłę nawiewu do sytuacji. W pomieszczeniu wystarczy poziom niski lub średni. Na zewnątrz trzeba kręcić wyżej. W jednym z testów bateria na poziomie 5 działała ponad 7 godzin, czyli dłużej niż zakładała instrukcja testera, co jest dobrą informacją. Maksymalne ustawienia są jednak dużo bardziej energożerne — producent w materiałach zagranicznych podaje do 11 godzin na najniższym poziomie i około 1,5 godziny na najwyższym.

Mgiełka jest świetna, ale tylko przez chwilę

Tryb mgiełki to funkcja, którą łatwo sprzedać na filmie, bo wygląda efektownie. W praktyce rzeczywiście potrafi dać miłe uczucie chłodu. Najlepiej działa z bliska, skierowana na twarz, szyję albo kark. W upale może dać natychmiastową ulgę, szczególnie gdy powietrze stoi i nie ma naturalnego przewiewu.

Ale jest też druga strona: pojemność zbiorniczka jest mała, więc mgiełka nie działa długo. Trzeba pamiętać o dolewaniu wody i o wymiennych knotach (są w zapasie).

Akcesoria powinny być w pudełku

Największy problem Shark ChillPill nie leży w samym działaniu. To urządzenie faktycznie chłodzi, faktycznie daje przyjemne efekty i faktycznie jest dobrze zaprojektowane. Problemem jest cena i polityka akcesoriów.

Akcesoria mocujące są sprzedawane oddzielnie. W podstawowej wersji dostajemy tylko mały woreczek, który pozwala spakować gadżet, ale nie zmienia go w wygodny system chłodzenia w podróży.

Przy wariancie 659,99 zł z etui i dodatkowych płatnych mocowaniach robi się już bardzo drogo. Zwłaszcza że wiele prostszych wentylatorów z funkcją mgiełki kosztuje wielokrotnie mniej. Nie będą tak eleganckie, nie będą miały takiej płytki chłodzącej, ale dla wielu osób „wystarczająco dobre” może wygrać z „ładne i sprytne, ale drogie”.

Dla kogo to ma sens?

Shark ChillPill ma najwięcej sensu dla osób, które dużo podróżują, źle znoszą upały, często stoją w kolejkach, chodzą na plenerowe wydarzenia, jeżdżą komunikacją, spędzają czas na działce, na plaży, na placu zabaw albo uprawiają lekką aktywność na zewnątrz. To także ciekawy gadżet dla osób, które lubią sprytne urządzenia i nie mają problemu z tym, że za markowy, dobrze wyglądający produkt płaci się więcej.

Może też sprawdzić się u osób, które potrzebują szybkiego, punktowego chłodzenia: na kark, nadgarstek, skronie albo twarz. Tu płytka InstaChill jest naprawdę przyjemna i robi większe wrażenie niż zwykły nawiew. W polskich warunkach, szczególnie przy coraz częstszych falach upałów, taki sprzęt nie przestaje być absurdalny.

Nie jest to jednak zakup rozsądny w klasycznym sensie. To gadżet premium do bardzo konkretnej potrzeby. Działa, ale nie czyni cudów. Pomaga, ale nie zastąpi klimatyzacji. Jest poręczny, ale pełnię możliwości pokazuje dopiero z dodatkowymi akcesoriami. Jest efektowny, ale bardzo drogi.

Werdykt: fajny, ale bardzo drogi

Największe plusy są trzy: płytka chłodząca, mgiełka wodna i format podróżny. Największe minusy też są trzy: cena, krótki czas działania mgiełki i brak akcesoriów mocujących w podstawowym zestawie.

Ten gadżet naprawdę może się przydać — w podróży, na spacerze, w kolejce, na wydarzeniu plenerowym, na działce czy w rozgrzanym mieście.

Jednocześnie cena jest zabójcza. 559,99 zł za podstawową wersję i 659,99 zł za zestaw z etui to poziom, przy którym trudno mówić o impulsywnym zakupie na lato. To raczej prezent, fanaberia albo sprzęt dla kogoś, kto naprawdę źle znosi wysokie temperatury i wie, że będzie korzystał z niego często.

Shark ChillPill jest znacznie ciekawszy niż zwykły wiatraczek, ale też znacznie droższy, niż powinien być. W czasie upałów potrafi dać przyjemną ulgę, a płytka chłodząca jest jego najmocniejszym argumentem. Gdyby akcesoria do noszenia były w zestawie, byłby dużo łatwiejszy do polecenia. W obecnej formie to bardzo fajny, bardzo wakacyjny i bardzo drogi gadżet dla tych, którzy chcą mieć przy sobie własną miniaturową strefę chłodu.

