GSMONLINE.PL - Testy smartfonów

Test Chery Tiggo 4 Hybrid — chiński SUV za 100 tysięcy, który mocno miesza w segmencie B

2026-06-29T08:56:00+02:00

Chery Tiggo 4 Hybrid jest jednym z tych samochodów, które jeszcze kilka lat temu trudno byłoby poważnie traktować jako bezpośrednią konkurencję dla Toyoty, Renault, Skody, Volkswagena czy Forda. Dziś sytuacja wygląda inaczej. Tiggo 4 jest tego bardzo dobrym przykładem. To SUV/crossover z pogranicza segmentu B i kompaktów, z pełną hybrydą, automatyczną przekładnią, dwoma dużymi ekranami, kamerami 360 stopni, bogatym wyposażeniem i ceną startującą od 95 900 zł. Testowana, lepiej wyposażona wersja Prestige kosztuje 105 900 zł. Samochód nie sprawia wrażenia taniego, nie jeździ jak budżetowa ciekawostka i nie wygląda w środku jak kompromis, który trzeba zaakceptować wyłącznie dlatego, że cena jest niska. Ma za to kilka dziwnych rozwiązań, parę braków wyposażeniowych, ale cały czas należy pamiętać, że to segment B, a nie klasa S Mercedesa, która zresztą też ma swoje ułomności.

Marka Chery

Chery to duży koncern motoryzacyjny, który od lat należy do najważniejszych chińskich eksporterów samochodów. Marka Chery jest najbardziej klasyczną, rodzinną częścią całego portfolio, ale wokół niej działa znacznie większy ekosystem. Do grupy Chery należą lub są z nią powiązane m.in. Omoda, Jaecoo, Exeed, Jetour, iCar, Luxeed, Lepas i inne projekty kierowane na różne rynki oraz do różnych grup klientów. W Polsce klienci znają już Omodę i Jaecoo, które zbudowały pierwszą rozpoznawalność koncernu. Chery jako marka główna ma być bardziej rodzinna, praktyczna i mniej „lanserska”. To ma być marka od SUV-ów dla ludzi, którzy chcą dostać dużo samochodu za rozsądne pieniądze. To taka chińska Skoda.

Polska oferta Chery opiera się dziś na rodzinie Tiggo. Najmniejszym modelem jest właśnie Tiggo 4 Hybrid. Wyżej stoi Tiggo 7, dostępny w wersjach spalinowych, hybrydowych i plug-in hybrid. Jeszcze większy jest Tiggo 8, czyli siedmioosobowy SUV rodzinny. Na szczycie gamy znajduje się Tiggo 9 PHEV — duży, mocny, 7-miejscowy SUV plug-in hybrid z napędem 4x4, który stał się też samochodem kojarzonym z Robertem Lewandowskim, globalnym ambasadorem Chery.

Portfolio Tiggo w Polsce

W przypadku Chery trzeba bardzo uważnie patrzeć na rocznik, promocję, wersję i finansowanie, bo ceny potrafią się zmieniać wraz z kampaniami sprzedażowymi. Obecnie gama wygląda mniej więcej tak:

Model	Napęd	Cena od / przykładowa cena promocyjna
Chery Tiggo 4 Hybrid Essential	pełna hybryda, 163 KM	95 900 zł
Chery Tiggo 4 Hybrid Prestige	pełna hybryda, 163 KM	105 900 zł
Chery Tiggo 7	benzyna / HEV / PHEV zależnie od wersji	od ok. 116 900–124 900 zł w promocjach
Chery Tiggo 7 PHEV	plug-in hybrid	od ok. 132 900–136 900 zł w promocjach
Chery Tiggo 8	benzyna, 7 miejsc	od ok. 133 900 zł w promocjach
Chery Tiggo 8 PHEV	plug-in hybrid	od ok. 154 900 zł w promocjach
Chery Tiggo 9 PHEV	plug-in hybrid, 4x4, 7 miejsc	od 209 900 zł

Tiggo 4 jest więc modelem podstawowym, którym Chery wchodzi w najtrudniejszy fragment rynku — małe i kompaktowe SUV-y, gdzie konkurencja jest ogromna, a klienci porównują wszystko: cenę, spalanie, ekran, gwarancję, wielkość bagażnika, prestiż marki, resztę wartości i realny komfort rodzinnego użytkowania.

Segment rynku

Tiggo 4 formalnie najbliżej ma do segmentu B-SUV, ale jego wymiary, cena i rodzaj napędu sprawiają, że realna lista konkurentów jest dużo szersza. To nie jest tylko rywal Toyoty Yaris Cross. Klient oglądający Tiggo 4 może równolegle rozważać MG ZS Hybrid+, Dacię Duster Hybrid, Renault Captura, Forda Pumę, Skodę Kamiq, Volkswagena T-Crossa, Seata Aronę, Hyundaia Bayona, Kię Stonic, Nissana Juke’a, Opla Fronterę, Suzuki Vitarę, Suzuki S-Crossa, Citroena C3 Aircrossa, a nawet Omodę 5.

To pokazuje, jak skomplikowany i konkurencyjny jest dziś rynek na tej półce cenowej. Jedne auta są tańsze, ale mają tylko silnik benzynowy. Inne są hybrydami, ale kosztują dużo więcej. Jeszcze inne oferują większe nadwozie, ale gorsze wyposażenie. Do tego dochodzą promocje, rabaty, roczniki 2025, finansowanie, pakiety ubezpieczeniowe i ceny specjalne.

Najważniejsi konkurenci Tiggo 4 Hybrid

Model	Napęd	Cena od
Chery Tiggo 4 Hybrid	pełna hybryda	95 900 zł
MG ZS Hybrid+	pełna hybryda	od ok. 98 900 zł
Toyota Yaris Cross Hybrid	pełna hybryda	od ok. 105 300 zł w cenie specjalnej
Dacia Duster Hybrid 155	pełna hybryda	od ok. 112 000–123 000 zł zależnie od oferty
Renault Captur full hybrid E-Tech 160	pełna hybryda	zwykle od ok. 122 000–125 000 zł w ofertach dealerskich
Mitsubishi ASX	benzyna / mild hybrid	od ok. 90 000 zł promocyjnie
Nissan Juke	benzyna / hybryda	od ok. 107 900 zł, hybryda drożej
Ford Puma	mild hybrid	od ok. 99 900 zł
Hyundai Bayon	benzyna	od ok. 86 700 zł promocyjnie
Kia Stonic	benzyna / mild hybrid	od ok. 90 990 zł, MHEV drożej
Skoda Kamiq	benzyna	od ok. 89 900 zł
Volkswagen T-Cross	benzyna	od ok. 86 290 zł w cenie specjalnej
Seat Arona	benzyna	od ok. 79 900 zł w cenie specjalnej
Suzuki Vitara	mild hybrid	od ok. 107 100 zł
Suzuki S-Cross	mild hybrid	od ok. 99 900 zł promocyjnie
Citroen C3 Aircross	benzyna / mild hybrid / elektryk	od ok. 84 900 zł
Opel Frontera	mild hybrid / elektryk	od ok. 104 500 zł
Omoda 5	benzyna	od ok. 107 900 zł promocyjnie
Omoda 5 Hybrid	pełna hybryda	od ok. 116 500 zł promocyjnie

Najważniejszy wniosek jest prosty: Tiggo 4 nie jest najtańszym crossoverem na rynku, ale jako pełna hybryda z automatem i bogatym wyposażeniem ma dobrą cenę. Szczególnie jeśli porównujemy go nie z bazowymi, benzynowymi wersjami konkurentów, ale z autami o podobnym poziomie wyposażenia i podobnym typie napędu.

Dane techniczne

Chery Tiggo 4 Hybrid ma 4320 mm długości, 1831 mm szerokości, 1653 mm wysokości i 2610 mm rozstawu osi. To nie jest maleńki crossover miejski. Auto jest wyraźnie większe od wielu klasycznych przedstawicieli segmentu B-SUV.

Napęd jest klasyczną pełną hybrydą, bez ładowania z gniazdka. Pod maską pracuje benzynowy, wolnossący silnik 1.5 o mocy 95 KM, połączony z mocnym silnikiem elektrycznym. Moc systemowa wynosi 163 KM, a maksymalny moment obrotowy układu to 260 Nm. Sam silnik elektryczny ma według danych producenta 204 KM i 310 Nm, co dobrze tłumaczy, dlaczego samochód tak chętnie reaguje przy miejskich prędkościach.

Akumulator trakcyjny ma pojemność 1,83 kWh brutto. To nie jest bateria pozwalająca na jazdę elektryczną w rozumieniu plug-ina, ale w hybrydzie tej klasy jest to sensowna pojemność, pozwalająca bardzo często ruszać, toczyć się i manewrować w trybie EV. Producent deklaruje przyspieszenie 0–100 km/h w 8,9 sekundy, prędkość maksymalną 150 km/h, średnie zużycie paliwa 5,3 l/100 km i zasięg do 950 km.

Bagażnik ma 430 litrów pojemności, a po złożeniu kanapy 1190 litrów. Zbiornik paliwa mieści 51 litrów. Masa własna wynosi 1550 kg.

Nadwozie

Tiggo 4 to klasycznie narysowany SUV: wysoki, dość masywny, z dużym grillem, prostymi bokami i sylwetką, która ma się podobać szerokiej grupie klientów. To może być zaleta. W segmencie, w którym wiele aut próbuje na siłę wyglądać dynamicznie, Tiggo 4 wygląda po prostu normalnie. Ma zwykłe klamki, normalne lusterka, klasyczną bryłę. Wygląda elegancko i atrakcyjnie, ale jego największą siłą nie jest efekt „wow” na parkingu, tylko proporcja ceny do wielkości i wyposażenia.

Wnętrze

Największe zaskoczenie przychodzi po otwarciu drzwi. Tiggo 4 kosztuje około 100 tysięcy złotych, ale wnętrze nie wygląda jak wnętrze samochodu za 100 tysięcy złotych. Jest tu raczej klimat aut za 150–200 tysięcy złotych.

Kokpit jest nowoczesny, ale nie przekombinowany. Przed kierowcą są dwa ekrany o przekątnej 12,3 cala, ukryte pod jedną taflą. Wygląda to efektownie, szczególnie w tej klasie cenowej. Grafika systemu nie jest idealna — kolory menu sprawiają momentami wrażenie lekko wyblakłych, a interfejs jest znacznie prostszy niż w modelach 2 razy droższych. Ale szybkość działania, wielkość ekranów i ogólny efekt są bardzo dobre.

Bardzo ważne jest to, że Chery nie schowało wszystkiego w ekranie. Mamy fizyczne przyciski, osobne sterowanie wybranymi funkcjami, normalną regulację lusterek, zwykłe klamki i logicznie rozmieszczone podstawowe elementy. To duży plus. W czasach, gdy nawet droższe samochody każą szukać prostych funkcji w tablecie, Tiggo 4 potrafi być zaskakująco praktyczne.

Są jednak irytujące drobiazgi. Gniazdo USB jest trudno dostępne. Brakuje ładowarki indukcyjnej. Nie ma fabrycznej nawigacji, choć obecność bezprzewodowego Apple CarPlay i Android Auto w dużej mierze rozwiązuje ten problem. Szkoda też, że dźwignia skrzyni biegów nie trafiła przy kierownicę, bo przy takim układzie wnętrza zwolniłoby to sporo miejsca w tunelu środkowym.

Fotele i przestrzeń

Z przodu siedzi się wygodnie. Fotele są komfortowe, pozycja za kierownicą jest wysoka, widoczność dobra, a ilość miejsca zaskakująco duża. Tiggo ma elektrycznie sterowany fotel kierowcy, ale prawy fotel był regulowany ręcznie. To detal, który przypomina, że mamy do czynienia z autem budżetowo wycenionym, nawet jeśli jego wnętrze próbuje grać wyżej.

Dobrze też wypada drugi rząd. Z tyłu jest naprawdę dużo miejsca. Kanapa jest wygodna, pasażerowie mają sporo przestrzeni na nogi i nad głową, a ogólne wrażenie jest takie, że Tiggo 4 może bez problemu pełnić funkcję taniego auta rodzinnego. Wysokie nadwozie działa tutaj na korzyść. Auto nie wygląda może dzięki temu szczególnie dynamicznie, ale w środku daje poczucie swobody.

Bagażnik

Bagażnik ma 430 litrów, więc na papierze wygląda bardzo dobrze. Jest spory i rodzinny, ale ma jedną istotną cechę: widoczne wybrzuszenie związane z umiejscowieniem akumulatora. W praktyce oznacza to, że kufer jest pojemny, lecz nie tak ustawny, jak sugerowałaby sama liczba litrów. Nie ma też koła zapasowego.

W codziennym użytkowaniu bagażnik będzie wystarczający dla rodziny, zakupów, krótkiego wyjazdu i normalnego życia. Trzeba tylko pamiętać, że konkurenci z pozornie mniejszymi bagażnikami mogą czasami oferować bardziej regularny kształt przestrzeni.

Na minus: klapa z tyłu jest ciężka i jest obsługiwana ręcznie. Przy tej cenie można to zaakceptować, ale przy ogólnym poziomie wyposażenia auta aż chce się zapytać, dlaczego nie dorzucono elektrycznego otwierania. Maska silnika ma natomiast teleskopy.

Multimedia, kamery i audio

Jednym z najlepszych elementów Tiggo 4 jest system kamer 360 stopni. Jakość obrazu jest bardzo dobra, lepsza niż można byłoby oczekiwać po samochodzie w tej cenie. Widok z kamer pomaga przy parkowaniu, manewrowaniu i dojeżdżaniu do krawężników. To nie jest symboliczny dodatek z rozmytym obrazem, ale realnie użyteczne narzędzie.

Bezprzewodowy Apple CarPlay i Android Auto działają jako naturalne uzupełnienie systemu. Brak fabrycznej nawigacji przestaje przeszkadzać, bo i tak większość kierowców będzie korzystać z Google Maps, Apple Maps lub Waze.

Zaskakująco dobrze wypada system audio. To nie jest markowy zestaw klasy premium, ale dźwięk jest lepszy, niż sugerowałaby cena samochodu. W codziennym słuchaniu muzyki Tiggo 4 wypada naprawdę przyjemnie. To jeden z tych elementów, które budują wrażenie, że siedzimy w aucie droższym, niż jest w rzeczywistości.

Hybryda

W mieście auto jest ciche, szybkie i bardzo sprawne. Rusza miękko, często korzysta z napędu elektrycznego, dobrze reaguje na gaz i nie sprawia wrażenia ociężałego. Moc 163 KM w samochodzie tej klasy jest więcej niż wystarczająca, a elektryczne wsparcie daje natychmiastową reakcję przy niskich prędkościach. To właśnie dlatego Tiggo 4 najlepiej czuje się w mieście, na obwodnicach, drogach ekspresowych i zwykłych krajówkach.

W naszym teście spalanie w mieście, przy dynamicznej jeździe i częstym korzystaniu z trybu Sport, wynosiło około 5–6 l/100 km. To bardzo dobry wynik. Przy spokojniejszej jeździe można realnie zejść niżej. W trasie zużycie paliwa rośnie, ale nie w sposób dramatyczny. Przy 110–120 km/h auto nadal ma sens. Przy 140 km/h zaczyna już być wyraźnie mniej oszczędne i głośniejsze, ale tego należy oczekiwać po wysokim crossoverze z wolnossącym silnikiem i hybrydową przekładnią.

Najważniejsze jest jednak to, że nie trzeba wciskać gazu do podłogi, żeby Tiggo 4 jechało sprawnie. Jeśli kierowca nauczy się korzystać z momentu elektryka i nie będzie prowokował układu do gwałtownego wchodzenia na obroty, samochód odwdzięczy się płynną, cichą i oszczędną jazdą.

Na autostradzie do około 120 km/h jest dobrze. Powyżej tej prędkości zaczynają być bardziej słyszalne szumy powietrza i silnik. Czy to wada? Częściowo tak. Ale trzeba zachować proporcje. Mówimy o samochodzie za około 100 tysięcy złotych, wysokim crossoverze z segmentu B. W tej klasie trudno oczekiwać przy wysokich prędkościach ciszy limuzyny.

Tryb Sport

Tryb Sport wyraźnie zmienia charakter samochodu. Tiggo 4 staje się wtedy bardziej bezpośrednie, chętniej reaguje na gaz i sprawia wrażenie o 100 procent żywszego. Aktywacja tego trybu jest dziwna, bo samochód przy okazji zaczyna sam przyspieszać.

Szkoda też, że trybu Sport nie da się ustawić na stałe. Po ponownym uruchomieniu samochodu trzeba wracać do ustawień. To typowy drobiazg, który w codziennym użytkowaniu może irytować. Nie dlatego, że samochód bez trybu Sport jest powolny, ale dlatego, że właśnie w Sport Tiggo 4 daje najwięcej frajdy z prowadzenia.

Przy mocnym wciśnięciu gazu silnik benzynowy wyraźnie wyje. To nie jest dźwięk sportowej jazdy, tylko typowe zachowanie hybrydy, w której jednostka spalinowa musi wejść na wysokie obroty. Warto jednak podkreślić: w normalnej jeździe nie trzeba tego robić. Tiggo 4 potrafi być szybkie bez gazu w podłodze. To było widać na warszawskich światłach, gdzie bardzo często reszta stawki zostawała z tyłu.

Prowadzenie

Tiggo 4 jest zwrotne, łatwe do wyczucia i precyzyjne jak na rodzinnego crossovera. Nie jest sportowe, ale daje kierowcy dobre poczucie kontroli. W mieście manewruje się nim bardzo łatwo, a na szybszych drogach samochód jest stabilny.

Auto nie buja się przesadnie, dobrze znosi szybkie zmiany kierunku i nie sprawia wrażenia ciężkiego pontonu. Na gorszych nawierzchniach czuć jednak, że komfort nie jest priorytetem absolutnym. To kompromis: Chery wybrało bardziej zwarte prowadzenie kosztem miękkości.

Na wybojach Tiggo 4 daje wyraźnie znać, że jest tanim samochodem i powinniśmy zmniejszyć prędkość.

Systemy bezpieczeństwa

Tiggo 4 ma bogaty zestaw systemów wsparcia kierowcy. Jest adaptacyjny tempomat, systemy utrzymywania pasa, rozpoznawanie znaków, monitorowanie uwagi kierowcy i cały pakiet asystentów, których dziś wymagamy od nowoczesnego auta. Na papierze wygląda to bardzo dobrze, a wiele funkcji działa poprawnie.

Niektóre ostrzeżenia potrafią być zbyt częste, a część systemów kierowca będzie chciał wyłączać. Na szczęście dostęp do wielu ustawień jest dość szybki.

Adaptacyjny tempomat działa sensownie i w codziennej jeździe będzie jedną z częściej używanych funkcji. Kamery 360 stopni, czujniki parkowania i dobra widoczność sprawiają natomiast, że Tiggo 4 jest łatwe do opanowania mimo dość wysokiego nadwozia.

Co irytuje najbardziej

Lista minusów nie jest krótka, ale większość z nich dotyczy szczegółów, a nie fundamentów samochodu. Najbardziej irytuje brak oświetlenia z tyłu. To drobiazg, który producent powinien poprawić natychmiast. Ciemno jest także w bagażniku – lampka jest tam tragiczna. Drugi minus to brak ładowarki indukcyjnej. Trzeci — brak fabrycznej nawigacji, choć tutaj sytuację ratuje bezprzewodowy CarPlay i Android Auto.

Szkoda też, że tylna klapa jest ręczna, prawy fotel regulowany ręcznie, a gniazdo USB umieszczone w mało wygodnym miejscu. Do tego dochodzi wybrzuszenie w bagażniku, brak koła zapasowego, nieco dziwne menu systemu i tryb Sport, który jest świetny w działaniu, ale irytujący w obsłudze.

Automatyczna klimatyzacja też nie zawsze działa tak, jak byśmy chcieli. Lepiej ustawić ją ręcznie i ograniczyć siłę nawiewu, bo wtedy kabina jest przyjemniejsza. To kolejny przykład samochodu, który ma dużo technologii, ale czasami wymaga od kierowcy własnej korekty.

Co zaskoczyło najbardziej

Najbardziej zaskakuje ogólne wrażenie jakości. Po przesiadce z dobrze wyposażonej Skody Superb 1.5 nie ma poczucia, że Tiggo 4 jest samochodem znacznie tańszym. Oczywiście różnice istnieją, ale nie są tak duże, jak można byłoby sądzić po cenie i segmencie.

Wnętrze wygląda drożej niż kosztuje. Fotele są wygodne. Z tyłu jest dużo miejsca. Audio gra zaskakująco dobrze. Kamery 360 stopni mają świetną jakość. Hybryda w mieście jest cicha i oszczędna. Układ kierowniczy jest przyjemny. Samochód jest zwrotny, dynamiczny i nie męczy w codziennym użytkowaniu.

To właśnie suma tych elementów sprawia, że Tiggo 4 jest tak groźne dla konkurencji. Nie wygrywa jednym spektakularnym parametrem. Wygrywa tym, że za około 100 tysięcy złotych daje bardzo dużo rzeczy naraz.

Nasza ocena końcowa

Chery Tiggo 4 Hybrid nie jest samochodem bez wad. Brakuje mu kilku prostych elementów wyposażenia, ma czasami dziwne decyzje ergonomiczne, nie ma jeszcze za sobą lat obecności na polskim rynku.

Ale trzeba napisać, że to bardzo udany samochód. W mieście jest cichy, dynamiczny i oszczędny. W trasie daje radę, o ile nie oczekujemy od niego limuzynowej ciszy przy 140 km/h. W środku jest przestronny i dobrze wyposażony. Ma świetne kamery, niezłe audio, wygodne fotele, dużo miejsca z tyłu i napęd, który realnie zużywa mało paliwa.

Największym komplementem dla Tiggo 4 jest to, że po kilku dniach przestajemy myśleć o nim jak o „chińskim samochodzie za małe pieniądze”. Zaczynamy myśleć o nim jak o normalnym, dobrze wyposażonym, rodzinnym crossoverze, który kosztuje mniej niż większość podobnie skonfigurowanych rywali.

Czy poleciłbym go do jazdy próbnej osobie, która szuka hybrydowego SUV-a za około 100 tysięcy złotych? Zdecydowanie tak.

Na tym nie kończymy przygody z Chery. W planach mamy także test większego Tiggo 8 oraz flagowego Tiggo 9 PHEV — czyli samochodu Roberta Lewandowskiego.

Zalety Chery Tiggo 4 Hybrid - pełna lista

Bardzo mocna relacja ceny do wyposażenia. Tiggo 4 Hybrid startuje od 95 900 zł, a wersja Prestige kosztuje 105 900 zł. W tej kwocie dostajemy pełną hybrydę, automat, dwa duże ekrany, kamery 360 stopni, bogaty pakiet systemów wsparcia i wyposażenie, które u wielu konkurentów wymaga dopłat albo wyższych wersji.
Pełna hybryda, a nie tylko miękka hybryda. To ważny argument w segmencie B-SUV. W tej cenie wielu rywali oferuje tylko silnik benzynowy albo układ mild hybrid. Chery daje klasyczną samoładującą się hybrydę, która realnie potrafi jeździć w mieście cicho i oszczędnie.
Niskie spalanie w mieście. Zużycie paliwa na poziomie około 5-6 l/100 km w mieście i to przy dynamicznej jeździe oraz częstym korzystaniu z trybu Sport. To bardzo dobry wynik jak na wysokiego crossovera.
Cicha i sprawna jazda miejska. Tiggo 4 najlepiej czuje się w mieście. Często rusza i manewruje na napędzie elektrycznym, jest płynne, nie szarpie i nie sprawia wrażenia auta budżetowego.
Dobre osiągi na co dzień. 163 KM mocy systemowej i deklarowane 8,9 s do 100 km/h w zupełności wystarczają do rodzinnego SUV-a tej klasy. Auto nie wymaga brutalnego wciskania gazu, żeby sprawnie przyspieszać.
Tryb Sport naprawdę zmienia charakter auta. Po jego uruchomieniu Tiggo 4 staje się wyraźnie żwawsze, chętniej reaguje na gaz i daje więcej przyjemności z jazdy. To nie jest symboliczna zmiana grafiki na ekranie, tylko realna różnica w zachowaniu napędu.
Bardzo zwrotny charakter. Auto jest łatwe do wyczucia, przyjemnie manewruje w mieście i nie sprawia wrażenia ociężałego.
Prowadzenie lepsze, niż sugeruje cena. Tiggo 4 nie jest sportowym SUV-em, ale jest stabilne, zwarte i przewidywalne. Nie buja się jak łóżko wodne, a kierowca ma poczucie kontroli.
Dobre wyciszenie przy miejskich i podmiejskich prędkościach. W mieście samochód jest bardzo cichy, a na trasach ekspresowych do około 110-120 km/h nadal można podróżować komfortowo. Większy hałas silnika pojawia się dopiero przy szybszej jeździe autostradowej.
Wnętrze wygląda na droższe niż cena samochodu. Po przesiadce z dobrze wyposażonej Skody Superb nie ma poczucia, że Tiggo 4 jest o wiele tańszym autem. To bardzo ważna obserwacja, bo wrażenie jakości jest jednym z najmocniejszych argumentów Chery.
Dużo miejsca z przodu. Kierowca i pasażer mają sporo przestrzeni, wygodne fotele, wysoką pozycję i dobrą widoczność. Auto nie sprawia wrażenia ciasnego crossovera miejskiego.
Bardzo dużo miejsca z tyłu. To jeden z najmocniejszych punktów Tiggo 4. Z tyłu jest dużo miejsca na nogi i nad głową, a samochód może bez problemu pełnić rolę rodzinnego auta.
Wygodna tylna kanapa.
Wygodne przednie fotele. Fotele są komfortowe, dobrze pasują do codziennej jazdy i nie psują dobrego pierwszego wrażenia z kabiny. W wersji Prestige kierowca ma elektryczną regulację.
Spory bagażnik. 430 litrów pojemności to bardzo dobry wynik w tej klasie. Kształt nie jest idealny, ale sama przestrzeń bagażowa jest użyteczna i wystarczająca dla rodziny.
Wysokie nadwozie pomaga w codziennym użytkowaniu. Tiggo 4 nie wygląda przez to bardzo sportowo, ale oferuje wygodne wsiadanie, dobrą widoczność i dużo miejsca nad głowami pasażerów.
Dwa duże ekrany 12,3 cala. Zestaw ekranów robi dobre pierwsze wrażenie i wygląda nowocześnie. W tej cenie taki kokpit jest mocnym argumentem sprzedażowym.
Bezprzewodowy Apple CarPlay i Android Auto. To częściowo rekompensuje brak fabrycznej nawigacji. Kierowca i tak najczęściej będzie korzystał z Google Maps, Waze albo Apple Maps.
Bardzo dobre kamery 360 stopni. Jakość kamer jest lepsza niż w Skodzie Superb.
Zaskakująco dobry system audio. Dźwięk jest lepszy niż można oczekiwać po samochodzie za około 100 tys. zł.
Dużo fizycznych przycisków. Chery nie schowało wszystkiego w ekranie. Są normalne przyciski, osobne skróty i bardziej klasyczna obsługa wielu funkcji. To ogromny plus w codziennym użytkowaniu.
Normalna regulacja lusterek. Regulacja lusterek nie została ukryta w tablecie. To niby detal, ale w praktyce pokazuje, że ergonomia nie została całkowicie podporządkowana modzie na ekrany.
Normalne klamki. Brak przekombinowanych, chowanych klamek to plus.
Dwustrefowa klimatyzacja.
Podgrzewane przednie fotele.
Adaptacyjny tempomat.
Bogaty pakiet systemów bezpieczeństwa. Chery deklaruje pakiet 24 systemów ADAS. Nawet jeśli część asystentów potrafi być nadgorliwa, sama lista wyposażenia bezpieczeństwa jest mocna.
LED-owe oświetlenie zewnętrzne.
Ambientowe oświetlenie wnętrza.
Lakier bez dopłaty.
Nawiew dla pasażerów z tyłu.
Podłokietnik z tyłu.
Długa gwarancja

Wady Chery Tiggo 4 Hybrid - pełna lista

Brak lampki z tyłu
Brak ładowarki indukcyjnej
Trudno dostępne gniazdo USB
Brak fabrycznej nawigacji.
Automatyczna klimatyzacja działa dziwnie.
Tylna klapa otwierana ręcznie.
Prawy fotel regulowany ręcznie.
Tryb Sport nie może być domyślnym.
Aktywacja trybu Sport jest zaskakująca – samochód sam zaczyna przyspieszać
Silnik wyje przy wciśnięciu gazu do deski.
Nie jest to samochód do szybkich autostradowych przelotów.
Brak koła zapasowego.
Wybrzuszenie w bagażniku.
Słabej jakości instalacja radiowa
Za cichy dźwięk włączonego kierunkowskazu

Osobisty system chłodzenia 3 w 1 - Shark ChillPill — drogi sposób na upał

2026-06-27T10:33:00+02:00

Shark ChillPill to nie jest zwykły mały wiatraczek z bazaru, to ma być osobisty klimatyzator. Shark nazywa go osobistym systemem chłodzenia 3 w 1, bo w jednym urządzeniu łączy trzy końcówki: klasyczny wentylator, moduł mgiełki wodnej oraz płytkę chłodzącą InstaChill, którą przykłada się bezpośrednio do skóry. Brzmi trochę jak gadżet z TikToka, ale w czasie obecnych upałów w Polsce taki sprzęt nagle zaczyna mieć więcej sensu, niż sugerowałby jego dość zabawkowy wygląd.

Shark to marka należąca do grupy SharkNinja, znanej przede wszystkim z odkurzaczy, urządzeń do sprzątania, wentylatorów, sprzętów kuchennych Ninja oraz produktów z kategorii beauty i home. Firma od lat próbuje łączyć sprzęt AGD z efektownym, konsumenckim designem i mocnym marketingiem. ChillPill wpisuje się w tę strategię: jest mały, ładnie zaprojektowany, kolorowy, łatwy do pokazania w stories przez influencerów.

Problem polega na tym, że ta obietnica kosztuje w Polsce bardzo dużo. Na stronie SharkNinja standardowa wersja Shark ChillPill w kolorze czarnym kosztuje 559,99 zł, a wariant z etui podróżnym 659,99 zł. Do tego dochodzą akcesoria sprzedawane osobno: klips mocujący za 69,99 zł i uchwyt za 99,99 zł. W materiałach producent pokazuje urządzenie przypięte do paska, ramienia, wózka, roweru czy sprzętu treningowego, ale w naszym zestawie dostaliśmy tylko urządzenie, końcówki i mały woreczek.

Co właściwie robi Shark ChillPill?

ChillPill jest modułowy. Główna część urządzenia ma cylindryczną konstrukcję, niewielki ekran pokazujący poziom pracy, pokrętło do regulacji oraz złącze USB-C do ładowania. Końcówki wymienia się przez przekręcenie i odblokowanie modułu. Całość jest dość kompaktowa, mieści się w dłoni i wygląda jak dopracowany gadżet.

Pierwszy tryb to wentylator. Ma 10 poziomów mocy i może pracować pod różnymi kątami, bo konstrukcję można obracać. Producent deklaruje mocny strumień powietrza, a w materiałach pojawia się informacja o wyrzucie powietrza z prędkością do 7,5 m/s przy odpowiedniej nasadce zwiększającej wydajność. W praktyce niższe poziomy przydają się raczej w spokojnym pomieszczeniu, przy biurku, w pociągu albo w hotelu. Na zewnątrz, przy prawdziwym upale, sens zaczyna się od średnich i wyższych ustawień. Wtedy jednak rośnie hałas i szybciej spada bateria. Poziom 1 daje bardzo długi czas pracy, ale realne chłodzenie w gorącym klimacie zaczyna się dopiero znacznie wyżej — w okolicach poziomu 7–10.

Drugi tryb to mgiełka ewaporacyjna. Do specjalnej końcówki wlewa się wodę, a urządzenie rozpyla delikatną mgiełkę. To nie jest silny spryskiwacz, który zalewa twarz i koszulkę, ale raczej delikatny chłodny obłok. W teorii ma to dawać efekt odświeżenia bez uczucia mokrej skóry. W testach faktycznie ten tryb wypada najlepiej wtedy, gdy jesteśmy blisko urządzenia i nie ma dużego wiatru. Przy lekkim podmuchu mgiełka szybko ucieka, więc trudno mówić o dużym zasięgu. Zaletą jest natomiast natychmiastowe uczucie ulgi, szczególnie w bardzo dusznym miejscu, np. w aucie stojącym na słońcu, na przystanku albo na rozgrzanym tarasie. Wadą jest krótki czas działania zbiorniczka - mgiełka trwa kilka minut, a później trzeba było dolewać wodę.

Trzeci tryb jest najbardziej oryginalny. To płytka chłodząca InstaChill, czyli metalowa powierzchnia, którą przykłada się do karku, policzka, skroni, nadgarstka albo szyi. Producent deklaruje, że płytka może obniżyć temperaturę skóry nawet o 9°C. To właśnie ta funkcja najbardziej odróżnia ChillPilla od tanich wentylatorków. Wentylator dmucha powietrzem o temperaturze otoczenia, mgiełka daje krótkie odświeżenie, a płytka faktycznie daje uczucie kontaktu z czymś zimnym — trochę jak przyłożenie schłodzonej puszki napoju do szyi.

Najlepsze jest nie to, co wygląda najlepiej na reklamach

Na zdjęciach reklamowych najefektowniej wygląda mgiełka i montaż urządzenia do wózka, roweru albo paska. W praktyce najbardziej przekonująca wydaje się jednak płytka chłodząca. To ona daje najbardziej „technologiczny” efekt i najmocniej uzasadnia, że mamy do czynienia z czymś więcej niż zwykłym wiatrakiem na USB.

Przykładamy ją do karku i od razu czuć zimno. Nie jest to oczywiście klimatyzacja, która schłodzi całe ciało, ale w czasie upału może przynieść szybką ulgę. To szczególnie przyjemne w komunikacji miejskiej, w kolejce, na spacerze, na plaży, po treningu albo podczas podróży samochodem, gdy kabina dopiero zaczyna się chłodzić. Zimny kompres „na żądanie” działa bardzo przyjemnie.

Wiatraczek działa, ale cudów nie robi

Sam wentylator jest poprawny. Przy niższych poziomach jest raczej delikatny, przy wyższych daje już realny strumień powietrza, ale robi się głośniejszy. To typowy kompromis w małych urządzeniach: albo jest cicho, albo mocno. Przy polskich upałach, gdy temperatura w mieście przekracza 30°C, a asfalt i beton oddają ciepło jeszcze długo po zachodzie słońca, zwykłe dmuchanie ciepłym powietrzem ma ograniczony sens. Wentylator pomaga, gdy skóra jest lekko wilgotna, gdy siedzimy w cieniu albo gdy potrzebujemy punktowego przewiewu przy twarzy. Nie zastąpi jednak klimatyzacji i nie sprawi, że marsz w pełnym słońcu nagle stanie się komfortowy.

Zaletą jest regulacja. Dziesięć poziomów pozwala dopasować siłę nawiewu do sytuacji. W pomieszczeniu wystarczy poziom niski lub średni. Na zewnątrz trzeba kręcić wyżej. W jednym z testów bateria na poziomie 5 działała ponad 7 godzin, czyli dłużej niż zakładała instrukcja testera, co jest dobrą informacją. Maksymalne ustawienia są jednak dużo bardziej energożerne — producent w materiałach zagranicznych podaje do 11 godzin na najniższym poziomie i około 1,5 godziny na najwyższym.

Mgiełka jest świetna, ale tylko przez chwilę

Tryb mgiełki to funkcja, którą łatwo sprzedać na filmie, bo wygląda efektownie. W praktyce rzeczywiście potrafi dać miłe uczucie chłodu. Najlepiej działa z bliska, skierowana na twarz, szyję albo kark. W upale może dać natychmiastową ulgę, szczególnie gdy powietrze stoi i nie ma naturalnego przewiewu.

Ale jest też druga strona: pojemność zbiorniczka jest mała, więc mgiełka nie działa długo. Trzeba pamiętać o dolewaniu wody i o wymiennych knotach (są w zapasie).

Akcesoria powinny być w pudełku

Największy problem Shark ChillPill nie leży w samym działaniu. To urządzenie faktycznie chłodzi, faktycznie daje przyjemne efekty i faktycznie jest dobrze zaprojektowane. Problemem jest cena i polityka akcesoriów.

Akcesoria mocujące są sprzedawane oddzielnie. W podstawowej wersji dostajemy tylko mały woreczek, który pozwala spakować gadżet, ale nie zmienia go w wygodny system chłodzenia w podróży.

Przy wariancie 659,99 zł z etui i dodatkowych płatnych mocowaniach robi się już bardzo drogo. Zwłaszcza że wiele prostszych wentylatorów z funkcją mgiełki kosztuje wielokrotnie mniej. Nie będą tak eleganckie, nie będą miały takiej płytki chłodzącej, ale dla wielu osób „wystarczająco dobre” może wygrać z „ładne i sprytne, ale drogie”.

Dla kogo to ma sens?

Shark ChillPill ma najwięcej sensu dla osób, które dużo podróżują, źle znoszą upały, często stoją w kolejkach, chodzą na plenerowe wydarzenia, jeżdżą komunikacją, spędzają czas na działce, na plaży, na placu zabaw albo uprawiają lekką aktywność na zewnątrz. To także ciekawy gadżet dla osób, które lubią sprytne urządzenia i nie mają problemu z tym, że za markowy, dobrze wyglądający produkt płaci się więcej.

Może też sprawdzić się u osób, które potrzebują szybkiego, punktowego chłodzenia: na kark, nadgarstek, skronie albo twarz. Tu płytka InstaChill jest naprawdę przyjemna i robi większe wrażenie niż zwykły nawiew. W polskich warunkach, szczególnie przy coraz częstszych falach upałów, taki sprzęt nie przestaje być absurdalny.

Nie jest to jednak zakup rozsądny w klasycznym sensie. To gadżet premium do bardzo konkretnej potrzeby. Działa, ale nie czyni cudów. Pomaga, ale nie zastąpi klimatyzacji. Jest poręczny, ale pełnię możliwości pokazuje dopiero z dodatkowymi akcesoriami. Jest efektowny, ale bardzo drogi.

Werdykt: fajny, ale bardzo drogi

Największe plusy są trzy: płytka chłodząca, mgiełka wodna i format podróżny. Największe minusy też są trzy: cena, krótki czas działania mgiełki i brak akcesoriów mocujących w podstawowym zestawie.

Ten gadżet naprawdę może się przydać — w podróży, na spacerze, w kolejce, na wydarzeniu plenerowym, na działce czy w rozgrzanym mieście.

Jednocześnie cena jest zabójcza. 559,99 zł za podstawową wersję i 659,99 zł za zestaw z etui to poziom, przy którym trudno mówić o impulsywnym zakupie na lato. To raczej prezent, fanaberia albo sprzęt dla kogoś, kto naprawdę źle znosi wysokie temperatury i wie, że będzie korzystał z niego często.

Shark ChillPill jest znacznie ciekawszy niż zwykły wiatraczek, ale też znacznie droższy, niż powinien być. W czasie upałów potrafi dać przyjemną ulgę, a płytka chłodząca jest jego najmocniejszym argumentem. Gdyby akcesoria do noszenia były w zestawie, byłby dużo łatwiejszy do polecenia. W obecnej formie to bardzo fajny, bardzo wakacyjny i bardzo drogi gadżet dla tych, którzy chcą mieć przy sobie własną miniaturową strefę chłodu.

Sprawdziliśmy elektrycznego Xpeng G6 Long Range Pro 296 KM – niesamowity luksus w atrakcyjnej cenie

2026-06-22T08:45:00+02:00

XPENG G6 RWD Long Range Pro jest elektrycznym SUV-em coupe, który celuje ceną i designem w Teslę Y. XPENG oferuje identyczną koncepcję nadwozia, równie mocny napęd elektryczny i wielki ekran, ale dokłada większy komfort, lepsze wyciszenie, masaż foteli, znakomite kamery, 800-woltową architekturę i superszybkie ładowanie, które w tej klasie robi bardzo duże wrażenie. XPENG nie należy do żadnej dużej chińskiej motoryzacyjnej grupy kapitałowej, ale jego sporym udziałowcem jest Volkswagen. Xpengi produkuje się w Austrii. W Polsce marka jest jeszcze na początku budowania rozpoznawalności. To nie jest jeszcze auto, które widzimy codziennie pod biurem, szkołą albo centrum handlowym. Powód jest prosty. XPENG oferuje u nas wyłącznie samochody elektryczne, a polski rynek nadal mocno opiera się na hybrydach, autach spalinowych i markach z długą historią serwisową. Importerem i dystrybutorem jest Inchcape Poland, czyli firma znana między innymi z obsługi marek BMW i MINI. Salon w Warszawie działa przy al. Prymasa Tysiąclecia i zastąpił salon marki MINI (to bardzo symboliczne), a oficjalna lista dealerów obejmuje także Poznań, Bydgoszcz, Gdańsk, Katowice i Opole.

Portfolio XPENG-a w Polsce szybko się rozbudowuje. Są już G6, większy SUV G9, sedan P7, model P7+ oraz zaprezentowany w ostatni piątek luksusowy van X9. Ta chińska marka nie chce być tańszą alternatywą dla znanych producentów. Chce wejść w segment komfortowych, mocno cyfrowych samochodów, w których elektronika, multimedia, fotele i asystenci jazdy są równie ważne jak sam napęd. G6 jest w tej gamie modelem najbardziej masowym, ale to określenie w ogóle do niego nie pasuje.

Cena i wersje - Long Range Pro wygląda najrozsądniej

Aktualny cennik z czerwca 2026 r. pokazuje trzy wersje nowego G6. RWD Air Standard Range kosztuje 194 900 zł, RWD Long Range Pro kosztuje 223 900 zł, a AWD Performance Pro kosztuje 247 900 zł. Testowana wersja jest więc środkową odmianą, ale w praktyce może być najbardziej sensownym wyborem. Ma większy akumulator 80,8 kWh, 296 KM, napęd na tylne koła, zasięg WLTP do 535 km i maksymalną moc ładowania DC 451 kW. Performance dodaje drugi silnik, 487 KM, napęd AWD i sprint do 100 km/h w 4,1 s, ale nie każdy potrzebuje takiej dynamiki w rodzinnym SUV-ie.

Long Range Pro przyspiesza do 100 km/h w 6,7 s, osiąga 202 km/h i ma moment obrotowy 440 Nm. Nie jest to najszybszy elektryk na świecie, ale w codziennej jeździe są to parametry naprawdę wystarczające, a nawet zachwycające, szczególnie gdy kierowca wcześniej jeździł znacznie słabszą benzyną (mój duży Superb ma np. tylko 150 KM). Trzeba też docenić, że przy zakupie G6 opcjonalne dopłaty są nieliczne. Hak holowniczy kosztuje 4300 zł, obręcze 20-calowe 4900 zł, lakier metalizowany 5800 zł, a Black Edition 6900 zł. W standardzie dostajemy bardzo bogate wyposażenie, które u wielu europejskich producentów wymagałoby dokupienia kilku drogich pakietów.

Najważniejsze dane testowanej wersji

Parametr	XPENG G6 RWD Long Range Pro
Cena bazowa	223 900 zł
Napęd	tylny, silnik synchroniczny z magnesami trwałymi
Moc i moment	296 KM, 440 Nm
Przyspieszenie 0-100 km/h	6,7 s
Akumulator	LFP, 80,8 kWh
Architektura	800 V SiC
Ładowanie DC	do 451 kW, 10-80 proc. w 12 min w idealnych warunkach
Ładowanie AC	11 kW, 3-fazowo
Zasięg WLTP	do 535 km
Zużycie WLTP	17,5-17,9 kWh/100 km zależnie od kół
Bagażnik	571-1374 l
Masa własna i DMC	2115 kg i 2590 kg
Uciąg przyczepy	do 1500 kg z hamulcem

Nadwozie - model Y jest tu oczywistym punktem odniesienia

Nie ma sensu udawać, że G6 nie przypomina Tesli Model Y. Proporcje, gładkie boki, opadająca linia dachu, zlicowane klamki i minimalistyczna estetyka od razu ustawiają ten samochód w tej samej kategorii. Przód z szeroką listwą świetlną wygląda nowocześnie, a ukryta tylna wycieraczka świadczy o dbałości o aerodynamikę i estetykę.

Samochód mierzy 4758 mm długości, 1920 mm szerokości i 1650 mm wysokości, a rozstaw osi wynosi 2890 mm. To duże auto, ale nie przesadnie wielkie. W mieście pomaga świetny zestaw kamer, czujników i widok 360 stopni. System pokazuje nie tylko obraz z otoczenia, ale także wirtualny model samochodu i odległości od przeszkód.

DMC każdej wersji G6 przekracza 2,5 tony, więc w Polsce tego samochodu teoretycznie nie można legalnie parkować na chodniku, nawet gdy zostawimy dużo miejsca pieszym.

Genialne wnętrze

Kabina jest najmocniejszym argumentem G6 i w sumie wszystkich modeli Xpeng. Materiały są niesamowite, spasowanie robi dobre wrażenie, a całość jest luksusowa na poziomie niemieckich marek premium w wyższych modelach. Miękkie boczki, wygodne podłokietniki, podsufitka z mikrofibry, skóra Nappa, duży panoramiczny dach i bardzo dobre wygłuszenie tworzą atmosferę klasy premium.

Fotele są świetne. Przednie mają elektryczną regulację, ogrzewanie, wentylację, masaż i pamięć ustawień. Tylna kanapa jest podgrzewana, ma regulację kąta oparcia i oferuje dużo miejsca na nogi. Przy wzroście 185 cm z tyłu zostaje sporo przestrzeni, a płaska podłoga i długi rozstaw osi poprawiają komfort w podróży.

Przy miejskich prędkościach w kabinie jest luksusowo cicho. Na drogach szybkiego ruchu pojawia się szum opływającego powietrza i opon, ale nadal jest to poziom nieporównywalny z samochodami spalinowymi. Szyby dźwiękochłonne z przodu, aktywna redukcja hałasu i ogólna sztywność nadwozia dają bardzo dobre efekty.

Niestety w G6 nie ma klasycznego schowka przed pasażerem, a kierownica jest regulowana ręcznie. Brakuje też HUD-a (a Xpeng słynie z genialnych rzutników dla kierowcy), trzeciej strefy klimatyzacji i osobnego ekranu dla pasażerów z tyłu. Zewnętrzne klamki wysuwają się automatycznie, więc są wygodne, ale nadal pozostają rozwiązaniem bardziej gadżeciarskim niż superbezpiecznym. W środku drzwi otwiera się przyciskiem, co wygląda nowocześnie, ale wymaga przyzwyczajenia.

Multimedia - doskonały samochód dla gadżeciarza

Centralny ekran ma 15,6 cala. Wersje Long Range Pro i Performance Pro korzystają z procesora Qualcomm Snapdragon 8295 - reakcje systemu są bardzo szybkie, a animacje płynne. Interfejs jest w miarę intuicyjny, szczególnie gdy już wcześniej mieliśmy do czynienia z Teslą lub innymi chińskimi hybrydami i elektrykami. XPENG daje bezprzewodowy Apple CarPlay i Android Auto – to jest konkretna przewaga nad Teslą. Wbudowana nawigacja obsługuje planowanie trasy z ładowaniem, system ma centrum aplikacji ze swoim sklepem, streaming obrazu z urządzeń zewnętrznych (u nas to nie działało) i aktualizacje OTA.

