Test Huawei WiFi Mesh X3 Pro – niesamowity wygląd, WiFi 7, mesh i dobra cena

Zestawy mesh kupuje się z jednego powodu. Mają zakończyć wojnę z martwymi strefami Wi-Fi, bez ciągnięcia kabli przez mieszkanie i bez ręcznego przełączania się między sieciami. Huawei WiFi Mesh X3 Pro Suite to dwuelementowy zestaw z główną jednostką routera i satelitą rozszerzającym zasięg, które razem działają jako jedna sieć w całym mieszkaniu. W moim przypadku mesh Huawei zastąpił na czas testu stary router Apple Time Capsule ustawiony niemal na środku salonu, aby zapewnić zasięg w całym 70 metrowym mieszkaniu. Łącze internetowe (kablówka Vectra) ma popularne w Polsce parametry 300/50 Mbps. W codziennym użytkowaniu zestaw Huawei okazał się zauważalnie szybszy, bo w pobieraniu potrafił dołożyć około 50-100 Mbps względem starego routera przy urządzeniach oddalonych maksymalnie od jednostki centralnej. Nowe urządzenia mogły stać na półkach, a nie na środku salonu i w pewnym sensie nie rzucać się w oczy, co akurat w przypadku Huawei WiFi Mesh X3 Pro Suite z włączonym podświetleniem jest bardzo trudne.

Design

X3 Pro bardziej przypomina element wystroju niż typowy router. Główna jednostka ma formę wysokiej, zwężającej się ku górze bryły z podświetleniem, która ma dodatkowo podświetlany górski szczyt wewnątrz obudowy. Drugi element zestawu jest niższy i szerszy, również z własnym podświetleniem. W aplikacji można tym światłem zarządzać. Da się je wyłączyć, ustawić scenariusz efektów i zaprogramować działanie czasowe. Jest też na szczęście prosta kontrola dotykowa na górze urządzenia, czyli klepnięciem w obudowę wyłączamy podświetlenie.

Spora wysokość jednostki centralnej trochę wymusza ustawienie jej bardziej na widoku. Tutaj da się to obronić, bo urządzenia nie wyglądają jak typowe „pająki” z antenami.

Niestety w jednostce centralnej są tylko dwa porty 2,5 Gbps, z czego jeden zajmuje WAN, więc zostaje jeden szybki port LAN dla urządzeń przewodowych. Oznacza to, że na pewno musimy do naszego zestawu dokupić switch’a, jeśli mamy standardowo kilka urządzeń podłączonych do routera kablem sieciowym.

Satelita ma już tylko jeden pojedynczy port 1 Gbps, co ogranicza przewodowe podpinanie urządzeń przy tym dodatkowym węźle, chyba, że również dokupimy do niego mały switch.

Instalacja i pierwsza konfiguracja

Pierwszą instalację należy przeprowadzić przy pomocy aplikacji Huawei AI Life. Konfiguracja prowadzi użytkownika krok po kroku i cały proces założenia nowej sieci WiFi trwa 2-3 minuty. Można wybrać tryb PPPoE, DHCP albo statyczny adres IP. Router Huawei może także być “rozszerzeniem” zasięgu obecnej sieci WiFi, ale niestety oznacza to jedynie, że jednostka centralna łączy się ze starym routerem przez WiFi i tworzy nową sieć. Nasz mesh może działać także w jednej wspólnej sieci z takimi samymi urządzeniami przy wykorzystaniu rozwiązania Link+.

Aplikacja Huawei AI Life

Huawei AI Life pełni rolę podstawowego i nieco uproszczonego interfejsu do naszego zestawu. Gdy nie wnikamy w konfigurację to aplikacja w zupełności nam wystarczy, bo przejmuje większość podstawowych zadań, które w klasycznych routerach wykonuje się w panelu WWW.

Interfejs jest nastawiony na szybkie zarządzanie siecią, a nie na długie listy parametrów. W centrum znajduje się ekran podsumowania z wizualizacją sieci mesh i informacją o jakości połączenia z internetem, a także z szybkim dostępem do najważniejszych modułów.

Pierwszy z nich to Smart diagnosis, czyli wbudowana diagnostyka sieci. Widać tam stan łączności sieciowej, prędkość negocjacji na portach Ethernet, listę urządzeń z potencjalnie słabym sygnałem oraz analizę zakłóceń Wi-Fi. W praktyce to przydatne, bo bez sięgania po zewnętrzne narzędzia można sprawdzić, czy problem wynika z łącza, z warstwy kablowej, czy z warunków radiowych.