Sprawdziliśmy elektrycznego Xpeng G6 Long Range Pro 296 KM – niesamowity luksus w atrakcyjnej cenie

2026-06-22T08:45:00+02:00

XPENG G6 RWD Long Range Pro jest elektrycznym SUV-em coupe, który celuje ceną i designem w Teslę Y. XPENG oferuje identyczną koncepcję nadwozia, równie mocny napęd elektryczny i wielki ekran, ale dokłada większy komfort, lepsze wyciszenie, masaż foteli, znakomite kamery, 800-woltową architekturę i superszybkie ładowanie, które w tej klasie robi bardzo duże wrażenie. XPENG nie należy do żadnej dużej chińskiej motoryzacyjnej grupy kapitałowej, ale jego sporym udziałowcem jest Volkswagen. Xpengi produkuje się w Austrii. W Polsce marka jest jeszcze na początku budowania rozpoznawalności. To nie jest jeszcze auto, które widzimy codziennie pod biurem, szkołą albo centrum handlowym. Powód jest prosty. XPENG oferuje u nas wyłącznie samochody elektryczne, a polski rynek nadal mocno opiera się na hybrydach, autach spalinowych i markach z długą historią serwisową. Importerem i dystrybutorem jest Inchcape Poland, czyli firma znana między innymi z obsługi marek BMW i MINI. Salon w Warszawie działa przy al. Prymasa Tysiąclecia i zastąpił salon marki MINI (to bardzo symboliczne), a oficjalna lista dealerów obejmuje także Poznań, Bydgoszcz, Gdańsk, Katowice i Opole.

Portfolio XPENG-a w Polsce szybko się rozbudowuje. Są już G6, większy SUV G9, sedan P7, model P7+ oraz zaprezentowany w ostatni piątek luksusowy van X9. Ta chińska marka nie chce być tańszą alternatywą dla znanych producentów. Chce wejść w segment komfortowych, mocno cyfrowych samochodów, w których elektronika, multimedia, fotele i asystenci jazdy są równie ważne jak sam napęd. G6 jest w tej gamie modelem najbardziej masowym, ale to określenie w ogóle do niego nie pasuje.

Cena i wersje - Long Range Pro wygląda najrozsądniej

Aktualny cennik z czerwca 2026 r. pokazuje trzy wersje nowego G6. RWD Air Standard Range kosztuje 194 900 zł, RWD Long Range Pro kosztuje 223 900 zł, a AWD Performance Pro kosztuje 247 900 zł. Testowana wersja jest więc środkową odmianą, ale w praktyce może być najbardziej sensownym wyborem. Ma większy akumulator 80,8 kWh, 296 KM, napęd na tylne koła, zasięg WLTP do 535 km i maksymalną moc ładowania DC 451 kW. Performance dodaje drugi silnik, 487 KM, napęd AWD i sprint do 100 km/h w 4,1 s, ale nie każdy potrzebuje takiej dynamiki w rodzinnym SUV-ie.

Long Range Pro przyspiesza do 100 km/h w 6,7 s, osiąga 202 km/h i ma moment obrotowy 440 Nm. Nie jest to najszybszy elektryk na świecie, ale w codziennej jeździe są to parametry naprawdę wystarczające, a nawet zachwycające, szczególnie gdy kierowca wcześniej jeździł znacznie słabszą benzyną (mój duży Superb ma np. tylko 150 KM). Trzeba też docenić, że przy zakupie G6 opcjonalne dopłaty są nieliczne. Hak holowniczy kosztuje 4300 zł, obręcze 20-calowe 4900 zł, lakier metalizowany 5800 zł, a Black Edition 6900 zł. W standardzie dostajemy bardzo bogate wyposażenie, które u wielu europejskich producentów wymagałoby dokupienia kilku drogich pakietów.

Najważniejsze dane testowanej wersji

Parametr	XPENG G6 RWD Long Range Pro
Cena bazowa	223 900 zł
Napęd	tylny, silnik synchroniczny z magnesami trwałymi
Moc i moment	296 KM, 440 Nm
Przyspieszenie 0-100 km/h	6,7 s
Akumulator	LFP, 80,8 kWh
Architektura	800 V SiC
Ładowanie DC	do 451 kW, 10-80 proc. w 12 min w idealnych warunkach
Ładowanie AC	11 kW, 3-fazowo
Zasięg WLTP	do 535 km
Zużycie WLTP	17,5-17,9 kWh/100 km zależnie od kół
Bagażnik	571-1374 l
Masa własna i DMC	2115 kg i 2590 kg
Uciąg przyczepy	do 1500 kg z hamulcem

Nadwozie - model Y jest tu oczywistym punktem odniesienia

Nie ma sensu udawać, że G6 nie przypomina Tesli Model Y. Proporcje, gładkie boki, opadająca linia dachu, zlicowane klamki i minimalistyczna estetyka od razu ustawiają ten samochód w tej samej kategorii. Przód z szeroką listwą świetlną wygląda nowocześnie, a ukryta tylna wycieraczka świadczy o dbałości o aerodynamikę i estetykę.

Samochód mierzy 4758 mm długości, 1920 mm szerokości i 1650 mm wysokości, a rozstaw osi wynosi 2890 mm. To duże auto, ale nie przesadnie wielkie. W mieście pomaga świetny zestaw kamer, czujników i widok 360 stopni. System pokazuje nie tylko obraz z otoczenia, ale także wirtualny model samochodu i odległości od przeszkód.

DMC każdej wersji G6 przekracza 2,5 tony, więc w Polsce tego samochodu teoretycznie nie można legalnie parkować na chodniku, nawet gdy zostawimy dużo miejsca pieszym.

Genialne wnętrze

Kabina jest najmocniejszym argumentem G6 i w sumie wszystkich modeli Xpeng. Materiały są niesamowite, spasowanie robi dobre wrażenie, a całość jest luksusowa na poziomie niemieckich marek premium w wyższych modelach. Miękkie boczki, wygodne podłokietniki, podsufitka z mikrofibry, skóra Nappa, duży panoramiczny dach i bardzo dobre wygłuszenie tworzą atmosferę klasy premium.