Z punktu widzenia fana technologii bardzo dobre są kamery. Obraz jest ostry, szybko się przełącza, a widok przestrzenny auta pomaga w manewrowaniu. Są też funkcje typowe dla najnowocześniejszych aut: tryb wartownika, wideorejestrator po podłączeniu własnego pendrive, asystent głosowy Hey XPENG, zdalne sterowanie z aplikacji, klucz Bluetooth i możliwość tworzenia automatyzacji X-Combo. To ostatnie działa jak samochodowe skróty, które mogą łączyć kilka czynności w jedną sekwencję. To funkcja, z której skorzystają kierowcy, którzy nienawidzą wszelkiego typu elektronicznych pomocników i ostrzegaczy.

Audio jest kolejnym mocnym punktem. System 7.1.4 ma 18 głośników, obsługuje Dolby Atmos i ma moc 960 W. Po sensownym ustawieniu korektora gra niesamowicie przestrzennie i ze świetnym basem. W kabinie są też dwie wentylowane ładowarki indukcyjne 50 W, kilka portów USB, w tym USB-C do 60 W, oraz cyfrowe lusterko wsteczne z 9-calowym ekranem. To lusterko na początku wymaga przyzwyczajenia, ale w nocy i przy załadowanym bagażniku ma sens. Lusterko może też działać normalnie bez wsparcia kamery.

Największy minus systemu jest typowy dla aut zbudowanych wokół ekranu. 99 proc. funkcji jest dostępnych w menu na tablecie. Dobrze, że kierunek nawiewu reguluje się ręcznie (przed face liftingiem było inaczej), a na kierownicy zostały prawdziwe, klikalne przyciski. To kompromis między cyfrowym kokpitem a normalną ergonomią. Należy jednak od razu zapamiętać, że aby ustawić lusterka, musimy znaleźć odpowiednią funkcję w menu systemu operacyjnego.

Część usług jest dostępna także z aplikacji na smartfon (np. parkowanie bez kierowcy), ale w prasowych autach nie można przypisywać samochodu do apki.

Jazda - nie sport, tylko bardzo szybki komfort

G6 RWD Long Range Pro nie jest samochodem sportowym. 296 KM i 440 Nm dają płynne, natychmiastowe przyspieszenie, ale charakter napędu jest bardziej liniowy, miły dla pasażerów niż brutalny. Nawet w trybie sport nie kopie kierowcy w plecy, tylko bardzo sprawnie nabiera prędkości. Gdy chcemy nieco więcej emocji, musimy zdecydować się na najmocniejszą wersję Performance. Wówczas otrzymamy też jako bonus bezpieczniejszy napęd na 4 koła.

Zawieszenie jest komfortowe. Samochód dobrze filtruje nierówności i nie sprawia wrażenia miękkiej kanapy. Przy dynamicznej jeździe czuć masę ponad 2,1 tony, ale nisko położony akumulator pomaga utrzymać stabilność. To nie jest auto do szaleństw na zakrętach, tylko bardzo szybki, cichy i wygodny środek transportu na co dzień oraz w trasie.

W mieście G6 był w czasie testu bardzo oszczędny. W bardzo dobrych warunkach pogodowych zużycie potrafiło zejść w okolice 13 kWh/100 km. W ruchu mieszanym rozsądne są wartości w okolicach 16-18 kWh/100 km, a przy autostradowych prędkościach trzeba liczyć raczej 19-22 kWh/100 km, zależnie od temperatury, wiatru, opon i stylu jazdy. Po doładowaniu komputer potrafił pokazywać dynamiczny zasięg przekraczający 500 km.

Asystenci jazdy robią bardzo dobre pierwsze wrażenie. Adaptacyjny tempomat, utrzymanie pasa, aktywna zmiana pasa i widok otoczenia SR są realnym wsparciem. System potrafi informować o ruszeniu auta z przodu, ostrzegać o ryzyku kolizji, rozpoznawać znaki i monitorować martwe pole. Trzeba jednak pamiętać, że to nadal asystenci, a nie autonomiczna jazda.

Ładowanie – kolejny ważny argument za G6

Architektura 800 V SiC i akumulator LFP 5C to przewagi tego auta. W teorii G6 Long Range Pro przyjmuje do 451 kW mocy DC i ładuje się od 10 do 80 proc. w 12 minut. Oczywiście realny wynik zależy od stacji, temperatury baterii i jej przygotowania przed ładowaniem, ale sam potencjał jest imponujący. W Polsce raczej nie znajdziemy stacji, która dostarczy nam aż 451 kW mocy.

Ładowanie AC ma 11 kW, czyli standardowo dla tej klasy. Pełne uzupełnienie energii w domu lub na wallboxie trwa kilka godzin, a w praktyce większość użytkowników będzie ładować auto nocą albo podczas pracy. Jest również V2L 230 V o mocy do 6 kW, więc samochód może zasilić urządzenia zewnętrzne. To funkcja, którą docenią osoby jeżdżące na camping albo pracujące w terenie.

Praktyczność - brakuje frunka

Bagażnik ma 571 l, a po złożeniu tylnej kanapy 1374 l. Jest szeroki, ustawny i łatwy do załadunku. Pod podłogą znalazło się dodatkowe miejsce na przewody, ale z przodu nie ma frunka. Pod maską mamy dostęp serwisowy i płyn do spryskiwaczy, lecz nie schowamy tam torby z kablami. Dla fanów Tesli będzie to jedna z bardziej oczywistych różnic na minus.

Z tyłu miejsca jest dużo, dach panoramiczny poprawia wrażenie przestrzeni, a kanapa z regulowanym oparciem pozwala wygodniej przejechać dłuższą trasę. Szkoda tylko, że XPENG nie dodał trzeciej strefy klimatyzacji i osobnego panelu sterowania dla pasażerów. W samochodzie tak mocno nastawionym na komfort brakuje też ekranu z tyłu, choć oczywiście można podłączyć własne urządzenie.

Werdykt

XPENG G6 RWD Long Range Pro jest jednym z najciekawszych elektrycznych SUV-ów w swojej cenie. Nie dlatego, że jest tani, bo 223 900 zł to nadal duże pieniądze. Jest ciekawy dlatego, że za tę kwotę oferuje poziom komfortu, wyposażenia i technologii, który u europejskich konkurentów kosztuje około 2 razy więcej. Niesamowite wnętrze, fotele, masaż, audio, wyciszenie, kamery, CarPlay, Android Auto, asystenci i ładowanie 451 kW tworzą pakiet, który trudno zignorować.

Najbliższym rywalem pozostaje Tesla Model Y. Tesla ma silniejszą, kultową markę, szerszą sieć serwisów, ekosystem ładowania i bardzo dopracowane oprogramowanie. XPENG odpowiada ciszą, komfortem, wyposażeniem, multimediami i ładowaniem, które na odpowiedniej stacji deklasuje Teslę. G6 nie jest autem perfekcyjnym, ale do perfekcji jest bardzo blisko. Należy podkreślić, że obie marki wyceniają swoje samochody bardzo podobnie i raczej nie jest to przypadek.

Największym ryzykiem zakupu Xpenga pozostaje status marki w Polsce. Sieć sprzedaży i serwisu dopiero się rozbudowuje. Sam produkt jest jednak zaskakująco dojrzały. G6 RWD Long Range Pro to auto dla kierowcy, który chce elektryka nowej generacji, bardzo luksusowego, ale też dużo tańszego niż 300 tys. zł. Dla gadżeciarza jest tu maksymalnie dużo zabawy, dla rodziny dużo przestrzeni, a dla kierowcy bardzo przyjemny napęd, dobry zasięg i szybkie ładowanie. To ciekawa alternatywa dla osób, które zastanawiają się się nad Teslą Y, ale np. nie darzą sympatią szefa tej firmy.

Każdy, kto przejechał się tym samochodem w czasie naszego krótkiego testu, był w szoku, jaki poziom rozwoju prezentuje chińska motoryzacja, a należy pamiętać, że Xpeng to także modele G9, P7+ oraz najnowszy X9, a nad Xpengiem są jeszcze takie marki jak np. Denza lub Zeekr. Projektanci Skody, Volkswagena, ale także europejskich marek premium chyba w ostatnich latach nie śpią zbyt spokojnie, obserwując kolejne chińskie auta, które są wprowadzane, a nawet też już są produkowane na naszym kontynencie.

Największe zalety

Bardzo wysoki komfort jazdy i świetne wyciszenie kabiny.
Bogate wyposażenie standardowe, w tym masaż, wentylacja foteli, podgrzewana kanapa i skóra Nappa w wersji Pro.
800-woltowa architektura i ładowanie DC do 451 kW.
Realnie niskie zużycie energii w mieście i dobry zasięg w codziennym użytkowaniu.
Bardzo dobre kamery 360 stopni i rozbudowany widok otoczenia.
Bezprzewodowy Apple CarPlay i Android Auto.
Mocny, przestrzenny system audio 7.1.4 z 18 głośnikami.
Duża przestrzeń w drugim rzędzie i ustawny bagażnik.
Przyjemna, liniowa charakterystyka napędu.
Atrakcyjna relacja ceny do wyposażenia i jakości wnętrza.
Bardzo atrakcyjny design, choć jest wzorowany na Tesli Y.

Największe wady

Brak bagażnika z przodu.
Brak HUD-a.
Ręczna regulacja kierownicy.
Brak schowka przed pasażerem.
Brak trzeciej strefy klimatyzacji i osobnego panelu dla pasażerów z tyłu.
Brak dodatkowego ekranu dla pasażera lub tylnego rzędu.
Okazjonalne niedoskonałości systemu multimedialnego.
Marka ma w Polsce krótką historię, a sieć serwisowa dopiero rośnie.
W tej wersji brak napędu 4x4.
Brak mocniejszych emocji w trybie Sport.
Oprogramowanie bez polskiej wersji językowej.
Bezużyteczny asystent głosowy.

Test Xiaomi 17T Pro - potężna bateria i świetny teleobiektyw w rozsądnej cenie

2026-06-19T16:14:00+02:00

Seria T od Xiaomi stanowi pomost między urządzeniami ze średniej półki a najdroższymi flagowcami. Premierę wersji T Pro można uznać, za takiego niemal flagowca drugiej połowy roku. Najnowszy Xiaomi 17T Pro wprowadza kilka użytecznych zmian w porównaniu do ubiegłorocznego modelu. Producent postawił przede wszystkim na pojemniejszą baterię, nowy procesor MediaTek Dimensity 9500 oraz usprawniony aparat główny. Telefon w wersji z 12 GB pamięci RAM i 512 GB przestrzeni na pliki kosztuje 3999 zł. Sprawdziliśmy, jak ten smartfon wypada w codziennym użytkowaniu i czy warto rozważyć jego zakup.

Design

Pod kątem wyglądu testowany telefon mocno nawiązuje do swojego poprzednika. Xiaomi 17T Pro ma wymiary 162,2 x 77,5 x 8,25 mm i waży 219 g, co oznacza, że jest to duży telefon. Przód i tył obudowy chroni szkło Gorilla Glass 7i, a ramka została wykonana z aluminium. Konstrukcja jest starannie spasowana i spełnia normę uszczelnienia IP68, co gwarantuje odporność na pył oraz zanurzenie w wodzie. Dostępne kolory wykończenia to czarny, niebieski oraz fioletowy. Tył telefonu ma matową strukturę, która dobrze opiera się zbieraniu zabrudzeń i odcisków palców. Wyspa aparatów zauważalnie wystaje ponad obrys plecków, co z jednej strony uniemożliwia położenie go płasko na stole, ale z drugiej stanowi oparcie dla palca podczas obsługi jedną ręką. Wyspa jest na tyle szeroka i płaska, że telefon nie chybocze się na stole podczas np. pisania.

Optyczny czytnik linii papilarnych umieszczono pod ekranem, trochę zbyt blisko dolnej krawędzi, jednak samo jego działanie jest bardzo szybkie i powtarzalne w codziennych sytuacjach. Smartfon ma głośniki stereo wspierające technologię Dolby Atmos, jednak wykorzystują one niesymetryczny podział na kanały, opierając się o górny głośnik do rozmów. Z tego powodu dolny głośnik zawsze gra głośniej i ma wyraźniejszy bas, podczas gdy ten na górze brzmi płasko, a na wyższych poziomach głośności mocniej zniekształca dźwięk.

Wyświetlacz

Model 17T Pro ma ekran AMOLED o przekątnej 6,83 cala, rozdzielczości 2772 x 1280 pikseli i maksymalnym odświeżaniu 144 Hz. Zastosowano tutaj adaptacyjny mechanizm odświeżania, który dostosowuje się do oglądanych treści, aby oszczędzać energię, choć system niezwykle rzadko wskakuje na poziom pełnych 144 Hz, ograniczając ten wynik głównie do wspieranych gier. Panel obsługuje standardy HDR10+ oraz Dolby Vision, a jego szczytowa jasność w trybie automatycznym potrafi dobić do imponujących 3500 nitów. Podczas spacerów w pełnym słońcu możemy być spokojni o czytelność ekranu w dowolnych warunkach, chociaż muszę przyznać, że automatyczny dobór podświetlenia potrafi być kapryśny i czasami wymusza ręczną poprawkę na suwaku.

Wyświetlacz oferuje 12-bitową głębię kolorów i wykorzystuje przyciemnianie o częstotliwości 3840 Hz, co zauważalnie redukuje zmęczenie oczu. W ustawieniach można znaleźć funkcje systemowe dbające o wzrok: certyfikaty TÜV Rheinland poświadczające o zminimalizowanym migotaniu, niskiej emisji światła niebieskiego i inteligentnym dostosowywaniu barw do rytmu dobowego.

Specyfikacja i system

Sercem telefonu jest najnowszy układ MediaTek Dimensity 9500 wyprodukowany w litografii 3 nm. Procesor współdziała z 12 GB pamięci RAM LPDDR5X oraz ma 512 GB szybkiej pamięci na dane w standardzie UFS 4.1. W benchmarku AnTuTu smartfon uzyskał 3373757 punktów, bez trudu plasując się w pierwszej dziesiątce najpotężniejszych telefonów na rynku w momencie rynkowej premiery. Xiaomi 17T Pro działa bez najmniejszych zacięć i dobrze sprawdza się w wymagających grach mobilnych. W testach syntetycznych widać lekki spadek mocy po paru minutach maksymalnego obciążenia rdzeni, jednak przy tradycyjnym użytkowaniu nie da się tego w żaden sposób odczuć.

Pakiet rozwiązań komunikacyjnych obejmuje pełne wsparcie dla sieci 5G, nowoczesne Wi-Fi 7, Bluetooth w wersji 6.0, moduł NFC oraz emiter podczerwieni spełniający role uniwersalnego pilota. Nawigacja bazuje na następującym zestawie systemów: GPS, GLONASS, Beidou, Galileo, NavIC oraz QZSS. Telefon jest wyposażony w zestaw czujników, do których należą: czujnik światła otoczenia, czujnik zbliżeniowy, akcelerometr, kompas elektroniczny, żyroskop, czujnik migotania obrazu oraz czujnik temperatury barwowej.

Całość pracuje na systemie operacyjnym Android 16 z nakładką Xiaomi HyperOS 3. Klienci mogą liczyć na solidne wsparcie producenta obejmujące pięć lat dużych aktualizacji systemu operacyjnego oraz sześć lat wprowadzania zabezpieczeń.

Oprogramowanie obfituje w inteligentne narzędzia zgrupowane w menu Xiaomi HyperAI. Znajdziemy tu wsparcie asystenta Google Gemini oraz ułatwiające wyszukiwanie informacji rozwiązanie Circle to Search. Dużym ułatwieniem jest funkcja Pisanie SI, zintegrowana z aplikacją Notatki, która pozwala na streszczanie długich artykułów, rozbudowywanie krótkich zapisków, a także sprawdzanie pisowni i poprawę stylistyki. Co ważne, inteligentna edycja tekstu, a także transkrypcja w systemowym dyktafonie działają w języku polskim. Sam dyktafon (Rozpoznawanie mowy SI) potrafi w czasie rzeczywistym przekształcać mowę na tekst, automatycznie rozróżniać i etykietować mówców, a po zakończeniu nagrania przygotować jego krótkie podsumowanie.

Pakiet HyperAI to także Asystent narzędzi twórczych SI, który rozszerza możliwości edycji zdjęć i filmów. W jego skład wchodzi inteligentne powiększanie kadrów, wycinanie obiektów, profesjonalne usuwanie niechcianych elementów z tła, podnoszenie rozdzielczości do Ultra HD oraz zautomatyzowany montaż krótkich klipów wideo. Ciekawym wizualnym dodatkiem są Dynamiczne tapety SI, które potrafią ożywić statyczne zdjęcia ludzi, zwierząt czy rysunków, zamieniając je w krótkie formy wideo.

Narzędzia komunikacyjne obejmują Tłumacza symultanicznego SI do rozmów telefonicznych i spotkań online, a także Tłumaczenie rozmowy SI (twarzą w twarz na podzielonym ekranie) i dwujęzyczne Napisy SI generowane w czasie rzeczywistym. Trzeba jednak zaznaczyć, że wopcje bezpośredniego tłumaczenia rozmów i napisów wspierają obecnie komunikację między językiem angielskim, chińskim, japońskim oraz koreańskim.

Zestaw aparatów

Xiaomi 17T Pro korzysta z optyki Leica Summilux i oferuje bardzo uniwersalny zestaw aparatów obejmujący zakres ogniskowych od 15 mm do 115 mm. Szczególnie interesująco prezentuje się teleobiektyw peryskopowy z pięciokrotnym zoomem optycznym.

Specyfikacja aparatów wygląda następująco:

50 MP, f/1.67, 23 mm, matryca Light Fusion 950, OIS, PDAF – aparat główny
50 MP, f/3.0, 115 mm, OIS, PDAF – aparat z teleobiektywem peryskopowym o powiększeniu 5x
12 MP, f/2.2, 15 mm, 120° – aparat szerokokątny
32 MP, f/2.2, 21 mm – przedni aparat do selfie

Telefon oferuje dwa profile kolorystyczne Leica: Authentic oraz Vibrant. Dostępne są również filtry Leica, charakterystyczny dźwięk migawki, znak wodny Leica, śledzenie obiektów, tryb dokumentów, tryb profesjonalny, RAW, supermakro oraz zestaw ogniskowych Leica obejmujący 23, 28, 35, 46, 75 i 115 mm.

Największe wrażenie robi aparat główny i teleobiektyw. Zdjęcia są bardzo szczegółowe, mają szeroki zakres dynamiczny i atrakcyjną kolorystykę. Domyślny profil Leica Vibrant potrafi mocno podbijać nasycenie, ale większości użytkowników taki efekt powinien przypaść do gustu.

Teleobiektyw 5x należy do najmocniejszych punktów telefonu. Oferuje jakość zbliżoną do flagowców, a zdjęcia wykonywane przy powiększeniu 10x pozostają zaskakująco użyteczne. Dodatkowo niewielka minimalna odległość ostrzenia pozwala wykonywać bardzo ciekawe zbliżenia.

Aparat szerokokątny prezentuje dobry poziom, choć wyraźnie ustępuje dwóm pozostałym modułom. Jego największym ograniczeniem jest brak autofokusa oraz słaba jakość zdjęć nocnych.

W nocy aparat główny nadal radzi sobie bardzo dobrze, zachowując dużą ilość szczegółów i naturalne kolory. Teleobiektyw również utrzymuje wysoki poziom, choć przy bardzo słabym świetle zaczyna być widoczny spadek szczegółowości.

Przedni aparat zapewnia poprawną jakość zdjęć, ale nie wyróżnia się na tle konkurencji.

Jeżeli chodzi o wideo, Xiaomi 17T Pro oferuje bardzo szerokie możliwości:

8K przy 30 kl./s
4K przy 120 kl./s
4K HDR10+ przy 30 i 60 kl./s
Log do 4K przy 30 i 60 kl./s
tryb filmowy do 4K przy 60 kl./s
slow motion do 1920 kl./s

Nagrania z aparatu głównego i teleobiektywu prezentują wysoki poziom szczegółowości i dobrą kolorystykę. Stabilizacja działa skutecznie podczas normalnego użytkowania, choć podczas chodzenia nie należy do ścisłej czołówki rynku. Aparat szerokokątny dobrze sprawdza się za dnia, ale po zmroku jego jakość wyraźnie spada.

Bateria

Jedną z najważniejszych nowości w Xiaomi 17T Pro jest akumulator krzemowo-węglowy o pojemności 7000 mAh.

Telefon obsługuje:

ładowanie przewodowe 100 W
ładowanie bezprzewodowe 50 W
ładowanie zwrotne przewodowe 22,5 W

Czas pracy stoi na bardzo wysokim poziomie. Xiaomi 17T Pro należy do najdłużej działających smartfonów w swojej klasie. W testach potrafi wyraźnie przekroczyć dwa dni umiarkowanego użytkowania, a podczas ciągłego odtwarzania materiałów wideo osiąga wyniki lepsze od większości konkurentów, zbliżając się do 30 godzin.

Mimo wzrostu mocy ładowania do 100 W pełne ładowanie nie jest rekordowo szybkie. Duża bateria wymaga więcej czasu niż w poprzedniej generacji, ale nadal mówimy o czasie bardzo konkurencyjnym na tle większości flagowców.

Na plus należy zaliczyć obsługę standardu Power Delivery PPS o mocy do 100 W oraz rozbudowane funkcje ochrony akumulatora, takie jak inteligentne ładowanie i ograniczenie ładowania do 80%.

Xiaomi 17T Pro – co zmieniło się względem Xiaomi 17T?

Na pierwszy rzut oka Xiaomi 17T Pro i Xiaomi 17T są bardzo podobnymi smartfonami. Oba modele oferują ekran AMOLED o wysokiej jasności, baterie krzemowo-węglowe nowej generacji, teleobiektyw Leica 5x oraz system HyperOS 3 z rozbudowanym pakietem funkcji AI. Różnice pojawiają się jednak praktycznie w każdym kluczowym obszarze specyfikacji, a ich suma sprawia, że wersja Pro jest urządzeniem wyraźnie bardziej flagowym.

Wydajność – przeskok o klasę wyżej

Największą różnicą jest procesor. Xiaomi 17T korzysta z układu MediaTek Dimensity 8500-Ultra, który osiąga około 2,2–2,4 mln punktów w AnTuTu. W modelu Pro zastosowano natomiast flagowy MediaTek Dimensity 9500 wykonany w litografii 3 nm.

W praktyce oznacza to około 40–50% wyższą wydajność obliczeniową oraz znacznie większy zapas mocy podczas grania, obróbki zdjęć i pracy z funkcjami AI. Xiaomi 17T jest bardzo szybkim smartfonem, ale 17T Pro należy już do ścisłej czołówki najwydajniejszych telefonów na rynku.

Większy i bardziej zaawansowany ekran

Oba smartfony wykorzystują panele AMOLED o jasności do 3500 nitów, obsłudze HDR10+ i Dolby Vision, jednak ekran w modelu Pro jest większy.

Xiaomi 17T: 6,59 cala, 2756 × 1268 px, 120 Hz
Xiaomi 17T Pro: 6,83 cala, 2772 × 1280 px, 144 Hz

Dodatkowo Xiaomi 17T Pro oferuje wyższą częstotliwość odświeżania oraz szybsze próbkowanie dotyku, co docenią przede wszystkim gracze.

Lepsze aparaty i większa matryca główna

Oba telefony po raz pierwszy w historii serii T otrzymały teleobiektyw Leica 5x z optyczną stabilizacją obrazu. To oznacza, że nawet podstawowy Xiaomi 17T oferuje możliwości fotograficzne, które jeszcze niedawno były zarezerwowane dla najdroższych flagowców.

Wersja Pro idzie jednak krok dalej. Zastosowano w niej większą matrycę Light Fusion 950 zamiast Light Fusion 800.

Xiaomi 17T: Light Fusion 800 (1/1,55")
Xiaomi 17T Pro: Light Fusion 950

Większy sensor przekłada się przede wszystkim na lepszą jakość zdjęć nocnych, wyższą szczegółowość oraz większy zakres dynamiczny.

Jeszcze większa przewaga pojawia się przy filmowaniu. Xiaomi 17T nagrywa maksymalnie w 4K HDR10+, natomiast Xiaomi 17T Pro oferuje:

nagrywanie 8K 30 fps,
4K 120 fps,
4K HDR10+,
zapis Log,
zaawansowane tryby filmowe.

Jeżeli ktoś regularnie nagrywa materiały wideo, różnica jest bardzo wyraźna.

Bateria – jeszcze większa pojemność

Xiaomi 17T już imponował baterią 6500 mAh, ale model Pro podnosi poprzeczkę jeszcze wyżej.

Xiaomi 17T: 6500 mAh
Xiaomi 17T Pro: 7000 mAh

To jeden z największych akumulatorów dostępnych obecnie w smartfonach klasy premium.

Ładowanie – tutaj przewaga Pro jest ogromna

To obszar, w którym różnice są najbardziej odczuwalne na co dzień.

Xiaomi 17T oferuje:

ładowanie przewodowe 67 W,
brak ładowania bezprzewodowego.

Xiaomi 17T Pro oferuje:

ładowanie przewodowe 100 W,
ładowanie bezprzewodowe 50 W,
ładowanie zwrotne 22,5 W.

Dla osób korzystających z ładowarek indukcyjnych już sam fakt obecności ładowania bezprzewodowego może być argumentem przemawiającym za dopłatą do wersji Pro.

Łączność – Pro wprowadza Wi-Fi 7

Różnica nie jest dziś bardzo istotna dla większości użytkowników, ale model Pro otrzymał nowszy standard sieci bezprzewodowej.

Xiaomi 17T: Wi-Fi 6E
Xiaomi 17T Pro: Wi-Fi 7

Przy nowoczesnych routerach pozwala to osiągać wyższe prędkości transmisji i niższe opóźnienia.

Konstrukcja premium

Oba modele posiadają certyfikat IP68 i szkło Gorilla Glass 7i, ale Xiaomi 17T Pro wykorzystuje aluminiową ramę zamiast ramy wykonanej z tworzywa sztucznego.

Dzięki temu telefon sprawia bardziej flagowe wrażenie i jest nieco sztywniejszy konstrukcyjnie.

Czy warto dopłacić do Xiaomi 17T Pro?

Jeżeli zależy nam przede wszystkim na bardzo dobrym aparacie z teleobiektywem 5x, długim czasie pracy i rozsądnej cenie, Xiaomi 17T pozostaje niezwykle atrakcyjną propozycją.

Xiaomi 17T Pro jest natomiast skierowany do bardziej wymagających użytkowników. Oferuje wyraźnie szybszy procesor, lepszy aparat główny, bardziej zaawansowane możliwości filmowe, większą baterię, szybsze ładowanie, ładowanie bezprzewodowe oraz Wi-Fi 7. Nie jest to więc kosmetyczne odświeżenie, lecz pełnoprawny model premium, który pod wieloma względami zbliża się do flagowej serii Xiaomi 17.

Podsumowanie

Xiaomi 17T Pro jest jednym z najbardziej kompletnych smartfonów w swojej klasie cenowej. Oferuje bardzo wydajny procesor, świetny ekran AMOLED, długi czas pracy na baterii oraz wyjątkowo udany teleobiektyw 5x, który nadal pozostaje rzadkością poza najdroższymi flagowcami.

Największą przewagą nad wieloma konkurentami okazuje się połączenie dużej baterii 7000 mAh z bezprzewodowym ładowaniem 50 W oraz rozbudowanym zestawem aparatów Leica. To telefon, który dobrze sprawdza się zarówno w codziennym użytkowaniu, jak i podczas fotografowania.

Nie obyło się jednak bez kompromisów. Głośniki mogłyby brzmieć lepiej, aparat szerokokątny jest najsłabszym ogniwem zestawu fotograficznego i głównym niedociągnięciem w porównaniu do najdroższych flagowców - nie ma autofokusa i słabo radzi sobie po zmroku. Warto zaznaczyć, że maksymalne odświeżanie 144 Hz jest wykorzystywane rzadziej, niż sugerują materiały marketingowe.

Cena 3999 zł za wersję 12/512 GB jest wysoka, ale biorąc pod uwagę wyposażenie, możliwości fotograficzne i pojemność baterii, a także wysokie ceny pamięci, Xiaomi 17T Pro pozostaje bardzo konkurencyjną propozycją w segmencie premium.

Nasz test tańszej wersji Xiaomi 17T można znaleźć tutaj.

Zalety:

bardzo wydajny procesor MediaTek Dimensity 9500
ekran AMOLED o wysokiej jasności i obsłudze HDR10+ oraz Dolby Vision
bardzo długi czas pracy na baterii
pojemny akumulator krzemowo-węglowy 7000 mAh
ładowanie przewodowe 100 W i bezprzewodowe 50 W
świetny teleobiektyw 5x
wysoka jakość zdjęć z aparatu głównego
WiFi 7, Bluetooth 6.0, NFC i eSIM
certyfikat IP68
5 lat aktualizacji Androida i 6 lat aktualizacji zabezpieczeń

Wady:

przeciętna jakość głośników stereo
brak autofokusa w aparacie szerokokątnym
ogólnie niższa jakość aparatu szerokokątnego
aparat do selfie nie wyróżnia się na tle konkurencji
odświeżanie 144 Hz wykorzystywane jest sporadycznie

JIMMY R9 - test oczyszczacza wody, który zastępuje filtr i czajnik

2026-06-18T09:08:00+02:00

JIMMY R9 to nablatowy oczyszczacz wody z odwróconą osmozą, lampą UV, ekranem TDS i funkcją natychmiastowego podgrzewania. W polskich sklepach kosztuje obecnie około 1499 zł, więc nie jest tanim zamiennikiem dzbanka filtrującego. To raczej urządzenie dla osób, które chcą połączyć filtr RO, dystrybutor gorącej wody, dzbanki na wodę i kontrolę jakości w jednym sprzęcie.

Konstrukcja i obsługa

Najważniejsza cecha R9 jest widoczna jeszcze przed pierwszym uruchomieniem. Urządzenia nie trzeba montować, podłączać do sieci wodnej ani chować pod zlewem. Wystarczy postawić je na blacie, włożyć zbiornik na wodę surową, zamontować dzbanek i podłączyć przewód zasilający. To duża różnica wobec klasycznych zestawów odwróconej osmozy, które zwykle wymagają miejsca pod zlewem, osobnej wylewki i odpływu.

Obudowa ma wymiary 331 x 252 x 357 mm, a waga urządzenia wynosi 7,72 kg. R9 jest potężny i ma rozmiar dużego ekspresu automatycznego. Zbiornik na wodę surową ma 5 l i jest wsuwany z boku. Po drugiej stronie pracuje dzbanek na czystą wodę o pojemności 1 l.

W zestawie są 2 dzbanki z Tritanu. Jeden dzbanek może pracować w urządzeniu, a drugi można trzymać w lodówce lub postawić na stole. Standardowy R9 nie chłodzi aktywnie wody, więc drugi dzbanek częściowo kompensuje ten brak. Nie jest to jednak pełny zamiennik dystrybutora z chłodzeniem. Kto pije głównie bardzo zimną wodę, musi pamiętać o wcześniejszym schłodzeniu dzbanka.

Panel dotykowy jest jednym z bardziej udanych elementów konstrukcji. Pokazuje temperaturę, poziom TDS wody surowej i poziom TDS po filtracji, stan filtrów oraz ustawienia porcji. TDS to rozpuszczone w wodzie substancje stałe.

Filtracja: 3 wkłady, 7 etapów i lampa UV

JIMMY opisuje R9 jako system 7-stopniowy. Fizycznie w urządzeniu są 3 wkłady, ale każdy odpowiada za kilka etapów uzdatniania. Pierwszy wkład M2S to filtr kompozytowy z mikrofibry i węgla aktywnego. Jego zadaniem jest wstępne zatrzymanie większych zanieczyszczeń, osadu, rdzy, części nieprzyjemnych zapachów i chloru. Drugi wkład RO-2.0S jest sercem urządzenia, bo zawiera membranę odwróconej osmozy o dokładności 0,0001 mikrona. Trzeci wkład Q2S to filtr mineralizujący z węglem aktywnym, który poprawia smak wody po filtracji.

Odwrócona osmoza działa inaczej niż klasyczny dzbanek z wkładem węglowym. Woda przechodzi przez bardzo drobną membranę, a część substancji rozpuszczonych zostaje oddzielona. Właśnie dlatego R9 ma zbiornik na wodę surową i musi okresowo pozbywać się koncentratu, czyli resztek wody z większą ilością odfiltrowanych substancji. Nie ma tu osobnego wężyka do odpływu, bo urządzenie nie jest podłączone do kanalizacji. Koncentrat wraca do głównego zbiornika i po kilku cyklach trzeba go wylać, przepłukać zbiornik i nalać świeżej wody. To jest najważniejsza różnica między wygodą braku instalacji a pełną bezobsługowością systemu instalowanego pod zlewem.

W urządzeniu jest też lampa UV-C. Jej zadaniem nie jest filtrowanie wody w sensie mechanicznym, lecz ograniczanie ponownego namnażania drobnoustrojów w dzbanku z wodą czystą. To ma znaczenie szczególnie wtedy, gdy woda stoi przez dłuższy czas w dzbanku lub kiedy jeden z dzbanków regularnie trafia do lodówki.

TDS i jakość wody

R9 mierzy TDS przed i po filtracji. TDS, czyli Total Dissolved Solids, pokazuje ilość rozpuszczonych substancji w wodzie. Sam wynik nie mówi wszystkiego o bezpieczeństwie wody, bo nie rozróżnia dobrych minerałów od niepożądanych zanieczyszczeń, ale jest użytecznym wskaźnikiem pracy filtra. Jeżeli po filtracji wartość spada bardzo wyraźnie, widać, że membrana RO realnie usuwa znaczną część substancji rozpuszczonych.

W pomiarach użytkowych spadki były duże. R9 skutecznie obniża TDS, a woda po filtracji jest bardziej neutralna i miękka w smaku.

W testach z mocno zabarwioną wodą, między innymi po dodaniu kawy do zbiornika, R9 dawał klarowną wodę pozbawioną koloru i wyraźnego zapachu.

Gorąca woda w kilka sekund

Urządzenie oferuje temperaturę pokojową oraz poziomy 45, 55, 65, 75, 85 i 98 stopni Celsjusza. Do tego dochodzą ustalone w menu ekranowym porcje 60, 90, 120, 200, 300 i 500 ml. W codziennym użyciu to duży atut, bo R9 podgrzewa dokładnie tyle wody, ile wybierzemy. Nie trzeba gotować pełnego czajnika tylko po to, aby zalać herbatę albo przygotować 200 ml wody do kawy.

Są trzy najbardziej oczywiste scenariusze. Pierwszy to herbata, gdzie 85 stopni sprawdzi się przy wielu herbatach zielonych i ziołowych, a 98 stopni przy czarnej herbacie. Drugi to kawa przelewowa lub szybkie przygotowanie wody do dalszego użycia w dripperze. Trzeci to woda do mleka modyfikowanego, gdzie ustawienie 45 stopni i porcji 90 lub 120 ml może być wygodne w nocy. Dodatkowo jest blokada rodzicielska, więc przypadkowe uruchomienie gorącej wody przez dziecko jest trudniejsze.

W części naszych pomiarów rzeczywista temperatura wody nie zawsze pokrywała się idealnie z deklarowaną, szczególnie przy najwyższych nastawach.

Woda do kawy i codzienne picie

R9 dobrze pasuje do domu, w którym dużo pije się kawy i herbaty. Woda po odwróconej osmozie ma mniej kamienia, więc jest łagodniejsza dla ekspresu, czajnika i innych urządzeń mających kontakt z gorącą wodą. Trzeci filtr nie zostawia jej całkowicie jałowej w smaku, bo dodaje delikatną mineralizację. Efekt jest na szczęście bliższy miękkiej wodzie butelkowanej niż wodzie destylowanej.

W praktyce największy sens R9 ma tam, gdzie woda kranowa ma wyraźny zapach, wysoką twardość albo metaliczny posmak. Jeżeli ktoś ma bardzo dobrą wodę z kranu i używa prostego filtra tylko okazjonalnie, R9 będzie bardziej luksusem niż koniecznością.

Szybkość, hałas i ergonomia

Produkcja zimnej, przefiltrowanej wody trwa kilka minut. Napełnienie litrowego dzbanka zajmuje ponad 3 minuty. Nie jest to problem, jeżeli urządzenie pracuje w tle i uzupełnia dzbanek automatycznie po jego włożeniu. Staje się to odczuwalne dopiero wtedy, gdy naraz potrzebujemy kilku litrów zimnej wody.

Podczas filtrowania słychać pompę. Nie jest to dźwięk przesadnie głośny, ale w cichej kuchni w nocy nieco przeszkadza. Po zakończeniu filtracji R9 nie wydaje żadnych odgłosów.

Na plus wypada wymiana filtrów. Wkłady są dostępne od góry i nie wymagają narzędzi. Urządzenie pokazuje stopień zużycia filtrów, więc użytkownik nie musi zapisywać daty wymiany w kalendarzu. M2S i Q2S wymienia się co 12 miesięcy, a membranę RO-2.0S co 24 miesiące. Realny interwał zależy od jakości wody i intensywności używania.

Cena urządzenia i filtrów w Polsce

W polskiej sprzedaży JIMMY R9 kosztuje obecnie około 1499 zł. R9 Pro, czyli wersja z aktywnym chłodzeniem wody, jest droższa i kosztuje zwykle około 1999 zł lub więcej. Dla standardowego R9 najważniejsze są jednak koszty filtrów.

Pojedynczy filtr M2S kosztuje od około 149 zł. Filtr Q2S kosztuje około 169,99 zł. Membrana RO-2.0S kosztuje od około 249 zł. Zestaw 3 wkładów M2S, RO-2.0S i Q2S jest dostępny za około 589 zł. Przy wymianie M2S i Q2S raz w roku oraz membrany RO co 2 lata orientacyjny roczny koszt filtrów wynosi około 443 zł, jeżeli liczymy po najniższych cenach pojedynczych wkładów. To więcej niż koszt prostych dzbanków filtrujących, ale mniej niż regularne kupowanie dużych ilości markowej wody butelkowanej.

Specyfikacja w skrócie

Parametr	JIMMY R9
Typ	nablatowy oczyszczacz wody RO z UV-C
Zbiornik wody surowej	5 l
Dzbanki na czystą wodę	2 x 1 l, Tritan
Temperatury	pokojowa, 45, 55, 65, 75, 85, 98 stopni C
Porcje wody	60, 90, 120, 200, 300, 500 ml
Moc podgrzewania	2200 W
Filtracja	3 wkłady, 7 etapów, membrana RO 0,0001 mikrona
Wymiary	331 x 252 x 357 mm
Waga	7,72 kg
Chłodzenie wody	brak

Największe zalety

Brak instalacji, brak wiercenia i brak ingerencji w hydraulikę.
Skuteczna filtracja RO z bardzo dużym spadkiem TDS.
Natychmiastowa gorąca woda w wielu temperaturach i porcjach.
Dwa dzbanki z Tritanu, które ułatwiają korzystanie z wody w kuchni i lodówce.
Czytelny ekran z informacją o TDS, temperaturze, porcjach i stanie filtrów.
Wygodna wymiana wkładów bez narzędzi.
Woda po filtracji ma neutralniejszy smak i lepiej sprawdza się przy kawie oraz herbacie.
Blokada rodzicielska przy gorącej wodzie.

Największe wady

Brak aktywnego chłodzenia wody w standardowej wersji R9.
Konieczność ręcznego opróżniania zbiornika z koncentratu po kilku cyklach.
Regularne koszty filtrów, które są wyraźnie wyższe niż w prostych dzbankach.
Produkcja zimnej przefiltrowanej wody trwa kilka minut.
Pompa jest słyszalna podczas filtrowania.
Rzeczywista temperatura gorącej wody nie zawsze idealnie odpowiada ustawieniu.
Urządzenie zajmuje dużo miejsca na blacie.
Cena 1499 zł sprawia, że zakup trzeba dobrze uzasadnić realnym zużyciem wody.

Ocena

JIMMY R9 to bardzo udane urządzenie dla osób, które chcą mieć miękką, przefiltrowaną wodę bez montażu pod zlewem i jednocześnie często korzystają z gorącej wody do herbaty, kawy, owsianki lub mleka modyfikowanego. Największą siłą R9 jest połączenie funkcji filtra i dystrybutora gorącej wody.

Nie jest to jednak zakup dla każdego. Jeżeli w domu pije się głównie zimną wodę, lepszym wyborem będzie R9 Pro albo klasyczny system podzlewowy z osobnym zbiornikiem i kranikiem. Jeżeli użytkownikowi wystarcza zwykły dzbanek filtrujący, R9 będzie drogi. Jeżeli jednak liczy się wygoda, filtracja RO, szybka gorąca woda i brak instalacji, JIMMY R9 jest jednym z ciekawszych urządzeń w swojej kategorii. JIMMY R9 nie jest najtańszym sposobem na filtrowanie wody, ale jest jednym z najwygodniejszych. To sprzęt bardziej dla osób szukających komfortu, a nie minimalnych kosztów.

vivo X300 Ultra kontra Huawei Pura 80 Ultra – nasze starcie 1. i 3. miejsca w DXOMARK

2026-06-10T12:27:00+02:00

Jeszcze kilka lat temu wybór najlepszego smartfonu fotograficznego sprowadzał się głównie do porównywania aparatów Apple, Samsunga i Google. Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Największe innowacje w mobilnej fotografii coraz częściej pojawiają się u producentów z Chin, którzy nie boją się eksperymentować z ogromnymi matrycami, nietypowymi ogniskowymi czy dodatkowymi akcesoriami fotograficznymi.

W tym porównaniu zestawiamy dwa urządzenia, które bez cienia przesady można uznać za absolutną elitę mobilnej fotografii. Z jednej strony stoi vivo X300 Ultra – najnowszy fotograficzny flagowiec producenta, który już na papierze wygląda bardziej jak aparat fotograficzny niż klasyczny smartfon. Z drugiej strony mamy Huawei Pura 80 Ultra, czyli aktualnego lidera rankingu DXOMARK i jednocześnie smartfon kosztujący około 3000 zł mniej od swojego rywala. Oba urządzenia reprezentują zupełnie inne podejście do fotografii mobilnej.

Dwie różne filozofie fotografii

Już pierwszy rzut oka na specyfikację pokazuje, że producenci obrali odmienne kierunki rozwoju.

Huawei w modelu Pura 80 Ultra postawił na sprawdzone rozwiązanie w postaci 1-calowej matrycy głównej, wspieranej przez dwa teleobiektywy o różnych ogniskowych. Dzięki temu użytkownik otrzymuje bardzo szeroki zakres powiększeń bez konieczności korzystania z cyfrowego zoomu.

Vivo poszło natomiast w kierunku dużych matryc praktycznie we wszystkich aparatach. Producent zastosował nie tylko ogromny sensor główny, ale również wyjątkowo duży sensor w aparacie ultraszerokokątnym i teleobiektywie. Dodatkowo cały system został zaprojektowany wokół optyki ZEISS oraz możliwości dalszej rozbudowy za pomocą opcjonalnych telekonwerterów.

To właśnie ten element sprawia, że vivo jest obecnie jednym z najciekawszych smartfonów fotograficznych na rynku.

Aparat główny – vivo odchodzi od utartych standardów

Najbardziej charakterystycznym elementem vivo X300 Ultra jest główny aparat wykorzystujący ogniskową 35 mm. To rozwiązanie rzadko spotykane w smartfonach, ponieważ większość producentów stosuje ekwiwalent około 23–24 mm.

W praktyce oznacza to bardziej naturalną perspektywę, bliższą temu, co od lat wykorzystują fotografowie reportażowi. Zdjęcia wykonywane przy 35 mm mają mniej zniekształceń na krawędziach kadru, a fotografowane osoby wyglądają bardziej naturalnie.

Huawei pozostaje przy klasycznym dla smartfonów podejściu. Jego główny aparat wykorzystuje ogniskową około 23 mm i ogromną, 1-calową matrycę ze zmienną przysłoną. To rozwiązanie daje dużą elastyczność zarówno podczas fotografowania krajobrazów, jak i w trudnych warunkach oświetleniowych.

Na papierze przewaga Huawei leży po stronie wielkości matrycy. Vivo odpowiada jednak znacznie wyższą rozdzielczością wynoszącą aż 200 MP oraz własnym procesorem przetwarzania obrazu VS1+ Pro.

Ultraszeroki kąt – tutaj vivo pokazuje swoją siłę

Jednym z największych problemów współczesnych smartfonów jest fakt, że aparat ultraszerokokątny zwykle wyraźnie odstaje jakością od głównego aparatu.

Vivo postanowiło rozwiązać ten problem. X300 Ultra otrzymał 50-megapikselowy aparat ultraszerokokątny wykorzystujący dużą matrycę Sony LYT-818 o rozmiarze 1/1,28 cala oraz optyczną stabilizację obrazu.

To rozmiar sensora, którego wielu producentów używałoby jako aparatu głównego.

Huawei również oferuje zaawansowany aparat ultraszerokokątny, jednak jego specyfikacja nie wygląda już tak imponująco. Na papierze to właśnie vivo wydaje się mieć przewagę w tej kategorii.

Teleobiektywy – dwa różne sposoby osiągania dużych zbliżeń

Najciekawsza rywalizacja rozgrywa się jednak w przypadku teleobiektywów.

Huawei wykorzystuje bardzo nietypową konstrukcję z dwoma różnymi teleobiektywami połączonymi z tą samą matrycą. Użytkownik otrzymuje zarówno teleobiektyw 83 mm odpowiadający powiększeniu około 3,7x, jak i drugi moduł oferujący ogniskową 212 mm oraz powiększenie 9,4x. Do większego powiększenia wykorzystywany jest mniejszy wycinek matrycy, przez co użytkownik ma do dyspozycji niższą rozdzielczość.

Vivo wybrało inną drogę. Producent zastosował pojedynczy teleobiektyw o ogniskowej 85 mm, ale połączył go z ogromną, jak na smartfon, matrycą 1/1,4 cala i rozdzielczością 200 MP. Dzięki temu możliwe jest wykonywanie zdjęć o bardzo dużej szczegółowości.

Prawdziwym wyróżnikiem jest jednak opcjonalny telekonwerter ZEISS. Po jego zamontowaniu smartfon uzyskuje ekwiwalent ogniskowej aż 400 mm. Takiego rozwiązania nie oferuje obecnie żaden inny producent w globalnej sprzedaży.

Kolory i przetwarzanie obrazu

Obaj producenci przykładają ogromną wagę do reprodukcji kolorów.

Huawei wykorzystuje własny system Ultra Chroma odpowiedzialny za analizę światła i dokładniejsze odwzorowanie barw.

Vivo odpowiada 12-kanałowym czujnikiem spektrum kolorów o rozdzielczości 5 MP oraz dedykowanym procesorem obrazu VS1+ Pro. Producent szczególnie mocno podkreśla zgodność z profesjonalnym standardem ACES wykorzystywanym w branży filmowej.

W praktyce oznacza to, że oba smartfony powinny należeć do ścisłej czołówki pod względem odwzorowania kolorów, choć każdy producent realizuje ten cel w nieco inny sposób.

Możliwości filmowe – przewaga vivo

Jeżeli fotografia jest wyrównanym pojedynkiem, to w przypadku filmowania vivo wydaje się wyraźnie wysuwać na prowadzenie.