Drugi filar to zarządzanie Wi-Fi. Z poziomu aplikacji da się zmienić nazwę sieci i hasło, wybrać tryb pracy związany z siłą sygnału, uruchomić funkcję poprawy jakości Wi-Fi, która ma optymalizować tor radiowy i ograniczać interferencje, włączyć tryb „relay” odpowiadający za rozszerzanie zasięgu w ramach mesh, a także aktywować WPS, czyli szybkie parowanie urządzeń bez wpisywania hasła. Jest też harmonogram wyłączania Wi-Fi, przydatny choćby nocą lub w godzinach, gdy nikt nie korzysta z sieci, oraz opcja uruchomienia zapasowej sieci w standardzie Wi-Fi 5 w roli trybu zgodności dla starszych urządzeń, które potrafią gorzej współpracować z nowszymi ustawieniami.

Kolejny obszar to kontrola urządzeń. Aplikacja pokazuje listę podłączonych klientów i umożliwia szybkie sprawdzenie, co jest online, co było ostatnio widziane, a także czy coś zostało zablokowane.

Aplikacja pozwala zarządzać aktualizacjami, wykonać zdalny restart routera i węzła, a także sterować podświetleniem urządzenia. Dostępne są wzory efektów świetlnych, możliwość personalizacji, ustawienia czasowe oraz opcja sterowania jasnością dotykiem, czyli regulacja po dotknięciu górnej części obudowy.

Jest też funkcja mapowania mieszkania, która pozwala zbudować plan pomieszczeń i nałożyć na niego orientacyjną wizualizację pokrycia sygnałem. To nie jest pomiar profesjonalny, ale pomaga w prosty sposób ocenić, czy węzeł satelitarny stoi w miejscu, które ma sens.

Panel administratora

Dla użytkownika bardziej “technicznego” taki panel przez www to nadal najwygodniejsze miejsce do kontroli ustawień warstwy WAN i sieci lokalnej, bo łatwiej ogarnąć strukturę opcji, a część parametrów jest opisana bardziej jednoznacznie niż w aplikacjach.

Panel WWW wygląda przejrzyście, ma czytelny podział na sieć, Wi Fi, urządzenia i funkcje dodatkowe. To nie jest może interfejs klasy sprzętu profesjonalnego, gdzie mamy dziesiątki zakładek i możliwości, ale dla domowego użytkownika to zaleta.

W części Wi-Fi panel WWW zwykle pokazuje więcej „twardych” ustawień niż aplikacja. Oprócz podstaw, czyli nazw sieci i haseł, pojawiają się opcje związane z pasmami, szerokością kanału, wyborem kanału ręcznie oraz mechanizmami, które poprawiają płynność roamingu w systemie mesh. Dla domowego użytkownika te funkcje działają głównie w tle, ale możliwość ich podejrzenia i ewentualnej korekty bywa cenna, gdy w konkretnym mieszkaniu pojawiają się zakłócenia lub gdy część urządzeń uparcie trzyma się słabszego punktu dostępowego. W tym samym miejscu konfiguruje się też sieć dla gości.

Wydajność 

W testach mesh Huawei wypadł znacznie lepiej niż już wycofany z produkcji Time Capsule. W tym samym miejscu i przy tym samym łączu 300/50 Mb/s potrafił podnieść realną prędkość pobierania o wspomniane już około 50-100 Mb/s. To sugeruje, że poprzedni router jest już ograniczeniem, czy to przez starszy standard Wi-Fi, mniejszą wydajność radia, mniej agresywne wykorzystanie szerokości kanału, a także przede wszystkim przez brak współpracy w ramach mesh.

W przypadku zestawów mesh analizujemy zwykle dwie prędkości. Jedna to prędkość blisko głównej jednostki, gdzie router pracuje jak klasyczny punkt dostępowy. Druga to prędkość „za” węzłem mesh. Tam wynik zależy bezpośrednio od jakości backhaulu. Jeśli węzeł łączy się z routerem w dobrym paśmie i ma stabilny sygnał, spadek bywa niewielki i wciąż można cieszyć się szybkim internetem. W przypadku łącza 300 mega nie było różnicy pomiędzy prędkością oferowaną przy jednostce centralnej i satelicie.