Fotele są świetne. Przednie mają elektryczną regulację, ogrzewanie, wentylację, masaż i pamięć ustawień. Tylna kanapa jest podgrzewana, ma regulację kąta oparcia i oferuje dużo miejsca na nogi. Przy wzroście 185 cm z tyłu zostaje sporo przestrzeni, a płaska podłoga i długi rozstaw osi poprawiają komfort w podróży.

Przy miejskich prędkościach w kabinie jest luksusowo cicho. Na drogach szybkiego ruchu pojawia się szum opływającego powietrza i opon, ale nadal jest to poziom nieporównywalny z samochodami spalinowymi. Szyby dźwiękochłonne z przodu, aktywna redukcja hałasu i ogólna sztywność nadwozia dają bardzo dobre efekty.

Niestety w G6 nie ma klasycznego schowka przed pasażerem, a kierownica jest regulowana ręcznie. Brakuje też HUD-a (a Xpeng słynie z genialnych rzutników dla kierowcy), trzeciej strefy klimatyzacji i osobnego ekranu dla pasażerów z tyłu. Zewnętrzne klamki wysuwają się automatycznie, więc są wygodne, ale nadal pozostają rozwiązaniem bardziej gadżeciarskim niż superbezpiecznym. W środku drzwi otwiera się przyciskiem, co wygląda nowocześnie, ale wymaga przyzwyczajenia.

Multimedia - doskonały samochód dla gadżeciarza

Centralny ekran ma 15,6 cala. Wersje Long Range Pro i Performance Pro korzystają z procesora Qualcomm Snapdragon 8295 - reakcje systemu są bardzo szybkie, a animacje płynne. Interfejs jest w miarę intuicyjny, szczególnie gdy już wcześniej mieliśmy do czynienia z Teslą lub innymi chińskimi hybrydami i elektrykami. XPENG daje bezprzewodowy Apple CarPlay i Android Auto – to jest konkretna przewaga nad Teslą. Wbudowana nawigacja obsługuje planowanie trasy z ładowaniem, system ma centrum aplikacji ze swoim sklepem, streaming obrazu z urządzeń zewnętrznych (u nas to nie działało) i aktualizacje OTA.

Z punktu widzenia fana technologii bardzo dobre są kamery. Obraz jest ostry, szybko się przełącza, a widok przestrzenny auta pomaga w manewrowaniu. Są też funkcje typowe dla najnowocześniejszych aut: tryb wartownika, wideorejestrator po podłączeniu własnego pendrive, asystent głosowy Hey XPENG, zdalne sterowanie z aplikacji, klucz Bluetooth i możliwość tworzenia automatyzacji X-Combo. To ostatnie działa jak samochodowe skróty, które mogą łączyć kilka czynności w jedną sekwencję. To funkcja, z której skorzystają kierowcy, którzy nienawidzą wszelkiego typu elektronicznych pomocników i ostrzegaczy.

Audio jest kolejnym mocnym punktem. System 7.1.4 ma 18 głośników, obsługuje Dolby Atmos i ma moc 960 W. Po sensownym ustawieniu korektora gra niesamowicie przestrzennie i ze świetnym basem. W kabinie są też dwie wentylowane ładowarki indukcyjne 50 W, kilka portów USB, w tym USB-C do 60 W, oraz cyfrowe lusterko wsteczne z 9-calowym ekranem. To lusterko na początku wymaga przyzwyczajenia, ale w nocy i przy załadowanym bagażniku ma sens. Lusterko może też działać normalnie bez wsparcia kamery.

Największy minus systemu jest typowy dla aut zbudowanych wokół ekranu. 99 proc. funkcji jest dostępnych w menu na tablecie. Dobrze, że kierunek nawiewu reguluje się ręcznie (przed face liftingiem było inaczej), a na kierownicy zostały prawdziwe, klikalne przyciski. To kompromis między cyfrowym kokpitem a normalną ergonomią. Należy jednak od razu zapamiętać, że aby ustawić lusterka, musimy znaleźć odpowiednią funkcję w menu systemu operacyjnego.

Część usług jest dostępna także z aplikacji na smartfon (np. parkowanie bez kierowcy), ale w prasowych autach nie można przypisywać samochodu do apki.

Jazda - nie sport, tylko bardzo szybki komfort

G6 RWD Long Range Pro nie jest samochodem sportowym. 296 KM i 440 Nm dają płynne, natychmiastowe przyspieszenie, ale charakter napędu jest bardziej liniowy, miły dla pasażerów niż brutalny. Nawet w trybie sport nie kopie kierowcy w plecy, tylko bardzo sprawnie nabiera prędkości. Gdy chcemy nieco więcej emocji, musimy zdecydować się na najmocniejszą wersję Performance. Wówczas otrzymamy też jako bonus bezpieczniejszy napęd na 4 koła.

Zawieszenie jest komfortowe. Samochód dobrze filtruje nierówności i nie sprawia wrażenia miękkiej kanapy. Przy dynamicznej jeździe czuć masę ponad 2,1 tony, ale nisko położony akumulator pomaga utrzymać stabilność. To nie jest auto do szaleństw na zakrętach, tylko bardzo szybki, cichy i wygodny środek transportu na co dzień oraz w trasie.