Huawei oferuje rozbudowane możliwości nagrywania w jakości 4K, jednak vivo X300 Ultra został zaprojektowany również z myślą o bardziej zaawansowanych twórcach wideo.

Smartfon umożliwia nagrywanie materiałów 8K, obsługuje 4K przy 120 kl./s na wszystkich aparatach, oferuje zapis 10-bitowy, profile Log, Dolby Vision, standard ACES, kodek APV 4:2:2 oraz możliwość korzystania z własnych tablic LUT.

To zestaw funkcji, którego jeszcze niedawno oczekiwalibyśmy raczej od profesjonalnej kamery niż od telefonu.

DXOMARK a nasze testy praktyczne

Według testów syntetycznych DXOMARK Huawei Pura 80 Ultra zajmuje obecnie pierwsze miejsce i ma o 5 punktów więcej niż vivo X300 Ultra, który jest na 3. pozycji. Co więcej, rozbijając punktację na podkategorie, Huawei wygrywa zarówno w fotografii, jak i w wideo. Chciałem się przekonać, jak to wygląda z perspektywy użytkownika. Próbowałem też znaleźć obszary, które są mocną stroną jednego ze smartfonów.

Makrofotografia

Zacząłem od zdjęć makro. Huawei jako pierwszy spopularyzował wykorzystanie teleobiektywu do zdjęć makro, zamiast aparatu szerokokątnego. Przy podobnym powiększeniu teleobiektywu, wynoszącym około 3,7x w obu telefonach, Huawei potrafi wyostrzyć z mniejszej odległości, co w efekcie pozwala osiągnąć większe powiększenia. Dla kogoś, kto chciałby fotografować owady, może to być znacząca różnica.

Z drugiej strony matryca vivo ma znacznie większą rozdzielczość i przy powiększeniach cyfrowych zachowuje większą szczegółowość. Jednocześnie makrofotografia jest na tyle wymagająca, że raz lepsze zdjęcie wychodziło z jednego telefonu, raz z drugiego. W obu przypadkach efekty były jednak dużo lepsze niż z większości innych smartfonów na rynku.

Szeroki kąt

Tutaj vivo zdecydowanie wygrywa szczegółowością, ostrością i mniejszymi zniekształceniami na krawędziach kadru. Bez wątpliwości Huawei musi ustąpić nowszemu i droższemu rywalowi.

Główny aparat

O dziwo sytuacja powtarza się w przypadku głównego aparatu, chociaż Huawei ma minimalnie większą matrycę. Vivo ma więcej kontrastu, liście są wyraźnie odseparowane od siebie, a w Huawei obraz jest bardziej miękki. Efekt jest wyraźniejszy, gdy powiększymy zdjęcie na ekranie komputera. Na ekranie telefonu będzie on nie do zauważenia.

Rozmycie tła w przypadku zdjęć z bliska jest bardzo podobne. Trzeba natomiast pamiętać o różnicy w ogniskowych. Vivo ze swoimi 35 mm kadruje znacznie ciaśniej, a jeśli chcemy uzyskać odpowiednik kadru z Huawei, można to zrobić przez crop z aparatu szerokokątnego. Po ponownym dotknięciu ogniskowej 14 mm zmieni się ona w 28 mm dzięki cropowi.

Teleobiektyw i rozmycie

Vivo udowadnia, że pojedynczy teleobiektyw o umiarkowanym powiększeniu 3,7x może pokonać dwa teleobiektywy o różnych powiększeniach, o ile matryca jest odpowiednio duża i ma wysoką rozdzielczość. Im powiększenie większe, tym vivo uzyskuje większą przewagę.

Zdjęcia nocne

Huawei potrafi bardzo podbijać zafarb wynikający z kolorowego oświetlenia, co w niektórych sytuacjach daje bardzo efektowne zdjęcia neonów. Niestety czasem prowadzi również do kolorowych przepaleń, gubienia szczegółów albo żółtego zafarbu w całym kadrze. Zdjęcia vivo może nie wyciągają tyle kolorów ze świateł, ale są bardziej naturalne, praktycznie nigdy nie są przesadzone i dodatkowo są bardziej szczegółowe. Dodatkowo vivo potrzebuje zazwyczaj znacznie mniej czasu na wykonanie zdjęcia nocnego. Gdy jednak jest naprawdę ciemno i zależy nam na uchwyceniu kolorów, Huawei ma przewagę.

Wideo

Oba telefony pozwalają płynnie przełączać się pomiędzy obiektywami w czasie nagrywania. W Huawei przejścia są trochę płynniejsze. Z drugiej strony Huawei nie ma ani tylu profesjonalnych ustawień wideo, ani nie potrafi osiągnąć równie dużego powiększenia x30 jak vivo. Nawet przy osiąganym przez Huawei powiększeniu x20 jakość nagrania z vivo jest zdecydowanie lepsza. Wydaje mi się, że podczas nagrywania wideo Huawei w ogóle nie korzysta z drugiego teleobiektywu o większym powiększeniu.

Uwagi dodatkowe

Vivo raz na kilkaset zdjęć potrafi zapisać zdjęcie w niższej rozdzielczości albo częściowo uszkodzone. Dzieje się to na tyle rzadko, że w trakcie porównania nie miałem ani jednego takiego przypadku, ale nawet po ostatniej aktualizacji wciąż czasem taka wpadka ma miejsce. Dobrze, że występuje naprawdę rzadko. Chciałbym jednak, aby przyszła aktualizacja sprawiła, żeby wcale się to nie zdarzało.

Z kolei Huawei w niektórych zdjęciach ma wyraźnie widoczne schodkowanie na krawędziach i jakby rozpikselowany obraz. Nie jest to nieostrość, ale jakby przeskalowanie z niższej rozdzielczości do wyższej. Nie widać tego efektu bez powiększenia, ale nawet po najnowszej aktualizacji występuje on w miarę często - podczas porównania pojawił się wielokrotnie.

Podsumowanie

Po wykonaniu testów mam wrażenie, że wyniki DXOMARK nie oddają w pełni różnic pomiędzy tymi smartfonami. Huawei Pura 80 Ultra pozostaje świetnym fotograficznym flagowcem i nadal imponuje możliwościami makro oraz bardzo efektownym przetwarzaniem nocnych zdjęć. W praktyce jednak vivo X300 Ultra częściej dostarczał fotografie bogatsze w szczegóły, ostrzejsze i bardziej naturalne, szczególnie przy użyciu aparatu szerokokątnego, teleobiektywu oraz podczas fotografowania po zmroku.

Również w przypadku wideo vivo zrobiło na mnie lepsze wrażenie dzięki większym możliwościom dedykowanym zaawansowanym użytkownikom i wyraźnie lepszej jakości obrazu przy dużych powiększeniach. Huawei broni się niższą ceną i pozycją lidera DXOMARK, jednak gdybym miał dziś wybrać smartfon wyłącznie pod kątem możliwości fotograficznych i filmowych, moim faworytem byłby vivo X300 Ultra, a Huawei zająłby u mnie 3. miejsce, za OPPO Find X9 Ultra.

Zapraszam również do przeczytania mojego porównania vivo X300 Ultra z OPPO Find X9 Ultra.

To świetna dodatkowa usługa dla użytkowników Samsungów – ma już 9 lat

2026-06-09T10:49:00+02:00

Samsung DeX to jedna z tych funkcji, o których kilka lat temu mówiło się częściej niż dziś. Gdy w 2017 roku wraz z premierą Samsunga Galaxy S8 producent pokazał możliwość zamiany smartfonu w komputer, pomysł robił duże wrażenie. Wystarczyło podłączyć telefon do monitora, aby uzyskać pulpit przypominający klasyczny system desktopowy.

Problem polegał na tym, że niemal dekadę temu zarówno sprzęt, jak i oprogramowanie nie były jeszcze w pełni gotowe na taki scenariusz. Mobilne procesory oferowały znacznie niższą wydajność niż obecnie, co miało znaczenie, gdy przeglądarka miała wyświetlać desktopowe wersje stron WWW. Wiele aplikacji źle radziło sobie ze skalowaniem okien. DeX działał, ale często sprawiał wrażenie technologii wyprzedzającej swoje czasy.

Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Najnowsze smartfony Samsunga dysponują nieporównywalnie większą mocą obliczeniową. Obecnie tryb DeX jeszcze lepiej obsługuje duże ekrany, a większość popularnych aplikacji bez większych problemów działa w trybie okienkowym. Jednocześnie DeX przestał być gorącą nowością, przez co wiele osób zwyczajnie o nim zapomniało. Szkoda, bo właśnie teraz jest to rozwiązanie bardziej dopracowane i praktyczne niż kiedykolwiek wcześniej.

Nowości w Samsung DeX

Ostatnie wersje One UI przyniosły kilka zmian, które jeszcze bardziej zbliżają DeX do klasycznego środowiska komputerowego.

Jedną z najważniejszych nowości jest rozszerzona obsługa wyższych rozdzielczości. W praktyce oznacza to łatwiejsze korzystanie z monitorów WQHD bez konieczności sięgania po dodatkowe narzędzia czy nieoficjalne rozwiązania. Wraz ze wzrostem popularności monitorów o wyższej rozdzielczości ma to coraz większe znaczenie. Na moim 32-calowym ekranie o rozdzielczości 2560 x 1440 pikseli DeX działał w natywnej rozdzielczości i wszystko było od razu w optymalnym rozmiarze.

Samsung poprawił również obsługę różnych proporcji obrazu. DeX lepiej wykorzystuje przestrzeń monitorów panoramicznych, dzięki czemu użytkownik ma do dyspozycji więcej miejsca na jednoczesną pracę z kilkoma aplikacjami.

Pojawiła się także obsługa wielu pulpitów roboczych. To funkcja dobrze znana użytkownikom systemów Windows, macOS czy Linux. Dzięki niej można rozdzielić zadania pomiędzy kilka niezależnych przestrzeni roboczych. Na jednym pulpicie mogą znajdować się aplikacje związane z pracą, na drugim komunikatory, a na trzecim przeglądarka czy multimedia. Przy większej liczbie otwartych programów pozwala to zachować znacznie lepszy porządek.

Wprowadzono również usprawnienia związane z zarządzaniem oknami, przypinaniem aplikacji do paska zadań oraz wykorzystaniem przestrzeni roboczej. Są to zmiany mniej widowiskowe od nowych funkcji, ale podczas codziennej pracy mają większe znaczenie niż mogłoby się wydawać. Podobnie jak w Windows, można skrótem klawiszowym nakazać danej aplikacji, aby zajęła dokładnie pół ekranu.

Galaxy S26 Ultra i DeX w praktyce

Już po krótkim czasie można dojść do wniosku, że współczesny DeX ma niewiele wspólnego z rozwiązaniem sprzed kilku lat. Całość działała płynnie i bezproblemowo. Przełączanie między aplikacjami było szybkie, a interfejs reagował natychmiast na polecenia. W praktyce trudno było odczuć, że za obsługę całego środowiska odpowiada smartfon znajdujący się obok monitora. Co istotne, sam smartfon można używać zupełnie niezależnie od głównego ekranu - wyświetlić na nim komunikator, wiadomość SMS czy cokolwiek, co chcielibyśmy zrobić na niepodłączonym do ekranu telefonie.

Samsung nadal ogranicza liczbę jednocześnie wyświetlanych aplikacji w oknach. Maksymalnie można mieć otwartych pięć okien jednocześnie. Dla najbardziej wymagających użytkowników może to być pewne ograniczenie, ale w praktyce taka liczba okazuje się wystarczająca do większości codziennych zastosowań.

Klawiatura i mysz działają dokładnie tak, jak powinny

Po podłączeniu fizycznej klawiatury i myszy nie napotkałem żadnych problemów. Co ważne, polskie znaki działały od razu, bez konieczności przeszukiwania ustawień czy ręcznej zmiany układu klawiatury.

Pozytywnie zaskoczyła mnie również możliwość regulacji czułości kursora myszy. We wcześniejszych latach bywało z tym różnie, natomiast dziś można bez problemu dopasować szybkość wskaźnika do własnych preferencji i DPI używanej myszy. Domyślne ustawienie było o wiele za szybkie, zbyt “nerwowe”, ale mogłem zmienić ustawienie na takie, do którego jestem przyzwyczajony, czyli wymagające dużego ruchu ręką.

DeX poprawnie obsługuje także skróty klawiszowe znane z systemów desktopowych oraz szereg własnych skrótów klawiszowych, co ułatwia i przyspiesza pracę.

Internet wygląda jak na komputerze

Strony internetowe w trybie DeX domyślnie wyświetlają się w wersjach desktopowych, a nie mobilnych. W efekcie większość witryn wygląda i działa niemal identycznie jak na laptopie. Dotyczy to zarówno edytorów tekstu online, jak i poczty elektronicznej, systemów CMS czy aplikacji webowych. Podczas codziennej pracy bardzo łatwo zapomnieć, że korzysta się z telefonu podłączonego do monitora.

Nie każda aplikacja jest równie dobrze przygotowana, ale większość owszem

Zdecydowana większość aplikacji zainstalowanych na Galaxy S26 Ultra bez problemu uruchamiała się w oknie i pozwalała na swobodne skalowanie. Zaskakująco duże możliwości daje mój ulubiony edytor obrazów Snapseed, którego chciałbym używać także na swoim zwykłym komputerze stacjonarnym i DeX do pewnego stopnia mi to umożliwia.

Instagram działa poprawnie, choć trudno powiedzieć, aby szczególnie dużo zyskiwał na dużym ekranie. Nadal pozostaje przede wszystkim aplikacją zaprojektowaną z myślą o smartfonach.

Najsłabiej podczas testów wypadł Facebook w formie dedykowanej aplikacji. Bez problemu można go jednak zastąpić wersją w przeglądarce.

Gdzie Samsung DeX ma najwięcej sensu

Samsung DeX można wykorzystać na kilka różnych sposobów.

Monitor biurkowy, stacjonarny

To najbardziej oczywisty scenariusz. Smartfon podłączony do monitora, klawiatury i myszy może z powodzeniem zastąpić komputer podczas przeglądania internetu, pracy biurowej, obsługi poczty elektronicznej czy komunikatorów.

Rzutnik

Miałem okazję wykorzystać DeX w połączeniu z rzutnikiem - musiałem tylko użyć przejściówki z USB-C na HDMI. Dzięki DeX obraz miał właściwe proporcje 16:9 i bez problemu mogłem zorganizować projekcję wyścigu F1 dla znajomych.

Mobilny ekran dotykowy

Coraz ciekawszym rozwiązaniem są przenośne monitory wyposażone w ekran dotykowy. W praktyce pozwalają one stworzyć zestaw przypominający laptop lub duży tablet, ale wykorzystujący moc smartfonu. Co ciekawe, na iBOOD można obecnie kupić 15,6-calowy monitor Full HD z obsługą dotyku za niewiele ponad 400 zł. W połączeniu z Galaxy S26 Ultra tworzy to zestaw bliższy laptopowi. Pozwala to także uniknąć konieczności ładowania i aktualizacji osobnego urządzenia, jakim jest tablet.

Okulary AR

Niedawno podzieliłem się swoimi doświadczeniami z okularami AR. W połączeniu z DeX tworzą najbardziej mobilne środowisko pracy, znacznie lżejsze i poręczniejsze od laptopa czy nawet tabletu - zarówno smartfon, jak i okulary w etui z łatwością schowamy do kieszeni spodni.

Poprzednio próbowałem używać trybu DeX w S24 Ultra i nie mogłem dopasować wielkości czcionki do komfortowego użytkowania w okularach. Okazuje się, że w S26 Ultra z One UI 8.5 jest to już w pełni możliwe i nie wpływa na wielkość czcionek na standardowym pulpicie telefonu. Dzięki temu praca w okularach jest już bliska ideału - wciąż elementy interfejsu umieszczone przy krawędziach irytują trochę bardziej niż na klasycznym monitorze, ale byłbym w stanie tak pracować i np. w samolocie czy autobusie mogłoby to być nawet wygodniejsze niż laptop, ze względu na ograniczoną ilość miejsca.

Największym wydatkiem może być pamięć

Jeżeli ktoś chciałby traktować smartfon jako główne urządzenie do pracy, to większym problemem niż zakup monitora czy akcesoriów może okazać się pojemność pamięci.

W przypadku Galaxy S26 Ultra przejście z wersji 256 GB na 512 GB wymaga dopłaty 900 zł. Z kolei wariant 1 TB kosztuje o 2200 zł więcej od podstawowej konfiguracji. Gdy wszystkie dokumenty, zdjęcia, filmy i aplikacje mają znajdować się na jednym urządzeniu, 256 GB podczas montażu wideo niemal na pewno okaże się niewystarczające.

Dziś jest łatwiej niż dziewięć lat temu

Warto pamiętać, że zmienił się nie tylko sam DeX. Zmienił się również rynek monitorów.

Gdy Samsung prezentował DeX wraz z Galaxy S8, monitory pozwalające na przesyłanie obrazu przez USB-C należały do rzadkości i trzeba było za tę funkcję dodatkowo dopłacić, wybierając odpowiedni model. Dziś jest to opcja obecna w wielu nowych monitorach i jeśli kupowaliśmy monitor w ostatnich kilku latach, prawdopodobnie mamy już złącze USB-C w standardzie. Dzięki temu podłączenie smartfonu do monitora jest znacznie prostsze niż kiedyś i często wymaga jedynie pojedynczego przewodu, który przy okazji będzie ładował telefon podczas użytkowania.

Czy Samsung DeX może zastąpić komputer?

To zależy.

Programiści, graficy pracujący na zaawansowanych aplikacjach Adobe czy osoby korzystające z wielu monitorów nadal będą potrzebowały klasycznego komputera. Jednak dla wielu użytkowników wykorzystujących głównie przeglądarkę internetową, pakiet biurowy, komunikatory i podstawowe aplikacje biznesowe odpowiedź może być zaskakująca. To właśnie smartfon jest dziś najczęściej centrum naszego życia, ma w swojej pamięci wszystkie nasze zdjęcia i filmy. Wykorzystanie go na dużym ekranie może dawać więcej korzyści niż tylko oszczędność.

Samsung DeX nie jest już ciekawostką technologiczną. Po niemal dekadzie rozwoju stał się dojrzałym narzędziem, które w wielu scenariuszach rzeczywiście może zastąpić laptop. A co najważniejsze, dziś działa znacznie lepiej niż większość osób go pamięta. Dyskomfort z powodu niewystarczającej wydajności telefonów zniknął całkowicie.

Te okulary nie wylądowały u mnie w szufladzie jak gogle VR - XREAL One

2026-06-03T16:31:00+02:00

Okulary rozszerzonej rzeczywistości to kategoria sprzętu obecna na rynku już jakiś czas, ale obecnie zdobywa coraz większą popularność. Niektórym mogą się kojarzyć z nakładaniem interfejsu na otaczający świat, ale można ich używać w prostszej formie wygodnego wyświetlacza, który można wszędzie zabrać ze sobą. Chcąc się przekonać o ich praktycznej przydatności, wypróbowałem je najpierw przy okazji spotkania z Mironem Nurskim z Benchmarka. Miron opisał je jako jedno ze swoich ulubionych odkryć technologicznych. Kiedy nadarzyła się okazja, zdecydowałem się na zakup modelu XREAL One na OLX.

Czym okulary AR różnią się od gogli VR

Gogle VR, takie jak Meta Quest czy Apple Vision Pro, to sprzęt, który całkowicie odcina użytkownika od świata. Zakładasz je i widzisz wyłącznie wirtualny obraz. Możesz widzieć swoje otoczenie, ale wyłącznie za pośrednictwem kamer. Ma to sens przy grach, ale w każdym innym zastosowaniu bywa uciążliwe, bo nie widać klawiatury, rozmówcy i traci się orientację w otoczeniu. Korzystanie z nich w miejscach publicznych wiąże się z dużym dyskomfortem braku kontroli. Do tego są to urządzenia ciężkie.

Okulary AR nie wypełniają całego pola widzenia i są przejrzyste, choć można je przyciemnić i widzieć przez nie jak przez mocno przyciemniające okulary słoneczne. Korzystanie z nich w miejscach publicznych nie różni się znacząco od zwykłych okularów słonecznych. Nie czujemy, że oglądając film nie mamy kontroli nad tym co się dzieje.

Okulary XREAL One przekonały mnie swoją prostotą

Jedna z głównych frustracji związana z okazjonalnym korzystaniem ze sprzętu elektronicznego dotyczy wbudowanej baterii. Gdy akurat chcemy korzystać z gogli VR czy tabletu, może okazać się, że są rozładowane. Z kolei trzymanie takiego sprzętu ciągle podpiętego do ładowania znacznie przyspiesza zużycie wbudowanej baterii.

Okulary XREAL One w ogóle nie mają własnej baterii, a zasilanie pobierają z podłączonego kablem smartfona czy komputera. Pociąga to za sobą szereg plusów:

urządzenie jest zawsze gotowe do użycia
nie ma ryzyka, że bateria zestarzeje się i straci swoją pojemność po jakimś czasie
sprzęt nie wymaga instalowania dodatkowych aplikacji, bo jest rozpoznawany jako zewnętrzny wyświetlacz
aby zaktualizować wewnętrzne oprogramowanie, wystarczy podpiąć sprzęt do komputera z przeglądarką i otworzyć stronę producenta, tu także nie trzeba nic pobierać i instalować w systemie
całość zajmuje bardzo mało miejsca w bagażu, mieszcząc się w twardym etui niewiele większym niż na zwykłe oprawki
można ich użyć w zasadzie ze wszystkim, co obsługuje wyprowadzenie obrazu przez port USB C z protokołem DisplayPort, na przykład z telefonami, laptopami i konsolami jak Steam Deck czy ROG Ally
obsługują sygnał po kablu HDMI, choć tu potrzebna jest przejściówka i osobne zasilanie dla samych okularów
konstrukcja waży raptem 84 gramy, więc nie męczą podczas dłuższego korzystania tak jak gogle VR

Innymi słowy, nawet jeśli ostatecznie będziemy z takich okularów korzystać tylko okazjonalnie, podczas podróży, na urlopie, to ich konstrukcja jest do tego doskonale przystosowana. Nie musimy zaczynać od żmudnego ładowania i pobierania aktualizacji.

Co jest w pudełku

Zestaw dostarczany przez producenta jest kompletny i obejmuje następujące elementy:

okulary XREAL One
solidne etui na czas transportu
kabel USB C do transmisji danych i zasilania
trzy wymienne nakładki na nos dopasowujące sprzęt do twarzy
ściereczkę do bezpiecznego czyszczenia optyki

Jedyne co bym zmienił, to do etui na okulary dodał osobną przegródkę na kabel. Obecnie okulary i kabel zajmują jedną przestrzeń w etui, co nie jest do końca wygodne.

Specyfikacja

Sercem układu jest autorski procesor XREAL X1, zdejmujący ciężar przetwarzania przestrzennego z urządzenia źródłowego. Za obraz odpowiadają panele SONY micro-OLED mające przekątną 0.68 cala. Rozdzielczość to 1920 na 1080 pikseli. Kąt widzenia to 50 stopni, najwyższa częstotliwość odświeżania to 120 Hz, a opóźnienie ograniczono do imponujących 3 ms.

Najwyższa postrzegana jasność to 600 nitów. Zauszniki integrują system audio strojony wspólnie z marką Bose, który dobrze radzi sobie z tonami niskimi.

Funkcje

Urządzeniem zarządza się poprzez podwójne kliknięcie fizycznego przycisku na prawej krawędzi, wywołujące ekranowe menu OSD. Daje ono swobodny dostęp do najważniejszych parametrów:

rozmiar wyświetlanego pulpitu można dopasować płynnie w przedziale od 59 do 477 cali
wirtualną odległość od oczu reguluje się na dystansie od 2 do 10 metrów
funkcja Side View redukuje ekran do formatu małego okienka na brzegu pola widzenia, zwalniając centrum, gdy chcemy np. gotować lub sprzątać i zerkać na obraz jedynie kątem oka
przyciemnianie szkieł realizowane jest elektrochromatycznie, oferując trzy tryby redukcji światła wywoływane przytrzymaniem klawisza
tryb 3D służy do wyświetlania obrazu zakodowanego w standardzie Side-By-Side
po aktualizacji możliwe jest również konwertowanie “w locie” płaskiego obrazu dowolnego wideo do obrazu trójwymiarowego
obraz może być wyświetlany w dwóch trybach: może podążać za obrotem naszej głowy lub może być zakotwiczony w jednym miejscu w przestrzeni

Czy w okularach można pracować?

Zacznijmy od tego, w czym okulary sprawdzają się bez wątpienia świetnie. Jest to oglądanie filmów i seriali. Jeśli tylko nie jesteśmy w ekstremalnie jasnym otoczeniu, np. w południe na plaży, w lecie, obraz jest doskonale widoczny i w kategoriach rozrywki można go określić jako pozbawiony oczywistych wad. Oglądając film trudno dopatrzyć się zniekształceń czy nieostrości, a panele micro-OLED od Sony oferują doskonały kontrast i nasycenie, lepsze od rzutnika czy monitora IPS. Rozdzielczość Full HD również jest wystarczająca. Podobna sytuacja dotyczy gier. W przypadku rozrywki trudno być rozczarowanym.

Po podłączeniu do smartfonu obraz jest po prostu duplikowany w okularach. Nie trzeba osobno logować się do serwisów streamingowych. Jeśli nasz smartfon obsługuje jedynie funkcję duplikowania, to jego ekran musi także pozostać włączony. Jeśli smartfon obsługuje tryb pulpitu, taki jak Samsung DeX, to ekran może być całkiem wyłączony, albo spełniać rolę touchpada do obsługi myszki. Oczywiście jeśli do smartfonu podłączymy klasyczną myszkę i klawiaturę np. za pomocą Bluetooth, to będą one działały także w okularach.

Sprawia robi się bardziej skomplikowana w przypadku pracy. Kusząca jest perspektywa podłączenia okularów do smartfonu i pracowanie w ten sposób, zamiast laptopa. W pewnych scenariuszach taka praca będzie możliwa. Natomiast domyślnie litery są trochę zbyt małe i w przypadku Androida nie ma prostego sposobu, aby wyregulować ich wielkość, a na samych krawędziach ekranu, gdzie często znajdują się różne elementy sterujące, jak pasek zadań, da się dostrzec pewną nieostrość i zniekształcenie. W efekcie nie chciałbym na tym etapie zastąpić klasycznego monitora okularami, choć mógłbym tak edytować plik tekstowy, czy zamontować wideo. Tutaj liczę na poprawę jakości w kolejnych generacjach tego typu okularów.

Dodatkowo trzeba pamiętać, że:

Smartfon czy tablet musi sprzętowo wysyłać obraz przez złącze USB C, co nie jest regułą i zależy bezpośrednio od wybranego modelu telefonu - jest to funkcja zarezerwowana raczej dla droższych modeli
komputery stacjonarne nie przesyłają domyślnie obrazu po USB C, wymuszając zaopatrzenie się w przejściówkę podłączaną do karty graficznej

XREAL One na tle reszty oferty XREAL i konkurencji

Firma od lat sukcesywnie rozwija swoje portfolio. Wcześniejsze modele z serii Air 2 były dość podobne, jednak brak zaawansowanego procesora śledzącego w samych oprawkach zmuszał do dokupowania akcesorium XREAL Beam, jeśli komuś zależało na zablokowaniu ekranu w przestrzeni. Przesunięcie chipu X1 do samych okularów rozwiązuje ten kłopot. Ulepszona wersja XREAL One Pro wprowadza jeszcze szerszy kąt widzenia wynoszący 57 stopni oraz matryce potrafiące wyciągnąć 700 nitów. Inni producenci, tacy jak Viture, Rokid czy RayNeo, również próbują swoich sił, plasując się w zbliżonym przedziale cenowym. W porównaniu do konkurencji, XREAL ucieka reszcie stawki pod kątem stabilności oprogramowania śledzącego oraz świetnego dźwięku, który jest efektem wspomnianej współpracy z firmą Bose.

Podsumowanie

Jestem zadowolony z zakupu XREAL One. Nie korzystam z okularów codziennie, ale zabieram je na wszystkie wyjazdy i okazjonalnie robię sobie seansy filmowe także w domu. Do rozrywki sprawdzają się bez zastrzeżeń, a prostota działania sprawia, że nie sprawiają żadnego problemu, gdy wyjmiemy je z szuflady po dłuższej przerwie. Brak baterii czy własnego systemu operacyjnego do aktualizowania powoduje, że okulary są zawsze gotowe do użycia. W połączeniu z małymi rozmiarami, lekkością i łatwością transportu nie ma sytuacji, w których chciałbym po okulary sięgnąć, albo zabrać ze sobą, ale jakiś poboczny aspekt mnie do tego zniechęca.

Z drugiej strony, na tym etapie odpuściłbym pogoń za najwyższymi parametrami wersji Pro czy innych wyżej pozycjonowanych modeli. Różnica w cenie, przynajmniej dla mnie, nie przekłada się na wystarczająco odczuwalną różnicę w jakości. W podstawowym modelu, który można kupić za 2200 zł (obecnie najlepszym wyborem jest nowsza wersja XREAL 1S, pozycjonowany podobnie jak wcześniej mój One), a który ja kupiłem na OLX za 1400 zł, niczego mi nie brakuje, gdy korzystam z okularów do rozrywki. Z kolei do pracy najwyższe modele nie są jeszcze na tyle dobre, aby zapewnić komfort porównywalny z monitorem. Dlatego wybrałem model podstawowy, a na upgrade zdecyduje się pewnie dopiero za kilka generacji.

Mając te ograniczenia na uwadze, uważam, że okulary XREAL One oraz tym bardziej zastępujący je model XREAL 1S, są całkiem dojrzałym produktem, który dzięki swojej prostocie już dziś jest praktyczniejszym wyborem niż gogle VR typu Mesta Quest 3 i mają szansę nie trafić na stałe do szuflady.

Test odkurzacza Dreame L50 Ultra AE – to teraz jeden z najlepszych robotów sprzątających dla oszczędnych

2026-06-03T14:19:00+02:00

Dreame L50 Ultra AE to robot, który bardzo dobrze pokazuje, jak zmienił się rynek automatycznego sprzątania. Jeszcze niedawno stacja z automatycznym opróżnianiem kurzu, praniem mopów w gorącej wodzie, suszeniem nakładek, wysuwany mop do krawędzi, wysuwana szczotka boczna, rozbudowana aplikacja i wysoka siła ssania były cechami urządzeń kosztujących przynajmniej 2 razy więcej. L50 Ultra AE sprowadza dużą część tych funkcji do półki cenowej, na której jeszcze niedawno trzeba było akceptować dużo większe ograniczenia.

To nie jest najlepszy robot sprzątający Dreame i nie próbuje nim być. Widać oszczędności w jakości plastiku, widać prostszy system nawigacji, brakuje chowanej wieżyczki LiDAR i nie ma kamery RGB do dokładnego rozpoznawania przeszkód i zabrudzeń. Najważniejsze jest jednak to, że L50 Ultra AE bardzo dobrze sprząta na co dzień, ma świetnie wyposażoną stację, obsługuje pranie mopów w temperaturze do 100 stopni, wygląda schludnie i kosztuje obecnie około 2150 zł. Przy takiej cenie jest to jeden z najrozsądniejszych zakupów dla osób, które szukają robota z pełną stacją, ale nie chcą płacić za absolutnie najwyższą półkę.

Już Dreame L40 Ultra AE był królem opłacalności i L50 Ultra AE nie zmienia tej filozofii. Nowy model jest mocniejszy, bardziej dopracowany pod kątem pracy przy krawędziach i nadal bardzo dobrze trafia w potrzeby oszczędnych użytkowników. To robot dla osób, które chcą wygody i automatyzacji, ale akceptują, że w cenie około połowy flagowego zestawu nie dostaną każdego rozwiązania znanego z najdroższych modeli.

Co znajduje się w zestawie

W zestawie są robot sprzątający, stacja bazowa, najazd do stacji, przewód zasilający, dwa krążki mopujące z nakładkami, worek na kurz zamontowany w stacji, dodatkowy worek, niewielka butelka detergentu, instrukcja i podstawowe dokumenty.

Dodatkowy worek na kurz i detergent w komplecie nie są może rewolucją, ale w tej cenie nadal są miłym dodatkiem.

Wygląd i jakość wykonania

Dreame L50 Ultra AE wygląda nowocześnie i dość elegancko. Stacja jest wysoka, smukła i ma prostą formę. Ciemna obudowa dobrze pasuje do współczesnych wnętrz, choć trzeba pamiętać, że na czarnych, błyszczących elementach szybciej widać kurz i odciski palców.

Sam robot ma klasyczną okrągłą konstrukcję z wieżyczką LiDAR na górze. Wieżyczka nie chowa się w obudowie, więc robot ma stałą wysokość około 9,7 cm. To nadal pozwala mu wjechać pod wiele łóżek, szafek i stolików, ale nie pod tak niskie meble jak konstrukcje z opuszczanym modułem nawigacyjnym. Brak chowanej wieżyczki jest jednym z kompromisów wobec droższych modeli.

Jakość wykonania jest poprawna, ale nie flagowa. Plastik sprawia trochę tańsze wrażenie niż w droższych robotach Dreame.

Na górze robota znajdują się podstawowe przyciski sterujące. Większość funkcji obsługuje się jednak z aplikacji.

Stacja dokująca

Stacja automatycznie opróżnia pojemnik na kurz, pierze mopy, suszy je, przechowuje czystą i brudną wodę, korzysta z detergentu podczas czyszczenia mopów i pozwala znacząco ograniczyć codzienną obsługę.

Na górze stacji znajdują się 2 zbiorniki. Zbiornik na czystą wodę ma 4,5 litra, a zbiornik na brudną wodę ma 4 litry.

Stacja ma również zbiornik na detergent. To ważne, ale trzeba dobrze rozumieć zasadę działania. Detergent służy do procesu prania mopów w stacji. Nie jest automatycznie dodawany do wody, którą robot rozprowadza po podłodze podczas mopowania. Jeżeli ktoś oczekuje aktywnego dozowania środka czyszczącego bezpośrednio na podłogę, musi spojrzeć w stronę droższych modeli.

Pranie mopów do 100 stopni

Jedną z najważniejszych funkcji L50 Ultra AE jest pranie mopów w temperaturze do 100 stopni. W dolnej części stacji znajduje się element czyszczący mopy oraz płytki grzewcze. Podgrzana woda pomaga usuwać z nakładek tłuste zabrudzenia i poprawia higienę całego procesu. W praktyce oznacza to, że robot wraca do pracy z czystszymi mopami, a użytkownik rzadziej musi zdejmować nakładki i prać je ręcznie.

W aplikacji można sterować ustawieniami prania mopów. Dostępny jest między innymi wybór intensywności prania, czyli tryb oszczędzania wody, tryb standardowy i mocniejsze czyszczenie. Można też wybrać temperaturę wody do prania mopów. Niższe ustawienie ma sens wtedy, gdy zależy nam na oszczędności energii i mniejszym zużyciu zasobów. Wyższa temperatura sprawdza się po mopowaniu kuchni, strefy wejściowej albo miejsc, w których podłoga była wyraźnie bardziej zabrudzona.

Po praniu stacja suszy mopy powietrzem. Czas suszenia można zmienić w aplikacji. To ważne, bo zbyt krótkie suszenie w wilgotnym pomieszczeniu może sprzyjać nieprzyjemnym zapachom. W normalnych warunkach warto zostawić ustawienia automatyczne albo wybrać dłuższy czas, jeśli robot stoi w łazience, garderobie lub innym słabiej wentylowanym miejscu.

Stacja ma również funkcję samooczyszczania podstawy. Aplikacja pozwala uruchomić czyszczenie washboard base, czyli części, na której robot pierze mopy. To nie zwalnia z ręcznego czyszczenia sitka i okresowego przetarcia stacji, ale ułatwia utrzymanie jej w dobrym stanie. W praktyce raz na jakiś czas trzeba wyjąć sitko, usunąć włosy i osad, przetrzeć okolice tacki i wypłukać zbiornik na brudną wodę.

Odkurzanie

Dreame L50 Ultra AE ma deklarowaną siłę ssania 28 000 Pa. To bardzo wysoka wartość jak na robota z tej półki cenowej. Sama liczba nie gwarantuje dobrych efektów, bo liczy się też konstrukcja szczotki, tor jazdy, szczelność układu i sposób pracy na różnych powierzchniach, ale w tym przypadku rezultat jest naprawdę dobry.

Na twardych podłogach robot zbiera kurz, piasek, okruchy, drobne śmieci i większe zabrudzenia bardzo skutecznie. Jeżeli mieszkanie jest sprzątane regularnie, L50 Ultra AE potrafi utrzymać podłogę w bardzo dobrym stanie bez angażowania klasycznego odkurzacza.

Nie testowaliśmy odkurzacza na dywanach.

Szczotka TriCut 3.0 i problem włosów

L50 Ultra AE korzysta ze szczotki TriCut 3.0. Jej zadaniem jest ograniczanie plątania się włosów. W teorii szczotka nie tylko zbiera zabrudzenia, ale też pomaga przecinać włosy, aby łatwiej trafiały do pojemnika. W praktyce działa to dobrze. Krótsze włosy i sierść zwykle nie są problemem. Robot zbiera je skutecznie i nie wymaga czyszczenia po każdym przejeździe. Dłuższe włosy potrafią jednak owinąć się wokół szczotki. Nie jest to skala, która dyskwalifikuje urządzenie, ale trzeba co jakiś czas odwrócić robota i sprawdzić szczotkę, okolice osi oraz koła. Przy domownikach z długimi włosami albo przy zwierzętach kontrola podwozia powinna wejść do rutyny.

Mopowanie

L50 Ultra AE ma 2 obrotowe mopy. Prawy mop wysuwa się na bok, aby robot mył bliżej listew, ścian i mebli. Nakładki mogą być unoszone na wysokość 10,5 mm, co pozwala ograniczyć moczenie niskich dywanów. To zestaw funkcji, który w codziennym użyciu daje dużą wygodę.

L50 Ultra AE bardzo dobrze sprawdza się do regularnego odświeżania podłogi. Ślady po chodzeniu, lekki osad, kurz, świeże zabrudzenia w kuchni, drobne plamy po wodzie czy codzienny brud przy wejściu znikają bez większego problemu. Jeżeli robot pracuje często, podłoga pozostaje po prostu czysta.

Trudniej jest z mocno zaschniętymi, klejącymi i tłustymi plamami. Jeżeli na podłodze jest trudna plama, trzeba samemu wyznaczyć strefę, zwiększyć intensywność mopowania i zlecić ponowne sprzątanie.

L50 Ultra AE nie jest szorowarką do zaschniętych plam. Jest bardzo dobrym robotem do częstej pielęgnacji podłóg. W takim scenariuszu jego mopowanie ma sens i realnie poprawia komfort życia.

Nawigacja

Za nawigację odpowiada system Smart Pathfinder z LiDAR-em i czujnikami z przodu robota. Robot tworzy mapę mieszkania, porusza się w uporządkowanych pasach i zwykle dobrze rozumie układ pomieszczeń. Mapowanie przebiega szybko, a po pierwszym przejeździe można edytować pomieszczenia, zmieniać ich granice, nazwy i kolejność sprzątania.

W typowym mieszkaniu L50 Ultra AE jeździ logicznie i sprawnie. Nie błądzi bez celu, nie obija się bez potrzeby o ściany i nie sprawia wrażenia urządzenia z najniższej półki. Jednocześnie widać, że nawigacja nie jest tak dopracowana jak w droższych modelach. Robot potrafi czasem wybrać mniej oczywistą trasę, gorzej zachować się w ciasnym miejscu albo zrezygnować z przejazdu przez trudniejszy fragment.

W testach przeszkód tani Dreame dobrze radził sobie z typowymi progami do około 2,2 cm. Nie jest jednak modelem do mieszkań z wysokimi progami, grubymi dywanami i bardzo ciasnymi przejściami.

Dreame L50 Ultra AE nie korzysta z klasycznej kamery RGB ani nie oferuje podglądu wideo z robota. Za rozpoznawanie przeszkód odpowiada tylko system Smart Pathfinder z LiDAR-em i światłem strukturalnym 3D. Nie daje to takiej dokładności identyfikacji drobnych obiektów jak bardziej zaawansowane systemy wizyjne z kamerą.

Aplikacja Dreame Home

Aplikacja Dreame Home jest jedną z mocniejszych stron tego robota. Po dodaniu urządzenia można szybko wykonać mapowanie, zapisać mapę, podzielić pomieszczenia i ustawić nazwy pokojów. Aplikacja obsługuje sprzątanie całej mapy, wybranych pomieszczeń albo konkretnej strefy. Można też przygotować wiele map, co przydaje się w domach z kilkoma kondygnacjami.

Edycja mapy jest rozbudowana. Użytkownik może łączyć i dzielić pokoje, dodawać wirtualne ściany, strefy zakazane, strefy bez mopowania, dywany, progi, zasłony, meble oraz informacje o typie podłogi. To ostatnie ma znaczenie przy bardziej precyzyjnych ustawieniach sprzątania, bo robot może dopasować trasę do kierunku ułożenia podłogi albo dokładniej prowadzić mop przy krawędziach.

Główne sprzątanie można uruchomić w trybie CleanGenius albo ręcznie. CleanGenius dobiera strategię automatycznie. Robot sam decyduje, jak połączyć odkurzanie i mopowanie, kiedy podnieść mopy i jak sprzątać poszczególne obszary. To wygodne rozwiązanie do codziennej pracy. Tryb ręczny jest lepszy wtedy, gdy dokładnie wiemy, czego chcemy. Można wybrać samo odkurzanie, samo mopowanie, jednoczesne odkurzanie i mopowanie albo mopowanie po odkurzaniu.

W ustawieniach ręcznych można zmienić siłę ssania, wilgotność mopów i trasę sprzątania. Siła ssania ma 4 poziomy, a wilgotność mopów można regulować bardzo dokładnie, aż w 32 poziomach. Trasa odpowiada za zagęszczenie przejazdów. Im dokładniejsza trasa, tym dłużej trwa sprzątanie, ale robot ma większą szansę usunąć zabrudzenia z całej powierzchni.

Aplikacja pozwala też ustawić częstotliwość prania mopów. Robot może wracać do stacji po określonym czasie albo po sprzątnięciu określonej powierzchni. To ważne w większych domach. Zbyt rzadkie pranie mopów oznacza, że robot przez dłuższy czas rozprowadza brudną wodę po kolejnych pomieszczeniach. Zbyt częste pranie wydłuża pracę i zwiększa zużycie wody. W praktyce warto dopasować to do powierzchni i rodzaju zabrudzeń.

Sekcja ustawień stacji jest bardzo rozbudowana. Można włączyć automatyczne dodawanie detergentu podczas prania mopów, automatyczne pranie mopów, ustawienia prania mopów, automatyczne suszenie, czas suszenia, automatyczne opróżnianie pojemnika na kurz i samooczyszczanie podstawy stacji. Aplikacja pokazuje też informacje o stanie zbiornika czystej wody, zbiornika brudnej wody, worka na kurz i detergentu.

Przydatna jest regulacja częstotliwości automatycznego opróżniania. Jeżeli robot pracuje w mieszkaniu z małą ilością kurzu, nie musi opróżniać pojemnika po każdym krótkim sprzątaniu. Jeżeli w domu są zwierzęta, piasek i dużo zabrudzeń, częstsze opróżnianie ma więcej sensu. Podobnie jest z suszeniem mopów. Krótszy czas zmniejsza zużycie energii, dłuższy lepiej zabezpiecza przed wilgocią i zapachem.

Aplikacja ma też przypomnienia o konserwacji akcesoriów. Pokazuje zużycie filtra, szczotki bocznej, szczotki głównej i pozostałych elementów. To nie jest pomiar laboratoryjny, tylko licznik oparty na czasie pracy, ale w praktyce bardzo pomaga. Użytkownik nie musi pamiętać, kiedy ostatnio wymieniał filtr albo czyścił szczotkę.

W Dreame Home znajdziemy również historię sprzątania, harmonogramy, tryb nie przeszkadzać, wznawianie pracy po doładowaniu, blokadę rodzicielską, powiadomienia, zdalne sterowanie, zarządzanie siecią Wi-Fi, funkcję znajdowania robota, aktualizacje oprogramowania i wybór języka komunikatów głosowych. Na liście języków jest między innymi polski.

Robot obsługuje ładowanie poza godzinami szczytu oraz limit ładowania. Ograniczenie ładowania do około 80% może mieć sens wtedy, gdy robot sprząta małą powierzchnię i nie potrzebuje pełnej pojemności akumulatora. Pełne ładowanie lepiej zostawić wtedy, gdy ma do obsłużenia duże mieszkanie albo dom.

Harmonogramy pozwalają ustawić automatyczne sprzątanie konkretnych pomieszczeń w wybrane dni i godziny. W praktyce najlepiej sprawdza się podział na częste sprzątanie kuchni, korytarza i salonu oraz rzadsze sprzątanie sypialni albo pomieszczeń mniej używanych. Dzięki strefom i mapom można przygotować robota tak, aby sprzątał dokładnie to, co trzeba, bez ruszania całego mieszkania.

Największe zalety

Największą zaletą Dreame L50 Ultra AE jest stosunek możliwości do ceny. Robot kosztuje około 2150 zł, a oferuje funkcje, które jeszcze niedawno były zarezerwowane dla znacznie droższych modeli. Bardzo dobrze odkurza, ma wysoką siłę ssania, dobrą pracę przy krawędziach, wysuwany mop, wysuwaną szczotkę boczną i kompletną stację z praniem mopów w temperaturze do 100 stopni.

Drugim dużym plusem jest aplikacja. Dreame Home daje szeroką kontrolę nad mapą, trybami sprzątania, stacją, dywanami, krawędziami, harmonogramami i konserwacją. Mimo dużej liczby opcji aplikacja pozostaje dość czytelna. Można z niej korzystać prosto, wybierając CleanGenius, albo bardzo szczegółowo, konfigurując osobne ustawienia dla pomieszczeń.

Trzecią mocną stroną jest bateria. L50 Ultra AE jest wydajny i dobrze nadaje się do większych powierzchni. Nie trzeba martwić się, że po sprzątnięciu 2 pokojów wróci do ładowarki. Zapas energii jest duży, a funkcja wznawiania pracy po doładowaniu dodatkowo zabezpiecza większe sprzątania.

Werdykt

Dreame L50 Ultra AE nie jest robotem idealnym, ale jest jednym z najbardziej opłacalnych modeli, jakie można teraz kupić. Ma kompromisy, których nie da się pominąć. Plastik jest trochę gorszy, nawigacja nie jest topowa, wieżyczka LiDAR nie chowa się w obudowie, robot nie ma kamery i minimalnie gorzej radzi sobie z małymi przeszkodami.

Jednocześnie robi najważniejsze rzeczy bardzo dobrze. Skutecznie odkurza, dobrze utrzymuje podłogi w czystości przy regularnym mopowaniu, dociera do krawędzi, ma rozbudowaną aplikację, świetną baterię i stację, która automatyzuje najważniejsze czynności. Pranie mopów do 100 stopni w tej cenie jest bardzo mocnym argumentem.

Przy cenie około 2150 zł Dreame L50 Ultra AE jest jednym z najlepszych wyborów dla oszczędnych. Nie kupujemy tu flagowca, ale kupujemy robota, który w codziennym sprzątaniu daje bardzo dużo wygody i bardzo dobrą skuteczność. Jeżeli priorytetem jest opłacalność, L50 Ultra AE zasługuje na bardzo mocną rekomendację.