Backhaul może być kablowy albo bezprzewodowy. W tym drugim przypadku może być dedykowany, czyli mieć osobne pasmo radiowe tylko dla komunikacji między węzłami. W zestawie Huawei ograniczenie jest takie, że nie ma wydzielonego pasma tylko dla backhaulu. W praktyce oznacza to, że jeśli węzeł łączy się z routerem bezprzewodowo, to część „czasu antenowego” jest zużywana na komunikację między węzłami, a część na obsługę urządzeń końcowych. To przekłada się na spadek realnej przepustowości za węzłem, zwłaszcza gdy węzeł musi pracować w gorszych warunkach radiowych. Zauważymy to jednak dopiero przy bardzo dużym obciążeniu sieci i przy najszybszych łączach internetowych. To cecha całej klasy meshów, które nie mają osobnego pasma na łączność między węzłami. W zamian dostaje się prostszą konstrukcję i często lepszą cenę, ale trzeba mieć świadomość kompromisu.

Przewagi

Huawei WiFi Mesh X3 Pro wyróżnia się przede wszystkim tym, że oferuje Wi-Fi 7 w segmencie cenowym, w którym wiele zestawów mesh nadal bazuje na Wi-Fi 6 albo Wi-Fi 6E. To ma znaczenie nie tylko „na papierze”, bo Wi-Fi 7 poprawia efektywność transmisji i opóźnienia w zatłoczonym eterze, a przy najnowszych urządzeniach potrafi realnie podnieść prędkości w domu. W tym kontekście sensownie wygląda też deklarowana, wysoka jak na układ 2×2, przepustowość w paśmie 5 GHz, gdzie producent podaje sumarycznie około 3,6 Gb/s. W praktyce nie jest to obietnica takiego transferu na jednym urządzeniu, tylko informacja o potencjale radiowym całego rozwiązania.

Pozostaje też aspekt, który zaskakująco często decyduje o wyborze. Wzornictwo jest ponadprzeciętne jak na router, a w salonie, gdzie zwykle stoi główny punkt sieci, to bywa często argumentem równie praktycznym jak parametry techniczne. 

Jeden zestaw X3 Pro potrafi obsłużyć powierzchnię domu do 100 metrów. Trzy zestawy powiększają tę powierzchnię trzykrotnie (to dane producenta).

Także relacja ceny do klasy funkcji i standardu Wi-Fi jest bardzo mocna. W promocji testowy mesh kosztuje 799 zł.

Ograniczenia

Najbardziej namacalne ograniczenie dotyczy liczby portów. W głównej jednostce są tylko dwa złącza, a ponieważ jedno zwykle zajmuje WAN, zostaje tylko jeden szybki port LAN dla urządzeń przewodowych. Przy scenariuszu, w którym ktoś chce jednocześnie podłączyć komputer, NAS i na przykład konsolę po kablu z prędkościami powyżej 1 Gb/s, szybko pojawia się potrzeba dodatkowego sprzętu, najczęściej switcha 2,5 Gbps, co podnosi koszt całej instalacji.

Druga wada jest w satelicie. Ma on tylko pojedynczy port 1 Gbps, więc przewodowe podpinanie kilku urządzeń w miejscu, gdzie stoi węzeł, ma ograniczony sens, bo i tak trzeba rozdzielić sygnał przez dodatkowy switch.

Trzecia wada jest kluczowa dla wydajności mesh i łączy się z tematem backhaulu. To konstrukcja dwupasmowa, bez dodatkowego pasma przeznaczonego wyłącznie na łączność między węzłami.

Podsumowanie

Huawei WiFi Mesh X3 Pro Suite to zestaw do obsługi sieci WiFi w większych mieszkaniach lub mniejszych parterowych domach. Dostajemy wygodę mesha i realnie nowszą generację łączności dzięki Wi Fi 7, a jednocześnie cenę, która jak na ten standard i klasę sprzętu wygląda bardzo rozsądnie. W codziennym użyciu widać korzyści także na typowym polskim łączu pokroju 300 Mb/s, bo sieć potrafi działać szybciej i stabilniej niż starszy router, a do tego daje spójny roaming po mieszkaniu. Bardzo mocną stroną jest też wzornictwo, które bardzo się wyróżnia, a podświetlenie można sensownie kontrolować z aplikacji lub dotykiem. Trzeba jednak pamiętać o kompromisach, bo mała liczba portów w jednostce głównej i w satelicie sprawiają, że przy bardziej „kablowym” domu szybko dojdzie koszt switcha, a dwupasmowa konstrukcja bez dedykowanego backhaulu oznacza, że przy bardzo szybkim internecie i większym obciążeniu mogą ujawnić się ograniczenia. Jeśli jednak priorytetem jest najnowszy standard WiFi, prosty mesh i sprzęt, który wygląda lepiej niż większość routerów, to ten zestaw broni się bardzo dobrze.