W mieście G6 był w czasie testu bardzo oszczędny. W bardzo dobrych warunkach pogodowych zużycie potrafiło zejść w okolice 13 kWh/100 km. W ruchu mieszanym rozsądne są wartości w okolicach 16-18 kWh/100 km, a przy autostradowych prędkościach trzeba liczyć raczej 19-22 kWh/100 km, zależnie od temperatury, wiatru, opon i stylu jazdy. Po doładowaniu komputer potrafił pokazywać dynamiczny zasięg przekraczający 500 km.

Asystenci jazdy robią bardzo dobre pierwsze wrażenie. Adaptacyjny tempomat, utrzymanie pasa, aktywna zmiana pasa i widok otoczenia SR są realnym wsparciem. System potrafi informować o ruszeniu auta z przodu, ostrzegać o ryzyku kolizji, rozpoznawać znaki i monitorować martwe pole. Trzeba jednak pamiętać, że to nadal asystenci, a nie autonomiczna jazda.

Ładowanie – kolejny ważny argument za G6

Architektura 800 V SiC i akumulator LFP 5C to przewagi tego auta. W teorii G6 Long Range Pro przyjmuje do 451 kW mocy DC i ładuje się od 10 do 80 proc. w 12 minut. Oczywiście realny wynik zależy od stacji, temperatury baterii i jej przygotowania przed ładowaniem, ale sam potencjał jest imponujący. W Polsce raczej nie znajdziemy stacji, która dostarczy nam aż 451 kW mocy.

Ładowanie AC ma 11 kW, czyli standardowo dla tej klasy. Pełne uzupełnienie energii w domu lub na wallboxie trwa kilka godzin, a w praktyce większość użytkowników będzie ładować auto nocą albo podczas pracy. Jest również V2L 230 V o mocy do 6 kW, więc samochód może zasilić urządzenia zewnętrzne. To funkcja, którą docenią osoby jeżdżące na camping albo pracujące w terenie.

Praktyczność - brakuje frunka

Bagażnik ma 571 l, a po złożeniu tylnej kanapy 1374 l. Jest szeroki, ustawny i łatwy do załadunku. Pod podłogą znalazło się dodatkowe miejsce na przewody, ale z przodu nie ma frunka. Pod maską mamy dostęp serwisowy i płyn do spryskiwaczy, lecz nie schowamy tam torby z kablami. Dla fanów Tesli będzie to jedna z bardziej oczywistych różnic na minus.

Z tyłu miejsca jest dużo, dach panoramiczny poprawia wrażenie przestrzeni, a kanapa z regulowanym oparciem pozwala wygodniej przejechać dłuższą trasę. Szkoda tylko, że XPENG nie dodał trzeciej strefy klimatyzacji i osobnego panelu sterowania dla pasażerów. W samochodzie tak mocno nastawionym na komfort brakuje też ekranu z tyłu, choć oczywiście można podłączyć własne urządzenie.

Werdykt

XPENG G6 RWD Long Range Pro jest jednym z najciekawszych elektrycznych SUV-ów w swojej cenie. Nie dlatego, że jest tani, bo 223 900 zł to nadal duże pieniądze. Jest ciekawy dlatego, że za tę kwotę oferuje poziom komfortu, wyposażenia i technologii, który u europejskich konkurentów kosztuje około 2 razy więcej. Niesamowite wnętrze, fotele, masaż, audio, wyciszenie, kamery, CarPlay, Android Auto, asystenci i ładowanie 451 kW tworzą pakiet, który trudno zignorować.

Najbliższym rywalem pozostaje Tesla Model Y. Tesla ma silniejszą, kultową markę, szerszą sieć serwisów, ekosystem ładowania i bardzo dopracowane oprogramowanie. XPENG odpowiada ciszą, komfortem, wyposażeniem, multimediami i ładowaniem, które na odpowiedniej stacji deklasuje Teslę. G6 nie jest autem perfekcyjnym, ale do perfekcji jest bardzo blisko. Należy podkreślić, że obie marki wyceniają swoje samochody bardzo podobnie i raczej nie jest to przypadek.

Największym ryzykiem zakupu Xpenga pozostaje status marki w Polsce. Sieć sprzedaży i serwisu dopiero się rozbudowuje. Sam produkt jest jednak zaskakująco dojrzały. G6 RWD Long Range Pro to auto dla kierowcy, który chce elektryka nowej generacji, bardzo luksusowego, ale też dużo tańszego niż 300 tys. zł. Dla gadżeciarza jest tu maksymalnie dużo zabawy, dla rodziny dużo przestrzeni, a dla kierowcy bardzo przyjemny napęd, dobry zasięg i szybkie ładowanie. To ciekawa alternatywa dla osób, które zastanawiają się się nad Teslą Y, ale np. nie darzą sympatią szefa tej firmy.

Każdy, kto przejechał się tym samochodem w czasie naszego krótkiego testu, był w szoku, jaki poziom rozwoju prezentuje chińska motoryzacja, a należy pamiętać, że Xpeng to także modele G9, P7+ oraz najnowszy X9, a nad Xpengiem są jeszcze takie marki jak np. Denza lub Zeekr. Projektanci Skody, Volkswagena, ale także europejskich marek premium chyba w ostatnich latach nie śpią zbyt spokojnie, obserwując kolejne chińskie auta, które są wprowadzane, a nawet też już są produkowane na naszym kontynencie.