Test wizjera wideo EZVIZ EP4 – przydatny gadżet do naszego smart domu

2026-06-03T11:28:00+02:00

EZVIZ EP4 wygląda jak kolejny gadżet z kategorii smart home, ale po kilku dniach korzystania szybko okazuje się, że to jedno z tych urządzeń, które są przydatne i mają sens. Zwykły wizjer pozwala sprawdzić, kto stoi za drzwiami tylko wtedy, gdy jesteśmy w domu, podejdziemy do drzwi i spojrzymy przez mały otwór. EP4 robi z tego pełnoprawny wideodomofon w drzwiach mieszkania. Pokazuje obraz na dużym ekranie od wewnątrz, wysyła powiadomienia na telefon, pozwala porozmawiać z osobą pod drzwiami i nagrywa zdarzenia. Według mnie to świetne, przydatne urządzenie, szczególnie dla osób mieszkających w bloku, dla rodzin z dziećmi, dla osób starszych oraz dla wszystkich, którzy często odbierają paczki.

Najważniejsze jest to, że EP4 nie wymaga przebudowy wejścia, prowadzenia przewodów ani instalacji klasycznego wideodomofonu. To nadal jest wizjer montowany w drzwiach, tylko znacznie inteligentniejszy. W praktyce zastępuje tradycyjne oczko, a po stronie mieszkania dodaje duży ekran i akumulator. Dzięki temu nie trzeba mieć dodatkowej kamery na klatce ani zgody na skomplikowaną instalację. Wystarczy miejsce po klasycznym wizjerze i drzwi mieszczące się w zakresie obsługiwanym przez producenta.

Montaż jest prostszy niż można się spodziewać

Największą barierą przy takich urządzeniach zwykle jest obawa przed montażem. W przypadku EZVIZ EP4 ta obawa szybko znika. Producent przewidział montaż w otworach od 14 do 50 mm i w drzwiach o grubości od 35 do 105 mm. To oznacza, że urządzenie pasuje do większości typowych drzwi wejściowych w mieszkaniach i domach. W komplecie znajdują się śruby o różnych długościach, metalowa baza montażowa, zewnętrzny moduł kamery, wewnętrzny ekran, osłony oraz przewód do ładowania.

Cała operacja sprowadza się do demontażu starego wizjera, przełożenia modułu kamery przez otwór, dobrania odpowiednich śrub, przykręcenia wewnętrznej płytki montażowej i podłączenia krótkiej taśmy do ekranu. Nie trzeba wiercić nowych otworów, nie trzeba prowadzić przewodów przez ścianę i nie trzeba wzywać instalatora. Przy odrobinie wprawy da się to zrobić w kilka minut. Właśnie ta prostota powoduje, że EP4 jest rozwiązaniem bardziej uniwersalnym niż klasyczna kamera przy drzwiach.

Zewnętrzny moduł jest jednocześnie kamerą i dzwonkiem. Wewnętrzny ekran działa jak centrum sterowania i podglądu. Jest też elementem zasilającym cały zestaw, bo to w nim znajduje się akumulator. Gdy trzeba go doładować, można zdjąć ekran z uchwytu i podłączyć go przez USB-C. To wygodne, bo drzwi nie zostają na stałe związane z żadnym przewodem.

Jakość wykonania nie budzi zastrzeżeń. Zewnętrzny moduł jest większy niż zwykły wizjer, ale nie wygląda jak przypadkowo doklejona kamerka. Urządzenie występuje w wersji srebrnej i złotej, więc łatwiej dopasować je do koloru okuć i klamki. W blokach ma to znaczenie, bo sprzęt na drzwiach powinien być możliwie dyskretny.

Duży ekran zmienia sposób korzystania z wizjera

Po stronie mieszkania znajduje się kolorowy ekran dotykowy o przekątnej 5,5 cala. To bardzo ważny element całego urządzenia, bo EP4 nie jest wyłącznie kamerą podłączoną do aplikacji. Można podejść do drzwi i zobaczyć na ekranie, co dzieje się po drugiej stronie, bez przykładania oka do wizjera. Obraz jest duży, czytelny i znacznie wygodniejszy niż w klasycznym oczku.

To docenią przede wszystkim osoby starsze, dzieci i wszyscy, którzy po prostu nie chcą podchodzić z twarzą do drzwi, gdy ktoś stoi po drugiej stronie. Wystarczy dotknąć ekran albo poczekać, aż urządzenie samo się wybudzi po wykryciu ruchu lub naciśnięciu wbudowanego dzwonka. Interfejs jest prosty, a podstawowe funkcje są łatwe do zrozumienia. To ważne, bo urządzenie bezpieczeństwa nie powinno wymagać długiego szkolenia domowników.

Ekran pozwala sprawdzić podgląd, przejść do zdarzeń i zmienić część ustawień. Bardziej zaawansowana konfiguracja odbywa się w aplikacji EZVIZ, ale codzienne korzystanie nie sprowadza się tylko do telefonu. To duża przewaga nad zwykłymi kamerami Wi-Fi, które bez smartfona albo tabletu są praktycznie nieużyteczne dla domowników.

Obraz 4K robi różnicę

EZVIZ EP4 nagrywa w rozdzielczości 4K, czyli 3840 × 2160 pikseli, przy 15 klatkach na sekundę. W przypadku wideowizjera nie chodzi o kinową płynność, tylko o możliwość rozpoznania osoby, twarzy, paczki albo szczegółów ubrania. Tutaj rozdzielczość ma realne znaczenie, bo kamera często patrzy na korytarz z trudnej perspektywy. Osoba stoi blisko drzwi, czasami z boku, a światło na klatce bywa słabe albo bardzo kontrastowe.

Obiektyw ma ogniskową 2 mm, jasność F1.6 i bardzo szerokie pole widzenia. Producent w materiałach promocyjnych podaje pole widzenia 155 stopni, a w specyfikacji technicznej pojawia się informacja o polu widzenia po przekątnej 160 stopni. W praktyce oznacza to, że kamera widzi znacznie więcej niż zwykły wizjer. Dobrze obejmuje przestrzeń przed drzwiami, pozwala dostrzec osobę stojącą nieidealnie na wprost i ułatwia ocenę całej sytuacji.

Szeroki kąt ma też swoją naturalną wadę, czyli zniekształcenia. EZVIZ rozwiązuje to przez korekcję LDC. Po jej włączeniu obraz jest bardziej naturalny i mniej przypomina typowy efekt rybiego oka. Co ważne, korekcja nie odbiera sensu szerokiemu kadrowi. Nadal widać dużo, ale całość jest przyjemniejsza do oglądania.

Bardzo dobrze wypada WDR, czyli wyrównywanie jasnych i ciemnych partii obrazu. To przy drzwiach szczególnie ważne. Kamera może mieć przed sobą osobę stojącą w cieniu, a za nią jasne okno albo silne światło z korytarza. EP4 potrafi wyciągnąć twarz z cienia i ograniczyć przepalenia w tle. W nocy pomaga podczerwień o zasięgu do 5 m. Nagrania nocne nie wyglądają efektownie, ale są czytelne, a właśnie tego oczekujemy od urządzenia tego typu.

Powiadomienia i rozmowa zdalna to największa zaleta

Największy sens EP4 widać dopiero wtedy, gdy nie ma nas przy drzwiach. Ktoś naciska dzwonek albo pojawia się przed wejściem, a na telefon przychodzi powiadomienie. Można od razu zobaczyć obraz i porozmawiać z osobą po drugiej stronie. Działa to jak prosty wideodomofon, tylko zamontowany bez instalacji domofonowej.

Przykładowe scenariusze są bardzo życiowe. Kurier przyjeżdża, gdy jesteśmy pod prysznicem, na spacerze albo w sklepie. Można odebrać połączenie i poprosić o zostawienie paczki pod drzwiami, u sąsiada albo o ponowny kontakt za kilka minut. Ktoś nieznajomy puka do drzwi, a my możemy odpowiedzieć bez zdradzania, czy jesteśmy w domu. Dziecko wraca ze szkoły, a w dzienniku zdarzeń pojawia się informacja, że pojawiło się przy drzwiach. U starszego członka rodziny urządzenie może działać jako dodatkowa warstwa bezpieczeństwa, oczywiście tylko za zgodą tej osoby.

Dwukierunkowy dźwięk działa sprawnie, choć jak w każdym urządzeniu chmurowym trzeba liczyć się z lekkim opóźnieniem. Nie przeszkadza ono w krótkiej rozmowie z kurierem albo gościem. Szkoda natomiast, że połączenia nie da się wygodnie odebrać bezpośrednio z poziomu wewnętrznego ekranu. Gdy jesteśmy w domu, ekran pokazuje sytuację za drzwiami, ale rozmowa i tak jest najwygodniejsza przez telefon lub „przez drzwi” bez mikrofonu.

AI nie jest tylko marketingowym dopiskiem

EP4 wykorzystuje wykrywanie sylwetki człowieka i rozpoznawanie twarzy domowników. W praktyce ma to ograniczać fałszywe alarmy i zmieniać zwykłe powiadomienie o ruchu w bardziej użyteczną informację. Zamiast komunikatu, że coś poruszyło się przed drzwiami, można dostać informację, że pojawiła się osoba, a w niektórych sytuacjach także rozpoznany domownik.

W aplikacji da się dodać znajome twarze. Funkcja jest opisana jako beta, ale w praktyce potrafi działać zaskakująco skutecznie nawet po dodaniu jednego zdjęcia. To przydatne szczególnie w rodzinie. Można sprawdzić, czy dziecko wróciło do domu, czy pod drzwiami stoi ktoś znany, czy raczej osoba obca.

Ważne są także ustawienia czułości i stref wykrywania. W bloku kamera nie powinna reagować na każdy ruch na klatce i rejestrować sąsiadów bez potrzeby. EP4 pozwala ograniczyć obszar detekcji i ustawić strefy prywatności, które nie są nagrywane. Można też dopasować czas i sposób wysyłania powiadomień, aby telefon nie informował co chwilę o każdym przejściu obok drzwi. To robi dużą różnicę, bo system bezpieczeństwa staje się przydatny dopiero wtedy, gdy nie zasypuje użytkownika niepotrzebnymi alertami.

Aplikacja jest rozbudowana

Aplikacja EZVIZ daje dostęp do podglądu na żywo, historii zdarzeń, ustawień akumulatora, detekcji, powiadomień, dźwięku, obrazu, ekranu, prywatności i przechowywania nagrań. Zrzuty ekranu pokazują też opcje związane z CloudPlay, EZVIZ Drive, planami subskrypcji, ustawieniami WDR, korekcją zniekształceń, trybem dzień/noc, OSD, automatycznym wybudzaniem ekranu i blokadą po określonym czasie.

To dużo funkcji jak na urządzenie, które z zewnątrz wygląda jak dzwonek z wizjerem. Dla bardziej technicznych użytkowników będzie to zaleta, bo EP4 można dopasować do konkretnego korytarza, drzwi i trybu życia domowników. Dla mniej zaawansowanych użytkowników aplikacja może początkowo wydawać się przeładowana, zwłaszcza że sporo miejsca zajmują elementy związane z usługami chmurowymi.

Na szczęście podstawowe funkcje są proste. Podgląd, zdarzenia, powiadomienia i ustawienia detekcji są łatwe do znalezienia. Po pierwszej konfiguracji nie trzeba często wchodzić głęboko w menu. Urządzenie działa w tle, a użytkownik reaguje głównie na powiadomienia albo korzysta z historii zdarzeń.

Nagrania bez obowiązkowego abonamentu

Jedną z najważniejszych zalet EP4 jest obsługa kart microSD do 512 GB. Oznacza to, że nagrania można przechowywać lokalnie i korzystać z urządzenia bez obowiązkowego abonamentu. To duży plus, bo w wielu produktach smart home najpierw kupujemy sprzęt, a później okazuje się, że pełna funkcjonalność wymaga comiesięcznej opłaty.

EZVIZ oferuje także chmurę CloudPlay. Ma ona sens dla osób, które chcą mieć dodatkową kopię nagrań poza urządzeniem. W scenariuszu bezpieczeństwa to logiczne, bo lokalna karta znajduje się w sprzęcie zamontowanym na drzwiach. Jeżeli komuś zależy na maksymalnym zabezpieczeniu materiału, chmura jest wygodniejsza. W Polsce pakiet CloudPlay z 7-dniową historią nagrań ze zdarzeń kosztuje 20,99 zł miesięcznie albo 209,99 zł rocznie. Pakiet z 30-dniową historią kosztuje 41,99 zł miesięcznie albo 419,99 zł rocznie. Po zakupie kamery EZVIZ można też skorzystać z 30-dniowego okresu próbnego usługi.

Jeżeli jednak chodzi głównie o codzienny podgląd, odbieranie dzwonka, sprawdzenie kuriera i zapis ostatnich zdarzeń, karta microSD wystarczy.

Akumulator i tryby pracy

Wewnętrzny moduł ma akumulator o pojemności 7100 mAh. Producent deklaruje długi czas pracy, ale rzeczywista autonomia zależy od liczby wybudzeń, liczby powiadomień, częstotliwości podglądu na żywo, ustawień detekcji i trybu pracy. W spokojnym korytarzu wynik będzie zupełnie inny niż przy drzwiach, obok których stale ktoś przechodzi.

W aplikacji dostępne są tryby pracy, w tym tryb standardowy, tryb wybudzania po detekcji oraz tryby oszczędzania energii. Da się też ustawić harmonogram. To dobry pomysł, bo nie każdy potrzebuje takiej samej ochrony przez całą dobę. W praktyce rozsądnym punktem startu jest tryb standardowy i późniejsze dopasowanie czułości, stref oraz powiadomień do własnej klatki schodowej.

Ładowanie nie jest kłopotliwe, bo ekran można zdjąć z drzwi i podłączyć do ładowarki. Nie trzeba zostawiać wiszącego powerbanku ani prowadzić przewodu do drzwi. Trzeba natomiast pamiętać, że to nadal urządzenie bateryjne. Raz na jakiś czas trzeba sprawdzić poziom energii i doładować ekran, szczególnie przed dłuższym wyjazdem.

Co warto wiedzieć przed zakupem

EP4 ma klasę szczelności IP54 i działa w temperaturze od -10 do 45 stopni Celsjusza. W mieszkaniu w bloku nie jest to zwykle problem, bo zewnętrzny moduł znajduje się na klatce. W domu jednorodzinnym, gdzie drzwi są narażone na mróz, deszcz i bezpośrednie warunki zewnętrzne, warto wziąć te wartości pod uwagę. IP54 oznacza ochronę przed pyłem i zachlapaniem, ale nie jest to sprzęt do montażu w miejscu stale narażonym na ulewny deszcz.

Drugą kwestią jest prywatność. Wideowizjer może nagrywać osoby postronne, szczególnie w bloku. Dlatego trzeba rozsądnie ustawić kadr, strefy detekcji i strefy prywatności. Warto też sprawdzić zasady obowiązujące we wspólnocie lub spółdzielni. Producent przewidział funkcje ograniczające rejestrowany obszar, ale odpowiedzialna konfiguracja nadal leży po stronie użytkownika.

Trzecią kwestią jest cena. EZVIZ EP4 nie jest tanim zamiennikiem zwykłego wizjera, tylko małym systemem monitoringu wejścia z ekranem, kamerą 4K, akumulatorem, dzwonkiem, aplikacją i AI. Cena katalogowa w Polsce wynosi 929 zł. To sporo, ale funkcjonalnie urządzenie zastępuje kilka rozwiązań naraz.

Czy warto kupić EZVIZ EP4?

EZVIZ EP4 to bardzo udany wideowizjer dla osób, które chcą zwiększyć kontrolę nad tym, co dzieje się przed drzwiami, ale nie chcą montować klasycznego wideodomofonu albo kamery na klatce. Najbardziej przekonuje prosty montaż, duży ekran wewnętrzny, dobra jakość obrazu 4K, szeroki kąt widzenia, sensowne powiadomienia i możliwość rozmowy z osobą stojącą po drugiej stronie drzwi.

To urządzenie nie rozwiązuje wszystkich problemów bezpieczeństwa i nie zastępuje zdrowego rozsądku. Ma też kilka ograniczeń. Aplikacja jest rozbudowana i miejscami zbyt mocno promuje chmurę, rozmowy nie odbierzemy wygodnie z samego ekranu, a przy montażu w bloku trzeba odpowiedzialnie podejść do prywatności sąsiadów. Mimo tego bilans jest bardzo pozytywny.

Najlepsze w EP4 jest to, że jego przydatność nie jest teoretyczna. To nie jest gadżet, który po tygodniu przestaje interesować domowników. Kurierzy, goście, sąsiedzi, dzieci wracające do domu, nieznajomi pukający do drzwi i zwykła chęć sprawdzenia, co dzieje się na korytarzu, to codzienne sytuacje. EP4 odpowiada właśnie na nie. Dlatego to jedno z tych urządzeń smart home, które naprawdę ma sens i po zamontowaniu szybko staje się naturalnym elementem mieszkania.

Takie zdjęcia robi Xiaomi 17T Pro – relacja z warsztatów Xiaomi Masterclass

2026-06-03T08:43:00+02:00

Xiaomi zorganizowało w Legia Training Center w Urszulinie warsztaty fotografii mobilnej Xiaomi Masterclass, prowadzone przez Krzysztofa Szlęzaka, fotografa marki Leica. Spotkanie odbyło się podczas rozgrywek piłki nożnej młodzików, czyli w warunkach, które bardzo dobrze pokazują realne możliwości aparatu w smartfonie. Zamiast statycznych kadrów i studyjnego światła był ruch, zmienne tempo akcji, duża odległość od fotografowanych zawodników i konieczność szybkiego ostrzenia i kadrowania.

Głównym bohaterem warsztatów był Xiaomi 17T Pro. To smartfon, który Xiaomi promuje przede wszystkim przez pryzmat nowego zestawu aparatów Leica i 5-krotnego teleobiektywu. W praktyce podczas takiego wydarzenia najważniejsze były 2 rzeczy: szybkość ostrzenia oraz jakość obrazu przy większym zoomie. Boisko piłkarskie jest dla smartfona trudnym testem.

Xiaomi 17T Pro ma potrójny aparat Leica Summilux. Główny aparat ma 50 MP, ogniskową 23 mm, optyczną stabilizację obrazu i sensor Light Fusion 950. Drugi moduł to 50-megapikselowy peryskopowy teleobiektyw Leica 115 mm z optyczną stabilizacją obrazu. Trzeci aparat to ultraszeroki kąt 12 MP, 15 mm, ze światłem f/2.2 i polem widzenia 120 stopni. Taki zestaw daje klasyczny zakres od szerokiego planu, przez naturalną ogniskową głównego aparatu, aż po mocne zbliżenie, które ma największe znaczenie przy fotografii sportowej.

Najważniejszą różnicą względem typowych smartfonów z tej półki jest właśnie teleobiektyw 5x. Przy zdjęciach z meczu nie chodzi tylko o zoom. Dłuższa ogniskowa pozwala oddzielić zawodnika od tła, mocniej skupić uwagę na emocjach i pokazać akcję bez wchodzenia na boisko.

Xiaomi 17T kosztuje od 2999 zł, a Xiaomi 17T Pro od 3699 zł.

Test słuchawek Samsung Galaxy Buds4 – chyba warto dopłacić do wersji Pro

2026-06-02T08:45:00+02:00

Samsung Galaxy Buds4 to jedne z tych słuchawek, które na papierze wyglądają jak bardzo rozsądny wybór dla użytkownika telefonu Galaxy. Mają nowy design z płaską nóżką, aktywną redukcję hałasu, dźwięk 360, kodek Samsung Seamless Codec, obsługę UHQ 24-bit/96 kHz na zgodnych urządzeniach Galaxy, Bluetooth 6.1, Auracast, wygodne sterowanie szczypnięciami i przesuwaniem oraz integrację z funkcjami AI. Do tego dochodzi etui z przezroczystą pokrywą, ładowanie bezprzewodowe i bardzo szybkie parowanie z telefonem Samsunga. Brzmi to jak tańsza wersja Galaxy Buds4 Pro, która zachowuje większość nowoczesnych funkcji.

Problem polega na tym, że w słuchawkach dousznych specyfikacja nie mówi wszystkiego. Galaxy Buds4 są konstrukcją otwartą, bez silikonowych końcówek. To nie jest drobna różnica względem Buds4 Pro, lecz cecha, która wpływa niemal na wszystko: stabilność w uchu, bas, skuteczność ANC, powtarzalność brzmienia, komfort w ruchu. Wniosek jest dość prosty: Galaxy Buds4 mają sens tylko dla osób, które świadomie wolą otwarte słuchawki i dobrze znoszą konstrukcję w stylu AirPods. Dla większości użytkowników dopłata do Galaxy Buds4 Pro jest uzasadniona.

Wygląd i etui

Galaxy Buds4 wyglądają zupełnie inaczej niż Buds3. Samsung porzucił bardziej kanciastą, trójkątną formę poprzednika i postawił na płaską, metalizowaną powierzchnię nóżki. To poprawia nie tylko wygląd, ale też obsługę. Sterowanie jest bardziej naturalne niż w starszej konstrukcji. Słuchawki są lekkie, jedna waży 4,6 g, więc w uchu nie czuć wyraźnego obciążenia.

Etui to jeden z najbardziej udanych elementów zestawu. Samsung wrócił do płaskiej szkatułki z przezroczystą pokrywą. Słuchawki łatwo wyjąć, łatwo odłożyć i od razu widać, czy są w środku. To bardzo praktyczne rozwiązanie. Etui wygląda efektownie, choć przezroczysty plastik szybko łapie odciski palców i z czasem będzie bardziej podatny na drobne rysy. W pudełku nie ma kabla ani ładowarki, co w 2026 roku nie zaskakuje, ale nadal warto o tym wspomnieć.

Pod względem odporności Buds4 wypadają słabiej, niż można oczekiwać po następcy Buds3. Mają normę IP54, czyli odporność na pył i zachlapania. To wystarcza na pot i lekki deszcz, ale nie daje takiego spokoju jak IP57 w Galaxy Buds4 Pro. Co ważne, odporność dotyczy samych słuchawek, a nie etui. Jeżeli słuchawki mają być używane często podczas treningów, w deszczu albo w podróży, wersja Pro jest bezpieczniejszym wyborem.

Dopasowanie to najważniejszy test Buds4

Największa zaleta i największa wada Galaxy Buds4 to ta sama rzecz: brak silikonowych końcówek. Dla części osób to ogromny plus, ponieważ nic nie wchodzi głęboko do kanału słuchowego, nie powstaje uczucie zatkania i można nosić słuchawki długo bez zmęczenia. Jeżeli ktoś nie lubi dokanałowych modeli, Buds4 są znacznie przyjemniejsze od wersji Pro.

Tyle że otwarta konstrukcja działa dobrze tylko wtedy, gdy pasuje do konkretnego ucha. Buds4 nie mają gumki, skrzydełka ani żadnego dodatkowego punktu zaczepienia. Trzymają się wyłącznie dzięki kształtowi małżowiny. W praktyce oznacza to, że u jednej osoby mogą leżeć bardzo wygodnie, a u innej przesuwać się przy każdym ruchu głowy. To jest dokładnie ta sama loteria, co w przypadku AirPodsów.

Gdy słuchawka przesuwa się w uchu, zmienia się bas, zmienia się scena, spada skuteczność ANC, a czujnik noszenia potrafi błędnie uznać, że słuchawka została wyjęta. Wtedy aktywna redukcja hałasu może działać nierówno albo chwilowo znikać w jednym uchu.

Specyfikacja i funkcje

Galaxy Buds4 korzystają z pojedynczego przetwornika 11 mm. Galaxy Buds4 Pro mają konstrukcję dwudrożną, czyli osobny woofer i tweeter, a także podwójny wzmacniacz. Ta różnica od razu ustawia hierarchię obu modeli. Buds4 są bardziej modelem codziennym, a Buds4 Pro są słuchawkami dla osób, które oczekują możliwie najlepszego dźwięku z oferty Samsunga.

Standardowe Buds4 obsługują Bluetooth 6.1, kodeki SBC, AAC, LC3 oraz Samsung Seamless Codec HiFi i UHQ. Na zgodnych smartfonach Galaxy można włączyć dźwięk 24-bit/96 kHz. Jest też 360 Audio ze śledzeniem ruchu głowy, Auracast, automatyczne przełączanie w ekosystemie Samsunga, adaptacyjne EQ, ANC, tryb dźwięków otoczenia, funkcje głosowe i ustawienia jakości rozmów. W aplikacji jest też 9-pasmowy korektor z gotowymi profilami, normalizacja głośności, dopasowanie dźwięku do ucha i opcja Super Wide Band Speech dla czystszych rozmów z pasmem 16 kHz.

Najlepiej działa to z telefonem Galaxy. Wtedy ustawienia słuchawek są zintegrowane bezpośrednio z systemem, pojawia się szybkie okno parowania, widżet z poziomem baterii, łatwe przełączanie trybów dźwięku i funkcje asystenta. Na innych telefonach z Androidem podstawowe działanie jest zachowane, ale część funkcji pozostaje ograniczona. Z iPhone'em Buds4 działają jak zwykłe słuchawki Bluetooth, więc trudno mówić o pełnym wykorzystaniu ich możliwości.

Aplikacja i obsługa

Słuchawki obsługują szczypnięcia oraz przesuwanie po nóżce do regulacji głośności. Szczypanie jest w miarę wygodne, ale regulacja głośności już nie.

W ustawieniach można przełączać tryby redukcji hałasu, aktywować dźwięki otoczenia podczas rozmów telefonicznych, konfigurować sterowanie, włączyć gesty głową, asystenta głosowego oraz funkcje jakości dźwięku. Samsung pozwala wybrać Bixby i Perplexity, a osobna konfiguracja Google uruchamia obsługę Gemini.

Brakuje prawdziwego multipointu działającego uniwersalnie między różnymi markami urządzeń. Automatyczne przełączanie jest wygodne głównie w ekosystemie Samsunga. To typowe dla dużych producenckich ekosystemów. Buds4 są najbardziej opłacalne wtedy, gdy telefonem głównym jest Galaxy.

ANC i tryb otoczenia

Aktywna redukcja hałasu w Galaxy Buds4 istnieje, ale nie należy oczekiwać efektu znanego z dobrych słuchawek dokanałowych. Otwarta konstrukcja nie izoluje pasywnie, więc algorytmy startują z dużo gorszej pozycji. Najłatwiej zauważyć redukcję jednostajnych, niskich dźwięków, na przykład szumu klimatyzacji, wentylacji albo części hałasu komunikacji miejskiej. Rozmowy obok, stukot klawiatury i chaotyczne dźwięki ulicy przebijają się znacznie mocniej.

Słabe tłumienie hałasu w wersji „bez Pro” to najważniejszy argument za dopłatą do Buds4 Pro. Silikonowa końcówka w modelu Pro tworzy uszczelnienie, a dopiero na nim ANC może zbudować skuteczne tłumienie. Wersja Pro odcina od świata wyraźnie lepiej. Różnica nie jest kosmetyczna. Jest natychmiast odczuwalna w pociągu, samolocie, biurze open space i podczas sprzątania w domu.

Jakość dźwięku

Galaxy Buds4 potrafią zagrać dobrze, ale warunek jest jeden: muszą stabilnie leżeć w uchu. Gdy dopasowanie jest właściwe, dźwięk jest czysty, dynamiczny i przyjemny w codziennym słuchaniu. Samsung stroi te słuchawki bezpiecznie. Wokale są czytelne, podcasty brzmią dobrze, a muzyka popularna ma wystarczająco energii. Korektor w aplikacji pozwala szybko dopasować charakter brzmienia, a tryb Bass boost częściowo nadrabia ograniczenia otwartej konstrukcji.

Nie da się jednak oszukać fizyki. Brak uszczelnienia osłabia bas i zmniejsza powtarzalność efektu. Jednego dnia słuchawki mogą brzmieć pełniej, a po lekkim przesunięciu w uchu bas robi się wyraźnie chudszy. Wersja Pro gra stabilniej, pełniej i bardziej szczegółowo. Dwudrożny zestaw przetworników oraz lepsze dopasowanie dają jej przewagę w basie, separacji i przestrzeni. Jeśli ktoś słucha muzyki uważnie, a nie tylko w tle, dopłata do Pro szybko przestaje być fanaberią.

Buds4 mają natomiast jedną naturalną przewagę nad Pro: są bardziej przewiewne. Nie tworzą ciśnienia w uchu, nie potęgują odgłosów kroków i oddechu podczas biegu tak mocno jak konstrukcje dokanałowe. Dla osób wrażliwych na efekt zatkania może to być ważniejsze niż mocniejszy bas. To właśnie ta grupa powinna rozważyć zakup standardowych Buds4.

Rozmowy i mikrofony

Samsung mocno dopracował rozmowy, a Buds4 nie są tutaj ubogim krewnym wersji Pro. Słuchawki mają po trzy mikrofony i Voice Pickup Unit, a w ustawieniach pojawia się Super Wide Band Speech. W dobrych warunkach głos jest czytelny i naturalny. Podczas zwykłych połączeń, rozmów w komunikatorach oraz wideokonferencji Buds4 sprawdzają się bardzo dobrze.

W hałasie model Pro nadal ma przewagę, ale Buds4 nie kompromitują się. Redukcja szumu tła działa skutecznie, choć w trudniejszych warunkach głos może stać się trochę bardziej sztuczny. To typowy kompromis przy intensywnym czyszczeniu dźwięku przez algorytmy. Do pracy hybrydowej, rozmów w domu i połączeń w ruchu Buds4 wystarczą. Do częstych rozmów w bardzo głośnych miejscach znowu lepiej wybrać Pro.

Bateria i ładowanie

Samsung deklaruje do 5 godzin słuchania z ANC oraz do 24 godzin łącznie z etui. Po wyłączeniu ANC słuchawki działają do 6 godzin, a łączny czas z etui rośnie do 30 godzin. To wynik przyzwoity. W praktyce wystarcza na codzienne dojazdy, trening, pracę przy biurku i kilka rozmów w ciągu dnia.

Galaxy Buds4 Pro wypadają minimalnie lepiej. Oferują do 6 godzin z ANC i do 26 godzin łącznie z etui, a bez ANC do 7 godzin i 30 godzin z etui. Różnica nie jest ogromna. Oba modele obsługują ładowanie przez USB-C oraz ładowanie bezprzewodowe etui.

Czy warto dopłacić do Galaxy Buds4 Pro?

Tak, w większości przypadków warto. Galaxy Buds4 Pro nie są tylko wersją Buds4 z kilkoma dodatkowymi funkcjami. To konstrukcyjnie lepsze słuchawki: mają silikonowe końcówki, skuteczniejsze ANC, stabilniejszy dźwięk, dwudrożny zestaw przetworników, podwójny wzmacniacz, lepszą odporność IP57 i trochę dłuższy czas pracy. Najważniejsza jest jednak powtarzalność. W Pro łatwiej uzyskać takie samo brzmienie i taką samą redukcję hałasu za każdym razem, gdy wkładamy słuchawki do uszu.

Galaxy Buds4 warto kupić wtedy, gdy ktoś bardzo nie lubi słuchawek dokanałowych, potrzebuje otwartej konstrukcji i wie, że taki kształt dobrze trzyma się w jego uszach. Wtedy standardowy model daje dużo funkcji Samsunga, wygodne sterowanie, dobrą integrację z Galaxy i bardzo komfortowe noszenie bez uczucia zatkania. To nie są złe słuchawki. To słuchawki dla węższej grupy odbiorców, niż sugeruje ich specyfikacja.

Jeżeli jednak kupujesz słuchawki głównie dla ANC, jakości muzyki i stabilności podczas ruchu, Buds4 Pro są rozsądniejszym wyborem. Dopłata oznacza nie tylko lepszy dźwięk, ale też mniejsze ryzyko rozczarowania. Przy tej klasie sprzętu to najważniejszy argument.

Największe zalety i wady

Największe zalety Galaxy Buds4 to wygodna otwarta konstrukcja dla osób, które nie tolerują silikonowych końcówek, bardzo dobra integracja z telefonami Galaxy, wygodne sterowanie szczypnięciami, nowoczesne etui z ładowaniem bezprzewodowym, obsługa Bluetooth 6.1, Auracast, dźwięku 360 i kodeka Samsung Seamless Codec. Na plus trzeba też zaliczyć dobrą jakość rozmów oraz rozbudowane ustawienia w aplikacji.

Największe wady wynikają prawie wyłącznie z konstrukcji otwartej. Dopasowanie jest niepewne, ANC działa dużo słabiej niż w Pro, bas zależy od ułożenia słuchawek, a stabilność podczas ruchu nie każdemu wystarczy. Do tego dochodzi tylko IP54 oraz ograniczenia funkcji poza ekosystemem Samsunga. Brak prawdziwego multipointu dla różnych marek urządzeń także może przeszkadzać osobom korzystającym równocześnie z telefonu, tabletu i laptopa różnych producentów.

Podsumowanie

Samsung Galaxy Buds4 to najlepsze otwarte słuchawki Samsunga, ale ta pochwała wymaga dopisku. Są najlepsze tylko dla osób, które naprawdę chcą otwartych słuchawek. W tej grupie Buds4 oferują dużo: wygodę, lekkość, świetne sterowanie, nowoczesne funkcje Galaxy, przyzwoity dźwięk i dobre rozmowy. Jeżeli pasują do ucha, mogą być bardzo przyjemnym codziennym dodatkiem do telefonu Galaxy.

Dla typowego użytkownika lepszą rekomendacją są jednak Galaxy Buds4 Pro. Różnica w cenie zwraca się w skuteczniejszej redukcji hałasu, pełniejszym brzmieniu, większej odporności i stabilniejszym dopasowaniu. Standardowe Buds4 są wyborem komfortu i otwartości. Buds4 Pro są wyborem jakości i pewności.

Test Huawei Watch Buds 2 – miks smartwatcha i słuchawek

2026-06-01T16:02:00+02:00

Huawei Watch Buds 2 to druga generacja smartwatcha, który pod odchylaną tarczą kryje bezprzewodowe słuchawki douszne. To jedyny tego typu zegarek na rynku. Koncepcja jest ciekawa i daje zupełnie nowe możliwości, ale wprowadza też określone ograniczenia. W porównaniu do pierwszej generacji nowy model jest lżejszy, cieńszy i ma zauważalnie jaśniejszy ekran, a same słuchawki zyskały lepszą redukcję szumów. Zegarek kosztuje 2199 zł, jednak w ofercie premierowej obowiązującej od 20 maja do 21 czerwca 2026 roku można go kupić o 200 zł taniej. W ramach przedsprzedaży na stronie producenta klient otrzymuje również inteligentną wagę Huawei Scale 3 w prezencie, miesięczny dostęp do tarcz VIP, trzymiesięczną subskrypcję HUAWEI Health+ oraz możliwość dokupienia zgubionej słuchawki za połowę ceny w ciągu pierwszego roku. Promocje nie będą miały jednak znaczenia, jeśli nie ustalimy najpierw czy warto ten zegarek kupić. Przejdźmy zatem do szczegółów.

Design

Huawei Watch Buds 2 oferowany jest w dwóch wersjach kolorystycznych: czarnej oraz brązowej. Wierzchnia część koperty została wykonana z tytanu klasy lotniczej, który pokryto twardą nanopowłoką, natomiast spód smartwatcha tworzą kompozyty wzmocnione włóknem. Do zestawu dołączony jest pasek wykonany z połączenia wegańskiej skóry i kompozytu fluoroelastomerowego. Pasek prezentuje się elegancko i jest wygodny.

Zegarek bez paska waży 54,5 g, a jego wymiary to 47 na 47 na 14,69 mm w najcieńszym miejscu. Pod otwieraną za pomocą przycisku tarczą znajdują się słuchawki, z których każda mierzy 21,8 na 10,3 na 10,3 mm i waży około 4 g. Zegarek nie ma wbudowanego mikrofonu i głośnika, ponieważ te elementy zastępują słuchawki, wyposażone w przetworniki osiągające głośność ponad 104 dB i mikrofony korzystające z przewodnictwa kostnego.

Słuchawki mają certyfikat IP54, ale otworzenie koperty smartwatcha umożliwia dostęp wody do wewnętrznych elementów, dlatego mechanizm należy chronić przed wilgocią. Smartwatch nie jest przeznaczony do sportów wodnych ani pływania - to jego największe ograniczenie, bo praktycznie każdy zegarek na rynku jest wodoszczelny, a część modeli ma dedykowane tryby do nurkowania.

To jednak nie koniec, kolejnym kompromisem jest pojedynczy przycisk, który ma formę korony, ale nie obsługuje funkcji obracania, służącej do przewijania treści na ekranie. To po prostu pojedynczy przycisk, podczas gdy pozostałe modele Huawei mają przynajmniej dwa przyciski plus funkcje obracania, a model Ultimate ma 3 przyciski.

Wyświetlacz

Smartwatch ma kolorowy ekran LTPO AMOLED o przekątnej 1,5 cala. Zastosowany panel charakteryzuje się rozdzielczością 466 na 466 pikseli, co daje zagęszczenie na poziomie 310 PPI. Maksymalna jasność matrycy wynosi 3000 nitów, co bezpośrednio przekłada się na wysoką czytelność w bezpośrednim świetle słonecznym.

Domyślna tarcza zegarka jest bezpośrednio związana z obsługą słuchawek. Pokazuje, czy słuchawki znajdują się na swoich miejscach, stopień naładowania baterii każdej z nich, a także przyciski do zmiany trybu redukcji szumu, zmiany głośności i przełączania utworu. Tarczę można zmienić na dowolną inną, znaną z innych modelu zegarków Huawei lub ze sklepu, ale nie będzie wówczas miała funkcji dedykowanych słuchawkom.

Specyfikacja i system

Zegarek Huawei Watch Buds 2 ma wbudowany moduł GPS, obsługę NFC oraz Bluetooth. Zegarek nie łączy się z sieciami 5G ani Wi-Fi. Zestaw czujników obejmuje sześcioosiowy akcelerometr i żyroskop, optyczny czujnik tętna, czujnik światła otoczenia, czujnik Halla, czujnik pojemnościowy oraz wbudowany w słuchawki mikrofon bazujący na przewodnictwie kostnym. Smartwatch współpracuje ze smartfonami działającymi na systemach Android 9.0, iOS 13.0 lub ich nowszych wersjach oraz z oprogramowaniem Harmony OS. W kwestii monitorowania zdrowia system oferuje ponad 90 trybów treningowych oraz śledzenie snu z analizą częstotliwości oddechów, tętna i saturacji krwi. Oprogramowanie mierzy poziom stresu, potrafi analizować zmienność rytmu serca i na tej podstawie ocenia aktualny stan emocjonalny użytkownika.

Słuchawki obsługują aktywną redukcję szumów, tryb świadomości oraz potrafią automatycznie korygować lewy i prawy kanał, dostosowując się do ucha, w którym zostały umieszczone. Użytkownik może nimi sterować za pomocą gestów wykonywanych nie tylko na słuchawkach, ale również wokół samej małżowiny usznej. W moich testach rozpoznawanie gestów stuknięcia w ucho było rozpoznawane poprawnie i powtarzalnie, nawet lepiej niż w innych modelach słuchawek, które bazują na podobnym systemie.

Jakość dźwięku w słuchawkach jest dobra, na poziomie co najmniej słuchawek dokanałowych z mocnej średniej półki. Nie są to jednak słuchawki, które mają zastąpić modele dedykowane najbardziej wymagającym użytkownikom, takie jak Huawei FreeBuds Pro 5. Słuchawki wewnątrz zegarka Huawei Watch Buds 2 są wręcz dedykowane do rozmów głosowych i tutaj spisują się bez zarzutu. Największa ich zaletą jest to, że są zawsze pod ręką.

Bateria

Zegarek Huawei Watch Buds 2 wykorzystuje jedno źródło zasilania, które obsługuje smartwatch oraz dokowane pod ekranem słuchawki. Zegarek na jednym pełnym ładowaniu działa około 3 pełnych dni przy stałym, typowym użytkowaniu. Czas ten można wydłużyć do 7 dni, jeśli funkcja ładowania słuchawek zostanie wyłączona. W pełni naładowane słuchawki pozwalają na 4 godziny odtwarzania muzyki lub 2,5 godziny rozmów z wyłączoną redukcją szumów. Po włączeniu ANC czasy te ulegają skróceniu odpowiednio do 3 godzin muzyki i 2 godzin rozmów.

Smartwatch ładuje się bezprzewodowo, za pomocą dołączonej do zestawu ładowarki magnetycznie utrzymującej zegarek w miejscu. Ładowarka ma złącze USB A i własny, podłączony na stałe kabel, co jest trochę mniej wygodne i mniej uniwersalne niż stacja ładująca z gniazdem USB C.

Podsumowanie

Huawei Watch Buds 2 to specyficzny smartwatch rozwiązujący problem noszenia osobnego etui dla słuchawek dousznych. Jeśli ktoś jest regularnym słuchaczem podcastów lub audiobooków i wielokrotnie znalazł się w sytuacji, że w kolejce w sklepie, na spacerze z psem czy w inne sytuacji chciał posłuchać audycji, ale nie miał przy sobie słuchawek, to Huawei Watch Buds 2 raz na zawsze rozwiązuje ten problem. Pozwala również zawsze wygodnie prowadzić rozmowy głosowe. Jeśli dotąd zdarzało się, że korzystaliśmy z rozmów głosowych przez zegarek w trybie głośnomówiącym, to Huawei Watch Buds 2 umożliwia to w bardziej prywatny, wygodniejszy sposób.

W porównaniu do pierwszej generacji jest on bardziej dopracowany, lżejszy i wyposażony w jaśniejszy, czytelniejszy wyświetlacz.

Zwracamy jednak uwagę, że zegarek kosztuje 2199 zł (1999 zł w okresie promocyjnym), co czyni go propozycją z wyższej półki cenowej i jednocześnie nie oferuje wszystkich zalet zwykłego zegarka pozbawionego słuchawek - nie jest w pełni wodoszczelny, nie nadaje się do sportów wodnych i ma tylko jeden przycisk. Nie oferuje też wszystkich pomiarów, takich jak EKG. Będzie to racjonalny wybór dla osób, które dużo rozmawiają i chcą mieć dostęp do słuchawek na wyciągnięcie ręki. Brak uszczelnienia koperty oraz słabszy czas pracy na baterii sprawiają, że ten model ustępuje miejsca klasycznym smartwatchom. Jeśli więc nie potrzebujemy słuchawek w zegarku w ogóle albo korzystamy z nich bardzo sporadycznie, zdecydowanie lepszym wyborem, który będzie jednocześnie tańszy i bogatszy w funkcje, będzie klasyczny zegarek sportowy, jak choćby tańszy o połowę Huawei Watch Fit 5 Pro.

Zalety:

połączenie smartwatcha i bezprzewodowych słuchawek, które zawsze mamy przy sobie
obudowa wykonana z tytanu klasy lotniczej z twardą nanopowłoką
jasny i czytelny wyświetlacz amoled o szczytowej jasności do 3000 nitów
niezawodne sterowanie słuchawkami obejmujące stuknięcia w małżowinę uszną
elegancki wygląd

Wady:

brak wodoszczelności smartwatcha wykluczający go ze sportów wodnych
brak wbudowanego głośnika i mikrofonu w samym zegarku
krótszy czas pracy na baterii w porównaniu do klasycznych smartwatchy w tej samej cenie
tylko jeden przycisk, nie obsługuje funkcji obracania, pomimo kształtu pokrętła
brak bardziej zaawansowanych pomiarów, takich jak EKG, sztywność tętnic itp

Udana Motorola edge 70 pro – nasze pierwsze wrażenia

2026-06-01T09:13:00+02:00

Najnowsza Motorola edge 70 pro stara się udowodnić, że można połączyć wyjątkowo płaską i lekką obudowę z bardzo pojemnym akumulatorem. Smartfon wprowadza unikalne materiały wykończeniowe, zaawansowane funkcje sztucznej inteligencji oraz wysokie normy odporności na czynniki zewnętrzne. W polskiej dystrybucji Motorola edge 70 pro w wersji z 8 GB pamięci RAM oraz 256 GB pamięci na pliki kosztuje 2599 zł. Na start przygotowano też atrakcyjną promocję typu cashback, która pozwala odzyskać 500 zł. Sprawdziliśmy, jak ten telefon wypada w codziennym użytkowaniu i czy jest wart zakupu.

Design

Projektantom udało się wypracować unikalny styl, który wyróżnia telefony Motorola na rynku. Motorola edge 70 pro ma smukłą konstrukcję z zakrzywionym ekranem i jest bardzo przyjemna w dotyku. Chyba nie ma smartfonów innej marki, które tak konsekwentnie podobałyby mi się pod kątem designu i kolorów na przestrzeni wielu różnych modeli, jak Motorola. Telefon sprawia wrażenie lżejszego i cieńszego niż większość konkurencyjnych modeli, a jego waga wynosi skromne 190 g. Wymiary różnią się minimalnie zależnie od wybranego wykończenia: wersje inspirowane jedwabiem oraz wełną mają 162,7 x 75,6 x 7,19 mm.

Producent przygotował cztery wersje kolorystyczne dopasowane do palety Pantone, ale na polskim rynku dostępne są dwa kolory: bordowy (PANTONE Zinfandel), czyli ten, który otrzymaliśmy do testów, oraz granatowy (PANTONE Titan). Obudowa spełnia rygorystyczne normy wodoszczelności IP68 oraz IP69, a także militarny standard odporności MIL-STD-810H.

Motorola umieściła na lewej krawędzi telefonu dodatkowy przycisk, który służy do interakcji z funkcjami AI telefonu. Można przypisać mu dwie funkcje, jedną do podwójnego naciśnięcia, drugą do przytrzymania. Funkcje AI opiszemy szerzej poniżej. Szkoda natomiast, że nie można do przycisku przypisać nic poza AI, np. uruchamiania aplikacji lub funkcji systemowej.

Fizyczne przyciski na boku obudowy mają przyjemny i jednoznaczny klik. Umieszczony pod ekranem czytnik linii papilarnych działa szybko oraz powtarzalnie. Smartfon ma głośniki stereo z obsługą Dolby Atmos i Hi-Res Audio. Oferują one dużą moc i pełne brzmienie z wyraźnie rozdzielonymi kanałami.

Wyświetlacz

Edge 70 pro ma zakrzywiony wyświetlacz Extreme AMOLED o przekątnej 6,78 cala. Ekran charakteryzuje się rozdzielczością Super HD, czyli 1,5K oraz częstotliwością odświeżania do 144 Hz. Maksymalna jasność szczytowa sięga aż 5200 nitów, choć trzeba przyznać, że ten parametr coraz bardziej traci na znaczeniu, gdyż dotyczy niewielkiego wycinka ekranu w materiałach HDR. Mając to na uwadze, korzystanie z telefonu na zewnątrz w jasnym słońcu jest komfortowe.

Panel w pełni pokrywa przestrzeń barw 100% DCI-P3 oraz ma certyfikaty Pantone Validated Colour i Pantone SkinTone Validated, co gwarantuje wierne odwzorowanie kolorów i odcieni skóry. Wyświetlacz obsługuje standard HDR10+. Producent nie podaje szczegółów dotyczących zastosowanego mechanizmu ściemniania ekranu. W opcjach systemowych Hello UI użytkownicy znajdą klasyczne funkcje personalizacji wyświetlanego obrazu, ochrony wzroku oraz dostosowania częstotliwości odświeżania do wyświetlanych treści.