Największe zalety

Bardzo wysoki komfort jazdy i świetne wyciszenie kabiny.
Bogate wyposażenie standardowe, w tym masaż, wentylacja foteli, podgrzewana kanapa i skóra Nappa w wersji Pro.
800-woltowa architektura i ładowanie DC do 451 kW.
Realnie niskie zużycie energii w mieście i dobry zasięg w codziennym użytkowaniu.
Bardzo dobre kamery 360 stopni i rozbudowany widok otoczenia.
Bezprzewodowy Apple CarPlay i Android Auto.
Mocny, przestrzenny system audio 7.1.4 z 18 głośnikami.
Duża przestrzeń w drugim rzędzie i ustawny bagażnik.
Przyjemna, liniowa charakterystyka napędu.
Atrakcyjna relacja ceny do wyposażenia i jakości wnętrza.
Bardzo atrakcyjny design, choć jest wzorowany na Tesli Y.

Największe wady

Brak bagażnika z przodu.
Brak HUD-a.
Ręczna regulacja kierownicy.
Brak schowka przed pasażerem.
Brak trzeciej strefy klimatyzacji i osobnego panelu dla pasażerów z tyłu.
Brak dodatkowego ekranu dla pasażera lub tylnego rzędu.
Okazjonalne niedoskonałości systemu multimedialnego.
Marka ma w Polsce krótką historię, a sieć serwisowa dopiero rośnie.
W tej wersji brak napędu 4x4.
Brak mocniejszych emocji w trybie Sport.
Oprogramowanie bez polskiej wersji językowej.
Bezużyteczny asystent głosowy.

Test Xiaomi 17T Pro - potężna bateria i świetny teleobiektyw w rozsądnej cenie

2026-06-19T16:14:00+02:00

Seria T od Xiaomi stanowi pomost między urządzeniami ze średniej półki a najdroższymi flagowcami. Premierę wersji T Pro można uznać, za takiego niemal flagowca drugiej połowy roku. Najnowszy Xiaomi 17T Pro wprowadza kilka użytecznych zmian w porównaniu do ubiegłorocznego modelu. Producent postawił przede wszystkim na pojemniejszą baterię, nowy procesor MediaTek Dimensity 9500 oraz usprawniony aparat główny. Telefon w wersji z 12 GB pamięci RAM i 512 GB przestrzeni na pliki kosztuje 3999 zł. Sprawdziliśmy, jak ten smartfon wypada w codziennym użytkowaniu i czy warto rozważyć jego zakup.

Design

Pod kątem wyglądu testowany telefon mocno nawiązuje do swojego poprzednika. Xiaomi 17T Pro ma wymiary 162,2 x 77,5 x 8,25 mm i waży 219 g, co oznacza, że jest to duży telefon. Przód i tył obudowy chroni szkło Gorilla Glass 7i, a ramka została wykonana z aluminium. Konstrukcja jest starannie spasowana i spełnia normę uszczelnienia IP68, co gwarantuje odporność na pył oraz zanurzenie w wodzie. Dostępne kolory wykończenia to czarny, niebieski oraz fioletowy. Tył telefonu ma matową strukturę, która dobrze opiera się zbieraniu zabrudzeń i odcisków palców. Wyspa aparatów zauważalnie wystaje ponad obrys plecków, co z jednej strony uniemożliwia położenie go płasko na stole, ale z drugiej stanowi oparcie dla palca podczas obsługi jedną ręką. Wyspa jest na tyle szeroka i płaska, że telefon nie chybocze się na stole podczas np. pisania.

Optyczny czytnik linii papilarnych umieszczono pod ekranem, trochę zbyt blisko dolnej krawędzi, jednak samo jego działanie jest bardzo szybkie i powtarzalne w codziennych sytuacjach. Smartfon ma głośniki stereo wspierające technologię Dolby Atmos, jednak wykorzystują one niesymetryczny podział na kanały, opierając się o górny głośnik do rozmów. Z tego powodu dolny głośnik zawsze gra głośniej i ma wyraźniejszy bas, podczas gdy ten na górze brzmi płasko, a na wyższych poziomach głośności mocniej zniekształca dźwięk.

Wyświetlacz

Model 17T Pro ma ekran AMOLED o przekątnej 6,83 cala, rozdzielczości 2772 x 1280 pikseli i maksymalnym odświeżaniu 144 Hz. Zastosowano tutaj adaptacyjny mechanizm odświeżania, który dostosowuje się do oglądanych treści, aby oszczędzać energię, choć system niezwykle rzadko wskakuje na poziom pełnych 144 Hz, ograniczając ten wynik głównie do wspieranych gier. Panel obsługuje standardy HDR10+ oraz Dolby Vision, a jego szczytowa jasność w trybie automatycznym potrafi dobić do imponujących 3500 nitów. Podczas spacerów w pełnym słońcu możemy być spokojni o czytelność ekranu w dowolnych warunkach, chociaż muszę przyznać, że automatyczny dobór podświetlenia potrafi być kapryśny i czasami wymusza ręczną poprawkę na suwaku.

Wyświetlacz oferuje 12-bitową głębię kolorów i wykorzystuje przyciemnianie o częstotliwości 3840 Hz, co zauważalnie redukuje zmęczenie oczu. W ustawieniach można znaleźć funkcje systemowe dbające o wzrok: certyfikaty TÜV Rheinland poświadczające o zminimalizowanym migotaniu, niskiej emisji światła niebieskiego i inteligentnym dostosowywaniu barw do rytmu dobowego.

Specyfikacja i system

Sercem telefonu jest najnowszy układ MediaTek Dimensity 9500 wyprodukowany w litografii 3 nm. Procesor współdziała z 12 GB pamięci RAM LPDDR5X oraz ma 512 GB szybkiej pamięci na dane w standardzie UFS 4.1. W benchmarku AnTuTu smartfon uzyskał 3373757 punktów, bez trudu plasując się w pierwszej dziesiątce najpotężniejszych telefonów na rynku w momencie rynkowej premiery. Xiaomi 17T Pro działa bez najmniejszych zacięć i dobrze sprawdza się w wymagających grach mobilnych. W testach syntetycznych widać lekki spadek mocy po paru minutach maksymalnego obciążenia rdzeni, jednak przy tradycyjnym użytkowaniu nie da się tego w żaden sposób odczuć.

Pakiet rozwiązań komunikacyjnych obejmuje pełne wsparcie dla sieci 5G, nowoczesne Wi-Fi 7, Bluetooth w wersji 6.0, moduł NFC oraz emiter podczerwieni spełniający role uniwersalnego pilota. Nawigacja bazuje na następującym zestawie systemów: GPS, GLONASS, Beidou, Galileo, NavIC oraz QZSS. Telefon jest wyposażony w zestaw czujników, do których należą: czujnik światła otoczenia, czujnik zbliżeniowy, akcelerometr, kompas elektroniczny, żyroskop, czujnik migotania obrazu oraz czujnik temperatury barwowej.

Całość pracuje na systemie operacyjnym Android 16 z nakładką Xiaomi HyperOS 3. Klienci mogą liczyć na solidne wsparcie producenta obejmujące pięć lat dużych aktualizacji systemu operacyjnego oraz sześć lat wprowadzania zabezpieczeń.

Oprogramowanie obfituje w inteligentne narzędzia zgrupowane w menu Xiaomi HyperAI. Znajdziemy tu wsparcie asystenta Google Gemini oraz ułatwiające wyszukiwanie informacji rozwiązanie Circle to Search. Dużym ułatwieniem jest funkcja Pisanie SI, zintegrowana z aplikacją Notatki, która pozwala na streszczanie długich artykułów, rozbudowywanie krótkich zapisków, a także sprawdzanie pisowni i poprawę stylistyki. Co ważne, inteligentna edycja tekstu, a także transkrypcja w systemowym dyktafonie działają w języku polskim. Sam dyktafon (Rozpoznawanie mowy SI) potrafi w czasie rzeczywistym przekształcać mowę na tekst, automatycznie rozróżniać i etykietować mówców, a po zakończeniu nagrania przygotować jego krótkie podsumowanie.

Pakiet HyperAI to także Asystent narzędzi twórczych SI, który rozszerza możliwości edycji zdjęć i filmów. W jego skład wchodzi inteligentne powiększanie kadrów, wycinanie obiektów, profesjonalne usuwanie niechcianych elementów z tła, podnoszenie rozdzielczości do Ultra HD oraz zautomatyzowany montaż krótkich klipów wideo. Ciekawym wizualnym dodatkiem są Dynamiczne tapety SI, które potrafią ożywić statyczne zdjęcia ludzi, zwierząt czy rysunków, zamieniając je w krótkie formy wideo.

Narzędzia komunikacyjne obejmują Tłumacza symultanicznego SI do rozmów telefonicznych i spotkań online, a także Tłumaczenie rozmowy SI (twarzą w twarz na podzielonym ekranie) i dwujęzyczne Napisy SI generowane w czasie rzeczywistym. Trzeba jednak zaznaczyć, że wopcje bezpośredniego tłumaczenia rozmów i napisów wspierają obecnie komunikację między językiem angielskim, chińskim, japońskim oraz koreańskim.

Zestaw aparatów

Xiaomi 17T Pro korzysta z optyki Leica Summilux i oferuje bardzo uniwersalny zestaw aparatów obejmujący zakres ogniskowych od 15 mm do 115 mm. Szczególnie interesująco prezentuje się teleobiektyw peryskopowy z pięciokrotnym zoomem optycznym.

Specyfikacja aparatów wygląda następująco:

50 MP, f/1.67, 23 mm, matryca Light Fusion 950, OIS, PDAF – aparat główny
50 MP, f/3.0, 115 mm, OIS, PDAF – aparat z teleobiektywem peryskopowym o powiększeniu 5x
12 MP, f/2.2, 15 mm, 120° – aparat szerokokątny
32 MP, f/2.2, 21 mm – przedni aparat do selfie

Telefon oferuje dwa profile kolorystyczne Leica: Authentic oraz Vibrant. Dostępne są również filtry Leica, charakterystyczny dźwięk migawki, znak wodny Leica, śledzenie obiektów, tryb dokumentów, tryb profesjonalny, RAW, supermakro oraz zestaw ogniskowych Leica obejmujący 23, 28, 35, 46, 75 i 115 mm.

Największe wrażenie robi aparat główny i teleobiektyw. Zdjęcia są bardzo szczegółowe, mają szeroki zakres dynamiczny i atrakcyjną kolorystykę. Domyślny profil Leica Vibrant potrafi mocno podbijać nasycenie, ale większości użytkowników taki efekt powinien przypaść do gustu.

Teleobiektyw 5x należy do najmocniejszych punktów telefonu. Oferuje jakość zbliżoną do flagowców, a zdjęcia wykonywane przy powiększeniu 10x pozostają zaskakująco użyteczne. Dodatkowo niewielka minimalna odległość ostrzenia pozwala wykonywać bardzo ciekawe zbliżenia.