Specyfikacja i system

Za wydajność smartfona Motorola edge 70 pro odpowiada procesor MediaTek Dimensity 8500 Extreme. Wspiera go 8 GB pamięci RAM typu LPDDR5X, a na pliki użytkownika przeznaczono 256 GB szybkiej pamięci wewnętrznej UFS 4.1. W benchmarku AnTuTu testowana Motorola edge 70 pro osiąga wysoki wynik 2159301 punktów. To dobry wynik dla telefonu w okolicach dwóch i pół tysiąca złotych.

Pakiet komunikacyjny obejmuje obsługę sieci 5G sub-6, trzyzakresowe Wi-Fi 802.11 a/b/g/n/ac/ax działające w częstotliwościach 2,4 GHz, 5 GHz oraz 6 GHz w standardzie Wi-Fi 6E, Bluetooth 5.4, a także moduł NFC do płatności zbliżeniowych.

Smartfon obsługuje dwie karty SIM: jedną fizyczną kartę Nano SIM oraz jeden profil eSIM. Smartfon nie ma emitera podczerwieni. Zestaw systemów lokalizacyjnych obejmuje standardy takie jak GPS, AGPS, LTEPP, SUPL, Glonass, Galileo.

W obudowie zamontowano komplet czujników, do których należą czujnik zbliżeniowy, czujnik światła otoczenia, akcelerometr, żyroskop, czujnik SAR oraz magnetometr pełniący funkcję e-kompasu. Za bezpieczeństwo danych odpowiada pakiet ThinkShield, system odblokowania za pomocą rozpoznawania twarzy oraz czytnik linii papilarnych umieszczony w ekranie.

Edge 70 pro działa pod kontrolą systemu Android 16 z lekką nakładką Hello UI. Producent deklaruje 5-letnie wsparcie w zakresie aktualizacji bezpieczeństwa oraz aktualizacje do trzech kolejnych wydań systemu Android.

Ważnym elementem Motoroli są zaawansowane funkcje sztucznej inteligencji rozwinięte w ramach pakietu moto ai, który ściśle współpracuje z platformami Google Gemini, Microsoft Copilot oraz Perplexity AI. Dedykowane rozwiązania pozwalają na zaawansowaną pracę z dźwiękiem, w tym nagrywanie, transkrybowanie i automatyczne streszczanie plików audio z możliwością wyboru języka transkrypcji; dostępny jest także język polski. Użytkownicy mogą korzystać z funkcji inteligentnego podsumowywania powiadomień oraz z opcji szybkiego nadrabiania zaległości o nazwie catch me up, która analizuje odebrane wiadomości tekstowe i generuje zwięzłe meldunki o planach znajomych czy pytaniach od współpracowników. Sztuczna inteligencja wspiera także wyszukiwanie informacji, pozwalając na swobodne zadawanie pytań i głębokie badanie dowolnych tematów za pośrednictwem zintegrowanych chatbotów. W obszarze kreatywnym oprogramowanie oferuje funkcje generowania grafik oraz automatycznego tworzenia spersonalizowanych playlist muzycznych dopasowanych do nastroju. System wspiera również organizację multimediów poprzez automatyczne tworzenie cyfrowych wspomnień i przypominanie o nich w odpowiednim czasie.

Zestaw aparatów

Motorola edge 70 pro ma cztery aparaty o rozdzielczości 50 MP każdy. To nieczęsto spotykane rozwiązanie na tym poziomie cenowym – zazwyczaj producenci oszczędzają na aparacie ultraszerokokątnym lub przednim.

50 MP, f/1.8, matryca Sony LYTIA 710, Ultra Pixel 2,00 µm, All-pixel focus, OIS – aparat główny
50 MP, f/2.0, 12 mm, 122°, Quad Pixel 1,28 µm, autofokus, makro – aparat ultraszerokokątny
50 MP, f/2.5, 81 mm, 3,5x zoom optyczny, 50x Super Zoom Pro, Quad Pixel 1,28 µm, OIS – peryskopowy teleobiektyw
50 MP, f/1.9, Quad Pixel 1,28 µm, autofokus – przedni aparat do selfie

Główny aparat robi zdjęcia z dużą ilością szczegółów i dobrym zakresem dynamicznym. Kolory są żywe, a aparat dobrze sobie radzi z trudnymi warunkami oświetleniowymi. Teleobiektyw peryskopowy z powiększeniem optycznym 3,5x to cecha wyróżniająca ten model na tle podobnie wycenionej konkurencji. Funkcja Super Zoom Pro, wspierana przez generatywną AI, działa od 20x do 50x powiększenia i poprawia ostrość, szczegółowość i kolory kadrów wykonanych z dużej odległości. Aparat ultraszerokokątny, poza szerokim kątem widzenia 122°, ma autofokus i obsługuje makrofotografię.

Podobnie jak w innych smartfonach, najsłabszym ogniwem jest aparat szerokokątny, który najwięcej traci ze szczegółowości, gdy oświetlenie staje się bardziej wymagające. Do zdjęć nocnych nadaje się słabo. Zdjęcia makro przy wykorzystaniu aparatu szerokokątnego trącą myszką i wielu producentów udowodniło, że aparat z teleobiektywem się do tego dużo lepiej nadaje. W edge 70 pro zdjęcia makro są najwyżej w porządku.

Nagrywanie wideo jest możliwe w rozdzielczości 4K HDR10+ przy 60 lub 30 klatkach na sekundę oraz w Full HD przy 60 lub 30 kl./s. Dostępny jest też zwolniony ruch w Full HD przy 240 lub 120 kl./s. Opcje stabilizacji obejmują modną ostatnio stabilizację horyzontu – o ile nagrywamy w 1080p. Pozwala to obrócić telefon o pełne 360 stopni, a nagrywany obraz pozostanie cały czas w tej samej pozycji. Podczas nagrywania w 4K można przełączać się między wszystkimi aparatami, o ile nagrywamy w 30 klatkach na sekundę. Wybranie nagrywania w 4K/60 kl./s blokuje możliwość przełączenia się na aparat ultraszerokokątny.

Bateria

Smartfon został wyposażony w akumulator krzemowo-węglowy o pojemności 6500 mAh. Dzięki zastosowaniu nowej technologii ogniw, telefon zachowuje smukłą sylwetkę i pozwala na długi czas pracy. W teście strumieniowania wideo z YouTube telefon rozładował się do 68% po upływie 10 godzin, co pozwala spodziewać się 31 godzin i 15 minut strumieniowania wideo bez przerwy. Pozycjonuje to Motorolę edge 70 pro w ścisłej czołówce pod względem czasu działania.

Ładowanie przewodowe TurboPower obsługuje maksymalną moc 90 W, co pozwala na uzyskanie zapasu energii na cały dzień w zaledwie 9 minut. Smartfon wspiera także bezprzewodowe ładowanie TurboPower o mocy 15 W, bezprzewodowe ładowanie zwrotne o mocy 10 W przekazujące energię innym akcesoriom oraz zwrotne ładowanie przewodowe o mocy 5 W za pomocą kabla USB-C.

Podsumowanie

Motorola edge 70 pro to smartfon, który bardzo umiejętnie łączy efektowny design z praktycznymi cechami użytkowymi. Producentowi udało się stworzyć telefon z bardzo dużą baterią 6500 mAh, który jednocześnie pozostaje smukły, lekki i wygodny w codziennym użytkowaniu.

Motorola po raz kolejny pokazuje też, że wypracowała własny, łatwo rozpoznawalny styl wzornictwa. Charakterystyczne wykończenia inspirowane jedwabiem czy wełną wyróżniają edge 70 pro na tle wielu podobnych do siebie smartfonów. Do tego dochodzi bardzo dobra jakość wykonania, wysokie normy odporności IP68/IP69 oraz MIL-STD-810H, mocne głośniki stereo i szybki czytnik linii papilarnych.

Na uwagę zasługuje także ekran AMOLED 144 Hz o bardzo wysokiej jasności oraz wydajny procesor MediaTek Dimensity 8500 Extreme. Wynik ponad 2,1 mln punktów w Antutu pokazuje, że telefon nie ma problemów z wymagającymi aplikacjami czy grami. Dobre wrażenie pozostawia również czas pracy na baterii, który należy do ścisłej czołówki w tej klasie urządzeń.

Motorola edge 70 pro wyróżnia się również rozbudowanym zestawem funkcji AI. Producent nie ograniczył się wyłącznie do integracji chatbotów, ale przygotował także praktyczne rozwiązania związane z transkrypcją nagrań, podsumowaniem powiadomień, organizacją treści czy generowaniem playlist i grafik. Szkoda jedynie, że dodatkowy przycisk AI nie pozwala przypisać zwykłych funkcji systemowych.

Zestaw aparatów prezentuje wysoki poziom, szczególnie główny aparat oraz peryskopowy teleobiektyw 3,5x, który nadal pozostaje rzadkością w tym segmencie cenowym. Aparat ultraszerokokątny wyraźnie odstaje jednak jakością po zmroku, a zdjęcia makro nie wykorzystują potencjału, jaki dawałby teleobiektyw.

Motorola edge 70 pro kosztuje 2599 zł, ale dzięki promocji cashback cena zakupu jest zauważalnie niższa. W efekcie telefon bardzo dobrze wypada na tle konkurencji i jest jedną z ciekawszych propozycji dla osób szukających dobrze wyposażonego smartfona z dużą baterią, dopracowanym systemem i charakterystycznym designem.

Zalety:

bardzo smukła i lekka konstrukcja mimo baterii 6500 mAh
charakterystyczny design i ciekawe wykończenia obudowy
wysoka jakość wykonania
normy odporności IP68, IP69 oraz MIL-STD-810H
bardzo dobry ekran AMOLED 144 Hz
wysoka wydajność i szybka pamięć UFS 4.1
bardzo długi czas pracy na baterii
szybkie ładowanie przewodowe 90 W
obecność peryskopowego teleobiektywu 3,5x
dobra jakość zdjęć z głównego aparatu
rozbudowane i praktyczne funkcje AI
szybki i powtarzalny czytnik linii papilarnych
mocne głośniki stereo z Dolby Atmos i Hi-Res Audio
lekka i płynna nakładka Hello UI

Wady:

aparat ultraszerokokątny wyraźnie gorzej sobie radzi po zmroku
zdjęcia makro nie tak dobre jak w telefonach wykorzystujących teleobiektyw
brak możliwości przypisania zwykłych funkcji do przycisku AI
brak emitera podczerwieni
podczas nagrywania 4K/60 kl./s nie można przełączyć się na aparat ultraszerokokątny

Test Xiaomi 17T – pojemna bateria i zaawansowany teleobiektyw w rozsądnej cenie

2026-05-28T14:53:00+02:00

Seria T smartfonów Xiaomi jest pozycjonowana tuż poniżej flagowej serii liczbowej i stanowi uzupełnienie cyklu wydawniczego, tak, aby osoba decydująca się na zakup nowego telefonu mogła wybrać najnowsze rozwiązanie, nie czekając 12 miesięcy na nowy model. Seria T to takie prawie flagowce i zdarzało się w przeszłości, że niektóre cechy specyfikacji były nawet lepsze niż w serii liczbowej. W przypadku serii T taką przewagą nad Xiaomi 17 będzie teleobiektyw o pięciokrotnym powiększeniu optycznym przygotowany we współpracy z marką Leica.

Sprawdziliśmy, jak ten telefon wypada w codziennym użytkowaniu oraz czy wprowadzone ulepszenia usprawiedliwiają jego cenę. Smartfon w wersji z 256 GB pamięci wewnętrznej kosztuje 2999 PLN, natomiast wariant z 512 GB pamięci kosztuje 3399 PLN. W ofercie premierowej producent przygotował również wartościowe prezenty dla osób decydujących się na zakup droższego wariantu.

Design

Xiaomi 17T ma wymiary 157,6 mm x 75,2 mm x 8,17 mm i waży dokładnie 200 g, co przekłada się na poręczną bryłę umożliwiającą obsługę jedną ręką. Ekran chroni szkło Corning Gorilla Glass 7i, a cała obudowa spełnia normę pyłoszczelności i wodoszczelności IP68, zapewniającą odporność na zanurzenia w wodzie.

Podoba mi się charakterystyczna, prostokątna wyspa aparatów. Przy okazji telefon praktycznie nie chybocze się położony na stole. Szczotkowane, matowe wykończenie krawędzi pasuje do designu i ukrywa ślady po dotyku, podobnie jak matowy tył obudowy. Rama urządzenia jest wykonana z tworzywa, ale nie psuje odbioru całości telefonu.

Smartfon jest dostępny w czterech wersjach kolorystycznych: fioletowej, niebieskiej, opalowej bieli oraz czarnej. Za dźwięk odpowiadają dwa głośniki stereo z całkowicie rozdzielonymi kanałami, obsługujące technologię Dolby Atmos i mające certyfikaty Hi-Res i Hi-Res Wireless. W przypadku mediów brakuje trochę głębi brzmienia, a lewy kanał ma znacznie mniej basu niż prawy.

Czytnik linii papilarnych jest optyczny (w przeciwieństwie do ultradźwiękowego w Xiaomi 17). Działa szybko i powtarzalnie, ale da się zauważyć pewne różnice na korzyść czytników ultradźwiękowych w droższych modelach smartfonów.

W ramach akcesoriów dostępnych w ofercie premierowej przy zakupie wybranego wariantu pamięciowego można bezpłatnie dobrać hulajnogę elektryczną Xiaomi Electric Scooter 6 Lite lub robota sprzątającego Xiaomi Vacuum Cleaner G30 Max.

Wyświetlacz

Smartfon wyposażono w ekran AMOLED o przekątnej 6,59 cala i rozdzielczości 1,5K - dokładnie 2756 x 1268 pikseli. Panel potrafi wyświetlić 68 miliardów kolorów i w pełni pokrywa paletę barw DCI-P3. Deklarowana jasność szczytowa wynosi do 3500 nitów, co ułatwia korzystanie z telefonu w pełnym słońcu. Częstotliwość odświeżania wynosi do 120 Hz, gwarantując odpowiednią płynność animacji.

Do regulacji jasności zastosowano zaawansowany mechanizm ściemniania PWM o częstotliwości 3840 Hz oraz ściemnianie DC dimming. Wyświetlacz wspiera nowoczesne standardy szerokiej rozpiętości tonalnej, takie jak HDR10+ oraz Dolby Vision. Istotną funkcją systemową związaną z ekranem jest rozwiązanie Xiaomi Vision Care. System automatycznie dostosowuje parametry obrazu do warunków otoczenia, nawyków użytkownika i rytmu dobowego, minimalizując emisję niebieskiego światła, migotanie oraz rozmycie ruchu. Potwierdzeniem skuteczności tej technologii jest poczwórny certyfikat ochrony wzroku TÜV Rheinland.

Na mnie ekran Xiaomi 17T zrobił bardzo dobre wrażenie. Podobają mi się również wąskie, symetryczne ramki dookoła wyświetlacza.

Specyfikacja i system

Sercem Xiaomi 17T jest procesor MediaTek Dimensity 8500-Ultra wykonany w 4-nanometrowym procesie technologicznym. Układ składa się z ośmiu rdzeni o taktowaniu do 3,4 GHz, układu graficznego Mali-G720 MC8 oraz jednostki NPU 880. Za chłodzenie odpowiada system Xiaomi 3D IceLoop. Smartfon ma 12 GB pamięci RAM typu LPDDR5X o przepustowości 9600 Mbps oraz szybką pamięć na pliki UFS 4.1 o pojemności 256 GB lub 512 GB. Niestety nie udało nam się uzyskać wyników w benchmarku AnTuTu - prawdopodobnie przedpremierowa wersja oprogramowania ma założoną blokadę. Zwykle ten procesor osiąga wyniki pomiędzy 2,2 a 2,4 miliona punktów.

Pakiet łączności obejmuje pełne wsparcie dla sieci 5G w trybach SA oraz NSA, bezprzewodową sieć Wi-Fi 6E, Bluetooth 6.0 oraz moduł NFC do płatności zbliżeniowych. Emiter podczerwieni tym razem znajduje się w wyspie aparatów, a nie na górnej krawędzi. Lokalizacja opiera się na systemach GPS (L1+L5), BDS (B1I+B1c+B2a), GALILEO (E1+E5a), QZSS (L1+L5), NavIC (L5) oraz GLONASS. Zestaw czujników obejmuje akcelerometr, żyroskop, czujnik zbliżeniowy oraz kompas.

Smartfon działa pod kontrolą systemu operacyjnego Xiaomi HyperOS w wersji 3.0.302.0, który bazuje na systemie Android 16. W trakcie testów telefon miał zainstalowane poprawki bezpieczeństwa datowane na 1 marca 2026 roku.

Ważnym elementem oprogramowania Xiaomi 17T jest rozbudowany pakiet rozwiązań opartych na sztucznej inteligencji o nazwie Xiaomi HyperAI. W obszarze edycji multimediów użytkownicy otrzymują do dyspozycji asystenta narzędzi twórczych, który oferuje funkcję Ultra HD służącą do zwiększania przejrzystości obrazu oraz przywracania drobnych szczegółów. System ma także algorytm upiększania automatycznie rozpoznający cechy fotografii i optymalizujący kolory w zależności od sceny – na przykład krajobrazów, portretów czy jedzenia. Przydatnym dodatkiem jest inteligentne rozszerzanie obrazu w różnych proporcjach oraz funkcja usuwania, która precyzyjnie eliminuje ze zdjęć przechodniów lub zbędne obiekty z zachowaniem spójnego tła. Całość uzupełnia opcja automatycznego wycinania i przesuwania obiektów oraz funkcja tworzenia gotowych filmów na podstawie wybranych kadrów i szablonów.

W kwestii pracy z dźwiękiem i tekstem smartfon oferuje zaawansowane rozpoznawanie mowy, w tym automatyczną transkrypcję nagrań realizowaną w języku polskim w dyktafonie. System potrafi automatycznie rozróżniać poszczególnych rozmówców, przypisywać im etykiety, a także filtrować wypowiedzi konkretnej osoby. Na podstawie zarejestrowanego materiału sztuczna inteligencja potrafi przygotować zwięzłe podsumowanie tematu i zapisać je bezpośrednio w aplikacji Notatki. W tym samym programie dostępne jest również zaawansowane edytowanie tekstu wspierane przez algorytmy sztucznej inteligencji, które ułatwiają formatowanie i modyfikowanie treści. Tekst transkrypcji można ponadto swobodnie tłumaczyć na inne języki. W Xiaomi 17T zaimplementowano również funkcję tłumaczenia rozmowy twarzą w twarz, automatyczne napisy generowane w czasie rzeczywistym z odtwarzanych multimediów oraz tłumacza symultanicznego. Pakiet zamykają dynamiczne tapety generowane przez algorytmy oraz pełna integracja z usługami Google, takimi jak Circle to Search oraz asystent Google Gemini.

Zestaw aparatów

Xiaomi 17T ma zestaw trzech tylnych aparatów opracowany we współpracy z Leica. Po raz pierwszy w historii serii T wszystkie modele z tej linii – zarówno 17T, jak i 17T Pro – otrzymały teleobiektyw Leica z pięciokrotnym zoomem.

50 MP, f/1,7, 23 mm, matryca Light Fusion 800 o rozmiarze 1/1,55 cala, OIS – aparat główny (Leica Summilux, konstrukcja 1G + 6P)
50 MP, f/3,0, 115 mm, OIS – teleobiektyw Leica 5x
12 MP, f/2,2, 15 mm, kąt widzenia 120° – aparat szerokokątny Leica
32 MP, f/2,2, 21 mm, kąt widzenia 90° – przedni aparat do selfie

Aparat główny korzysta z obiektywu Leica Summilux w hybrydowej konstrukcji 1G + 6P, co ma zapewniać wysoką klarowność obrazu przy jednoczesnym ograniczeniu aberracji. Teleobiektyw obejmuje zasięg od makrofotografii z odległości 30 cm aż po 10-krotny zoom wysokiej jakości i 120-krotny AI Ultra Zoom. Tryb Stage, przeznaczony dla trudnych warunków oświetleniowych – takich jak koncerty czy spektakle – dostępny jest zarówno dla zdjęć, jak i wideo.

Zestaw aparatów w Xiaomi 17T jest wszechstronny. Duża w tym zasługa teleobiektywu o powiększeniu x5. Oznacza to również, że 17T jest obecnie jednym z najtańszych smartfonów na rynku z teleobiektywem o pięciokrotnym powiększeniu optycznym. Dzięki tak dużemu powiększeniu możemy uzyskać naturalne rozmycie tła (bokeh) dla obiektów fotografowanych z bliska i w przypadku portretów. To jedna z kluczowych zalet. Jakość zdjęć jest dobra zarówno w dzień, jak i w nocy, z jednym wyjątkiem – po zmroku zdjęcia z aparatu szerokokątnego są znacznie mniej szczegółowe. Drobne wzory, jak cegły fotografowane z daleka, zlewają się w jednolitą masę. Poza tym to zaskakująco dobry zestaw aparatów w cenie 2999 zł.

Nagrywanie wideo jest możliwe w 4K (3840 x 2160) w standardzie HDR10+ przy 30 lub 60 klatkach na sekundę, a także w trybie Log do 4K przy 30 i 60 kl./s, co daje możliwości postprodukcji. Dostępne jest też nagrywanie 1080p HDR10+ przy 30 i 60 kl./s oraz 720p przy 30 kl./s. W trakcie nagrywania można przełączać się między aparatami we wszystkich dostępnych rozdzielczościach i trybach nagrywania.

Bateria

Xiaomi 17T otrzymał bardzo pojemne ogniwo krzemowo-węglowe nowej generacji o pojemności 6500 mAh, co stanowi osiemnastoprocentowy wzrost w porównaniu do poprzednika. Zastosowanie tej technologii pozwoliło na uzyskanie większej gęstości energii przy zachowaniu smukłej obudowy.

Smartfon obsługuje szybkie ładowanie przewodowe HyperCharge o maksymalnej mocy 67 W, a także współpracuje z ładowarkami innych producentów w standardzie PPS z mocą do 50 W. Dodatkowo Xiaomi 17T wspiera przewodowe ładowanie zwrotne o mocy do 22,5 W, pozwalające zasilać inne kompatybilne telefony lub akcesoria.

Smartfon nie ma funkcji ładowania bezprzewodowego.

W teście ciągłego odtwarzania YouTube po ponad 20 godzinach poziom baterii spadł do 25%, co przy ekstrapolacji oznacza około 27 godzin ciągłego strumieniowania wideo. To bardzo dobry wynik, w czołówce testowanych smartfonów.

Podsumowanie

Xiaomi 17T to solidna propozycja dla osób szukających smartfonu z dobrym zestawem aparatów, długim czasem pracy na baterii i nowoczesnym procesorem w cenie ok. 3000–3400 zł. Największymi atutami są teleobiektyw Leica z pięciokrotnym powiększeniem – nowość w serii T i na tej półce cenowej – oraz pojemna bateria 6500 mAh, która w praktyce przekłada się na długi czas pracy. Jeśli przesiadamy się ze smartfonu z klasyczną baterią litowo-jonową sprzed 2 lat lub starszego, dłuższy czas działania będzie wyraźnie odczuwalny. Ekran z certyfikatami ochrony wzroku i jasnością 3500 nitów również jest zaletą tego telefonu.

Z drugiej strony brak bezprzewodowego ładowania na tej półce cenowej można uznać za minus, a czas ładowania przewodowego przy mocy 67 W plasuje smartfon poniżej niektórych chińskich konkurentów w tym segmencie i niektórych modeli z serii T z przeszłości. Procesor Dimensity 8500-Ultra jest wydajny w codziennym użytkowaniu, ale nie dorównuje układom z rodziny Snapdragon 8 Elite stosowanym w topowych flagowcach.

Cena 2999 zł za wersję 12+256 GB i 3399 zł za 12+512 GB jest konkurencyjna, zwłaszcza biorąc pod uwagę ofertę premierową z hulajnogą elektryczną lub robotem sprzątającym o wartości 1499 zł przy zakupie droższego wariantu.

Zalety:

teleobiektyw Leica 5x z OIS po raz pierwszy w serii T
bateria 6500 mAh z wynikiem ok. 27 godzin odtwarzania YouTube
ekran AMOLED 3500 nitów z poczwórnym certyfikatem TÜV Rheinland
procesor 4 nm z pamięcią LPDDR5X i UFS 4.1
IP68 i norma odporności na wodę i pył
atrakcyjna oferta premierowa z akcesoriami o wartości 1499 zł

Wady:

brak bezprzewodowego ładowania
Wi-Fi tylko 6E (bez Wi-Fi 7)
aparat szerokokątny zaledwie 12 MP, odstający w fotografii nocnej

Xiaomi 17T – takie robi zdjęcia

2026-05-28T14:53:00+02:00

Seria T to takie prawie flagowce i zdarzało się w przeszłości, że niektóre cechy specyfikacji były nawet lepsze niż w serii liczbowej. W przypadku serii T taką przewagą nad Xiaomi 17 będzie teleobiektyw.

Po raz pierwszy w historii serii T wszystkie modele z tej linii – zarówno 17T, jak i 17T Pro – otrzymały teleobiektyw Leica z pięciokrotnym zoomem.

50 MP, f/1,7, 23 mm, matryca Light Fusion 800 o rozmiarze 1/1,55 cala, OIS – aparat główny (Leica Summilux, konstrukcja 1G + 6P)
50 MP, f/3,0, 115 mm, OIS – teleobiektyw Leica 5x
12 MP, f/2,2, 15 mm, kąt widzenia 120° – aparat szerokokątny Leica
32 MP, f/2,2, 21 mm, kąt widzenia 90° – przedni aparat do selfie

Zestaw aparatów w Xiaomi 17T jest wszechstronny. Duża w tym zasługa teleobiektywu o powiększeniu x5. Oznacza to również, że 17T jest obecnie jednym z najtańszych smartfonów na rynku z teleobiektywem o pięciokrotnym powiększeniu optycznym. Dzięki tak dużemu powiększeniu możemy uzyskać naturalne rozmycie tła (bokeh) dla obiektów fotografowanych z bliska i w przypadku portretów. To jedna z kluczowych zalet. Jakość zdjęć jest dobra zarówno w dzień, jak i w nocy z jednym wyjątkiem: po zmroku zdjęcia z aparatu szerokokątnego są znacznie mniej szczegółowe. Drobne wzory, jak cegły fotografowane z daleka, zlewają się w jednolitą masę. Poza tym to zaskakująco dobry zestaw aparatów w cenie 2999 zł.

Test beyerdynamic AMIRON 200 - świetne słuchawki dla biegaczy i gaduł

2026-05-28T11:50:00+02:00

beyerdynamic AMIRON 200 to słuchawki z kategorii open-ear, czyli takie, które nie wchodzą do kanału słuchowego i nie odcinają użytkownika od otoczenia. To bardzo ważne, bo ten produkt trzeba oceniać inaczej niż klasyczne TWS-y z ANC. Tu nie chodzi o izolację, lecz o połączenie muzyki, rozmów, bezpieczeństwa i wygody podczas ruchu. Po teście biegowym, dłuższym noszeniu i pracy przy komputerze najlepiej opisuje je jedno zdanie: są duże, mają duże etui, ale po kilku minutach potrafią zniknąć z głowy.

Dla biegacza: trzymają się jak przyklejone

Największym atutem AMIRON 200 jest stabilność. Pałąki zakładane za ucho wyglądają dość masywnie, lecz w praktyce bardzo dobrze rozkładają ciężar. Słuchawki nie spadają przy naprawdę szybkim biegu ani przy gwałtownych ruchach głową. To sprzęt, który można zabrać na trening bez ciągłego poprawiania i bez obawy, że jedna słuchawka poleci na asfalt. Takie słuchawki to Święty Graal biegaczy.

Otwarty kanał, otwarta głowa

Konstrukcja open-ear ma prostą zasadę działania. Przetwornik znajduje się przed uchem i kieruje dźwięk w stronę kanału słuchowego, ale go nie zatyka. Dzięki temu podczas biegu nadal słychać rowerzystów, samochody, rozmowy, własny oddech i rytm kroków. W lesie, parku albo na cichych ulicach daje to świetne poczucie swobody. Słuchamy muzyki, ale nie tracimy kontaktu z otoczeniem.

To nie jest przewodnictwo kostne

AMIRON 200 nie są słuchawkami kostnymi. W modelach z przewodnictwem kostnym dźwięk trafia do ucha wewnętrznego przez drgania przenoszone przez kości czaszki. Tutaj działa klasyczne przewodnictwo powietrzne: mały głośnik emituje fale akustyczne, które docierają do ucha tak jak w normalnych słuchawkach, tylko bez fizycznego zatkania kanału. W praktyce daje to bardziej naturalne brzmienie i większą szansę na pełniejszy bas niż w wielu konstrukcjach kostnych, ale nie daje odporności na hałas otoczenia. Gdy obok przejeżdża głośny TIR albo trwa układanie asfaltu, muzyka lub głos naszego rozmówcy przegrywa.

Design: większe niż zwykłe TWS-y, wygodniejsze niż wyglądają

Słuchawki są wyraźnie większe od typowych pchełek dokanałowych. Duże jest też etui. Nie jest to zestaw, który znika w małej kieszeni jeansów tak łatwo jak najlżejsze TWS-y z rynku. Jednocześnie projekt jest bardzo dobrze wyważony. Pałąki są miękkie, obudowy nie uciskają ucha, a masa nie ciągnie małżowiny w dół. Raz chodziłem w nich około 2 godziny i dopiero po czasie przypomniałem sobie, że nadal mam je na uszach.

Okulary nie przeszkadzają

Ważny drobiazg dla wielu użytkowników: AMIRON 200 można wygodnie nosić z okularami. Pałąk słuchawki i zausznik okularów zajmują podobną przestrzeń, ale nie wchodzą sobie agresywnie w drogę. Po krótkim ułożeniu zestaw pozostaje stabilny, nie powoduje nieprzyjemnego punktowego nacisku i nadaje się zarówno do pracy, jak i do biegania.

Specyfikacja: sportowy format z porządnym zapasem energii

AMIRON 200 korzystają z Bluetooth 5.3 i obsługują kodeki SBC oraz AAC. Producent podaje zasięg do 15 metrów, pasmo przenoszenia 20 Hz - 20 kHz oraz profile HFP, A2DP i AVRCP. Słuchawki mają certyfikat IP54, więc są odporne na kurz i zachlapania. To wystarcza na pot, lekki deszcz i zwykłe warunki treningowe. Etui waży około 76 g. Ładowanie odbywa się przez USB-C, a dodatkowo można korzystać z ładowania bezprzewodowego.

Bateria: 11 godzin robi różnicę

Czas pracy jest jednym z mocniejszych punktów tego modelu. AMIRON 200 działają do 11 godzin na jednym ładowaniu, a etui dodaje kolejne 25 godzin. Łącznie daje to do 36 godzin pracy. W praktyce oznacza to, że słuchawki spokojnie wystarczają na kilka treningów, dzień pracy z rozmowami i wieczorne słuchanie podcastów. Szybkie ładowanie też ma sens: 5 minut w etui daje do 90 minut słuchania.

Aplikacja: prosto, czytelnie, ale bez polskich komunikatów

Aplikacja beyerdynamic jest prosta, ciemna, czytelna. Widać poziom baterii lewej oraz prawej słuchawki, można zmienić ustawienia equalizera, przypisać gesty dotykowe, włączyć lub wyłączyć asystenta, ustawić automatyczne wyłączanie oraz skonfigurować komunikaty głosowe. Są gotowe ustawienia EQ, między innymi Neutral, Bass, Smooth i Loudness. Można też stworzyć własny profil. Słuchawki mają jedną lukę z polskiej perspektywy: komunikaty głosowe nie są dostępne po polsku. Do wyboru są między innymi angielski i niemiecki.

Dotyk: funkcjonalny, ale zbyt delikatny

Sterowanie dotykowe da się szeroko konfigurować, co jest plusem. Można przypisać akcje do lewej i prawej słuchawki oraz dobrać funkcje do własnego stylu korzystania. Problem polega na tym, że panel dotykowy jest zbyt delikatny. Czasem łatwo o przypadkową reakcję przy poprawianiu słuchawki albo przy zakładaniu jej na ucho. W słuchawkach sportowych sterowanie powinno być bardziej odporne na niezamierzone muśnięcia, zwłaszcza gdy użytkownik jest w ruchu.

Rozmowy: bardzo dobrze, ale najlepiej w spokojnym otoczeniu

AMIRON 200 świetnie sprawdzają się do rozmów w domu, biurze i w cichym otoczeniu. Otwarta konstrukcja daje tu dodatkową zaletę: mówimy normalnie, bez efektu zatkanych uszu i bez dziwnego poczucia własnego głosu w głowie. Rozmówcy doceniali jakość dźwięku i naturalność głosu. To bardzo dobry sprzęt do home office, wideokonferencji i długich rozmów telefonicznych. Granica pojawia się tam, gdzie robi się głośno. Przy dużym hałasie ulicznym otwarta konstrukcja nie ma czym bronić odsłuchu, więc komfort rozmowy szybko spada.

Dźwięk: zaskakująco pełny jak na otwarte słuchawki

Największe zaskoczenie dotyczy brzmienia. Po otwartych słuchawkach sportowych łatwo spodziewać się dźwięku płaskiego, lekkiego i czysto użytkowego. AMIRON 200 grają zdecydowanie lepiej. Dźwięk jest czysty, przestrzenny i swobodny. Wokal jest czytelny, góra nie jest przykryta, a bas, choć nie może mieć fizycznego docisku znanego z dokanałówek, jest obecny i daje muzyce rytm. To nadal nie jest sprzęt do odcinania się od świata i analitycznego słuchania w pociągu, ale w swojej kategorii oferuje bardzo wysoki poziom.

Cisza pomaga, hałas wygrywa

AMIRON 200 najlepiej grają tam, gdzie otoczenie jest umiarkowanie ciche. Las, park, dom, spokojna ulica i biurko to ich naturalne środowisko. Wtedy ich otwartość jest zaletą, bo łączy muzykę z poczuciem bezpieczeństwa. W bardzo głośnych miejscach sytuacja się odwraca. Brak izolacji sprawia, że trzeba podnosić głośność, a mimo to część detali ginie. Kto szuka słuchawek do metra, samolotu albo głośnej siłowni, powinien wybrać model z ANC. Kto biega lub jeździ rowerem i chce słyszeć świat, całkowicie doceni sens AMIRON 200.

Cena: około 600 zł za bardzo konkretną specjalizację

Cena w Polsce wynosi obecnie około 600 zł. To nie jest mało, zwłaszcza że w tej kwocie można kupić dobre dokanałowe TWS-y z aktywną redukcją szumów. AMIRON 200 bronią się jednak inną specjalizacją. Nie konkurują izolacją, tylko wygodą, stabilnością, długim czasem pracy, jakością rozmów w spokojnych warunkach i dźwiękiem, który w segmencie open-ear wypada bardzo przekonująco.

Zalety i wady: mocna specjalizacja, kilka kompromisów

Zalety

bardzo stabilne trzymanie podczas biegania i szybszych treningów
wysoki komfort noszenia, także przez około 2 godziny bez przerwy
otwarta konstrukcja pozwalająca słyszeć otoczenie
bardzo dobra jakość rozmów w cichych miejscach i podczas home office
naturalne prowadzenie rozmowy bez efektu zatkanych uszu
zaskakująco dobre brzmienie jak na słuchawki open-ear
do 11 godzin pracy na jednym ładowaniu i do 36 godzin łącznie z etui
szybkie ładowanie: 5 minut daje do 90 minut słuchania
ładowanie przez USB-C i ładowanie bezprzewodowe
wygodna współpraca z okularami
czytelna aplikacja z EQ, konfiguracją gestów i automatycznym wyłączaniem
odporność IP54 na kurz i zachlapania

Wady

duże słuchawki i duże etui
brak izolacji od hałasu, co w bardzo głośnym otoczeniu mocno ogranicza sens słuchania
sterowanie dotykowe jest zbyt czułe i zbyt łatwo je przypadkowo uruchomić
brak polskich komunikatów głosowych
brak kodeków wyższej jakości, takich jak LDAC lub aptX
nie są dobrym wyborem do metra, samolotu i bardzo głośnej siłowni
cena około 600 zł wymaga świadomego wyboru takiej właśnie, otwartej konstrukcji

Podsumowanie: dla kogo są beyerdynamic AMIRON 200?

beyerdynamic AMIRON 200 to jedne z tych słuchawek, które trzeba kupować świadomie. Nie zastępują dokanałowych modeli z ANC i nie próbują udawać sprzętu do odcinania się od świata. Ich sens jest inny. Mają grać dobrze, trzymać się pewnie, pozwalać normalnie rozmawiać i zostawiać ucho otwarte na otoczenie.

Najbardziej polubią je biegacze, rowerzyści, osoby chodzące dużo po mieście (najlepiej cichym), użytkownicy pracujący z domu i wszyscy, którzy nie tolerują klasycznych dokanałówek. To także bardzo dobry wybór dla osób noszących okulary, bo konstrukcja z pałąkiem nie przeszkadza tak bardzo, jak można się obawiać po zdjęciach.

Największy komplement dla AMIRON 200 jest prosty: można zapomnieć, że ma się je na uszach. A gdy słuchawki sportowe są jednocześnie wygodne, stabilne, dobre do rozmów i brzmią lepiej niż oczekujemy po konstrukcji open-ear, to ich specjalizacja zaczyna mieć bardzo dużo sensu. Nie są dla każdego, ale dla biegaczy i gaduł są świetnym wyborem. W moim przypadku zastąpiły właśnie sportowe Jabry, z których korzystałem od wielu już lat.

Soundcore Liberty 5 Pro – nasze pierwsze wrażenia

2026-05-27T11:13:00+02:00

W Polsce pojawiły się kolejne słuchawki marki Soundcore, należącej do Ankera. Tym razem są to modele Liberty 5 Pro oraz Liberty 5 Pro Max. Do pierwszych testów trafiła do nas tańsza wersja Liberty 5 Pro, wyceniona w Polsce na 699 zł. Droższy wariant Liberty 5 Pro Max kosztuje 899 zł. Oba modele są więc tańsze od najbardziej rozpoznawalnych słuchawek premium Apple, ale jak na Soundcore nie są już produktem z niskiej półki. To wyraźne wejście marki w segment, w którym sama cena nie wystarczy. Trzeba pokazać realną przewagę technologiczną.

Najważniejsze jest to, że Liberty 5 Pro i Liberty 5 Pro Max to zasadniczo te same słuchawki. Różnica dotyczy przede wszystkim etui oraz funkcji biurowo-notatkowych. Wersja Pro ma niewielki ekran TFT o przekątnej 0,96 cala, który pozwala szybko sprawdzić stan baterii i z dużym trudem przełączać wybrane tryby ANC i Dolby. Wersja Pro Max ma większy ekran AMOLED 1,78 cala, obsługuje własne tapety i dodaje AI Note-Taker, czyli nagrywanie, transkrypcję oraz podsumowania. Kto szuka głównie słuchawek do muzyki, rozmów i ANC, nie traci więc najważniejszych elementów, wybierając tańsze Liberty 5 Pro.

Soundcore komunikuje tę serię przez dwie główne obietnice. Pierwsza dotyczy jakości rozmów w hałaśliwym otoczeniu, druga bardzo mocnej redukcji szumów. W świecie TWS-ów są to dziś funkcje kluczowe, na równi z jakością samej muzyki. Słuchawki bezprzewodowe są używane w biurze, na ulicy, w metrze, w samolocie i podczas wideorozmów. Jeżeli potrafią dobrze odciąć hałas oraz dobrze zebrać głos, to natychmiast stają się sprzętem, z którego będziemy korzystali wygodnie przez wiele godzin w ciągu dnia.

Konstrukcja i etui

Liberty 5 Pro są słuchawkami dokanałowymi. Każda waży 5,5 g, a w zestawie dostajemy kilka dodatkowych gumek w różnych rozmiarach, co jest bardzo ważne, bo skuteczność tłumienia szumu w dużej mierze zależy też od fizycznej szczelności. Słuchawki siedzą w uszach pewnie i nie mają tendencji do wypadania. W praktyce to jedna z ich mocniejszych stron. Obudowa nie jest przesadnie duża, a dodatkowe wymienne plastikowe wypustki pozwalają lepiej dopasować kontakt słuchawki z uchem. To nie jest konstrukcja typu sportowego z dużym haczykiem, ale stabilność jest nawet lepsza.

Norma IP55 oznacza odporność na kurz i zachlapania. To poziom wystarczający do codziennego używania, treningu i deszczu, choć nie są to słuchawki do pływania. W tej klasie IP55 jest sensownym kompromisem, bo Soundcore nie próbuje udawać sprzętu ekstremalnego, tylko bardzo funkcjonalne słuchawki TWS do pracy, podróży i miasta.

Najbardziej charakterystycznym elementem jest etui. W Liberty 5 Pro ma ono mały ekran dotykowy. Pokazuje poziom naładowania słuchawek i samego etui, pozwala zmieniać tryby ANC i daje dostęp do kilku prostych funkcji bez wyciągania telefonu. Przydatny jest także zdalny wyzwalacz zdjęć. To drobiazg, ale akurat taki, który rzeczywiście można wykorzystać, kiedy telefon stoi na statywie albo jest oparty o jakąś powierzchnię.

Nie wszystko w etui robi jednak wrażenie premium. Ekran jest mały i wygląda raczej jak dodatek na siłę niż element luksusowego produktu. Klapka, a właściwie przesuwany mechanizm otwierania, sprawia wrażenie wykonanego z dość delikatnego plastiku. Sama koncepcja etui z ekranem jest udana, ale wykonanie powinno być solidniejsze, skoro mówimy o słuchawkach za 699 zł. Przy kolejnej generacji Soundcore powinien poprawić materiały i jakość wyświetlacza. Być może ten z wersji Max jest lepszy.

Aplikacja i funkcje

Sporą zaletą Soundcore jest aplikacja. W Liberty 5 Pro pozostaje ona rozbudowana, ale nadal czytelna. Po połączeniu widzimy poziom baterii obu słuchawek i etui, tryby dźwięku otoczenia, ustawienia ANC, HearID, sterowanie, Smart Voice Control oraz ustawienia dodatkowe. Aplikacja nie sprawia wrażenia przeładowanej, mimo że funkcji jest dużo.

ANC można regulować ręcznie w skali od 1 do 5 albo zdać się na tryb adaptacyjny. Jest także redukcja szumu wiatru, tryb transparentny oraz Easy Chat, czyli funkcja, która po wykryciu mowy przełącza słuchawki w tryb większej przepuszczalności otoczenia. W codziennym użyciu takie rozwiązania pozwalają wygodnie zamówić kawę albo odpowiedzieć komuś w biurze bez wyjmowania słuchawek.

Liberty 5 Pro obsługują Bluetooth 6.1, kodeki SBC, AAC i LDAC oraz połączenie z trzema urządzeniami. To ostatnie jest bardzo wygodne, bo można mieć jednocześnie telefon, laptop i tablet. Trzeba jednak pamiętać, że LDAC nie działa przy połączeniu z trzema urządzeniami. Gdy priorytetem jest jakość dźwięku, lepiej ograniczyć się do dwóch połączeń.

Na pokładzie jest także Anka, czyli asystent Soundcore (nie działa po polsku) oraz tłumaczenia AI (działają tłumaczenia na język polski). Sterowanie głosowe obejmuje 20 wbudowanych komend i działa bez telefonu, bez internetu oraz bez opóźnienia po stronie chmury. W aplikacji można wybrać język komend, a dostępne są między innymi angielski, niemiecki, japoński i chiński. Część przetwarzania odbywa się lokalnie dzięki układowi Anker Thus AI Chip - dotyczy to tylko wybranych komend do obsługi samych słuchawek, bo same tłumaczenia to już wyłącznie zasługa aplikacji.

ANC robi największe wrażenie

Najmocniejsze pierwsze wrażenie dotyczy redukcji hałasu. Sprawdziliśmy Liberty 5 Pro przy wykorzystaniu sztucznego szumu kabiny samolotu, a efekt jest naprawdę szokująco dobry. Słuchawki odcinają niski, jednostajny hałas z taką skutecznością, że trudno nie uznać ANC za główny argument sprzedażowy tego modelu. W naszym porównaniu z najnowszymi słuchawkami Apple i Samsunga, które mieliśmy pod ręką, Liberty 5 Pro wypadły wyraźnie lepiej w takim właśnie scenariuszu.

To nie jest wyłącznie zasługa elektroniki i AI. Bardzo duże znaczenie ma szczelne osadzenie słuchawek w kanale słuchowym. Soundcore wykorzystuje Adaptive ANC 4.0, 8 sensorów do redukcji szumu oraz chip Anker Thus AI. Producent podaje, że system przetwarza ponad 384 tys. próbek hałasu na sekundę, a redukcja względem poprzedniego flagowca ma być o 100% skuteczniejsza. W praktyce najważniejsze jest jednak to, że po założeniu słuchawek efekt jest natychmiastowy i łatwy do zauważenia.

Tak mocna izolacja ma jedną konsekwencję. Podczas rozmowy własny głos słyszymy inaczej niż normalnie. Jest bardziej zamknięty, trochę jak przy szczelnym zatkaniu uszu. Tryb transparentny częściowo to poprawia, ale nie usuwa zjawiska całkowicie. To naturalny koszt bardzo mocnego ANC i szczelnego dopasowania. Dla jednych będzie to drobny kompromis, dla innych rzecz wymagająca przyzwyczajenia. Warto o tym pamiętać, bo świetna redukcja hałasu nie zawsze oznacza równie naturalne odczucie własnego głosu.

Rozmowy i mikrofony

Druga duża obietnica Soundcore dotyczy jakości głosu w hałasie. Liberty 5 Pro mają 8 mikrofonów oraz 2 sensory VPU, czyli czujniki wspierające wychwytywanie głosu przez przewodnictwo kostne. Do tego dochodzi model AI pracujący na układzie Thus. W kwietniu 2026 r. seria otrzymała certyfikację Guinness World Records za najwyższy wynik jakości mowy G-MOS dla słuchawek TWS w teście obiektywnym. To marketingowo mocny komunikat, ale w pierwszych próbach rzeczywiście słychać, że Soundcore traktuje rozmowy bardzo poważnie.

W głośnym otoczeniu słuchawki dobrze oddzielają głos od tła. W teście z hałasem samolotu osoba po drugiej stronie nadal słyszy nas doskonale i w ogóle nie słyszy tego, że wokół nas jest bardzo głośno. Jak na słuchawki TWS wynik jest jednak bardzo dobry, szczególnie w scenariuszach, w których większość modeli zaczyna się gubić.

Warto tylko pamiętać, że najlepsza jakość rozmów w trybie Clear Calls zużywa więcej energii, zwłaszcza gdy jednocześnie korzystamy z innych funkcji, takich jak LDAC, sterowanie głosowe i aktywne ANC. To normalne, ale przy intensywnym dniu pracy może mieć znaczenie.

Dźwięk: dużo basu i rozrywkowy charakter

Liberty 5 Pro grają efektownie. To nie jest brzmienie neutralne, studyjne ani przesadnie ostrożne. Domyślne strojenie idzie w stronę mocniejszego basu, dużej energii i szerokiej, rozrywkowej prezentacji. Najprościej powiedzieć, że to styl bliski popularnemu brzmieniu JBL: dużo dołu, mocny rytm, dobre pierwsze wrażenie i przyjemność ze słuchania muzyki pop, elektroniki, hip-hopu oraz nowoczesnego rocka.