Aparat szerokokątny prezentuje dobry poziom, choć wyraźnie ustępuje dwóm pozostałym modułom. Jego największym ograniczeniem jest brak autofokusa oraz słaba jakość zdjęć nocnych.

W nocy aparat główny nadal radzi sobie bardzo dobrze, zachowując dużą ilość szczegółów i naturalne kolory. Teleobiektyw również utrzymuje wysoki poziom, choć przy bardzo słabym świetle zaczyna być widoczny spadek szczegółowości.

Przedni aparat zapewnia poprawną jakość zdjęć, ale nie wyróżnia się na tle konkurencji.

Jeżeli chodzi o wideo, Xiaomi 17T Pro oferuje bardzo szerokie możliwości:

8K przy 30 kl./s
4K przy 120 kl./s
4K HDR10+ przy 30 i 60 kl./s
Log do 4K przy 30 i 60 kl./s
tryb filmowy do 4K przy 60 kl./s
slow motion do 1920 kl./s

Nagrania z aparatu głównego i teleobiektywu prezentują wysoki poziom szczegółowości i dobrą kolorystykę. Stabilizacja działa skutecznie podczas normalnego użytkowania, choć podczas chodzenia nie należy do ścisłej czołówki rynku. Aparat szerokokątny dobrze sprawdza się za dnia, ale po zmroku jego jakość wyraźnie spada.

Bateria

Jedną z najważniejszych nowości w Xiaomi 17T Pro jest akumulator krzemowo-węglowy o pojemności 7000 mAh.

Telefon obsługuje:

ładowanie przewodowe 100 W
ładowanie bezprzewodowe 50 W
ładowanie zwrotne przewodowe 22,5 W

Czas pracy stoi na bardzo wysokim poziomie. Xiaomi 17T Pro należy do najdłużej działających smartfonów w swojej klasie. W testach potrafi wyraźnie przekroczyć dwa dni umiarkowanego użytkowania, a podczas ciągłego odtwarzania materiałów wideo osiąga wyniki lepsze od większości konkurentów, zbliżając się do 30 godzin.

Mimo wzrostu mocy ładowania do 100 W pełne ładowanie nie jest rekordowo szybkie. Duża bateria wymaga więcej czasu niż w poprzedniej generacji, ale nadal mówimy o czasie bardzo konkurencyjnym na tle większości flagowców.

Na plus należy zaliczyć obsługę standardu Power Delivery PPS o mocy do 100 W oraz rozbudowane funkcje ochrony akumulatora, takie jak inteligentne ładowanie i ograniczenie ładowania do 80%.

Xiaomi 17T Pro – co zmieniło się względem Xiaomi 17T?

Na pierwszy rzut oka Xiaomi 17T Pro i Xiaomi 17T są bardzo podobnymi smartfonami. Oba modele oferują ekran AMOLED o wysokiej jasności, baterie krzemowo-węglowe nowej generacji, teleobiektyw Leica 5x oraz system HyperOS 3 z rozbudowanym pakietem funkcji AI. Różnice pojawiają się jednak praktycznie w każdym kluczowym obszarze specyfikacji, a ich suma sprawia, że wersja Pro jest urządzeniem wyraźnie bardziej flagowym.

Wydajność – przeskok o klasę wyżej

Największą różnicą jest procesor. Xiaomi 17T korzysta z układu MediaTek Dimensity 8500-Ultra, który osiąga około 2,2–2,4 mln punktów w AnTuTu. W modelu Pro zastosowano natomiast flagowy MediaTek Dimensity 9500 wykonany w litografii 3 nm.

W praktyce oznacza to około 40–50% wyższą wydajność obliczeniową oraz znacznie większy zapas mocy podczas grania, obróbki zdjęć i pracy z funkcjami AI. Xiaomi 17T jest bardzo szybkim smartfonem, ale 17T Pro należy już do ścisłej czołówki najwydajniejszych telefonów na rynku.

Większy i bardziej zaawansowany ekran

Oba smartfony wykorzystują panele AMOLED o jasności do 3500 nitów, obsłudze HDR10+ i Dolby Vision, jednak ekran w modelu Pro jest większy.

Xiaomi 17T: 6,59 cala, 2756 × 1268 px, 120 Hz
Xiaomi 17T Pro: 6,83 cala, 2772 × 1280 px, 144 Hz

Dodatkowo Xiaomi 17T Pro oferuje wyższą częstotliwość odświeżania oraz szybsze próbkowanie dotyku, co docenią przede wszystkim gracze.

Lepsze aparaty i większa matryca główna

Oba telefony po raz pierwszy w historii serii T otrzymały teleobiektyw Leica 5x z optyczną stabilizacją obrazu. To oznacza, że nawet podstawowy Xiaomi 17T oferuje możliwości fotograficzne, które jeszcze niedawno były zarezerwowane dla najdroższych flagowców.

Wersja Pro idzie jednak krok dalej. Zastosowano w niej większą matrycę Light Fusion 950 zamiast Light Fusion 800.

Xiaomi 17T: Light Fusion 800 (1/1,55")
Xiaomi 17T Pro: Light Fusion 950

Większy sensor przekłada się przede wszystkim na lepszą jakość zdjęć nocnych, wyższą szczegółowość oraz większy zakres dynamiczny.