Przetwornik ma 9,2 mm i wykorzystuje membranę wool-paper. W praktyce dźwięk jest pełny, gęsty i przestrzenny. Bas jest obecny niemal od razu, ale nie odbiera całkowicie czytelności średnicy. Wokale są blisko, perkusja ma energię, a scena jest szeroka. To duży plus, bo przy mocnym ANC i szczelnej konstrukcji łatwo o efekt zamknięcia dźwięku w głowie. Tutaj jest przestrzeń i przyjemne poczucie skali.

Osoby lubiące bardziej neutralne granie powinny od razu zajrzeć do aplikacji. HearID 5.0 pozwala przygotować profil dopasowany do słuchu, a klasyczny korektor daje możliwość ograniczenia basu albo podkreślenia wokali. Są też gotowe presety, między innymi Powerful Bass, Clear Vocals, Calm and Soothing oraz Balanced. To ważne, bo Liberty 5 Pro nie każdemu spodobają się w ustawieniu fabrycznym. Na szczęście da się je dość łatwo dostroić.

Dolby Audio działa, ale tryb z head trackingiem nie zrobił na nas dobrego wrażenia. Opóźnienie reakcji na ruch głowy jest zbyt duże i przez to funkcja bardziej przeszkadza niż pomaga. Tryb stałego efektu przestrzennego ma więcej sensu, ale przy muzyce i tak najczęściej wracaliśmy do klasycznego odsłuchu i własnego ustawienia EQ.

Bateria i codzienne używanie

Producent deklaruje do 12 godzin pracy bez ANC oraz 6,5 godziny z włączoną redukcją hałasu. Z etui daje to do 50 godzin bez ANC albo do 28 godzin z ANC. Gdy korzystamy ze wszystkich inteligentnych funkcji, czas spada do około 4 godzin na jednym ładowaniu i 17 godzin z etui. To uczciwy zestaw liczb, bo pokazuje, że za zaawansowane funkcje płaci się energią.

Bardzo dobrze wygląda szybkie ładowanie. 5 minut w etui ma dawać do 4 godzin słuchania. Etui obsługuje ładowanie przez USB-C oraz ładowanie bezprzewodowe Qi. W codziennym użyciu to znacznie ważniejsze niż sama maksymalna liczba godzin, bo większość użytkowników ładuje TWS-y nieregularnie. Krótkie doładowanie przed wyjściem potrafi uratować dzień.

Sterowanie jest najsłabszym elementem codziennej obsługi. Gesty dotykowe działają, można je konfigurować, ale są zbyt delikatne i nie dają takiej pewności jak fizyczne przyciski. W tej klasie cenowej chciałoby się bardziej jednoznacznego kliknięcia, podobnego do tego, które przez lata świetnie sprawdzało się w słuchawkach Jabra. Przy mocnym ANC i częstym przełączaniu trybów dobre sterowanie jest bardzo ważne. Soundcore ma świetne funkcje, ale sposób ich wywoływania nadal może być lepszy.

Wstępny werdykt

Soundcore Liberty 5 Pro robią bardzo mocne pierwsze wrażenie. Największą zaletą jest ANC. W scenariuszu jednostajnego hałasu, takiego jak szum samolotu, klimatyzacji czy komunikacji miejskiej, słuchawki całkowicie zaskakują skutecznością. Drugim filarem jest jakość rozmów w hałasie. To jeden z tych elementów, których nie widać w tabelce, ale które od razu wpływają na codzienne używanie.

Dźwięk jest bardzo dobry, choć nie neutralny. To granie z mocnym basem, energią i dużą przestrzenią. Dla większości użytkowników będzie atrakcyjne od razu po wyjęciu z pudełka, a bardziej wymagający mogą wykorzystać HearID i korektor. Aplikacja jest jedną z najlepszych w tej klasie: bogata, logiczna i bez poczucia chaosu.

Największe zastrzeżenia dotyczą etui i sterowania. Mały ekran jest przydatny, ale wygląda tanio. Plastikowy mechanizm otwierania nie pasuje do ambicji modelu za 699 zł. Sterowanie dotykowe działa, lecz nie daje takiej precyzji, jakiej oczekujemy od sprzętu celującego w segment premium. Dolby z head trackingiem także wymaga dopracowania, bo opóźnienie psuje efekt.

Mimo tych uwag Liberty 5 Pro są jednymi z najciekawszych nowych TWS-ów w swojej cenie. Gdyby Soundcore w kolejnej generacji zastosował lepsze etui, wyraźnie lepszy ekran i fizyczne przyciski na słuchawkach, przy takim ANC, takiej jakości rozmów i tak udanej aplikacji mógłby realnie walczyć o pozycję numer jeden na rynku słuchawek true wireless. Już teraz jest bardzo blisko czołówki.

Najważniejsze dane techniczne słuchawek Soundcore Liberty 5 Pro

Parametr	Wartość
Cena w Polsce	699 zł
Cena Liberty 5 Pro Max	899 zł
Bluetooth	6.1
Kodeki	SBC, AAC, LDAC
Połączenia wielopunktowe	do 3 urządzeń
ANC	Adaptive ANC 4.0, 5 poziomów ręcznych i tryb adaptacyjny
Mikrofony i czujniki głosu	8 mikrofonów + 2 sensory VPU
Przetwornik	9,2 mm, membrana wool-paper
Czas pracy z ANC	do 6,5 godziny, do 28 godzin z etui
Czas pracy bez ANC	do 12 godzin, do 50 godzin z etui
Szybkie ładowanie	5 minut = do 4 godzin odtwarzania
Ładowanie etui	USB-C i Qi
Odporność	IP55
Masa słuchawki	5,5 g

Test zegarka realme Watch S5 – 20 dni na baterii w cenie poniżej 450 zł

2026-05-26T07:42:00+02:00

realme Watch S5 to propozycja skierowana do aktywnych użytkowników, którzy szukają zegarka łączącego stonowany, klasyczny wygląd z solidnym zestawem funkcji sportowych i zdrowotnych w atrakcyjnej cenie. Producent stawia tu na trzy filary: wyjątkowy w tym segmencie cenowym trzyprzyciskowy design z obrotową koronką, deklarowany czas pracy sięgający 20 dni oraz odporność 5 ATM umożliwiającą rejestrowanie sesji pływackich. Zegarek ma wbudowany głośnik i mikrofon oraz obsługuje rozmowy przez Bluetooth. Do obsługi konieczna jest aplikacja realme Link, kompatybilna z Androidem 9.0 i nowszym oraz iOS 11.0 i nowszym. realme Watch S5 kosztuje tylko 449 zł.

Design

realme Watch S5 jest dostępny w dwóch wariantach kolorystycznych: szarym (taki mamy w testach) i białym. Koperta ma średnicę 45 mm i wykonana jest z aluminium, pasek zaś z silikonu o szerokości 22 mm z możliwością wymiany na standardowym teleskopie. Ramka ma matowe wykończenie, tył obudowy – ceramiczną teksturę z wysokim połyskiem. Ekran przykrywa szkło Panda Glass. Zegarek waży 32 gramy bez paska i 49,6 grama łącznie z paskiem, a jego grubość wynosi 11,8 mm – to bardzo lekka i smukła konstrukcja.

Charakterystycznym elementem wyróżniającym realme Watch S5 na tle konkurencji jest trzyprzyciskowy design z obrotową koronką – chyba jedyny taki w tym segmencie cenowym. Koronka służy między innymi do błyskawicznej zmiany kolorystyki tarczy - podwójne naciśnięcie aktywuje tę funkcję.

Zegarek jest wodoodporny do 5 ATM, co odpowiada ciśnieniu na głębokości 50 metrów i faktycznie obsługuje pływanie jako jeden z trybów sportowych, co nie jest standardem wśród tańszych zegarków. Norma nie obejmuje jednak gorących pryszniców, saun, kąpieli w morzu ani ekspozycji na chemikalia. Zegarek ma głośnik i mikrofon, więc można przez niego odbierać rozmowy i korzystać z asystenta głosowego bez wyjmowania telefonu.

Wyświetlacz

realme Watch S5 ma okrągły wyświetlacz AMOLED o przekątnej 1,43 cala i rozdzielczości 466 × 466 pikseli. Maksymalna jasność wynosi 1500 nitów, częstotliwość odświeżania – 60 Hz. Zegarek obsługuje tryb Always-On Display, który pozwala sprawdzać godzinę bez gestu budzenia ekranu. Dostępny jest też tryb nocny, który automatycznie dopasowuje jasność i przełącza wyświetlacz na delikatne czerwone podświetlenie, by nie zakłócać snu. Do dyspozycji jest szeroki wybór tarcz cyfrowych i analogowych w różnych stylach, a obracając koronką można błyskawicznie zmieniać kolorystykę aktywnej tarczy bez wchodzenia w ustawienia.

Podoba mi się, że realme fabrycznie oferuje znacznie więcej tarcz cyfrowych niż większość zegarków, jakie testowałem w ostatnim czasie. Sam preferuję tarcze cyfrowe i często odczuwam ich zdecydowany niedobór.

Specyfikacja i system

realme Watch S5 jest wyposażony w procesor ATS3089 z 16 MB RAM i 4 GB pamięci wewnętrznej. Ta ostatnia pozwala wgrać muzykę bezpośrednio na zegarek i słuchać jej przez słuchawki Bluetooth bez telefonu. Dzisiaj standardem jest słuchanie muzyki z serwisów streamingowych, a nie ręczne wgrywanie plików. Łączność bezprzewodowa z telefonem odbywa się przez Bluetooth 5.4. Zegarek nie ma Wi-Fi ani NFC – płatności zbliżeniowe nie są obsługiwane.

Moduł lokalizacyjny obsługuje pięć systemów GNSS: GPS, BeiDou (BDS), GLONASS, Galileo i QZSS. GPS działa niezależnie od telefonu, co pozwala rejestrować trasy bez smartfona. To jedna z kluczowych funkcji dla niedrogich zegarków, które nie zawsze są wyposażone w moduł lokalizacji.

Do zestawu czujników należą: optyczny czujnik tętna, czujnik SpO₂, akcelerometr oraz czujnik geomagnetyczny (kompas). Zegarek nie ma żyroskopu, barometru ani wysokościomierza. Zestaw funkcji zdrowotnych obejmuje całodobowy monitoring tętna, pomiar saturacji, monitoring stresu, analizę snu, śledzenie cyklu miesiączkowego, trening oddechu oraz monitorowanie poziomu hałasu otoczenia.

realme Watch S5 obsługuje 110 trybów sportowych, w tym pływanie z automatycznym wykrywaniem stylów. Dane z treningów można synchronizować ze Stravą i Apple Health. Do dyspozycji są też funkcje użytkowe: kalkulator, latarka, kalendarz, zdalne wyzwalanie aparatu w telefonie, przypomnienie o nawodnieniu czy sterowanie odtwarzaczem muzycznym w smartfonie.

W zakresie łączności z telefonem zegarek oferuje dostęp do asystenta Gemini poprzez przytrzymanie przycisku oraz szybkie odpowiedzi na wiadomości (SMS, Messenger, Instagram, Skype, WhatsApp). Przez aplikację realme Link można instalować aplikacje firm trzecich. W dniu premiery obsługiwane są Mapy i TickTick oraz dwie gry. Więcej aplikacji ma pojawić się z kolejnymi aktualizacjami. Menu zegarka jest dostępne w języku polskim.

Z moich doświadczeń wynika, że pomiary snu, tętna, natlenienia były zbliżone do tego, co pokazał inny zegarek noszony w tym samym czasie. Nie dopatrzyłem się istotnych rozbieżności. Za to miałem problem z korzystaniem z asystenta Gemini - rozpoczynał nasłuchiwanie komendy, którą transkrybował na ekranie, po czym po chwili przerywał, informując o braku połączenia z siecią. Rzecz w tym, że zegarek był połączony z telefonem, a telefon z domowym Wi-Fi. Być może jest to błąd, który zostanie rozwiązany aktualizacją oprogramowania.

Bateria

realme Watch S5 ma baterię litowo-jonową o pojemności 460 mAh. Producent deklaruje do 20 dni pracy na jednym ładowaniu. Ładowanie odbywa się za pomocą magnetycznej podstawki ze sprężynującymi pinami dołączonej do zestawu, która ma wbudowane gniazdo USB-C - jak w telefonie. Zauważyłem, że w ciągu doby poziom naładowania baterii spadł o 4 punkty procentowe, co wydaje się potwierdzać obietnice producenta nawet z pewnym zapasem.

Podsumowanie

realme Watch S5 to lekki i niedrogi smartwatch z okrągłą kopertą i trzyprzyciskowym designem, który w cenie 449 zł oferuje zestaw cech trudny do znalezienia u bezpośredniej konkurencji. Bardzo długa deklarowana praca na baterii, odporność 5 ATM z obsługą pływania, jasny ekran AMOLED, wbudowany głośnik i mikrofon, niezależny GPS z pięcioma systemami GNSS – to argumenty, które mogą przemawiać do aktywnego użytkownika. Warto jednak mieć na uwadze, że ekran chroni Panda Glass, a nie szkło szafirowe, brakuje żyroskopu, barometru i NFC, a szybkie odpowiedzi na wiadomości działają tylko z Androidem - to ograniczenie wynikające z polityki Apple.

Za 449 zł realme Watch S5 prezentuje się jako propozycja z korzystnym stosunkiem możliwości do ceny, o ile kupujący korzysta z Androida i nie oczekuje od zegarka pełnej funkcjonalności smart na miarę Wear OS. Tak rozbudowana funkcjonalność zawsze wiąże się też z krótszym czasem działania.

Zalety:

Bardzo długi deklarowany czas pracy – do 20 dni na baterii
Wodoodporność 5 ATM z obsługą pływania i automatycznym wykrywaniem stylów
Lekka i smukła obudowa – 32 g bez paska, 11,8 mm grubości
Ekran AMOLED 1,43" z rozdzielczością 466 × 466 px i jasnością 1500 nitów
Trzyprzyciskowy design z obrotową koronką – wyjątkowy w tak niskiej cenie
Głośnik i mikrofon – obsługa rozmów bez telefonu
Niezależny GPS z obsługą 5 systemów GNSS
110 trybów sportowych z integracją Strava i Apple Health
Menu w języku polskim
Cena 449 zł

Wady:

Szkło Panda Glass zamiast szafirowego
Brak NFC – brak płatności zbliżeniowych
Asystent Gemini na moim zegarku nie działał
Brak żyroskopu, barometru i wysokościomierza
Nurkowanie, kąpiele w morzu i sauny wykraczają poza zakres normy 5 ATM

Test zegarka Huawei Watch Fit 5 – w zupełności wystarcza

2026-05-22T11:01:00+02:00

Zegarek Huawei Watch Fit 5 stanowi podstawową propozycję w odświeżonej linii Watch Fit. Seria ta zdobyła dużą popularność na naszym rynku dzięki udanemu połączeniu estetyki, długiego czasu pracy na baterii i atrakcyjnej ceny. Nowy zegarek kontynuuje serię, oferując prostokątny ekran, płatności zbliżeniowe oraz zestaw funkcji sportowych i zdrowotnych. Sprawdziłem, jak ten model radzi sobie w codziennym użytkowaniu oraz jakie zmiany przynosi nowa generacja. Huawei Watch Fit 5 kosztuje 799 zł, a w ofercie premierowej od 7 maja do 21 czerwca 2026 r. jego cena to 599 zł.

Porównanie z wersją Pro oraz z wersją Fit 4

Wybór między poszczególnymi wariantami sprowadza się do konkretnych różnic w wykonaniu i funkcjonalności. W porównaniu do droższego Huawei Watch Fit 5 Pro, który kosztuje 1149 zł, testowany zegarek ma szkło ceramiczne zamiast szafirowego oraz kopertę w całości wykonaną ze stopu aluminium, podczas gdy model Pro oferuje tytanowy bezel. Ekran w wersji podstawowej ma przekątną 1,82 cala i stałe odświeżanie 60 Hz, natomiast w Pro znajdziemy większy panel 1,92 cala z adaptacyjną częstotliwością odświeżania LTPO 1–60 Hz oraz wyższą jasnością sięgającą 3000 nitów.

Podstawowy wariant nie ma również czujnika EKG, funkcji pomiaru sztywności tętnic, czujnika głębokości do nurkowania do 40 metrów. Ładowanie bazowego modelu trwa 75 minut, czyli o 15 minut dłużej niż w Pro, a dołączona subskrypcja HUAWEI Health+ obejmuje jeden miesiąc zamiast trzech.

W porównaniu do starszego Huawei Watch Fit 4, nowy zegarek ma jasność podniesioną z 2000 do 2500 nitów, nowszą łączność Bluetooth 6.0 zamiast wersji 5.2 oraz rozbudowany moduł GNSS z obsługą systemu NavIC. W nowej generacji zastosowano także zaktualizowany algorytm monitorowania snu TruSleep 5.0 oraz system TruSeen 6.0, które zastąpiły starsze rozwiązania. Pojawiły się też zupełnie nowe opcje, takie jak minitreningi z animowaną pandą oraz analiza drzemek Nap Recap.

Nie są to może powody do przesiadki z Fita 4 na Fita 5, ale już przy wyborze, który z tych dwóch zegarków wybrać, warto wiedzieć czym się różnią.

Design

Huawei Watch Fit 5 charakteryzuje się bardzo lekką i smukłą konstrukcją, która waży około 27 gramów bez paska, a grubość obudowy wynosi 9,5 mm. Koperta została wykonana ze stopu aluminium klasy lotniczej, co zapewnia odpowiednią trwałość.

Zegarek ma certyfikat wodoszczelności 5 ATM oraz spełnia normę IP6X, dzięki czemu bez obaw można używać go na basenie lub w deszczu. Smartwatch jest dostępny w pięciu wersjach kolorystycznych: czarnej, białej, zielonej, fioletowej oraz srebrno-zielonej. Cztery pierwsze warianty wyposażono w paski z miękkiego i odpornego na wilgoć fluoroelastomeru. Wersja fioletowa pasuje na nadgarstki o obwodzie 120–190 mm, a pozostałe na 130–210 mm.

Dostępna wyłącznie w sklepie internetowym producenta wersja srebrno-zielona ma dwukolorowy, tkany pasek nylonowy. Co ważne, mocowania pasków są w pełni kompatybilne z poprzednimi generacjami, więc można stosować paski z zegarków Huawei Watch Fit 4 oraz Huawei Watch Fit 3.

Jeśli chodzi o wybór paska, to trudno mi jednoznacznie wskazać lepszą opcję. Z wersji Pro wiem, że bezstopniowa regulacja może poprawiać komfort noszenia, a nylonowy pasek wygląda ciekawiej. Jednocześnie nylonowy pasek do pewnego stopnia utrzymuje wilgoć, szybciej się brudzi i jest mniej wygodny podczas zakładania, jeżeli ktoś ma większe dłonie, bo domyślnie nie rozpina się do końca tak jak zwykły pasek od zegarka. Z tego względu pasek z fluoroelastomeru uważam za praktyczniejsze rozwiązanie.

Wyświetlacz

Zastosowany w Huawei Watch Fit 5 kwadratowy ekran AMOLED o przekątnej 1,82 cala ma rozdzielczość 480 × 408 pikseli, co przekłada się na zagęszczenie na poziomie 347 PPI. Maksymalna jasność wynosi teraz 2500 nitów, co gwarantuje pełną czytelność wszystkich komunikatów w jasnym słońcu bez potrzeby zasłaniania tarczy dłonią. Odświeżanie obrazu odbywa się ze stałą częstotliwością 60 Hz, co zapewnia odpowiednią płynność animacji systemowych, choć nie pozwala na zaoszczędzenie energii w trybie z zawsze włączonym ekranem. Użytkownicy mają do wyboru ponad 100 różnorodnych tarcz z opcjami personalizacji kolorów lub wyświetlanych wskaźników, w tym animowane tarcze z pandą oraz z postacią Han-Han, które są dostępne na każdym modelu z tej serii. Brakowało mi trochę, aby fabrycznie na zegarku znalazła się tarcza nastawiona na outdoor, cieszy mnie jednak większy wybór tarcz cyfrowych.

Specyfikacja i funkcje

Zegarek ma wbudowany moduł NFC, który umożliwia realizację płatności zbliżeniowych za pośrednictwem Curve Pay. Jest to rozwiązanie wymagające podpięcia karty płatniczej w zewnętrznej usłudze Curve, a nie bezpośrednia integracja z polskimi bankami.

W obudowie zamontowano głośnik oraz mikrofon, dzięki czemu smartwatch pozwala na prowadzenie rozmów przez połączenie Bluetooth oraz nagrywanie notatek głosowych. Łączność bezprzewodowa bazuje na standardzie Bluetooth 6.0. Za lokalizację odpowiada rozbudowany moduł GNSS, który obsługuje dwupasmowy GPS, GLONASS, trójpasmowy BeiDou, dwupasmowy Galileo, dwupasmowy QZSS oraz system NavIC. Nowy system pozycjonowania Sunflower dba o zachowanie precyzyjnego śladu trasy, co sprawdziłem w praktyce – zapisy śladów nie budzą zastrzeżeń.

Nawigacja i aktywność fizyczna

Dla osób aktywnych przygotowano ponad 100 trybów treningowych, w tym dyscypliny wodne takie jak żeglarstwo czy pływanie na SUP-ie. Podczas jazdy na rowerze zegarek potrafi śledzić nachylenie terenu, szacowaną kadencję oraz szacowaną moc, a także współpracuje z zewnętrznymi miernikami do wyznaczania wskaźnika FTP. System automatycznie wstrzymuje rejestrację podczas postoju, na przykład na światłach w mieście i wznawia ją po ruszeniu. Ta funkcja działa szczególnie dobrze na zegarkach Huawei.

Całkowitą nowością są minitreningi z animowaną pandą – zestaw 30 krótkich, trwających poniżej minuty ćwiczeń na 10 partii ciała, które ułatwiają rozruszanie się podczas pracy przy biurku. Wykonywanie minićwiczeń rozwija wirtualną pandę i odblokowuje nowe tła miast, w tym Warszawę.

Zdrowie i sen

System TruSeen 6.0 odpowiada za szybkie i dokładne monitorowanie tętna, poziomu natlenienia krwi SpO2 oraz zmienności rytmu serca HRV. Monitorowanie snu opiera się na algorytmie TruSleep 5.0, który śledzi fazy głęboką, płytką i REM, a także kontroluje nocny oddech i tętno w celu przygotowania wskazówek regeneracyjnych. Przydatnym uzupełnieniem jest funkcja Nap Recap analizująca strukturę krótkich drzemek. To o tyle istotne, że nie wszystkie zegarki potrafią wykrywać drzemki w ciągu dnia.

Zegarek pozwala również obserwować stan emocjonalny, który jest wizualizowany za pomocą 12 rozwijających się kwiatów, odzwierciedlających nastrój i poziom stresu. Funkcja Analiza Zdrowia zbiera te parametry w spersonalizowane porady. Kobiety mogą korzystać z kalendarza prognozującego cykl menstruacyjny, owulację i dni płodne na podstawie temperatury ciała, tętna i HRV. Zegarek nie ma natomiast funkcji pomiaru ciśnienia krwi ani dedykowanego wykrywania bezdechu sennego – te opcje producent rezerwuje dla droższych modeli.

Aplikacja na telefonie

Do zarządzania zegarkiem służy aplikacja Huawei Zdrowie, która gromadzi wszystkie zebrane dane i pozwala na pobieranie dodatkowych aplikacji zewnętrznych z AppGallery. Smartwatch zachowuje pełną kompatybilność z telefonami z systemem Android 8.0 lub nowszym oraz iOS 13.0 lub nowszym. Warto pamiętać, że aplikacja nie jest dostępna w sklepie Google Play. Użytkownicy iPhone'ów pobiorą ją z App Store, właściciele modeli Samsung z Galaxy Store, natomiast na pozostałych telefonach z Androidem konieczna jest ręczna instalacja z pliku APK, co może stanowić pewne utrudnienie.

W aplikacji można generować grafiki z podsumowaniem treningów do mediów społecznościowych. W zestawie z zegarkiem otrzymujemy też jednomiesięczny dostęp do subskrypcji HUAWEI Health+ oraz kody Multipass na okresy próbne w serwisach Komoot, Intervals.icu, RacePace czy Kotcha.

Bateria

Akumulator w Huawei Watch Fit 5 pozwala na maksymalnie 10 dni pracy przy lekkim lub umiarkowanym użytkowaniu. Przy bardziej intensywnym wykorzystaniu czas ten skraca się do 7 dni, natomiast z włączonym trybem ciągłego wyświetlania obrazu AOD zegarek działa przez około 4 dni. Ładowanie odbywa się w sposób bezprzewodowy przy użyciu dołączonej do pudełka stacji dokującej z kablem. Pełny proces uzupełniania energii od zera do stu procent trwa około 75 minut.

Czas działania zegarka, podobnie jak w smartfonie, jest mocno uzależniony od intensywności wykorzystania. Zależy od liczby otrzymanych powiadomień, ilości i czasu trwania treningów z GPS i wielu innych czynników. Dla mnie ważne jest, że Huawei Watch Fit 5 działa w moim wypadku około tygodnia, co jest dla mnie jednoznaczne z zachowaniem pełnego komfortu - nie chcę ładować swojego zegarka kilka razy w ciągu tygodnia, ani zabierać ładowarki na krótkie wyjazdy służbowe czy długi weekend.

Podsumowanie

Huawei Watch Fit 5 w zupełności wystarcza mi na co dzień. Praktycznie żadna funkcja z droższej wersji nie jest dla mnie kluczowa, za to w bazowym modelu dostaję wszystko, na czym mi zależy – precyzyjną lokalizację, wygodę i świetny czas pracy. To lekki i uniwersalny zegarek stworzony z myślą o monitorowaniu aktywności i właśnie na tym zależy większości użytkowników.

Dodatki pokroju minitreningów z pandą czy płatności Curve Pay dodatkowo podnoszą jego funkcjonalność. Podstawowy wariant za 599 zł w ofercie premierowej to opłacalny wybór dla każdego, kto potrafi obejść się bez zaawansowanych pomiarów kardiologicznych oraz tytanowej obudowy i szafirowego szkła obecnych w wersji Pro.

Zalety:

lekka i smukła aluminiowa koperta o wadze 27 gramów
wyraźny i jasny ekran AMOLED osiągający 2500 nitów
długi czas pracy sięgający 10 dni na jednym ładowaniu (zwykle bliżej 7 dni)
płatności zbliżeniowe Curve Pay przez moduł NFC
ulepszone systemy pozycjonowania i monitorowania TruSeen 6.0
angażujące minitreningi z animowaną pandą ułatwiające codzienny ruch
pełna kompatybilność z systemami iOS oraz Android
kompatybilność pasków ze starszymi generacjami z serii Fit

Wady:

brak aplikacji Huawei Zdrowie w sklepie Google Play, co wymaga instalacji z pliku APK na wielu telefonach
płatności zbliżeniowe realizowane przez pośrednika Curve, a nie bezpośrednio przez banki
brak funkcji analizy EKG oraz pomiaru sztywności tętnic dostępnych w wersji Pro
brak czujnika głębokości i dedykowanych trybów do nurkowania swobodnego

Test tabletu Honor MagicPad 4 – mocny procesor i 5 mm grubości

2026-05-20T11:27:00+02:00

Rynek tabletów premium to kategoria zdominowana przez zaledwie kilku graczy. Honor MagicPad 4 celuje w użytkowników szukających wysokiej wydajności oferując flagowy procesor i obudowę o niespotykanej dotąd smukłości. Sprawdziliśmy, czy ten mierzący niecałe pięć milimetrów grubości tablet sprawdza się w codziennym użytkowaniu oraz pracy biurowej. Honor MagicPad 4 w testowanej konfiguracji kosztuje niemało, bo 3899,00 zł.

Design

Honor MagicPad 4 dostępny jest w dwóch kolorach: szarym i białym. Obudowa wykonana jest z aluminium z matowym wykończeniem, które dobrze maskuje ślady dotyku. Honor wykorzystuje metalową obudowę typu unibody – całość sprawia wrażenie solidnej i dobrze spasowanej. Tablet ma wymiary 273,4 × 178,8 × 4,8 mm i waży 450 g, co czyni go najsmuklejszym tabletem dostępnym na rynku – cieńszym niż iPad Pro M5 (5,1 mm) czy Samsung Galaxy Tab S11 Ultra (5,1 mm). W praktyce tablet trzyma się pewnie w rękach i nie ugina się podczas codziennego użytkowania. Tablet nie ma certyfikatu szczelności IP – warto o tym pamiętać podczas korzystania w pobliżu płynów.

Zamiast czytnika linii papilarnych zastosowano rozpoznawanie twarzy. Na tylnej obudowie znajduje się niewielki, zaokrąglony moduł aparatu, który nie odstaje na tyle, by tablet chybotał na blacie.

Osiem głośników rozmieszczonych parami po bokach tabletu tworzy układ stereo z wyraźnie rozdzielonymi kanałami. System HONOR Spatial Audio symuluje dźwięk przestrzenny 5.1.2 – efekt jest przekonujący, szczególnie podczas oglądania filmów i grania. Brzmienie jest czyste i dobrze zrównoważone, choć bas nie powala – to naturalne ograniczenie wynikające z ultracienkiej obudowy. Głośność jest wystarczająca, by wypełnić dźwiękiem przeciętny pokój.

W zestawie z tabletem znajdują się klawiatura HONOR MagicPad4 Smart Keyboard i rysik HONOR Magic-Pencil 4. Klawiatura łączy się z tabletem przez złącza pogo pin na tylnej obudowie i po podłączeniu automatycznie uruchamia tryb PC Mode. Klawisze mają przyzwoity skok i są wygodne przy dłuższym pisaniu, brakuje jednak podświetlenia. System mocowania – za pomocą fizycznych zaczepów, a nie magnesów – jest nieco mniej intuicyjny niż w przypadku rozwiązań Apple czy Xiaomi, a dostępne kąty nachylenia są ograniczone do dwóch predefiniowanych pozycji. Rysik przytwierdza się do tabletu magnetycznie i ładuje bezprzewodowo. Obsługuje 4096 poziomów siły nacisku, a wbudowany przycisk pozwala przełączać się między piórem a gumką. Opóźnienie jest niskie i pisanie nim sprawia przyjemność.

Wyświetlacz

Honor MagicPad 4 ma ekran OLED o przekątnej 12,3 cala i rozdzielczości 3000 × 1920 pikseli. Wyświetlacz zajmuje 93% powierzchni frontu dzięki ramkom o szerokości zaledwie 4 mm. Częstotliwość odświeżania wynosi 165 Hz – panel nie jest typu LTPO, ale obsługuje pięć poziomów odświeżania: 60, 90, 120, 144 i 165 Hz, dopasowując się do wyświetlanej treści. Maksymalna jasność szczytowa sięga 2400 nitów w treściach HDR, co zapewnia pełną czytelność nawet w słoneczne dni na zewnątrz. Tablet obsługuje 1,07 mld kolorów, a głęboka czerń i żywe, naturalne barwy to cechy, które od razu rzucają się w oczy. Ekran obsługuje standard HDR oraz format IMAX Enhanced, dostępny m.in. na Disney+. Do ściemniania zastosowano modulację PWM o częstotliwości aż 5280 Hz, co ogranicza migotanie i zmęczenie oczu. Tablet ma certyfikaty TÜV Rheinland Flicker Free oraz TÜV Rheinland Low Blue Light. W ustawieniach systemu dostępne są dodatkowe opcje regulacji trybu kolorów i temperatury barwowej.

Ekran zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Oglądanie na nim czegokolwiek, to duża przyjemność.

Specyfikacja i system

Honor MagicPad 4 jest wyposażony w procesor Snapdragon 8 Gen 5 wykonanym w litografii 3 nm. Testowany egzemplarz ma 12 GB RAM. Pamięć wewnętrzna to 256 GB. W benchmarku AnTuTu tablet uzyskał 3 116 662 punktów, co plasuje go wyraźnie powyżej zeszłorocznych flagowców. W codziennym użytkowaniu MagicPad 4 działa płynnie i bez zawahań – wielookienkowy multitasking, praca w trybie PC Mode i wymagające gry nie stanowią dla niego żadnego problemu. Tablet nie przegrzewa się nawet pod długotrwałym obciążeniem, co jest zasługą wydajnego systemu chłodzenia.

Honor obsługuje Wi-Fi 7 (802.11a/b/g/n/ac/ax/be) w pasmach 2,4 i 5 GHz, Bluetooth 6.0 z obsługą kodeków SBC, AAC, AptX, AptX HD, AptX Adaptive, LDAC, LHDC 5.0, LC3, ASHA i Auracast. Nie ma modułu 5G – MagicPad 4 jest dostępny wyłącznie w wersji Wi-Fi. Nie ma też NFC ani emitera podczerwieni.

Tablet działa pod kontrolą systemu Android 16 z nakładką MagicOS 10.0. Interfejs jest wyraźnie inspirowany stylistyką Apple – elementy szkliste, rozmycia i ogólna estetyka przywołują skojarzenia z iPadOS. To kwestia gustu, ale warto wiedzieć, czego się spodziewać. Przy pierwszym uruchomieniu ekran główny jest mocno zapełniony preinstalowanymi aplikacjami – część z nich pochodzi od Honor, ale znajdziemy tu też Facebooka, TikToka, Booking.com i Instagram, a także kilka gier i WPS Office, umieszczonych w folderze o nazwie "Top Apps".

Funkcje AI w MagicPad 4 są zgrupowane w dedykowanej sekcji ustawień i obejmują kilka praktycznych narzędzi. Dyktafon pozwala na nagrywanie i transkrypcję spotkań w czasie rzeczywistym bezpośrednio w aplikacji, a aplikacja Notatki pozwala na generowanie podsumowania, tworzenia mapy myśli lub rozwinięcia tekstu. Funkcja Pisanie z AI wspomaga tworzenie i redagowanie tekstów. Wykrywanie deepfake'ów z AI analizuje materiały graficzne pod kątem manipulacji. Gesty w powietrzu pozwalają sterować tabletem bez dotykania ekranu. Magic Portal umożliwia zaznaczenie fragmentu ekranu gestem i przesłanie go do innej aplikacji – na przykład notatek, wiadomości e-mail czy wyszukiwarki. Redukcja szumów AI podczas rozmów wideo i głosowych skutecznie odcina dźwięki z otoczenia. Karta usług na ekranie głównym to rozwiązanie pozwalające na szybki wgląd w informacje z aplikacji bez konieczności ich otwierania. System integruje się też z usługami Google, w tym z Circle to Search.

Tryb PC Mode zasługuje na osobne omówienie – po podłączeniu klawiatury tablet automatycznie przełącza się w interfejs przypominający pulpit komputerowy, z pływającymi, skalowalnymi oknami, paskiem zadań i obsługą myszy oraz skrótów klawiszowych. Można uruchomić do 20 okien jednocześnie, a funkcja natychmiastowego układu pozwala jednym gestem przearanżować otwarte aplikacje. Tryb ten działa płynnie i bez opóźnień – w praktyce MagicPad 4 z klawiaturą zastępuje laptopa przy większości codziennych zadań biurowych.

Zestaw aparatów

Honor MagicPad 4 ma jeden aparat tylny i jeden przedni. Jest to zestaw wystarczający do zadań typowych dla tabletu – skanowania dokumentów i wideorozmów – i nie należy oczekiwać od niego więcej.

13 MP, f/2.0, AF – aparat tylny
9 MP, f/2.2 – przedni aparat

Zdjęcia z tylnego aparatu mają przyzwoitą szczegółowość w dobrym oświetleniu, ale w trudniejszych warunkach pojawiają się problemy z ekspozycją. Przedni aparat nadaje się do wideorozmów, choć brak autofokusa i skłonność do spłaszczania tonów skóry sprawiają, że nie jest idealny. Nagrywanie wideo możliwe jest do rozdzielczości 4K przy 30 kl./s. Obydwa aparaty pełnią funkcję narzędzi pomocniczych, a nie pełnoprawnego zestawu aparatów mogącego rywalizować ze smartfonami.

Bateria

Honor MagicPad 4 ma baterię litowo-polimerową o pojemności 10 100 mAh. Przy umiarkowanym użytkowaniu – przeglądanie, oglądanie filmów, okazjonalne granie – tablet wytrzymuje kilka dni bez ładowania. Przy intensywniejszym, całodziennym użytkowaniu w trybie PC Mode bateria bez problemu starcza na cały dzień pracy. Przy jasności ekranu ustawionej na 50% tablet rozładował się do 40% po 7 godzinach i 20 minutach podczas strumieniowania wideo. W przeliczeniu na pełne rozładowanie daje to szacowany czas ciągłego odtwarzania YouTube na poziomie około 12 godzin i 15 minut.

Ładowanie przewodowe odbywa się z mocą 66 W w standardzie HONOR SuperCharge – od zera do 55% zajmuje około 30 minut, do pełna nieco ponad godzinę. Tablet nie obsługuje ładowania bezprzewodowego.

Podsumowanie

Honor MagicPad 4 to tablet, który robi kilka rzeczy naprawdę dobrze. Główne atuty to ultrasmukła konstrukcja 4,8 mm, doskonały ekran OLED z jasnością 2400 nitów i odświeżaniem 165 Hz, wydajny procesor Snapdragon 8 Gen 5 oraz użyteczny tryb PC Mode, który w połączeniu z dołączoną klawiaturą zamienia tablet w przyzwoity substytut laptopa do tych zadań, w których Android jest wystarczającym rozwiązaniem. Osiem głośników z przestrzennym dźwiękiem to dodatek, który trudno przecenić przy oglądaniu filmów i graniu. Bateria trzyma długo, a ładowanie jest szybkie. Doceniam również, że klawiatura i rysik są elementem podstawowego zestawu oferowanego przez producenta.

Słabsze strony to brak certyfikatu IP i brak łączności GSM. Klawiatura jest funkcjonalna, ale pozbawiona podświetlenia i magnetycznego mocowania, z ograniczonymi kątami ustawienia, co na tle oferty konkurencji nie robi najlepszego wrażenia. Rozpoznawanie twarzy jako jedyna opcja biometryczna to rozwiązanie mniej wygodne niż czytnik linii papilarnych, szczególnie gdy tablet leży płasko na stole.

MagicPad 4 kosztuje 3 899 zł z klawiaturą i rysikiem w zestawie. Dla porównania, iPad Air M4 w podobnej cenie nie oferuje ekranu OLED, a iPad Pro z OLED kosztuje znacznie więcej i bez akcesoriów. Samsung Galaxy Tab S11 Ultra jest droższy. W segmencie Androidów OnePlus Pad 3 ma mocniejszy procesor Snapdragon 8 Elite, ale nie ma ekranu OLED. Więc MagicPad 4 to tablet, który bardzo rozsądnie wyważa priorytety – dla kogoś, kto szuka tabletu głównie do konsumpcji treści i lżejszej pracy biurowej, to jeden z najlepszych wyborów w tej cenie.

Zalety:

najsmuklejszy tablet na rynku (4,8 mm), lekki i wygodny w codziennym użytkowaniu
doskonały ekran OLED 12,3" z jasnością 2400 nitów i odświeżaniem 165 Hz
wydajny procesor Snapdragon 8 Gen 5, płynne działanie bez throttlingu
osiem głośników z przestrzennym dźwiękiem
użyteczny tryb PC Mode z pływającymi oknami
klawiatura i rysik w zestawie
dobra bateria, szybkie ładowanie 66 W
Wi-Fi 7
Bluetooth 6.0
funkcje AI

Wady:

brak certyfikatu IP
brak wersji z LTE/5G
brak czytnika linii papilarnych – tylko rozpoznawanie twarzy
klawiatura bez podświetlenia i z ograniczonymi kątami ustawienia

Sprawdziliśmy internet w Dreamlinerze LOT-u do San Francisco

2026-05-12T09:11:00+02:00

LOT zaczął wdrażać internet na pokładach swoich Dreamlinerów, a my sprawdziliśmy usługę w praktyce podczas jednego z pierwszych rejsów do San Francisco. Test odbył się na trasie Warszawa – San Francisco, na pokładzie rejsu LOT37.

Dostawcą usługi w LOT jest Viasat, a nie Starlink. To istotna informacja, bo Starlink w lotnictwie zbiera obecnie najlepsze wyniki w testach jakości i prędkości połączenia. LOT wybrał jednak rozwiązanie Viasat Amara i to właśnie z nim pasażerowie będą mieli do czynienia w Dreamlinerach polskiego przewoźnika. Usługa działa przez sieć FlyLot Wi-Fi, a logowanie odbywa się przez stronę wi-fi.lot.com. Instrukcja jest dostępna także na pokładzie, na specjalnej karcie informacyjnej. W praktyce proces jest prosty: wybieramy sieć FlyLot Wi-Fi i przechodzimy do strony logowania.

LOT oferuje dwa płatne warianty usługi. Tańszy pakiet Chat kosztuje 7 dolarów i służy głównie do komunikatorów tekstowych. Pełniejszy dostęp, opisany jako LOT Paid Premium Full Flight, kosztuje 29 dolarów za cały lot. To właśnie ten drugi wariant testowaliśmy. Pełny dostęp do internetu bez dodatkowej opłaty otrzymują tylko pasażerowie LOT Business Class oraz wybrani uczestnicy Miles & More ze statusem Senator i HON Circle.

Internet LOT-u, delikatnie mówiąc, nie wygląda imponująco w Speedteście, ale w realnym użyciu działa znacznie lepiej, niż sugerowałyby same liczby. Pomiary pokazywały bardzo wysokie opóźnienia, najczęściej w okolicach 655–728 ms, a czasami także skoki opóźnień powyżej 1900 ms lub 2600 ms. Upload był słaby i oscylował wokół 0,88–1,07 Mb/s. Download wyglądał dużo lepiej, bo w kilku pomiarach pojawiły się wyniki 71,8 Mb/s, 89,3 Mb/s oraz 95,8 Mb/s. Problem polega na tym, że klasyczny Speedtest w samolocie nie oddaje całego doświadczenia. Przy takiej usłudze liczy się nie tylko maksymalna prędkość pobierania, ale też stabilność sesji, zachowanie aplikacji, opóźnienia i to, czy popularne usługi faktycznie da się uruchomić.

W praktyce testowane przez nas usługi działały poprawnie. Materiały wideo z YouTube’a uruchamiały się i można było je oglądać bez poczucia, że korzystamy z internetu awaryjnego. Działał także Netflix, co dla pokładowego internetu jest jednym z ważniejszych testów użytkowych. Streaming jest usługą bardziej wymagającą niż poczta, komunikatory czy przeglądanie prostych stron, więc jego działanie pokazuje, że LOT-owskie Wi-Fi nie jest marketingową wydmuszką.

Bez problemu działały także połączenia głosowe przez Wi-Fi, czyli VoWiFi.

Można było korzystać także z mniej wymagających usług, takich jak poczta, przeglądanie stron czy komunikatory. Mail, WhatsApp, Messenger, iMessage oraz inne komunikatory nie stanowią dla tej usługi większego wyzwania. To właśnie w takim scenariuszu pokładowy internet LOT-u ma największy sens. Można odebrać pilną wiadomość, wysłać odpowiedź, sprawdzić dokument, skontrolować kalendarz, załatwić prostą sprawę służbową i nie znikać z sieci na kilkanaście godzin.

W ramach żartu z pokładu Dreamlinera uruchomiliśmy także odkurzanie w domu. Aplikacja robota sprzątającego połączyła się z urządzeniem, załadowała mapę mieszkania i pozwoliła rozpocząć sprzątanie. Podobnie dobrze zadziałał podgląd kamer w domu. Można więc sprawdzić, co dzieje się w mieszkaniu, mimo że fizycznie jesteśmy kilka tysięcy kilometrów dalej i poruszamy się z prędkością przelotową Dreamlinera.

W czasie lotu pojawił się komunikat o chwilowej niedostępności usługi. Portal informował, że internet jest aktualnie niedostępny i pasażer zostanie powiadomiony, gdy łączność wróci. Ta przerwa dotyczyła najprawdopodobniej momentu, gdy samolot znajdował się nad Grenlandią (przerwa była niezbyt długa).

Największymi ograniczeniami pozostają upload i ping. Wysyłanie dużych plików, ciężkich materiałów wideo, archiwów zdjęć czy praca wymagająca stałej, szybkiej synchronizacji z chmurą nie jest najlepszym pomysłem. Pokładowy internet LOT-u lepiej traktować jako usługę do komunikacji, konsumpcji treści, lekkiej pracy i awaryjnego dostępu do sieci. Do montowania materiału wideo w chmurze, przesyłania dużych paczek plików albo grania online się nie nadaje. Opóźnienia i upload szybko przypominają, że to nadal łączność z pokładu samolotu. Znacznie lepsze wyniki pod tym względem osiągał testowany przez nas wcześniej w Europie internet pokładowy dostarczany przez Starlinka.

Cena 29 dolarów za pełny dostęp przez cały lot nie jest niska, ale na trasie Warszawa – San Francisco można ją uzasadnić długością podróży. Przy locie trwającym około 10 godzin dostęp do sieci zmienia komfort podróży.

Internet na trasie do San Francisco sprawia, że długi lot przestaje być cyfrową czarną dziurą. Można pisać, czytać, oglądać, rozmawiać, pracować i nawet włączyć odkurzacz w domu. Jak na usługę uruchamianą dopiero na pierwszych Dreamlinerach LOT-u, to bardzo obiecujący początek. Wybór Starlinka ucieszyłby zapewne wielu fanów tej marki, ale być może rozpoczęcie współpracy z konkurencją jest znacznie prostsze i być może będzie stabilniejsze w dłuższym okresie.

Test Dreame Matrix10 Pro – jego sens zależy od promocyjnej ceny

2026-05-08T14:58:00+02:00

Dreame Matrix10 Pro jest jednym z tych robotów sprzątających, które bardzo dobrze pokazują, jak bardzo zaawansowany jest dziś najwyższy segment urządzeń do automatycznego sprzątania. Matrix10 Pro ma stację, która przechowuje trzy różne komplety padów mopujących, automatycznie je zmienia, myje w bardzo gorącej wodzie, suszy gorącym powietrzem, dozuje detergenty i tym samym pozwala realnie ograniczyć ręczną obsługę do minimum.

Najważniejszą cechą tego modelu jest system Multi-Mop Switching. Robot może używać innych padów w kuchni, innych w łazience i innych w salonie. W kuchni można używać padów nylonowych do mocniejszych zabrudzeń, w łazience padów gąbkowych lepiej chłonących wilgoć, a w pokojach dziennych padów termicznych, które dłużej utrzymują wyższą temperaturę pracy.

Matrix10 Pro jest modelem bardzo bliskim topowemu Matrix10 Ultra. Oba roboty mają moc ssania 30 000 Pa, rozbudowaną stację z automatyczną wymianą mopów, trzy komory na środki czyszczące, mycie padów wodą podgrzewaną do 100°C, suszenie, automatyczne opróżnianie kurzu i bardzo rozbudowaną aplikację Dreamehome. Różnice dotyczą przede wszystkim konstrukcji podwozia i nawigacji. Ultra ma bardziej zaawansowane podwozie, chowany moduł nawigacji VersaLift i lepiej nadaje się do domów, w których są wyższe progi oraz niskie meble. Pro ma klasyczną wieżyczkę LDS, system EasyLeap i deklaruje pokonywanie przeszkód do 40 mm.