Jeszcze większa przewaga pojawia się przy filmowaniu. Xiaomi 17T nagrywa maksymalnie w 4K HDR10+, natomiast Xiaomi 17T Pro oferuje:

nagrywanie 8K 30 fps,
4K 120 fps,
4K HDR10+,
zapis Log,
zaawansowane tryby filmowe.

Jeżeli ktoś regularnie nagrywa materiały wideo, różnica jest bardzo wyraźna.

Bateria – jeszcze większa pojemność

Xiaomi 17T już imponował baterią 6500 mAh, ale model Pro podnosi poprzeczkę jeszcze wyżej.

Xiaomi 17T: 6500 mAh
Xiaomi 17T Pro: 7000 mAh

To jeden z największych akumulatorów dostępnych obecnie w smartfonach klasy premium.

Ładowanie – tutaj przewaga Pro jest ogromna

To obszar, w którym różnice są najbardziej odczuwalne na co dzień.

Xiaomi 17T oferuje:

ładowanie przewodowe 67 W,
brak ładowania bezprzewodowego.

Xiaomi 17T Pro oferuje:

ładowanie przewodowe 100 W,
ładowanie bezprzewodowe 50 W,
ładowanie zwrotne 22,5 W.

Dla osób korzystających z ładowarek indukcyjnych już sam fakt obecności ładowania bezprzewodowego może być argumentem przemawiającym za dopłatą do wersji Pro.

Łączność – Pro wprowadza Wi-Fi 7

Różnica nie jest dziś bardzo istotna dla większości użytkowników, ale model Pro otrzymał nowszy standard sieci bezprzewodowej.

Xiaomi 17T: Wi-Fi 6E
Xiaomi 17T Pro: Wi-Fi 7

Przy nowoczesnych routerach pozwala to osiągać wyższe prędkości transmisji i niższe opóźnienia.

Konstrukcja premium

Oba modele posiadają certyfikat IP68 i szkło Gorilla Glass 7i, ale Xiaomi 17T Pro wykorzystuje aluminiową ramę zamiast ramy wykonanej z tworzywa sztucznego.

Dzięki temu telefon sprawia bardziej flagowe wrażenie i jest nieco sztywniejszy konstrukcyjnie.

Czy warto dopłacić do Xiaomi 17T Pro?

Jeżeli zależy nam przede wszystkim na bardzo dobrym aparacie z teleobiektywem 5x, długim czasie pracy i rozsądnej cenie, Xiaomi 17T pozostaje niezwykle atrakcyjną propozycją.

Xiaomi 17T Pro jest natomiast skierowany do bardziej wymagających użytkowników. Oferuje wyraźnie szybszy procesor, lepszy aparat główny, bardziej zaawansowane możliwości filmowe, większą baterię, szybsze ładowanie, ładowanie bezprzewodowe oraz Wi-Fi 7. Nie jest to więc kosmetyczne odświeżenie, lecz pełnoprawny model premium, który pod wieloma względami zbliża się do flagowej serii Xiaomi 17.

Podsumowanie

Xiaomi 17T Pro jest jednym z najbardziej kompletnych smartfonów w swojej klasie cenowej. Oferuje bardzo wydajny procesor, świetny ekran AMOLED, długi czas pracy na baterii oraz wyjątkowo udany teleobiektyw 5x, który nadal pozostaje rzadkością poza najdroższymi flagowcami.

Największą przewagą nad wieloma konkurentami okazuje się połączenie dużej baterii 7000 mAh z bezprzewodowym ładowaniem 50 W oraz rozbudowanym zestawem aparatów Leica. To telefon, który dobrze sprawdza się zarówno w codziennym użytkowaniu, jak i podczas fotografowania.

Nie obyło się jednak bez kompromisów. Głośniki mogłyby brzmieć lepiej, aparat szerokokątny jest najsłabszym ogniwem zestawu fotograficznego i głównym niedociągnięciem w porównaniu do najdroższych flagowców - nie ma autofokusa i słabo radzi sobie po zmroku. Warto zaznaczyć, że maksymalne odświeżanie 144 Hz jest wykorzystywane rzadziej, niż sugerują materiały marketingowe.

Cena 3999 zł za wersję 12/512 GB jest wysoka, ale biorąc pod uwagę wyposażenie, możliwości fotograficzne i pojemność baterii, a także wysokie ceny pamięci, Xiaomi 17T Pro pozostaje bardzo konkurencyjną propozycją w segmencie premium.

Nasz test tańszej wersji Xiaomi 17T można znaleźć tutaj.

Zalety:

bardzo wydajny procesor MediaTek Dimensity 9500
ekran AMOLED o wysokiej jasności i obsłudze HDR10+ oraz Dolby Vision
bardzo długi czas pracy na baterii
pojemny akumulator krzemowo-węglowy 7000 mAh
ładowanie przewodowe 100 W i bezprzewodowe 50 W
świetny teleobiektyw 5x
wysoka jakość zdjęć z aparatu głównego
WiFi 7, Bluetooth 6.0, NFC i eSIM
certyfikat IP68
5 lat aktualizacji Androida i 6 lat aktualizacji zabezpieczeń

Wady:

przeciętna jakość głośników stereo
brak autofokusa w aparacie szerokokątnym
ogólnie niższa jakość aparatu szerokokątnego
aparat do selfie nie wyróżnia się na tle konkurencji
odświeżanie 144 Hz wykorzystywane jest sporadycznie