To porównanie jest dziś szczególnie ważne, bo Matrix10 Pro pojawił się w Polsce w cenie 3999 zł, a Matrix10 Ultra w promocjach kosztuje teraz prawie tyle samo. Przy tak małej różnicy trudno udawać, że Pro jest automatycznie oczywistym wyborem. To nadal świetny robot, ale jego atrakcyjność mocno zależy od ceny. Jeśli Pro zostanie wyraźnie przeceniony względem Ultry, stanie się bardzo ciekawą alternatywą. Jeśli oba urządzenia kosztują podobnie, dopłata do wersji Ultra jest łatwa do uzasadnienia, szczególnie w domu z progami i niskimi meblami.

Matrix10 Pro vs Matrix10 Ultra – które różnice są naprawdę ważne?

Najprościej powiedzieć, że Matrix10 Pro zachowuje najważniejszą ideę serii Matrix, czyli automatyczną wymianę mopów, ale rezygnuje z części najbardziej efektownych rozwiązań znanych z wersji Ultra. Nie jest to więc model ubogi. To nadal konstrukcja z najwyższej półki, tylko ustawiona trochę niżej w portfolio Dreame.

Wersja Ultra ma system VersaLift, czyli chowany moduł nawigacyjny. Gdy robot musi wjechać pod niższy mebel, wieżyczka może się schować, a obudowa staje się niższa. W Pro moduł LDS jest klasyczny i wystaje ponad obudowę. W domach z wysokimi kanapami, szafkami i łóżkami nie będzie to miało znaczenia. W mieszkaniach, w których robot ma regularnie wjeżdżać pod niskie meble, ta różnica może być kluczowa. To jedna z pierwszych rzeczy, które warto sprawdzić przed zakupem.

Druga różnica dotyczy podwozia. Ultra korzysta z bardziej zaawansowanego układu zaprojektowanego do pokonywania przeszkód i progów. Pro ma EasyLeap, który według specyfikacji pozwala pokonywać pojedyncze progi do 22 mm i dwuwarstwowe przeszkody do 40 mm. W moim domu nie ma progów, więc nie był to element, który mogłem realnie przetestować w trudnych warunkach. Z punktu widzenia kupującego wniosek jest prosty: jeśli w domu są listwy, progi, szyny tarasowe albo przejścia między pomieszczeniami, Ultra będzie bezpieczniejszym wyborem. Jeśli mieszkanie jest płaskie, przewaga Ultry staje się mniej istotna.

Trzecia różnica jest najmniej istotna. Matrix10 Pro ma pojemnik na kurz w robocie o pojemności 250 ml. W Matrix10 Ultra jest to 310 ml. Przy stacji z automatycznym opróżnianiem nie jest to problem, który wpływa na codzienną wygodę.

Najważniejsze różnice w skrócie

Cecha	Matrix10 Pro	Matrix10 Ultra
Moc ssania	30 000 Pa	30 000 Pa
Wymiana mopów w stacji	Tak, trzy rodzaje padów	Tak, trzy rodzaje padów
Mycie mopów	Woda podgrzewana do 100°C	Woda podgrzewana do 100°C
Detergenty	Trzy komory na płyny	Trzy komory na płyny
Nawigacja	Pathfinder Smart Navigation, klasyczny LDS	OmniSight z chowanym VersaLift
Wjazd pod niskie meble	Ograniczony przez wieżyczkę LDS	Lepszy dzięki chowanemu modułowi
Pokonywanie progów	EasyLeap, do 22 mm lub do 40 mm przy przeszkodzie dwuwarstwowej	Bardziej zaawansowane podwozie, lepszy wybór do trudnych progów
Pojemnik na kurz w robocie	250 ml	310 ml
Dla kogo	Do mieszkań i domów bez trudnych progów, gdy cena jest wyraźnie niższa	Do bardziej wymagających domów, niskich mebli i progów

Cena i konkurencja

Dreame Matrix10 Pro został wyceniony na 3999 zł. To wysoka kwota, ale w segmencie najbardziej zaawansowanych robotów sprzątających nie jest już czymś zaskakującym. Problemem Pro nie jest więc sama cena, tylko relacja do Matrix10 Ultra lub do siostrzanego modelu marki MOVA, czyli MOVA MOBIUS 60. Mobiusa z chowaną nawigacją można teraz kupić za 3700 zł.

Matrix10 Pro jest bardzo dobrym robotem, ale powinien być wyraźnie tańszy od Matrix10 Ultra. Wtedy jego pozycjonowanie jest jasne.

Konkurencją dla Matrix10 Pro są przede wszystkim inne flagowe roboty Dreame, Roborock, Narwal, Ecovacs i eufy. Wiele z nich ma świetne mopowanie, bardzo dobre aplikacje i stacje wielofunkcyjne, ale Matrix10 Pro wyróżnia się podejściem do higieny mopów. To robot dla osób, które bardziej niż minimalną cenę cenią automatyzację, czystość procesu i możliwość bardzo precyzyjnego dopasowania sprzątania do pomieszczeń.

Design i zestaw sprzedażowy

Dreame Matrix10 Pro jest sprzętem dużym. Już samo pudełko z odkurzaczem jest ogromne i bardzo ciężkie. Sama stacja PowerDock jest naprawdę spora. To masywna wieża, która staje się widocznym elementem wyposażenia mieszkania. Z przodu robot wjeżdża do zatoki serwisowej, wewnątrz znajduje się mechanizm wymiany mopów, pojemnik na detergenty oraz elementy odpowiedzialne za mycie i suszenie. Wyżej znajdują się bardzo duże zbiorniki na wodę czystą i brudną (to wielka zaleta tego odkurzacza). Zbiornik na czystą wodę ma 5,5 l, a zbiornik na brudną wodę 4 l. Worek na kurz ma 3,2 l i według producenta może wystarczyć nawet na około 100 dni pracy.

Ogromna obudowa stacji jest ceną za automatyzację. Jeśli ktoś chce mieć robota, który sam wymienia mopy, sam myje pady, sam je suszy, sam opróżnia kurz i sam dobiera środki czyszczące, to mechanika musi gdzieś się zmieścić. W małej kawalerce taka stacja będzie przesadą. W większym mieszkaniu albo domu ma już więcej sensu, bo zajmuje jedno stałe miejsce, ale w zamian ogranicza liczbę czynności wykonywanych ręcznie.

Robot ma klasyczną wieżyczkę LDS na górze. Ten element jest najważniejszą różnicą użytkową względem Ultry. Wieżyczka nie chowa się w obudowie, więc jeśli mamy w domu niskie meble, Pro może pod nie nie wjechać. Przed zakupem warto zmierzyć prześwit pod kanapą, szafkami i łóżkiem.

Od spodu Matrix10 Pro wygląda jak robot z najwyższego segmentu. Mamy podwójny zespół szczotek HyperStream Detangling DuoBrush, składający się z gumowego wałka TPU i wałka z nylonowym włosiem. Obracają się one w przeciwnych kierunkach, co pomaga zbierać brud i ograniczać wplątywanie włosów. Jest też wysuwana szczotka boczna SideReach i system MopExtend RoboSwing, który pozwala wysuwać pad mopujący w stronę krawędzi.

Specyfikacja i jakość sprzątania

Matrix10 Pro ma moc ssania 30 000 Pa, akumulator 6400 mAh i deklarowany czas pracy do 260 minut. Pojemnik na kurz w robocie ma 250 ml, a pojemnik na wodę 80 ml. W praktyce nie są to wartości, które użytkownik będzie często analizował, bo większość codziennych czynności przejmuje stacja. Robot po sprzątaniu wraca do bazy, opróżnia kurz, obsługuje mopy i przygotowuje się do kolejnego cyklu.

Największą zaletą Matrix10 Pro jest połączenie bardzo dobrego odkurzania z bardzo zaawansowanym mopowaniem. Nawet przy większej mocy nie jest uciążliwy. W codziennym sprzątaniu dobrze zbiera kurz, okruchy i drobne zanieczyszczenia, a podwójne szczotki dobrze radzą sobie z włosami.

Pady obracają się z prędkością 165 obrotów na minutę i generują nacisk 8 N. Dodatkowo mogą się przechylać i dopasowywać do nierówności podłogi. W codziennym użytkowaniu daje to bardzo dobre efekty, szczególnie przy regularnym sprzątaniu. Robot świetnie radzi sobie przy krawędziach. Wysuwany mop i ruch RoboSwing sprawiają, że listwy oraz miejsca przy meblach są czyszczone dokładnie.

Bardzo dobrze działa też sama wymiana mopów. Trzeba tylko zaakceptować, że zmiana padów trwa dość długo. Nie jest to duży problem, bo cały proces jest cichy i odbywa się automatycznie.

Stacja myje pady gorącą wodą podgrzewaną do 100°C i wykorzystuje 20 dysz natryskowych. Następnie suszy je powietrzem o temperaturze 45°C. W prostszych robotach mokre mopy potrafią po czasie pachnieć nieprzyjemnie, szczególnie gdy baza nie suszy ich skutecznie. Tutaj cały proces jest bardziej higieniczny i lepiej zautomatyzowany.

Trzy komory na detergenty pozwalają przypisać różne płyny do różnych zadań. Można używać środka do codziennego mycia, środka do pielęgnacji drewna oraz płynu neutralizującego zapachy zwierząt. To kolejny element, który ma największy sens w większym domu, gdzie kuchnia, łazienka, salon i strefa zwierząt naprawdę różnią się potrzebami. W małym mieszkaniu z jedną podłogą potencjał tej funkcji będzie mniejszy.

Nawigacja jest bardzo dobra. Robot szybko generuje mapę, logicznie dzieli pomieszczenia (później możemy oczywiście sami nanieść drobne poprawki) i nie gubi się podczas pracy. Pathfinder Smart Navigation opiera się na LDS, a system Smart 3DAdapt korzysta z kamery RGB, światła strukturalnego i doświetlenia LED. Robot rozpoznaje ponad 280 typów obiektów. W praktyce oznacza to sprawne omijanie drobnych przeszkód. Nadal oczywiście warto podnieść z podłogi kable, drobne zabawki i lekkie przedmioty, ale Matrix10 Pro nie wymaga sterylnego mieszkania.

W codziennym używaniu Matrix10 Pro jest cichy jak na tak zaawansowany system. Dotyczy to nie tylko samego przejazdu, ale też wielu czynności wykonywanych przez stację. Opróżnianie kurzu jak zwykle jest najgłośniejszym etapem, ale wymiana padów i ich obsługa nie przeszkadzają. To ważne, bo przy takim robocie cykl sprzątania nie kończy się w momencie powrotu do stacji. Baza jeszcze przez pewien czas wykonuje swoje zadania serwisowe.

Aplikacja

Dreame Matrix10 Pro korzysta z aplikacji Dreamehome. To jedna z najbardziej rozbudowanych aplikacji do obsługi robotów sprzątających. Dla gadżeciarzy jest świetna, bo pozwala wejść głęboko w ustawienia. Dla osób mniej zaawansowanych może być na początku trochę przytłaczająca, ale zawsze można sprzątać w trybie automatycznym CleanGenius.

Można tworzyć harmonogramy, uruchamiać sprzątanie wybranych pokoi, wskazywać konkretne strefy, ustawiać moc ssania, wilgotność mopów i częstotliwość powrotu do stacji w celu mycia padów.

Najważniejszą funkcją aplikacji w tym modelu jest zarządzanie padami i detergentami. Można przypisać konkretny typ mopa do konkretnego pomieszczenia oraz zdecydować, kiedy robot ma korzystać z danego środka czyszczącego. To jest właśnie przewaga Matrix10 Pro nad klasycznymi robotami mopującymi. Nie chodzi tylko o to, że pad się obraca i czyści podłogę. Chodzi o to, że cały proces można podzielić na różne scenariusze dla różnych części domu.

CleanGenius pozwala robotowi samodzielnie dobierać sposób pracy do pomieszczenia i zabrudzeń. Jest też wykrywanie większego brudu, po którym robot może intensywniej wyczyścić dany obszar, wrócić do stacji, umyć mopy i powtórzyć mopowanie. Dla osób, które nie chcą ręcznie ustawiać wielu parametrów, tryby automatyczne będą najwygodniejsze. Dla osób lubiących kontrolę Dreamehome daje dużo większe możliwości niż typowe aplikacje smart home.

Aplikacja obsługuje mapy wielopoziomowe, wirtualne ściany, strefy bez mopowania, tryby dywanów, ustawienia dla zwierząt, podgląd stanu elementów eksploatacyjnych i historię sprzątania. Jest też sterowanie głosowe przez komendę OK, Dreame, integracja z Alexą, Siri i Google Home, obsługa widgetów oraz Apple Watch. Matrix10 Pro jest również zgodny ze standardem Matter, co ma znaczenie dla osób budujących bardziej spójny ekosystem inteligentnego domu.

Wady i zalety odkurzacza Dreame Matrix10 Pro

Zalety

Bardzo wysoka skuteczność sprzątania i moc ssania 30 000 Pa.
Automatyczna wymiana trzech rodzajów padów mopujących w stacji.
Bardzo dobre mopowanie przy krawędziach dzięki MopExtend RoboSwing.
Wysuwana szczotka boczna SideReach poprawiająca sprzątanie narożników.
Mycie padów wodą podgrzewaną do 100°C i suszenie gorącym powietrzem.
Trzy komory na detergenty, co pozwala dopasować środek do rodzaju pomieszczenia.
Bardzo dobre mapowanie i stabilna nawigacja.
Cicha praca jak na tak rozbudowany system.
Mopy są zmieniane pewnie i robot ich nie gubi.
Rozbudowana aplikacja Dreamehome z ogromną liczbą ustawień.
Obsługa Matter, asystentów głosowych, widgetów i Apple Watch.
Możliwość długiej pracy bez częstej obsługi dzięki dużym zbiornikom i workowi na kurz.

Wady

Cena 3999 zł jest mniej atrakcyjna, gdy Matrix10 Ultra kosztuje niewiele więcej albo bywa dostępny w bardzo podobnej promocji.
Stacja dokująca jest bardzo duża i wymaga sporo miejsca.
Wymiana mopów trwa dość długo, choć odbywa się cicho i automatycznie.
Klasyczna wieżyczka LDS może ograniczać wjazd pod niskie meble.
Aplikacja jest bardzo rozbudowana i dla mniej zaawansowanych użytkowników może być początkowo zbyt skomplikowana. Czasami zdarza jej się też zawiesić się na wybranym ekranie.

Podsumowanie i dla kogo jest Dreame Matrix10 Pro

Dreame Matrix10 Pro jest jednym z najbardziej rozbudowanych robotów sprzątających, jakie można dziś kupić. Największe wrażenie robi cała automatyzacja procesu mopowania. Trzy rodzaje padów, automatyczna wymiana, trzy detergenty, mycie gorącą wodą, suszenie i bardzo dokładne czyszczenie przy krawędziach sprawiają, że jest to sprzęt wyraźnie bardziej zaawansowany od nawet najdroższych robotów ze zwykłą stacją dokującą.

W codziennym używaniu Matrix10 Pro wypada bardzo dobrze. Sprząta świetnie, jest cichy, dobrze tworzy mapy i bardzo dobrze dociera do krawędzi. Dłuższy czas wymiany padów nie jest dużym problemem, bo proces jest automatyczny i mało uciążliwy. Dużo większym ograniczeniem może być fizyczny rozmiar stacji oraz klasyczna wieżyczka LDS, która utrudni pracę pod niskimi meblami.

To robot dla osób, które mają większe mieszkanie albo dom, kilka różnych pomieszczeń, różnego typu podłogi, zwierzęta albo po prostu wysokie oczekiwania wobec mopowania. Matrix10 Pro powinien też spodobać się gadżeciarzom, bo aplikacja Dreamehome daje naprawdę dużo kontroli nad sposobem pracy urządzenia. Nie jest to natomiast najlepszy wybór do małej kawalerki.

Przed zakupem trzeba koniecznie sprawdzić jego cenę i porównać ją z Matrix10 Ultra oraz z MOVA MOBIUS 60. Te modele mają chowaną nawigację. Ostateczna ocena Matrix10 Pro zależy więc od aktualnej promocji. Jako tańsza alternatywa dla Matrix10 Ultra ma dużo sensu, ale tylko wtedy, gdy różnica w cenie jest zauważalna dla portfela. Przy podobnych kwotach lepiej rozważyć wersję Ultra. Po wyraźnej obniżce Matrix10 Pro stanie się jednak jednym z najciekawszych robotów dla osób, które chcą dostać najważniejszą innowację serii Matrix, czyli automatyczną wymianę mopów, bez dopłacania do pozostałych dodatkowych elementów droższego modelu.

Test Huawei Watch Fit 5 Pro – rozwinięcie sprawdzonej formuły i nowe funkcje treningowe

2026-05-07T10:29:00+02:00

Huawei Watch Fit 5 Pro to najwyżej pozycjonowany model z nowej serii popularnych smartwatchy Huawei. Seria Fit od lat jest jedną z lepiej sprzedających się na polskim rynku, a piąta generacja wprowadza zmiany zarówno w kwestii materiałów, jak i funkcji zdrowotnych. W porównaniu do podstawowego Huawei Watch Fit 5 oferuje szkło szafirowe, ramkę z tytanu, analizę EKG oraz wykrywanie upadku. To nadal zegarek do codziennego użytku i aktywności fizycznej, ale wyraźnie mocniej celujący w użytkowników, którym zależy na monitorowaniu zdrowia.

Huawei Watch Fit 5 Pro kosztuje 1149 zł, a w ofercie premierowej od 7 maja do 21 czerwca 2026 r. jego cena to 949 zł. Dla porównania podstawowy Huawei Watch Fit 5 kosztuje 799 zł (w ofercie premierowej 599 zł). Różnica w cenie przekłada się na konkretne różnice w specyfikacji i zestawach funkcji.

Co nowego w Huawei Watch Fit 5 Pro w porównaniu do Huawei Watch Fit 4 Pro?

Poprzednia generacja, czyli Watch Fit 4 Pro, kosztowała 1199 zł i była bardzo dobrze przyjęta jako propozycja łącząca tytanowy bezel, szkło szafirowe i czujnik EKG w atrakcyjnej cenie. Piąta generacja podnosi poprzeczkę w kilku konkretnych obszarach.

Ekran został powiększony z 1,82 do 1,92 cala, a stosunek powierzchni wyświetlacza do koperty wzrósł z 79% do 83%. Bezel ma teraz równą szerokość 1,8 mm z każdej strony, podczas gdy w Fit 4 Pro był nierówny (1,8 mm u dołu, 2,35 mm u góry). Maksymalna jasność pozostaje na poziomie 3000 nitów, ale ekran LTPO z adaptacyjnym odświeżaniem 1–60 Hz to nowość, której poprzednia generacja nie miała. Tryb AOD zużywa teraz mniej energii.

Łączność Bluetooth została zaktualizowana z wersji 5.2 do 6.0. Zegarek zyskuje rozbudowany moduł GNSS z obsługą NavIC i systemu Sunflower, który ma zapewniać precyzyjniejsze pozycjonowanie. Dochodzi też wykrywanie upadku, którego poprzednik nie miał. Bateria jest pojemniejsza dzięki nowej technologii akumulatorów, a deklarowany czas pracy pozostaje na poziomie 10 dni.

Płatności zbliżeniowe działają teraz przez Curve Pay zamiast Quicko Wallet, które było stosowane w poprzedniej generacji. W obu przypadkach jest to rozwiązanie pośrednie, a nie bezpośrednia integracja bankowa.

Nową funkcją dostępną w całej serii Fit 5, a nieobecną w poprzedniku, są minitreningi z animowaną pandą – 30 krótkich ćwiczeń obejmujących 10 partii ciała, trwających mniej niż minutę każde.

Design

Huawei Watch Fit 5 Pro ma kopertę o wymiarach 44,5 × 40,8 × 9,5 mm i waży około 30,4 g bez paska. To lekka i kompaktowa konstrukcja jak na zegarek z tak rozbudowaną funkcjonalnością. Koperta wykonana jest ze stopu aluminium klasy lotniczej, a ramka z tytanu, co nadaje zegarku solidny wygląd i odporność na trudy codziennego noszenia. Ekran chroni szafirowe szkło.

Zegarek jest dostępny w trzech wariantach kolorystycznych: czarnym, białym i pomarańczowym. Paski w wersjach czarnej i białej wykonano z fluoroelastomeru – materiału odpornego na wilgoć i miękkiego w dotyku. Wersja pomarańczowa ma tkany pasek Huawei AirDry z gradientem kolorystycznym, który w porównaniu do poprzedniej generacji jest lżejszy i ma o 260% lepszą oddychalność dzięki nowej konstrukcji z czterogrupowym splotem. Podoba mi się zarówno odcień pomarańczowego paska, jak i możliwość bezstopniowej regulacji oraz dobra oddychalność. Zauważyłem jednak, że podczas intensywnego użytkowania w terenie materiałowy pasek może się znacznie szybciej ubrudzić — od kurzu, a nawet od pasty podczas mycia zębów.

Zegarek jest wodoodporny do 5 ATM i spełnia normę IP6X. Może być noszony na nadgarstkach o obwodzie 130–210 mm.

Wyświetlacz

Ekran AMOLED o przekątnej 1,92 cala i rozdzielczości 480 × 408 pikseli (328 PPI) to aktualnie największy ekran w historii serii Fit. Maksymalna jasność wynosi 3000 nitów, co zapewnia dobrą czytelność nawet w pełnym słońcu bez potrzeby zasłaniania ekranu dłonią.

Technologia LTPO pozwala na zmienną częstotliwość odświeżania od 1 do 60 Hz. W trybie AOD zegarek pracuje z częstotliwością 1 Hz, zużywając mniej energii niż poprzednia generacja.

Podoba mi się, że w tym modelu jest duży wybór tarcz cyfrowych, które preferuję. Dotyczy to również domyślnej tarczy dopasowanej kolorystycznie do paska na rękę.

Specyfikacja i funkcje

Huawei Watch Fit 5 Pro ma moduł NFC obsługujący płatności zbliżeniowe Curve Pay – podobnie jak w tańszej wersji. Płatności działają przez pośrednika Curve, a nie bezpośrednią integrację bankową, co oznacza konieczność podpięcia karty przez tę usługę. Do zestawu czujników należą: akcelerometr, żyroskop, magnetometr, optyczny czujnik tętna, barometr, czujnik temperatury, czujnik światła otoczenia oraz – wyłącznie w wersji Pro – czujnik EKG i czujnik głębokości. Moduł głośnika i mikrofonu umożliwia rozmowy przez Bluetooth i nagrywanie notatek głosowych.

Łączność obejmuje Bluetooth 6.0 (BR + BLE) oraz rozbudowany moduł GNSS obsługujący GPS (dwupasmowy L1+L5), GLONASS, BeiDou (trójpasmowy), Galileo (dwupasmowy), QZSS (dwupasmowy) i NavIC. System pozycjonowania Huawei Sunflower śledzi lokalizację nawet w gęstej zabudowie miejskiej czy trudnym terenie górskim. Sprawdziłem dokładność śladu GPS na mapie i jest bez zarzutu.

Zegarek jest kompatybilny z Androidem 8.0 lub nowszym oraz iOS 13.0 lub nowszym, co oznacza szeroką kompatybilność niezależnie od używanego smartfona. Aplikacja Huawei Zdrowie, niezbędna do pełnej obsługi zegarka, nie jest dostępna w sklepie Google Play. Użytkownicy Samsunga mogą ją pobrać z Galaxy Store, a właściciele iPhone'ów z App Store. Na innych urządzeniach z Androidem trzeba ją zainstalować ręcznie z pliku APK, co dla części użytkowników może być barierą.

Do każdego zakupionego Huawei Watch Fit 5 Pro dołączona jest 3-miesięczna subskrypcja HUAWEI Health+, oferująca dostęp do treningów przygotowanych przez trenerów, planów aktywności i rozszerzonej funkcji medytacji. Kupujący mogą też skorzystać z bezpłatnych okresów próbnych usług Kotcha, RacePace, Intervals.icu, Komoot i Naviki w ramach oferty Multipass.

Nawigacja i aktywność fizyczna

Huawei Watch Fit 5 Pro oferuje ponad 100 trybów treningowych, w tym sporty wodne. Wodoszczelność do 5 ATM i czujnik głębokości umożliwiają swobodne nurkowanie do 40 m, a tryb apnea rejestruje tętno, SpO2 i czas wstrzymania oddechu.

Podczas jazdy rowerowej zegarek wyświetla nachylenie trasy, szacowaną moc i kadencję. Automatycznie wykrywa postoje i wznawia rejestrację po ruszeniu, a dane można uzupełnić, podłączając zewnętrzne mierniki, np. do monitorowania wskaźnika FTP. W porównaniu do Huawei Watch Fit 4 Pro, Fit 5 Pro ma rozbudowane dane rowerowe i szerszy zakres zaawansowanych wskaźników treningowych. Przede wszystkim automatyczne wstrzymywanie i wznawianie działają doskonale.

Zaawansowane funkcje biegowe obejmują monitorowanie czasu kontaktu stopy z podłożem, oscylacji pionowej i mocy biegu – tę ostatnią dodała też najnowsza aktualizacja. System nawigacji dostarcza informacji o szacowanym czasie dotarcia do celu, pozostałym dystansie i alertach o zejściu z trasy. Jedną z nowości w Pro jest wykrywanie upadku – czujnik IMU wysokiego zakresu automatycznie rozpoznaje upadek i uruchamia procedurę wzywania pomocy.

Zegarek współpracuje z aplikacjami takimi jak Strava, Komoot, Intervals.icu i innymi za pośrednictwem wspomnianego Multipass.

Zdrowie i sen

Huawei Watch Fit 5 Pro korzysta z systemu TruSense, który mierzy m.in. tętno, SpO2 i zmienność rytmu serca (HRV). Wyłącznie w wersji Pro dostępne są analiza EKG, wykrywanie migotania przedsionków i pomiar sztywności tętnic – te trzy funkcje stanowią jedną z głównych różnic między wersją Pro a standardową.

Monitorowanie snu opiera się na algorytmie TruSleep 5.0, który analizuje strukturę i stabilność snu (fazy N1/N2, N3 i REM), a także oddech i tętno w nocy. Warto tu odnotować uwagę producenta: ze względu na zmieniony algorytm oceny snu, wyniki mogą się różnić od tych prezentowanych we wcześniejszych zegarkach Huawei, w tym w Fit 4 Pro.

Nowością jest Nap Recap – funkcja analizująca drzemki i prezentująca ich strukturę wraz z rekomendacjami. Zestaw funkcji zdrowotnych uzupełniają śledzenie fazy cyklu menstruacyjnego, prognoza owulacji oparta na temperaturze ciała i HRV, 12-stanowe monitorowanie emocji oraz całodobowy monitoring stresu.

Zegarek nie ma pomiaru ciśnienia krwi ani funkcji wykrywania bezdechu sennego jako osobnego narzędzia klinicznego – obie te funkcje są dostępne w droższych modelach Huawei z serii Watch D i Watch.

Aplikacja na telefonie

Zegarek obsługiwany jest przez aplikację Huawei Zdrowie, dostępną na iOS w App Store, na urządzeniach Samsung w Galaxy Store, a na pozostałych urządzeniach z Androidem wymagającą ręcznej instalacji z pliku APK – aplikacji nie ma w sklepie Google Play. Aplikacja agreguje dane zdrowotne i treningowe, umożliwia personalizację tarcz, konfigurację trybów sportowych i pobieranie treści w ramach subskrypcji Health+.

W aplikacji można zamieniać wyniki treningów w grafiki gotowe do udostępnienia w mediach społecznościowych oraz uczestniczyć w wyzwaniach motywujących do regularnej aktywności. Najnowsza aktualizacja (6.1.0.110) umożliwia też pobieranie dodatkowych aplikacji zewnętrznych przez AppGallery za pośrednictwem aplikacji Zdrowie.

Bateria

Pojemność baterii wynosi 471 mAh. Producent deklaruje do 10 dni przy umiarkowanym użytkowaniu, do 7 dni przy typowym użytkowaniu lub do 4 dni z włączonym trybem AOD. Czas biegu terenowego na jednym ładowaniu to 24 godziny przy włączonym GPS.

Ładowanie odbywa się bezprzewodowo. Pełne naładowanie zajmuje 60 minut. W zestawie jest stacja ładująca z kablem.

Podsumowanie

Huawei Watch Fit 5 Pro to lekki, kompaktowy zegarek z ulepszonymi funkcjami zdrowotnymi w porównaniu do poprzedniej generacji. Szafirowe szkło, tytanowa ramka i czujnik EKG wyróżniają go na tle standardowego Huawei Watch Fit 5, a większy ekran z symetrycznymi ramkami i nowszy układ czujników stawiają go krok przed Fit 4 Pro. Duży, jasny ekran i długi czas pracy na baterii to mocne strony tej propozycji. Dla mnie najważniejsza jest wygoda noszenia tego lekkiego zegarka, w połączeniu z czytelnością dużego wyświetlacza.

Seria Fit jest skierowana do osób, które chcą codziennego towarzysza monitorującego aktywność i zdrowie, a nie wyspecjalizowanego narzędzia do długodystansowych wypraw. Minitreningi z pandą, monitorowanie emocji, prognozowanie cyklu to przydatne rozwiązania zaprojektowane dla „zwykłego” użytkownika, a nie „ultrasa”.

Kto powinien wybrać Pro zamiast podstawowej wersji? Przede wszystkim osoby, którym zależy na zaawansowanym monitorowaniu serca – EKG, wykrywaniu migotania przedsionków i pomiarze sztywności tętnic. Dodatkowym argumentem jest wykrywanie upadku, które może mieć znaczenie dla osób starszych lub aktywnie jeżdżących na rowerze w terenie, oraz tryb nurkowania. Dla użytkownika, któremu wystarczą podstawowe dane zdrowotne, świetny ekran, płatności zbliżeniowe i ponad sto trybów treningowych – podstawowy Huawei Watch Fit 5 w ofercie premierowej za 599 zł będzie o wiele bardziej opłacalnym wyborem.

Zalety:

Lekka, kompaktowa obudowa z tytanową ramką i szkłem szafirowym
Duży, jasny ekran AMOLED 1,92 cala z jasnością do 3000 nitów i technologią LTPO
Analiza EKG, wykrywanie migotania przedsionków i pomiar sztywności tętnic dostępne wyłącznie w wersji Pro
Wykrywanie upadku z automatycznym wzywaniem pomocy
Bezprzewodowe ładowanie do pełna w 60 minut
Do 10 dni na baterii
Pełna kompatybilność z iOS i Androidem
Płatności zbliżeniowe Curve Pay
Ponad 100 trybów treningowych, w tym nurkowanie swobodne do 40 m
Minitreningi z pandą – angażujące podejście do codziennej aktywności, z niską barierą wejścia

Wady:

Aplikacja Huawei Zdrowie niedostępna w Google Play – na urządzeniach innych niż Samsung i iPhone wymaga instalacji z pliku APK
Płatności zbliżeniowe działają przez pośrednika Curve, a nie bezpośrednią integrację bankową
Brak pomiaru ciśnienia krwi oraz bardziej zaawansowanych funkcji kardiologicznych dostępnych w droższych modelach Huawei

Porównujemy zdjęcia z Galaxy A57 5G versus iPhone 17e

2026-05-06T16:04:00+02:00

Galaxy A57 5G i iPhone 17e to bezpośredni rywale w segmencie prostszych, nieflagowych smartfonów, ale ich ceny pokazują zupełnie inne podejście producentów. Samsung bardzo szybko spadł do poziomu około 1700–1800 zł, więc dziś jest prawie 2 razy tańszy od iPhone’a 17e. Apple znacznie mocniej trzyma cenę swojego podstawowego modelu i pozycjonuje go bliżej droższych smartfonów, mimo że pod względem założeń produktowych jest to najprostszy iPhone w ofercie.

To sprawia, że porównanie aparatów jest jeszcze ciekawsze. Galaxy A57 5G ma klasyczny zestaw trzech aparatów: główny 50 MP, ultraszeroki 12 MP i makro 5 MP. iPhone 17e stawia na pojedynczy aparat Fusion 48 MP, który oprócz zdjęć 1x oferuje także 2x zoom w jakości optycznej przez wycinek z matrycy. Samsung daje więc większą elastyczność kadrowania, bo ma osobny ultraszeroki kąt, ale Apple koncentruje się na jak najlepszym wykorzystaniu jednego głównego sensora, przetwarzaniu obrazu, portretach i powtarzalności efektów.

W naszym porównaniu skupiliśmy się na zdjęciach z powiększeniem 1x, 2x i 10x. Przy 1x oba modele korzystają z głównego aparatu i tutaj różnice najlepiej pokazują filozofię obu marek. iPhone zwykle daje spokojniejszy kontrast, bardziej naturalne kolory i przewidywalną ekspozycję. Samsung częściej podbija obraz, więc zdjęcia wyglądają efektownie już na ekranie telefonu, ale czasem są bardziej cyfrowe i mocniej wyostrzone. Przy 2x iPhone korzysta ze swojej mocnej strony, czyli kadrowania z matrycy 48 MP. Samsung również oferuje takie przybliżenie, ale jego efekt bardziej zależy od algorytmów.

Najtrudniejszy test to 10x. Żaden z tych telefonów nie ma prawdziwego teleobiektywu, więc takie powiększenie pokazuje granice cyfrowego zoomu. Samsung potrafi dać więcej pozornej ostrości, ale obraz wygląda wtedy bardziej przetworzony. iPhone częściej zostawia spokojniejszy kadr, choć nie zawsze oznacza to większą ilość detali.

To porównanie dobrze pokazuje, że Galaxy A57 5G i iPhone 17e konkurują o podobnego użytkownika, ale nie konkurują ceną. Samsung jest dziś znacznie tańszym wyborem i na papierze oferuje bardziej uniwersalny zestaw aparatów. iPhone 17e kosztuje więcej, ma prostszą konfigurację, ale broni się przewidywalnością zdjęć i bardzo równą pracą głównego aparatu. W galerii warto więc patrzeć nie tylko na ostrość, ale też na kolory, cienie, niebo, tekstury i zachowanie szczegółów przy 2x oraz 10x.

Udany Honor 600 Pro – nasze pierwsze wrażenia

2026-05-06T13:59:00+02:00

Honor 600 Pro to smartfon, który próbuje połączyć cechy flagowca z bardziej przystępną ceną. Na pokładzie mamy topowy procesor Snapdragon 8 Elite (starszej generacji), dużą baterię, jasny ekran i rozbudowane funkcje AI, z których część faktycznie wyróżnia się na tle konkurencji. Jednocześnie nie jest to model pozbawiony kompromisów. Przejdźmy zatem do konkretów.

Design

Design czerpie pełnymi garściami z powszechnie rozpoznawalnych wzorców na rynku - trudno nie dopatrzyć się podobieństwa do najnowszego iPhone’a w wersji Pro. 600 Pro ma wymiary 156,0 x 74,7 x 7,8 mm i waży 195 g. Konstrukcję spina satynowa rama wykonana z metalu, natomiast tylny panel to półprzezroczyste włókno kompozytowe uformowane za pomocą procesu rzeźbienia na zimno. Telefon dostępny jest w kolorze czarnym oraz złotobiałym.

Smartfon spełnia normę IP69K, co gwarantuje najwyższą odporność na pył, zanurzenie w wodzie, a nawet uderzenia strumieni wody pod wysokim ciśnieniem. Cała obudowa otrzymała pięciogwiazdkowy certyfikat wytrzymałości SGS na upadki i zgniatanie.

Czytnik linii papilarnych działa szybko i sprawnie, nie powodując irytacji przy wybudzaniu. Na uwagę zasługują też głośniki stereo, które poprawnie rozdzielają kanały i brzmią zaskakująco dobrze i mają pełne brzmienie. Na prawej krawędzi telefonu umieszczono dedykowany przycisk AI, który można skonfigurować pod trzy różne gesty: krótkie naciśnięcie, dwukrotne naciśnięcie i przytrzymanie, przypisując do każdego z nich wybraną funkcję systemu lub aplikacji.

Wyświetlacz

Honor 600 Pro ma płaski ekran AMOLED o przekątnej 6,57 cala i rozdzielczości 2728 x 1264 piksele, co przekłada się na gęstość 458 ppi. Częstotliwość odświeżania wynosi 120 Hz. Szczytowa jasność na małym wycinku ekranu w trybie HDR według producenta sięga 8000 nitów – wartość mierzona przez laboratoria Honor. Tryb Sunlight Mode zapewnia 4000 nitów przy 20% APL, czyli jest to jasność podtrzymywana przy typowych treściach, a nie tylko chwilowy szczyt. Ręczna regulacja jasności pozwala osiągnąć 800 nitów. W efekcie ekran dobrze radzi sobie w słonecznym otoczeniu.

Ściemnianie PWM odbywa się z częstotliwością 3840 Hz, co wpisuje się w najwyższy standard ochrony przed migotaniem i eliminuje ryzyko męczenia wzroku. Ekran obsługuje Netflix HDR i Amazon HDR oraz wyświetla ponad miliard kolorów. Pakiet HONOR Eye Comfort Display obejmuje szereg funkcji ograniczających zmęczenie oczu: personalizację wyświetlacza, naturalny odcień bieli, tryb redukcji niebieskiego światła na poziomie sprzętowym, tryb Ultra Dark Mode, wyświetlanie zachowujące cykl dobowy oraz tryb Motion Sickness Relief wspomagający osoby podatne na chorobę lokomocyjną. Korzystanie z telefonu wieczorami i w słabym świetle jest wyraźnie mniej obciążające dla wzroku niż w przypadku przeciętnych ekranów z tej klasy.

Specyfikacja i system

Sercem smartfonu jest flagowy procesor Qualcomm Snapdragon 8 Elite wykonany w nowoczesnym procesie litograficznym 3 nm. Układ ten ma do dyspozycji 12 GB pamięci RAM LPDDR5X oraz 512 GB pamięci na pliki w standardzie UFS 4.1.

W benchmarku AnTuTu Honor 600 Pro uzyskał 2 979 697 punktów, co plasuje go w czołówce smartfonów „nie flagowców”.

Procesor jest wydajny, ale pod dużym obciążeniem – podczas benchmarków i szybkiego ładowania – telefon nagrzewa się wyraźnie.

Pakiet łączności obejmuje 5G, Wi-Fi 7 (pasma 2,4/5/6 GHz), Bluetooth 6.0 (SBC, AAC, LDAC, aptX, aptX HD, aptX Adaptive, aptX Lossless, LHDC 3.0/4.0/5.0, LC3), NFC oraz eSIM. Telefon nie ma emitera podczerwieni.

Producent nie podał zestawu czujników ani obsługiwanych systemów lokalizacyjnych.

System operacyjny to Android 16 z nakładką MagicOS 10.

Funkcje oparte na sztucznej inteligencji są jednym z elementów, które wyróżniają Honor 600 Pro na tle konkurencji.

Najbardziej charakterystyczną funkcją jest AI Image to Video 2.0, która pozwala generować krótkie materiały wideo na podstawie zdjęć i prostych opisów tekstowych. W praktyce można wykorzystać maksymalnie trzy fotografie i na ich bazie stworzyć klip trwający od trzech do ośmiu sekund, zarówno w pionie, jak i poziomie. Użytkownik ma wpływ na styl animacji, ruch kamery i ogólny charakter materiału, a system potrafi dodatkowo wygenerować dopasowaną ścieżkę dźwiękową. To rozwiązanie ma raczej charakter kreatywny niż użytkowy.

Z poziomu galerii dostępny jest również AI Photos Agent, czyli zestaw narzędzi do edycji zdjęć sterowanych komendami tekstowymi. Można w prosty sposób usuwać elementy ze zdjęcia, zmieniać tło czy poprawiać jakość obrazu, bez konieczności ręcznego zaznaczania obszarów. Uzupełnieniem tego pakietu są klasyczne już funkcje, takie jak AI Eraser, AI Cutout, AI Upscale czy rozszerzanie kadru, które działają automatycznie i nie wymagają specjalistycznej wiedzy. Ciekawym dodatkiem jest też Magic Color, pozwalający symulować charakterystyczną kolorystykę znanych marek fotograficznych, co daje większą kontrolę nad końcowym wyglądem zdjęcia bez konieczności korzystania z zewnętrznych aplikacji.

Honor mocno stawia też na integrację AI z codziennym użytkowaniem systemu. W MagicOS znajdziemy funkcję Magiczny portal, która pozwala przeciągać tekst, obrazy lub inne treści do krawędzi ekranu, aby szybko przekazać je do innej aplikacji lub skorzystać z powiązanej usługi. System potrafi rozpoznawać kontekst – na przykład adres, zdjęcie czy fragment tekstu – i proponować odpowiednie akcje, takie jak wyszukiwanie, zapisanie czy udostępnienie. Podobnie działa rozpoznawanie zawartości ekranu, które analizuje to, co aktualnie widzimy i podpowiada możliwe działania bez konieczności ręcznego kopiowania danych.

Ważnym elementem jest także fizyczny przycisk AI umieszczony na obudowie. Można przypisać do niego różne funkcje w zależności od sposobu naciśnięcia – krótkiego, podwójnego lub przytrzymania. W praktyce pozwala to błyskawicznie uruchomić aparat, funkcje rozpoznawania obrazu lub wybrane narzędzia AI, bez konieczności przechodzenia przez menu systemowe. To rozwiązanie znacząco skraca dostęp do najczęściej używanych opcji i sprawia, że funkcje AI są faktycznie pod ręką, a nie ukryte w ustawieniach.

W obszarze komunikacji Honor 600 Pro oferuje rozbudowane funkcje tłumaczenia. AI Translate obsługuje tłumaczenia rozmów w czasie rzeczywistym, tekstów oraz napisów, co może mieć praktyczne zastosowanie w podróży lub pracy. Uzupełnieniem tego jest AI Writing, czyli zestaw narzędzi do tworzenia i edycji tekstów – od generowania wiadomości, przez ich skracanie, po poprawę stylu i gramatyki.

Producent nie zapomniał również o bezpieczeństwie. System oferuje funkcję wykrywania deepfake’ów podczas połączeń głosowych i wideo, analizując rozmowę pod kątem potencjalnych manipulacji. To rozwiązanie działa w tle i ma na celu zwiększenie ochrony użytkownika w sytuacjach, które coraz częściej pojawiają się wraz z rozwojem generatywnej AI.

Zestaw aparatów

Honor 600 Pro oferuje rozbudowany zestaw aparatów, charakterystyczny dla modeli z wyższej półki.

Specyfikacja:

200 MP, f/1.9, 1/1.4”, PDAF, OIS – aparat główny
50 MP, f/2.8, 3.5x, peryskopowy, OIS – teleobiektyw
12 MP, f/2.2, AF – aparat ultraszerokokątny
50 MP, f/2.0 – przedni aparat do selfie

Największym wyróżnikiem fotograficznym modelu Honor 600 Pro jest jego główny aparat o rozdzielczości 200 megapikseli. Zastosowano tutaj duży sensor o rozmiarze około 1/1.4 cala, który pozwala zebrać znacznie więcej światła niż typowe matryce w tej klasie. W praktyce przekłada się to na lepszą szczegółowość zdjęć, szczególnie w trudniejszych warunkach oświetleniowych oraz większe możliwości w zakresie cyfrowego przybliżania bez drastycznej utraty jakości. Aparat główny wspierany jest przez optyczną stabilizację obrazu (OIS).

Drugim kluczowym elementem zestawu jest teleobiektyw o rozdzielczości 50 MP. Oferuje on 3,5-krotne przybliżenie optyczne, ale można też wykorzystać rozdzielczość matrycy do przybliżeń cyfrowych. W praktyce oznacza to, że telefon radzi sobie nie tylko z klasycznymi portretami, ale też z fotografią na większą odległość, np. architekturą czy detalami niedostępnymi dla standardowego obiektywu.

Trzecim modułem jest aparat ultraszerokokątny o rozdzielczości 12 MP. Służy on głównie do fotografowania krajobrazów, dużych grup ludzi czy zdjęć w ciasnych przestrzeniach. To raczej standardowy poziom w tej klasie – spełnia swoje zadanie, ale nie jest najmocniejszym elementem zestawu.

Z przodu znajduje się natomiast aparat selfie o rozdzielczości 50 MP, który wyróżnia się obecnością autofokusa. To ważne, bo większość przednich kamer w smartfonach ma stałą ostrość. Dzięki temu zdjęcia z przedniego aparatu są bardziej szczegółowe i lepiej dopasowane do różnych odległości.

Całość zestawu wspierana jest przez algorytmy przetwarzania obrazu oraz funkcje AI, które odpowiadają m.in. za poprawę rozpiętości tonalnej, redukcję szumów czy optymalizację kolorów. Producent kładzie też nacisk na fotografię nocną oraz zachowanie detali przy dużych zbliżeniach.

Pod kątem jakości zdjęć Honor 600 Pro pozytywnie mnie zaskoczył i prezentuje zupełnie inne możliwości niż wersja Lite.

Bateria

Honor 600 Pro ma krzemowo-węglowe ogniwo o pojemności 6400 mAh. W normalnym użytkowaniu smartfon bez wysiłku oferuje do sześciu godzin pracy z ciągle włączonym ekranem pod bardzo dużym obciążeniem.

Ładowanie przewodowe wykorzystuje moc 80 W. Pozwala to na uzupełnienie energii od zera do połowy w niespełna pół godziny, podczas gdy naładowanie urządzenia do pełna zamyka się w czasie zbliżonym do jednej godziny. Model wspiera również ładowanie bezprzewodowe z mocą 50 W, do którego potrzebna jest dedykowana ładowarka. Świetnym dodatkiem jest wyjątkowo szybkie przewodowe ładowanie zwrotne o mocy 27 W, dzięki któremu telefon staje się ratunkowym powerbankiem dla innych sprzętów.

Podsumowanie

Honor 600 Pro to dobrze wyposażony i dopracowany smartfon, który skutecznie wypełnia lukę zaraz pod pełnoprawnymi, najdroższymi flagowcami. Bardzo jasny ekran, ponadprzeciętny czas pracy na dużej baterii oraz funkcje wbudowanej sztucznej inteligencji to największe zalety tego modelu. W porównaniu do bezpośrednich konkurentów oferuje opcje generowania materiałów wideo bezpośrednio na urządzeniu.

Nie jest to jednak model pozbawiony wad – ultraszerokokątny aparat odstaje od reszty, a pod dużym obciążeniem telefon potrafi się nagrzewać. Nie są to jednak na tyle duże problemy, aby zepsuć pozytywne wrażenie, jakie robi ten telefon.

To dobry wybór dla osób, które chcą nowoczesnych funkcji i długiego czasu pracy bez konieczności sięgania po najdroższe flagowce.

Zalety:

wyjątkowo długi czas pracy na jednym ładowaniu
jasny ekran, bezpieczny dla wzroku
praktyczne funkcje AI i nowatorskie wideo z poziomu galerii
szybkie ładowanie bezprzewodowe i zwrotne po kablu
wysoka jakość zdjęć
najwyższe na rynku normy wodoszczelności IP69K

Wady:

wyraźnie nagrzewająca się obudowa w grach i pod obciążeniem
zauważalne zniekształcenia szerokiego kąta
brak jasno zadeklarowanej polityki aktualizacji systemu Android

Test słuchawek Beyerdynamic Aventho 200 – ich największym rywalem będzie wyższy model Aventho 300

2026-05-04T09:57:00+02:00

Beyerdynamic Aventho 200 to jedne z tych słuchawek, które nie próbują wyróżniać się designem ani unikatowymi funkcjami. To zamknięte, wokółuszne słuchawki Bluetooth z ANC, trybem transparentnym, obsługą aptX Lossless, długim czasem pracy i składaną konstrukcją. Na papierze wyglądają jak rozsądniejszy wariant droższego Aventho 300. Niestety okazuje się, że rzeczywiście są wyraźnie uproszczoną wersją wyższego modelu i nie jest to ich przesadna zaleta. Mają jednak kilka bardzo mocnych stron, ale i kilka ograniczeń, które warto znać przed zakupem.

Aventho 200 kosztują teraz około 1000 zł, więc trafiają do bardzo wymagającego segmentu. Za te pieniądze można już oczekiwać dobrego ANC, wygody, solidnych materiałów, sprawnej aplikacji, sensownych mikrofonów i przede wszystkim dźwięku, który nie będzie tylko poprawny. Beyerdynamic ma bardzo mocną pozycję w świecie słuchawek przewodowych i studyjnych, ale należy pamiętać, że rynek mobilnych modeli z ANC rządzi się innymi zasadami.

Aventho 200 oferują bardzo wygodną konstrukcję, długi czas pracy, sensowne sterowanie, dobry zestaw kodeków i brzmienie, które albo przypadnie nam do gustu, albo ocenimy jako nieco bezbarwne, bez wyraźnego charakteru.

Design

Design Aventho 200 jest bardzo stonowany. Złośliwi mogliby napisać, że podobnie jak ich brzmienie. Nie ma tu agresywnej stylistyki, świecących elementów ani nadmiaru ozdobników. To klasyczne, zamknięte słuchawki wokółuszne z okrągłymi muszlami, szerokim pałąkiem i metalowymi widełkami. Występują w czerni oraz w wersji Nordic Grey. Obie odmiany mają srebrne akcenty, które dobrze pasują do oszczędnego stylu marki. To design bardziej biurowy i podróżny niż modowy, ale właśnie w tym tkwi jego siła. Słuchawki nie zwracają na siebie przesadnej uwagi.

Konstrukcja jest składana. Muszle można obrócić o 90 stopni i złożyć do środka, dzięki czemu słuchawki zajmują mniej miejsca w torbie lub plecaku. Mechanizm działa pewnie i nie daje wrażenia, że trzeba obchodzić się z nim przesadnie delikatnie. W zestawie jest miękki woreczek transportowy ze sznurkiem. Ma miejsce na przewody, ale nie chroni sprzętu tak jak twarde etui. Przy tej cenie to jeden z pierwszych elementów, przy których czuć oszczędność. Jeżeli słuchawki często będą lądowały w plecaku razem z laptopem, ładowarką i innymi akcesoriami, twardsze etui byłoby dużo bardziej praktyczne.

Same muszle są wykonane z tworzywa. Spasowanie jest dobre. Nic nie trzeszczy, nic się nie ugina w niepokojący sposób. Całość broni się solidnością.

Na plus zasługują poduszki. Są miękkie, wykonane z pianki memory i pokryte tworzywem przypominającym cienką skórę. Dobrze obejmują ucho. Poduszki są wymienne.

Waga wynosi 293 g. To nie jest rekordowo mało, ale Aventho 200 nie są ciężkie. Instrukcja zaleca, aby nie wystawiać słuchawek na deszcz, śnieg, płyny ani wilgoć. Krople potu czy przypadkowe zachlapanie nie powinny od razu wywoływać paniki, ale nie jest to konstrukcja, którą zabierałbym na intensywny trening albo spacer w mocnym deszczu.

Komfort noszenia jest wysoki. Nacisk jest wystarczający, aby słuchawki trzymały się stabilnie, ale nie męczy podczas dłuższych sesji. Poduszki są miękkie, a pałąk dobrze rozkłada ciężar. Po kilku godzinach uszy mogą się nagrzewać, bo to zamknięta konstrukcja z miękkimi padami, ale nie jest to problem większy niż w większości podobnych modeli.

Specyfikacja

W środku Aventho 200 pracują dynamiczne przetworniki o średnicy 45 mm. Pasmo przenoszenia wynosi od 10 Hz do 22 kHz. To zakres wystarczający do słuchawek konsumenckich, choć droższy Aventho 300 schodzi minimalnie niżej według danych technicznych. Nie ma tutaj Dolby Atmos ani kodeka LC3, więc osoby szukające najnowszych dodatków przestrzennych i Bluetooth LE Audio mogą czuć niedosyt.

Łączność opiera się na Bluetooth 5.4. Słuchawki obsługują multipoint. Można sparować je z maksymalnie 8 urządzeniami, a aktywne połączenie utrzymać z dwoma jednocześnie.

Oficjalna lista kodeków obejmuje SBC, AAC, aptX Adaptive i aptX Lossless. Za redukcję hałasu odpowiada układ 4 mikrofonów. Są też 2 mikrofony do rozmów. ANC nie jest adaptacyjne. Dostajemy klasyczną aktywną redukcję, tryb transparentny oraz możliwość wyłączenia obu trybów. Do tego dochodzi funkcja sidetone, która pozwala słyszeć własny głos podczas rozmów.

Na obudowie są fizyczny suwak włączania i parowania, przycisk ANC, diody stanu i ładowania, złącze USB-C oraz wejście jack 3,5 mm. Sterowanie muzyką i rozmowami odbywa się przez panel dotykowy. Słuchawki mają także czujnik założenia, który automatycznie zatrzymuje odtwarzanie po zdjęciu ich z głowy i wznawia muzykę po ponownym założeniu.

Aplikacja

Aplikacja beyerdynamic jest estetyczna, czytelna i łatwa do opanowania. Po połączeniu ze słuchawkami można wykonać aktualizację oprogramowania, dopasować zachowanie ANC, trybu transparentnego i kilku funkcji użytkowych. Ustawienia są zapisywane w samych słuchawkach, więc pozostają aktywne także wtedy, gdy Aventho 200 są połączone z innym źródłem dźwięku.

Najważniejszym elementem aplikacji jest 5-pasmowy equalizer. Korekta przydaje się głównie do dodania choć odrobiny energii wyższym i niższym tonom, bo po wyjęciu z pudełka dwusetki są bardzo płaskie.

W aplikacji można sterować redukcją hałasu. ANC ma 3 poziomy, podobnie tryb transparentny.

Można też skonfigurować wykrywanie noszenia, automatyczne wyłączanie i komunikaty głosowe. Słuchawki informują o poziomie baterii po włączeniu, sygnalizują parowanie i podają stan trybu ANC.

Aplikacja działa stabilnie i spełnia podstawowe zadania, ale w tej cenie konkurencja potrafi dać więcej narzędzi zaawansowanemu użytkownikowi.

Bateria

Bateria jest jednym z najmocniejszych argumentów za Aventho 200. Deklarowane 40 godzin z ANC i 63 godziny bez ANC oznaczają, że słuchawki można zabrać w podróż bez myślenia o ładowarce. To sprzęt, który spokojnie wytrzymuje kilka dni intensywnego użytkowania.

Wyniki nie są absolutnym rekordem rynku, bo są słuchawki, które potrafią obiecywać 80 lub nawet 100 godzin, ale dla osoby pracującej hybrydowo, która rano słucha muzyki w drodze, później korzysta z wideokonferencji, a wieczorem ogląda film albo wraca do podcastu, to wystarczający zapas energii.

Ładowanie trwa około 1,5 godziny, co przy takim czasie działania jest dobrym wynikiem. Jeszcze ważniejsze jest szybkie ładowanie. 15 minut daje do 16 godzin odtwarzania. Dioda ładowania pokazuje poziom energii kolorami.

Słuchawki można ładować przez USB-C, ale dołączony kabel USB-A do USB-C jest dziś trochę staromodny. Aventho 200 można też używać przewodowo przez złącze minijack 3,5 mm. To ukłon w stronę tradycjonalistów i osób, które korzystają z systemów multimedialnych w samolocie.

Wygoda obsługi

Obsługa Aventho 200 wymaga krótkiego przyzwyczajenia. Najbardziej spodobał mi się fizyczny suwak zasilania. Za większość codziennych działań odpowiada jednak panel dotykowy. Dwukrotne stuknięcie uruchamia lub zatrzymuje odtwarzanie, a podczas rozmów pozwala odebrać lub zakończyć połączenie. Przesunięcie palcem do przodu zmienia utwór na następny, przesunięcie do tyłu wraca do poprzedniego. Ruch w górę zwiększa głośność, a ruch w dół ją zmniejsza. Dłuższe przytrzymanie uruchamia asystenta głosowego albo pozwala odrzucić połączenie. Gesty są logiczne, ale nie są tak wygodne jak obsługa fizycznymi przyciskami lub koronką w dużych słuchawkach AirPods Max. Panel dotykowy działa dobrze, ale wymaga w miarę precyzyjnych gestów. Gestów nie możemy personalizować.

Osobny przycisk ANC jest praktyczny. Pojedyncze naciśnięcia przełączają między ANC, trybem transparentnym i wyłączeniem tych funkcji. To prosty i czytelny system, a komunikaty głosowe pomagają zorientować się, który tryb jest aktywny. Należy przypomnieć, że słuchawki marki Beyerdynamic nie obsługują języka polskiego.

Czujnik założenia działa tak, jak powinien. Multipoint również sprawdza się w praktyce.

Jakość rozmów jest solidna, ale nie studyjna. Mikrofony dobrze radzą sobie w typowych warunkach domowych i biurowych, synchronizacja dźwięku nie sprawiała problemów, a połączenie pozostawało stabilne. W głośnym otoczeniu izolacja głosu nie dorównuje najlepszym zestawom stricte konferencyjnym. To słuchawki, na których można normalnie pracować i rozmawiać, ale nie jest to sprzęt zaprojektowany przede wszystkim do call center lub nagrywania głosu.

Jakość dźwięku

Aventho 200 to nie są słuchawki nastawione na zauroczenie użytkownika przy pierwszym odsłuchu. Nie próbują przytłoczyć basem, nie wyostrzają przesadnie góry i nie generują ogromnej sceny. Grają równo z wyraźnym charakterem Beyerdynamic w bardziej konsumenckim wydaniu. Bas jest obecny, ale nie ma on takiej mocy jak np. w słuchawkach Sony lub Apple. Nie jest to bas „subwooferowy”. Nie schodzi ekstremalnie nisko i nie próbuje dominować nad resztą pasma. Nie są to na pewno słuchawki dla fanów niskich tonów, bo dominują w nich głównie średnie tony. Podcasty, audiobooki, rozmowy i filmy brzmią bardzo dobrze. Nie jest to jednak model kinowy w stylu słuchawek z mocnym trybem przestrzennym. Aventho 200 stawiają raczej na klarowność i spójność niż na efekty specjalne.

Dźwięk jest mniej męczący i łatwiejszy do przyjęcia przez kilka godzin. Góra pasma też jest ograniczona.

Redukcja hałasu dobrze tłumi typowy niezbyt głośny miejski szum, jednostajne buczenie komunikacji i część odgłosów biura. Nie jest jednak tak skuteczna jak w najlepszych modelach Sony czy Bose. Da się usłyszeć szum samego systemu ANC, a tryb transparentny może szumieć jeszcze wyraźniej. Jeżeli ktoś kupuje słuchawki przede wszystkim do samolotu lub pociągu i maksymalnego odcięcia od świata, Aventho 200 nie będą numerem jeden na liście zakupowej.

Tryb transparentny spełnia swoje zadanie, kiedy trzeba szybko usłyszeć otoczenie, zamienić kilka zdań lub zwiększyć bezpieczeństwo na ulicy. Nie daje jednak tak naturalnego efektu jak najlepsze konstrukcje na rynku. Słychać, że dźwięk otoczenia jest przetwarzany.

W czasie testów Aventho 200 z iPhone’em 17 Pro Max można było zauważyć zbyt niską głośność tych słuchawek. Prawie cały czas słuchałem ich na prawie maksymalnych ustawieniach głośności (nawet w nocy, w ciszy).

Wady i zalety Beyerdynamic Aventho 200

Zalety Beyerdynamic Aventho 200:

obsługa aptX Adaptive i aptX Lossless
Bluetooth 5.4 i multipoint z aktywnym połączeniem z dwoma urządzeniami jednocześnie
długi czas pracy na baterii, do 40 godzin z ANC i do 63 godzin bez ANC
szybkie ładowanie, które po 15 minutach zapewnia do 16 godzin odtwarzania
wygodna konstrukcja z miękkimi padami, pianką memory i dobrze rozłożonym naciskiem
składane muszle i możliwość spłaszczenia słuchawek do transportu
fizyczny suwak zasilania, który jest wygodniejszy niż przyciski wymagające długiego przytrzymania
sprawny panel dotykowy i osobny przycisk ANC
czujnik założenia z automatyczną pauzą i wznowieniem odtwarzania
wymienne poduszki nauszne
wygodna i prosta aplikacja

Wady Beyerdynamic Aventho 200:

brak twardego etui w zestawie
brak pełnej personalizacji gestów panelu dotykowego
ANC jest dobre, ale nie należy do ścisłej czołówki rynku
ANC i tryb transparentny potrafią dodawać słyszalny szum
tryb transparentny nie brzmi tak naturalnie jak w najlepszych konkurencyjnych modelach
brak Dolby Atmos, LC3 i adaptacyjnego ANC
kabel USB-A do USB-C
zamknięta konstrukcja i miękkie pady mogą grzać w ciepłe dni
nie są to słuchawki do deszczu ani intensywnego sportu

Podsumowanie i dla kogo są te słuchawki

Beyerdynamic Aventho 200 to w miarę udane słuchawki, ale nie dla każdego. Ich największą siłą jest połączenie długiego czasu pracy, wygody i rozsądnej funkcjonalności. Nie są najbardziej zaawansowane pod względem ANC i nie mają najbardziej rozbudowanej aplikacji.

Dobrze sprawdzą się w pracy hybrydowej, w biurze, w podróży, na spacerze i w domu. Szczególnie pasują do użytkowników Androida z obsługą aptX Adaptive lub aptX Lossless, bo wtedy łatwiej wykorzystać ich potencjał transmisji. Z iPhone'em część technologicznej przewagi zostaje niewykorzystana.

Aventho 200 są też dobrym wyborem dla osób, które cenią trwałość i możliwość serwisowania.

Nie polecałbym ich osobom, dla których najważniejsza jest maksymalna redukcja hałasu. Jeżeli ktoś często lata samolotem, pracuje w bardzo głośnych przestrzeniach i chce możliwie najskuteczniej odciąć się od otoczenia, powinien porównać Aventho 200 z liderami ANC. Warto też uważać, jeżeli ktoś oczekuje bardzo mocnego basu, kinowych efektów przestrzennych albo aplikacji z pełną kontrolą nad każdym parametrem.

Ich poważnym rywalem będzie wyższy model 300, który oferuje znacznie lepszą jakość dźwięku, potężniejszy bas, Dolby Atmos, Dolby Head Tracking, większą głośność, dynamikę i scenę. Niestety do wyższego modelu fani niemieckiej marki będą musieli trochę dopłacić, ale chyba będzie to dobra decyzja.

Starcie najnowszych fotograficznych tytanów – OPPO Find X9 Ultra versus vivo X300 Ultra

2026-04-29T09:30:00+02:00

Żyjemy w czasach, w których granica między profesjonalnym aparatem a smartfonem zaciera się coraz bardziej. Dowodem na to są dwa urządzenia, które wyznaczają dziś absolutny szczyt mobilnej fotografii: OPPO Find X9 Ultra oraz vivo X300 Ultra. Porównujemy tu sprzęty bezkompromisowe, stworzone dla najbardziej wymagających pasjonatów obrazu. Warto już na wstępie podkreślić jedną unikalną cechę: są to obecnie jedyne smartfony na rynku wyposażone w aż dwa aparaty z matrycami o rozdzielczości 200 megapikseli. Przed nami pojedynek dwóch bez wątpienia najlepszych fotograficznych smartfonów, jakie można dziś kupić.

Specyfikacja aparatów – vivo X300 Ultra

Zestaw obiektywów (tylne aparaty):

200 MP, f/1,85, 35 mm, matryca 1/1,12" (Sony LYT-901), PDAF, OIS (CIPA 6.5) – aparat główny
50 MP, f/2,0, 14 mm (116°), matryca 1/1,28" (Sony LYT-818), dual pixel PDAF, OIS (CIPA 6.0) – aparat ultraszerokokątny
200 MP, f/2,67, 85 mm, matryca 1/1,4" (Samsung ISOCELL HP0), PDAF, OIS gimbal-grade (CIPA 7.0), zoom optyczny 3,7x, makro – teleobiektyw peryskopowy portretowy
5 MP, f/2,0 – czujnik spektrum kolorów (12 kanałów, sensor koloru)

Aparat przedni:

50 MP, f/2,45, 24 mm, matryca 1/2,76", AF – przedni aparat do selfie

Opcjonalne telekonwertery:

vivo ZEISS Telephoto Extender Gen 2 Ultra – powiększenie 4,7x, ekwiwalent ogniskowej 400 mm, budowa optyczna Kepler, 1GM+14G soczewek
vivo ZEISS Telephoto Extender Gen 2 – powiększenie 2,35x, ekwiwalent ogniskowej 200 mm, 15G soczewek

Specyfikacja aparatów – OPPO Find X9 Ultra

Zestaw obiektywów (tylne aparaty):

200 MP, f/1,5, 23 mm, matryca 1/1,12" (Sony LYTIA 901), AF, OIS – aparat główny
50 MP, f/2,0, 14 mm (123°), matryca 1/1,95", AF – aparat ultraszerokokątny
200 MP, f/2,2, 70 mm, matryca 1/1,28", AF, OIS (pryzmatyczny), makro 15 cm – teleobiektyw portretowy 3x
50 MP, f/3,5, 230 mm, matryca 1/2,75", AF, OIS – ultrateleoobiektyw peryskopowy 10x (Quintuple Prism)
3,2 MP, f/2,4, 95° – monochromatyczny czujnik pomocniczy (True Color Camera)

Aparat przedni:

50 MP, f/2,4, 21 mm, matryca 1/2,75", AF – przedni aparat do selfie

Opcjonalny telekonwerter:

OPPO Hasselblad 300mm Explorer Teleconverter – 16 soczewek w 11 grupach, ekwiwalent ogniskowej 300 mm (montowany do teleobiektywu 3x), OIS+EIS

Omówienie specyfikacji fotograficznej

vivo X300 Ultra – co wyróżnia ten zestaw

Filozofia vivo opiera się na „złotych ogniskowych” rodem z fotografii analogowej. Główny aparat z ogniskową 35 mm to świadomy wybór przeciwko dominującemu w smartfonach standardowi 24 mm – kąt widzenia jest węższy, ale za to naturalniejszy, pozbawiony typowych dla ultraszerokiego obiektywu zniekształceń perspektywy. Szczególnie widać to w fotografii reportażowej i portretach. Matryca Sony LYT-901 o rozmiarze 1/1,12 cala należy do największych stosowanych w smartfonach i zapewnia wyjątkową wydajność przy słabym oświetleniu.

Teleobiektyw 85 mm (ekwiwalent klasycznego obiektywu portretowego) z matrycą Samsung ISOCELL HP0 o rozdzielczości 200 MP i stabilizacją (CIPA 7.0 – najwyższy wskaźnik wśród teleobiektywów smartfonowych) to prawdopodobnie jeden z najlepszych teleobiektywów peryskopowych w historii smartfonów. Zoom optyczny 3,7x plasuje go dokładnie między standardowymi 3x a 5x stosowanymi przez konkurencję, co przekłada się na wyjątkowo plastyczne ujęcia portretowe z naturalnym rozmyciem tła. Obsługuje też makro, co rozszerza jego wszechstronność.

Aparat ultraszerokokątny 14 mm z matrycą Sony LYT-818 o rozmiarze 1/1,28" i stabilizacją OIS to jedno z kluczowych ulepszeń w porównaniu do X300 w wersji Pro – jest to matryca tej samej klasy co teleobiektyw, co oznacza, że jakość zdjęć szerokokątnych jest w X300 Ultra porównywalna z pozostałymi aparatami.

Wisienką na torcie jest jednak opcjonalny telekonwerter ZEISS Gen 2 Ultra z ekwiwalentem 400 mm. Podłączony do teleobiektywu peryskopowego daje możliwości fotograficzne zbliżone do pełnoprawnego, profesjonalnego aparatu – fotografię przyrody, architektury i sportu na poziomie, do którego jeszcze niedawno potrzebne były obiektywy za dziesiątki tysięcy złotych.

OPPO Find X9 Ultra – co wyróżnia ten zestaw

OPPO podeszło do fotografii przez pryzmat dziedzictwa Hasselblada, koncentrując się na kolorze, tonalności i systemowej spójności zdjęć. Główny aparat z ogniskową 23 mm i przysłoną f/1,5 to jeden z najjaśniejszych obiektywów z tak dużą matrycą – przepuszcza o 10% więcej światła niż poprzednik i gwarantuje doskonałe wyniki w trudnym oświetleniu.

Unikalną cechą Find X9 Ultra jest teleobiektyw 10x z peryskopową strukturą Quintuple Prism, zapewniającą ekwiwalent 230 mm bez konieczności użycia jakichkolwiek akcesoriów. To coś, czego vivo w podstawowej konfiguracji nie oferuje. Zoom 10x przekłada się na zupełnie inne możliwości kadrowania – kompresję planów, fotografię architektoniczną z dystansu, portrety z odległości.

Teleobiektyw portretowy 3x z matrycą 200 MP, przysłoną f/2,2 i możliwością ostrzenia od 15 cm jest wszechstronnym narzędziem – sprawdza się zarówno w portretach, jak i w zdjęciach makro.

Wart odnotowania jest czujnik True Color Camera (monochromatyczny, 3,2 MP) dedykowany wyłącznie do precyzyjnego pomiaru balansu bieli – rozwiązanie znane z aparatów Leica, przeniesione do świata smartfonów. OPPO dysponuje też systemem 24 kanałów spektralnych w czujniku kolorów.

Omówienie możliwości wideo

vivo X300 Ultra

Nagrywanie do 8K przy 30 fps
4K 120 fps w 10-bitowym profilu Log na każdym z aparatów tylnych
4K 60 fps z Dolby Vision na wszystkich aparatach
Obsługa kodeków APV (przepływność 600 Mb/s) i ACES
Możliwość wczytywania własnych LUT-ów 3D
Cztery mikrofony z sześcioma presetami nagrywania audio
Śledzenie AF podczas nagrywania z szybkością 60 fps
Płynne przełączanie między aparatami w trakcie nagrywania

OPPO Find X9 Ultra

Nagrywanie 8K przy 30 fps (10-bit Log)
4K 120 fps z Dolby Vision
Obsługa profilu O-Log2
Certyfikacja ACES, obsługa LUT-ów
Slow motion: 4K 120 fps, 1080p 240 fps, 720p 480 fps
Zoom optyczny do 10x podczas nagrywania
Cztery mikrofony, Hasselblad Tonality dla wideo

Oba telefony oferują porównywalny poziom możliwości wideo klasy kinowej. Przewaga OPPO leży w natywnym zoomie 10x dostępnym podczas nagrywania bez akcesoriów. Przewaga vivo to lepsza stabilizacja w teleobiektywie i bardziej otwarty kodek APV z wyższą przepływnością oraz bardziej rozbudowany tryb profesjonalny do nagrywania wideo.

Kluczowe różnice między vivo X300 Ultra a OPPO Find X9 Ultra

Filozofia i podejście do fotografii

vivo stawia na ogniskowe fotografii analogowej (35/85 mm), OPPO na maksymalny zakres optyczny w jednym urządzeniu (14/23/70/230 mm). To fundamentalna różnica w podejściu do tego, czym smartfon fotograficzny ma być.

Teleobiektyw dalekiego zasięgu

To najbardziej znacząca różnica: OPPO oferuje natywny zoom 10x (230 mm) jako wbudowany aparat. vivo takich możliwości w samym telefonie nie ma – ekwiwalent 400 mm osiąga dopiero z zewnętrznym telekonwerterem. To oznacza, że OPPO jest bardziej kompletnym narzędziem z dalekiego zasięgu bez konieczności noszenia akcesoriów. Tak przynajmniej mówi specyfikacja, ale nasz test przedstawia trochę inny obraz sytuacji, o czym za chwilę.

Teleobiektyw portretowy

Tutaj przewagę ma vivo: ogniskowa 85 mm (vs 70 mm w OPPO) to klasyczny, portretowy ekwiwalent, a stabilizacja CIPA 7.0 jest najwyższa w branży. Maksymalne zbliżenie do obiektu (makro) jest porównywalne w obu urządzeniach.

Aparat główny

OPPO ma wyraźnie jaśniejszy obiektyw – f/1,5 vs f/1,85 w vivo. Przekłada się to na lepsze przepuszczanie światła w najtrudniejszych warunkach. Natomiast ogniskowa 35 mm w vivo vs 23 mm w OPPO to kwestia stylu – 23 mm jest bardziej uniwersalne, 35 mm bardziej przypomina klasyczną fotografię.

Aparat ultraszerokokątny

vivo dysponuje znacznie większą matrycą (1/1,28" vs 1/1,95" w OPPO), co przekłada się na wyraźną przewagę w warunkach słabego oświetlenia.

Liczba aparatów i czujnik koloru

OPPO ma pięć modułów z tyłu (wliczając czujnik monochromatyczny True Color Camera), vivo cztery (wliczając 5 MP czujnik spektrum kolorów).

System partnera fotograficznego

vivo współpracuje z ZEISS, OPPO z Hasselbladem. Przekłada się to nie tylko na branding, ale i na filozofię przetwarzania kolorów – ZEISS T* stawia na klarowność i wierność, Hasselblad Natural Color Solution na filmową, ciepłą tonalność.

Akcesoria

Oba telefony oferują telekonwertery zewnętrzne: OPPO Hasselblad 300mm Explorer (ekwiwalent 300 mm, montowany do teleobiektywu 3x), vivo ZEISS Gen 2 Ultra (ekwiwalent 400 mm, montowany do teleobiektywu 85 mm). Przewaga techniczna należy do vivo: 400 mm vs 300 mm i lepsza specyfikacja optyczna.

Wnioski z naszego porównania zdjęć w trybie automatycznym

Na wstępie wypada zaznaczyć, że domyślne ustawienia kolorystyczne obu telefonów są inne. W vivo domyślne kolory są żywe, a w OPPO naturalne. Moje doświadczenia pokazują, że większość osób preferuje bardziej nasycone kolory, ale to można samemu zmienić. Domyślnie OPPO zapisuje również zdjęcia w wyższej rozdzielczości.

Jeśli chodzi o różnice w działaniu algorytmów, to vivo ma tendencję do mocniejszego wyostrzania i wyciągania większej ilości detali z cieni. Różnica w obróbce zależy od rodzaju kadru i wykorzystanego aparatu. Profesjonaliści zajmujący się obrazem zazwyczaj preferują mniej wyostrzony obraz, aby mieć większą elastyczność w postprodukcji. Z drugiej strony, wiele zdjęć zrobionych smartfonem trafia od razu do znajomych i na social media. Biorąc pod uwagę, że nie dopatrzyłem się artefaktów w zdjęciach vivo, uważam takie podejście za bliższe potrzebom zwykłego użytkownika.

Jeśli chodzi o zdjęcia z aparatu szerokokątnego, to u OPPO widać zdecydowanie silniejszą aberrację chromatyczną na kontrastowych krawędziach, zwłaszcza przy krawędziach zdjęcia. Różnica pomiędzy oboma telefonami na korzyść vivo w tym wypadku jest jednoznaczna i wyraźna.

Porównanie głównych aparatów jest trudniejsze, bo wyraźnie różnią się ogniskową. To kwestia preferencji bardziej niż wyboru między lepszym a gorszym rozwiązaniem. Przesiadka na 35 mm wymaga pewnego przyzwyczajenia. Dość często łapię się na tym, że intuicyjnie wyciągam vivo z kieszeni, aby zrobić zdjęcie, po czym okazuje się, że moja wyobrażona kompozycja nie mieści się w kadrze i muszę cofnąć się o jeden krok. Z drugiej strony mimo tej drobnej trudności zaczynam się do 35 mm przekonywać.

Gdy przechodzimy do teleobiektywu, zaczyna robić się ciekawie. W porównaniu teleobiektywu 70 mm w OPPO z teleobiektywem 85 mm w vivo wiele zależy od ilości światła. W dzień zdjęcia z vivo są bardziej szczegółowe, ale w nocy sytuacja się odwraca i OPPO robi wyraźnie lepsze zdjęcia.

Dochodzimy do najciekawszego porównania przy ekwiwalencie ogniskowej 230 mm, czyli 10x powiększenia optycznego w OPPO kontra 10x powiększenie cyfrowe w vivo. Dotychczasowe doświadczenia podpowiadają, że OPPO powinno mieć zdecydowaną przewagę. Dlatego zaskoczyło mnie, że ani przy powiększeniu 10x, ani nawet przy większym, dochodzącym do 1150 mm, OPPO ani razu nie pokazało przewagi w szczegółowości zdjęcia.

Powiedzmy sobie szczerze, to bardziej zasługa algorytmów, AI, wygładzania i wyostrzania, niż specyfikacji sprzętowej. Czasami zdjęcia z vivo, które są mniej rozmyte i bardziej kontrastowe, i tak nie pozwalają odczytać tekstu, który również w OPPO jest nieczytelny. Czyli niekoniecznie zyskujemy więcej informacji z vivo w dosłownym znaczeniu, ale nie zmienia to faktu, że nawet na dużym ekranie komputera i powiększeniu 100% zdjęcia z vivo sprawiają wrażenie ostrzejszych i ogólnie lepszych. Sztuczki, które posłużyły do uzyskania takiego wyniku, nie kłują w oczy, nawet jeśli nie do końca przedstawiają to, co de facto widziała matryca. Czy jest to realna przewaga, bo liczy się subiektywny efekt oglądającego, czy raczej forma manipulacji obrazem – ocenę pozostawiam czytelnikom. W razie czego vivo pozostawia kontrolę użytkownikowi, jak mocne ulepszanie zdjęć z teleobiektywu ma stosować.

Patrząc na zdjęcia nocne, oba telefony dzieli niewielka różnica. W przypadku wspomnianego wcześniej zakresu 70–85 mm OPPO ma przewagę, ale w przypadku szerokiego kąta 14 mm vivo ma przewagę. Główny aparat jest dość podobny. Nasycenie barw neonów jest trochę większe w vivo, ale nie przesadzone.

Podsumowanie i kluczowe wnioski z testów

Porównanie OPPO Find X9 Ultra i vivo X300 Ultra to starcie dwóch fotograficznych tytanów (jako jedyne mają po dwa aparaty 200 MP), którzy prezentują odmienne podejście do obrazu:

Kolorystyka i przetwarzanie: OPPO stawia na naturalność i stonowaną kolorystykę Hasselblada. Z kolei vivo serwuje żywsze, mocniej wyostrzone i atrakcyjniejsze dla oka zdjęcia, które są od razu gotowe do publikacji w mediach społecznościowych. Oba smartfony są elastyczne i pozwalają dopasować domyślne obrazowanie do potrzeb użytkownika z jednym wyjątkiem – wyostrzanie detali w vivo zawsze jest mocniejsze.
Aparat główny (23 mm vs 35 mm): klasyczne (dla smartfonów) 23 mm w OPPO to bezpieczny wybór, do którego wszyscy są przyzwyczajeni. Węższe 35 mm w vivo wymaga zmiany przyzwyczajeń (często trzeba zrobić krok w tył), ale odwdzięcza się znakomitą, naturalną perspektywą.
Szeroki kąt i aparat portretowy: w szerokim kącie (14 mm) zdecydowanie wygrywa vivo, ponieważ OPPO cierpi na znacznie większą aberrację chromatyczną na krawędziach. W krótszym teleobiektywie w dzień ostrzejsze jest vivo (85 mm), ale w nocy lepsze zdjęcia robi OPPO (70 mm).
Największe zaskoczenie – zoom 10x: Choć OPPO oferuje fizyczny, 10-krotny zoom optyczny, to 10-krotny zoom cyfrowy z vivo nie ustępuje mu szczegółowością. Dzięki świetnym algorytmom AI, duże zbliżenia z vivo często sprawiają wrażenie ostrzejszych i po prostu lepszych w odbiorze.

Ostateczny werdykt

Wybór zależy od Twojego podejścia do fotografii. OPPO Find X9 Ultra to sprzęt dla purystów – oferuje świetny teleobiektyw z optycznym powiększeniem i naturalny, surowszy obraz, idealny do dalszej obróbki.

vivo X300 Ultra to z kolei mistrz oprogramowania i odważnych decyzji (matryca główna 35 mm). Dzięki świetnemu trybowi automatycznemu, bezbłędnemu szerokiemu kątowi i zaawansowanym algorytmom AI „prosto z pudełka” produkuje zdjęcia, które po prostu zachwycają – nawet na potężnych przybliżeniach cyfrowych.

Jeśli chodzi o mój wybór, to zdecydowanie bliższe moim potrzebom są zdjęcia z vivo X300 Ultra.

OPPO Find X9 Ultra – mamy pierwsze zdjęcia z telekonwerterem

2026-04-29T08:32:00+02:00

W centrum Warszawy mogliśmy kolejny raz przetestować aparaty nowego smartfona Find X9 Ultra. OPPO stawia w nim na możliwie szeroki zestaw ogniskowych i ambitne powiększenia. Do OPPO można też podłączyć dedykowany telekonwerter powiększający optyczny zoom i tym razem był on dostępny w zestawie testowym. Niestety pomimo używania w czasie testu profesjonalnego statywu większość zdjęć z telekonwerterem nie była zbyt udana. Według specjalisty wynikało to ze zbyt dużego wiatru w Warszawie w czasie testów. Ostre były tylko zdjęcia obiektów znajdujących się najbliżej, a dalekie były już bardzo miękkie. Być może wynikało to właśnie z drgań powietrza. Sam teleobiektyw/telekonwerter jest ogromny i bardzo ciężki. Raczej będzie on przydatnym dodatkiem do fotografowania ptaków ze statywu niż narzędziem do szybkiej fotografii architektury. Wówczas w zupełności wystarczy nam wbudowane powiększenie 10x.

Główny moduł Find X9 Ultra korzysta z matrycy 200 MP Sony LYTIA 901 w rozmiarze 1/1,12 cala i z jasnym obiektywem f/1.5. Obok niego jest teleobiektyw 3x 200 MP z dużym sensorem 1/1,28 cala, światłem f/2.2 i możliwością ostrzenia już od 15 cm. Największym wyróżnikiem pozostaje jednak drugi teleobiektyw, czyli 50-megapikselowy moduł 10x z ekwiwalentem 230 mm i światłem f/3.5. Do kompletu dochodzi jeszcze aparat ultraszerokokątny 50 MP z autofokusem.

realme 16 5G – nasze pierwsze wrażenia – duża bateria i jasny ekran, ale krok wstecz względem poprzedników

2026-04-28T09:37:00+02:00

Seria numeryczna realme od lat była synonimem dobrego stosunku ceny do możliwości. realme 16 5G idzie jednak w trochę innym kierunku – stawia na design, wyświetlacz i dużą baterię, jednocześnie wprowadzając kilka kompromisów, których wcześniej w tej serii raczej nie było. To smartfon, który dobrze radzi sobie w codziennym użytkowaniu, ale przy bliższym poznaniu ujawnia ograniczenia, szczególnie w wydajności i możliwościach fotograficznych. Cena w Polsce wynosi od 1399 zł do 1599 zł za wersję 8/256 GB (na razie telefon jest dostępny tylko u operatorów), co stawia go w wymagającym segmencie średniej półki, pełnym mocnej konkurencji.

Design

realme 16 5G wyróżnia się stylistyką wyraźnie inspirowaną iPhonem Air oraz Pixelami, szczególnie za sprawą poziomej wyspy aparatów. To rozwiązanie ma też praktyczną zaletę – telefon stabilnie leży na stole i nie kołysze się podczas korzystania.

Smartfon dostępny jest m.in. w wariantach Air White i Air Black. Biała wersja ma charakterystyczną fakturę inspirowaną zorzą polarną i dobrze maskuje odciski palców. Czarna jest bardziej stonowana i mniej wyróżniająca się.

Front chroni szkło Dragontrail Star D+, natomiast ramka i tył wykonane są z tworzywa sztucznego. Konstrukcja jest jednak solidna, dobrze spasowana i sprawia wrażenie odpornej na codzienne użytkowanie, choć brak szkła lub metalu powoduje, że telefon sprawia wrażenie bardziej plastikowego.

realme 16 5G ma wymiary 158,3 × 75,1 × 8,1 mm i waży około 181–183 g. Jak na tak dużą baterię jest to dobry wynik.

Na szczególną uwagę zasługuje odporność – smartfon spełnia normę IP69K, co oznacza bardzo wysoką odporność na wodę i pył, również w trudniejszych warunkach, jak strumień wody pod ciśnieniem czy wysoka temperatura. Oprócz tego producent deklaruje zanurzenie na głębokość 6 metrów przez 30 minut oraz na pół metra przez 60 dni.

Czytnik linii papilarnych znajduje się w ekranie i działa umiarkowanie szybko. Głośniki są stereo – oferują odpowiednią głośność i dobrą czytelność dialogów, ale brakuje im głębi i pełni brzmienia, szczególnie przy wyższych poziomach głośności.

Ciekawym dodatkiem jest tzw. Selfie Mirror, czyli małe lusterko przy aparacie, które pozwala robić selfie głównym aparatem z tyłu obudowy. To rozwiązanie działa w praktyce, choć ma ograniczenia przy zdjęciach grupowych.

Wyświetlacz

realme 16 5G ma ekran AMOLED o przekątnej 6,57 cala i rozdzielczości Full HD+ (2372 × 1080 pikseli), co daje gęstość wynoszącą 397 PPI. Panel obsługuje odświeżanie do 120 Hz, a częstotliwość próbkowania dotyku wynosi domyślnie 120 Hz i maksymalnie 240 Hz. Jasność typowa to 1000 nitów, tryb wysokiej jasności HBM sięga 1400 nitów, a szczytowa jasność według deklaracji producenta wynosi 4200 nitów.

W praktyce ekran dobrze sobie radzi w słońcu – przy typowym użytkowaniu na zewnątrz nie trzeba szukać cienia, żeby odczytać treść. Kontrast i głębia czerni to standard panelu AMOLED, co pozytywnie wpływa na odbiór filmów i zdjęć. Kalibracja kolorów jest wyważona – panel nie przesadza z nasyceniem, skóra na zdjęciach wygląda naturalnie. Ekran ma głębię 10-bitową (1,07 miliarda kolorów) i obsługuje przestrzeń DCI-P3 oraz sRGB. Ramki wokół ekranu mają 2,23 mm.

Warto odnotować, że panel nie ma certyfikacji HDR w aplikacjach streamingowych takich jak Netflix, a YouTube odtwarza treści maksymalnie w rozdzielczości 1440p.

Specyfikacja i system

Sercem telefonu jest ośmiordzeniowy procesor MediaTek Dimensity 6400 Turbo z układem graficznym Mali G57 MC2. Współpracuje on z 8 GB pamięci RAM LPDDR4X oraz pamięcią wewnętrzną w standardzie UFS 2.2. Wynik w teście AnTuTu na poziomie 657 262 punktów potwierdza, że mamy do czynienia z wydajnością typową dla średniej półki sprzed kilku generacji. Dzisiejsze smartfony w podobnej cenie oferują przynajmniej dwukrotnie większą wydajność. Do podstawowych zadań, takich jak przeglądanie internetu czy obsługa komunikatorów, mocy w zupełności wystarczy. Przycięcia mogą pojawić się przy grach lub szybkim przełączaniu pomiędzy aplikacjami. Zdarza się też, że podczas obsługi systemu telefon gubi kilka klatek animacji.

Zaplecze komunikacyjne obejmuje obsługę sieci 5G, eSIM, Wi-Fi 5, Bluetooth 5.3 oraz NFC. Wi-Fi 5 jest już dziś standardem o dwie generacje starszym od najnowszego Wi-Fi 7. Dodatkowo telefon miał u mnie problemy z transferami - działał wolniej niż powinien. Nie wiem, czy to błąd w systemie, czy wada mojego konkretnego egzemplarza.

Producent nie precyzuje, z jakich systemów lokalizacji korzysta telefon. Na wyposażeniu znajdziemy komplet podstawowych czujników. Urządzenie pracuje pod kontrolą systemu Android 16 z nakładką realme UI 7.0. Producent deklaruje wsparcie w postaci trzech lat aktualizacji systemu i czterech lat poprawek bezpieczeństwa.

Nakładka realme UI 7.0 oferuje kilka funkcji AI. W galerii dostępny jest Kreator Zdjęć AI z narzędziami takimi jak AI StyleMe (stylizacja zdjęć w kilku wariantach, np. modelka, rysunek, emoji 3D), AI LightMe (zmiana oświetlenia na portretach z poziomu edytora) oraz AI Portrait Glow (rozjaśnianie twarzy na zdjęciach z trudnym oświetleniem). Galeria ma też funkcję Błyskawicznego Klipu AI, który automatycznie składa wybrane zdjęcia i filmy. Aplikacja Notatki obsługuje dyktowanie z transkrypcją w języku polskim, a następnie umożliwia edycję tekstu za pomocą AI – formatowanie, skracanie, rozwijanie, zmianę tonu czy kontynuowanie notatki. Aplikacja Nagrania ma funkcję transkrypcji i podsumowywania rozmów, działającą po polsku. W ustawieniach systemowych dostępna jest Inteligentna Pętla AI (pasek boczny z podpowiedziami kontekstowymi), Tryb W plenerze AI (priorytetyzacja sieci i wydajności dla wybranych aplikacji) oraz Optymalizacja wydajności AI. Dostępne są też gesty w powietrzu do obsługi połączeń przychodzących.

Zestaw aparatów

realme 16 5G ma jeden pełnoprawny aparat z tyłu, dodatkowy sensor głębi i jeden aparat z przodu. To skromna konfiguracja jak na telefon kosztujący blisko 1600 zł – brakuje zarówno ultraszerokiego kąta, jak i teleobiektywu.

Specyfikacja wygląda następująco:

50 MP, f/1.8, FOV 75°, Sony IMX852, AF – aparat główny
2 MP, f/2.4 – sensor głębi
50 MP, f/2.4, FOV 86° – przedni aparat do selfie

Główny aparat w dziennym świetle daje zdjęcia z dobrym zakresem dynamiki i kolorystyką, która jest nasycona. Cienie i jasne partie są zazwyczaj kontrolowane poprawnie, choć zdarza się, że niektóre kadry wychodzą nieco wyprane. Tryb portretowy radzi sobie dobrze z odwzorowaniem skóry i kolorów, natomiast separacja krawędzi wokół włosów i cienkich elementów bywa niedokładna. Aparat do selfie to wyraźny atut tego telefonu – zdjęcia są ostre, kolory naturalne, a skóra dobrze oddana nawet bez retuszu.

Minusem jest brak OIS w głównym aparacie. Nocne zdjęcia są przeciętne, widoczny jest szum i miękkie detale. Brak obiektywu szerokokątnego ogranicza możliwości twórcze, co boli szczególnie przy telefonie reklamowanym do grupowego selfie – szerokie ujęcia byłyby tu naturalnym uzupełnieniem.

Algorytm przetwarzania obrazu to LumaColor IMAGE, który według producenta ma łączyć matrycę Sony z obliczeniowym opracowaniem kolorów.

Nagrywanie wideo jest możliwe maksymalnie w rozdzielczości 1080p przy 60 kl./s (tylny aparat) lub 30 kl./s z elektroniczną stabilizacją EIS. Brak 4K to wyraźne ograniczenie jak na tę półkę cenową. Aplikacja aparatu pozwala na nagrywanie Dual-view (jednocześnie tylny i przedni aparat), a podczas nagrywania obsługiwany jest cyfrowy zoom.

Bateria

realme 16 5G ma baterię o pojemności 6550 mAh, co jest wartością niższą niż w wersji azjatyckiej, gdzie ogniwo ma 7000 mAh. Mimo tej różnicy wyniki są bardzo dobre. Przy strumieniowaniu wideo można spodziewać się ponad dwudziestoczterogodzinnego czasu pracy bez ładowania. Przy umiarkowanym użytkowaniu telefon z łatwością wytrzyma dwa dni. realme deklaruje, że po 1600 cyklach ładowania bateria zachowuje co najmniej 80% pierwotnej pojemności, co przekłada się na ponad sześć lat użytkowania, zanim degradacja stanie się odczuwalna.

Moc ładowania przewodowego wynosi maksymalnie 45 W – według specyfikacji producenta daje to 50% naładowania w 39 minut. W praktyce pełne naładowanie trwa około 80–90 minut. Telefon obsługuje też ładowanie zwrotne, dzięki czemu może posłużyć jako powerbank. Ładowania bezprzewodowego nie ma.

Warto podkreślić, że wersja azjatycka ma ładowanie 60 W, a europejska 45 W – to różnica na korzyść tamtego rynku.

Podsumowanie

Decydując się na realme 16 5G, wybieramy smartfon o bardzo konkretnych priorytetach. Jest to sprzęt z baterią, którą trudno rozładować w jeden dzień oraz jasnym i czytelnym wyświetlaczem AMOLED. Pochwalić trzeba też solidną, szczelną konstrukcję i ciekawy design z lusterkiem do selfie.

Niestety, telefon rozczarowuje na kilku innych polach. Zastosowany procesor oferuje zaledwie przeciętną wydajność, a w systemie zdarzają się przycięcia. Zestaw aparatów jest ubogi, brakuje użytecznego szerokiego kąta, a nagrywanie wideo kończy się na rozdzielczości 1080p. Biorąc pod uwagę, że telefon kosztuje od 1399 zł do 1599 zł, trudno mówić o wybitnej opłacalności w porównaniu do konkurencji. Zrozumiałe jest też pewne rozczarowanie okrojoną specyfikacją w porównaniu do rynku azjatyckiego.

Zalety:

Ciekawy design inspirowany iPhonem Air i Google Pixelami
Solidne wykonanie, wysoka odporność – IP69K
Jasny ekran AMOLED 120 Hz, dobra czytelność w słońcu
Duża bateria 6550 mAh, bardzo długi czas pracy
Doskonały wynik odtwarzania wideo z YouTube’a – ponad 24 godziny
Szybkie ładowanie 45 W – ok. 50% w 39 minut
Dobry aparat selfie 50 MP
Selfie Mirror – wygodne narzędzie do selfie tylnym aparatem
eSIM i 5G
Funkcje AI w systemie, transkrypcja po polsku

Wady:

Słaby procesor Dimensity 6400 Turbo – wydajność na poziomie średniej półki sprzed 2–3 lat
System nie zawsze zachowuje pełną płynność
Niskie transfery po Wi-Fi
Słaba wydajność w grach
Pamięć wolniejszego typu – LPDDR4X i UFS 2.2
Brak ultraszerokiego kąta i teleobiektywu – tylko jeden użyteczny aparat tylny
Brak OIS w głównym aparacie, słabe zdjęcia nocne
Nagrywanie wideo maks. 1080p – brak 4K
Plastikowa obudowa i ramka
Wersja europejska okrojona w stosunku do Azji – mniejsza bateria (6550 vs 7000 mAh) i wolniejsze ładowanie (45 vs 60 W)
Cena nieadekwatna do możliwości – konkurenci oferują więcej za podobne pieniądze